autumn filmsail

Ο άνθρωπος που πέθανε από τον πολύ ύπνο

2012-01-29T15:42:00.001+02:00

Δεν ήταν μικρός, ούτε καινούριος, είχε ζήσει τόσα άλλωστε, κι όμως έφτασε μέχρι εδώ, τόσο χαμηλά. Ίσως επειδή είχε δει από κοντά όλα εκείνα τα μεγάλα, όλα τα σπουδαία, όλα αυτά που γίνονται ταινίες τώρα, με μπόλικο αίμα και ακόμη περισσότερη λάσπη, όλα εκείνα τα τρομοκρατικά, όλες εκείνες οι θυμήσεις που γίνανε εμπόριο, αγοραία συνείδηση. Από την κάστα των βετεράνων είχε δει πράγματι πολλά, ίσως τα περισσότερα από τους υπολοίπους στο σύνδεσμο που διατηρούσαν οι παλιοί του συμπολεμιστές.

Τόσοι πολέμοι, τόσες μάχες, τόσα τραύματα, τόσα θύματα και κορόιδα. Τι να πρωτοθυμηθεί κανείς; Τον 1ο Έγχρωμο Τηλεοπτικό πόλεμο, την πεντηκονταετία του Μεγάλου Καταναλωτισμού, τα πυρηνικά μανιτάρια των διαφημιστικών, τις εκατόμβες των στεγαστικών, τα χαρακώματα στη Σοφοκλέους -πούλα, πούλα του λέγανε, τι να κάνει πούλαγε, αγόραζε, αγόραζε έλεγαν οι άλλοι, τι να κάνει, αγόραζε κι αυτός. Κάποιοι τελειωμένοι κάθονταν πια στις λαϊκές και με πεντοδίφραγκα είχαν στήσει μια αγορά παραγώγων γύρω από τις τιμές των ζαρζαβατικών μέχρι που τους έδιωξαν οι γιαγιάδες μετά το σκάνδαλο με τις μπανάνες. Άλλοι, πιο πολλοί αυτοί, σύντροφοί του είχαν αυτοκτονήσει χαράσσοντας τους τραπεζικούς λογαριασμούς τους με πιστωτικές κάρτες πριν καν έρθουν οι μηχανές, τα ψηφιακά φίδια, εκείνα τα πολύπλοκα μεταξωτά δίκτυα που τους είχαν ακινητοποιήσει όλους. Άλλοι είχαν πνιγεί στα νευρικά ναυάγια που προκάλεσαν οι γραφειοτρικυμμίες κι άλλοι είχαν αιχμαλωτιστεί και οδηγηθεί στα στρατόπεδα ψυχαναγκαστικής εργασίας, ενώ πολλοί είχαν χαθεί στα ναρκοπέδια των διορισμών.

Που και που μαζευόντουσαν οι επιζήσαντες και κάνανε αντιπολεμικές πορείες – παράλληλα με το σήμα της Μερτσέντες, τα πλακάτ τους πλαισίωναν και τις απαιτήσεις τους για μερικά ακόμη καταναλωτικά δάνεια, ίσα ίσα να βγάλουν τις εκπτώσεις, μην χάσουν τώρα που είναι ευκαιρία. Μα δεν είχε και τόση σημασία, είχανε γίνει συνήθεια, μέρος του τοπίου πλάι στη νεκρή φύση στη πινακοθήκη του μεγάλου βασιλιά. Δουλειά φυσικά δεν υπήρχε, ακόμα φύτρωναν τοξικές εστίες ανεργίας δίπλα από τα βομβαρδισμένα Κέντρα Επαγγελματικής Κατάρτισης όσο η πανούκλα της μαύρης εργασίας θέριζε πια και στις πιο σοβαρές των θέσεων. Οι δρόμοι αδειανοί και οι φίλοι χαμένοι κι αυτοί, κάποιοι μετανάστευσαν στο 1ο διδακτορικό κύμα μαζί με τα γκάτζετς τους, κι άλλοι ζευγάρωσαν για να γλυτώνουν τίποτα μαρούλια στα έξοδα της θέρμανσης. Λίγα είχαν σημασία πια όμως όπως είπαμε, μόνο ο καφές του και το τσιγάρο του, σταθερές αξίες.

Μια μέρα σηκώθηκε από το κρεβάτι του, μα άλλαξε γνώμη όπως και πλευρό - μόλις είχε τελειώσει ο καφές, και άλλωστε μπορούσε να καπνίζει από το κρεβάτι του. Κάποια στιγμή αναπόφευκτα τελείωσε και ο καπνός του. Ξανακοιμήθηκε. Στιγμές, στιγμές ξυπνούσε ή ακροβατούσε μεταξύ συνείδησης και λήθης, πάντα επιλέγοντας να ξεγλιστρήσει προς την τελευταία. Εν τέλει, κάποια απροσδιόριστη ώρα σηκώθηκε και αποφάσισε πως δεν γινόταν να συνεχίσει έτσι και έπρεπε να σοβαρευτεί. Τα περισσότερα ρούχα τα είχε στο πλυντήριο και έτσι κατέβηκε μονάχα με τη πυτζάμα κι ένα φουτεράκι, πήρε τσιγάρα μα ξέχασε τον καφέ. Ήταν αφηρημένος, μια κακοτεχνία σκέτη.

Διάβασε λίγο ένα φθηνό βιβλίο μέχρι να τον πάρει τηλέφωνο ο ύπνος και του ζήτησε να τον πάρει λίγο, παράκληση την οποία φυσικά δε μπορούσε να αρνηθεί. Έτσι συνέχισε να κοιμάται, μα η προβληματική του διατροφή τις τελευταίες ημέρες δεν του επέτρεπε να ακροβατεί πια μεταξύ της συνείδησης και της λήθης, μα απλά να βυθίζεται ολοένα και περισσότερο στην τελευταία. Από ένα σημείο και μετά ήταν χαμένος και ασυγκίνητος μονάχα στα όνειρα και τους εφιάλτες του – κάποιος θα πιθανολογούσε πως αυτή ήταν η πραγματικότητα, και πως οι εφιάλτες ήταν οι αποτυχίες των ονείρων του. Μα όχι, κοιμόταν πραγματικά και με ρυθμό σταθερό το σφουγγαράκι που είχε στο κρανίο του εναλλασόταν μεταξύ βαθύ ύπνου και REM -της ονειρικής κατάστασης, όχι του συγκροτήματος.

Έβλεπε πολλά και διάφορα, συγκεχυμένα φυσικά, παλιές ερωμένες, φίλοι, συμπολεμιστές, άσχετοι σε περίεργους λαβύρινθους και σπίτια που δεν είχε ποτέ του επισκεφθεί, μα του φαίνονταν απίστευτα οικεία, σαν από παλιά. Τα όνειρα μπερδευόντουσαν, ανακατεύονταν μέχρι που γίνονταν ένα πράμα σιγά σιγά, μια ομοιόμορφη μάζα, σαν όταν φτιάχνουμε ζύμη ή κιμά, οι τοίχοι στα παραδόξως γνώριμα σπίτια έπεφταν, τα πρόσωπα γινόντουσαν ένα, μια λευκή επιδερμίδα, σχεδόν ένα σάβανο που τον τύλιγε. Στο τέλος όλα γίναν ένα, τα δέρματα, οι τοίχοι, ο ουρανός, όλα ένα, ένα φως.

Δεν τον βρήκαν παρά μερικές εβδομάδες αργότερα, όταν πια η βρώμα από το κρεβάτι του είχε αναστατώσει όλη τη γειτονιά, είχε και καιρό να πληρώσει τα κοινόχρηστα, καταλαβαίνετε.

Exit Tragedy

2012-01-06T22:23:00.000+02:00

Μου είπενα ανέβω στο πατάρι να μαζέψω τουςφασιανούς. Το έκανα. Ήταν καμπόσο καιρό εκεί,είχανε κερδίσει την υψηλή κυριότηταστο πρωτοδικείο, μα το εφετείο δικαίωσετα ποντίκια και έπρεπε να εκδιωχθούν πάραυτα. Τεράστια η ουρά τους, σε προκαλείνα την αρπάξεις, και κάθε φορά πουπροσπαθούσα κάνανε νευρικές εκκινήσειςκαταδικασμένων πτήσεων, ο κούφιος ήχοςτων μικρών τους κεφαλιών που συναντούσετην πλάκα του ταβανιού επικήδειος τηςανόητης εμμονής τους με τον χώρο.

Τελικάτους μάζεψα σε ένα κρυστάλλινο κλουβί Βοημίας πανάθεμα με, και βγήκα στομπαλκόνι να τους κάνω να πετάξουν όπωςκάνουν με τα περιστέρια οι παρθένες σταπαραμύθια. Μόνο που από τον τρόμο τουςπια, δεν προλάβαιναν τα ένστικτα τηςεπιβίωσης να σκάσουνε και αντ' αυτού σκάγανε εκείνα στον σκαλισμένοακάλυπτο σαν σακούλες σκουπιδιών. Πλαφ, πλουφ, πλαπ. Οιγάτες της γειτονιάς θα αναλάμβαναν ταυπόλοιπα, με δισταγμό φυσικά στην αρχή μιας και το θήραμα δεν ήταν ζωντανό μήτε γκουρμέ επιλογή, και μεβουλιμία το βράδυ, τη γλυκιά εκείνη στιγμή που η σαρκοφαγίαοργιάζει. Τότε με τρόμο συνειδητοποίησα πως θα μπορούσα να τους είχα κατάφερει για πάρτη μου, ή έστω ένα casting για κάποια νέα διαφήμιση του Famous Grouse. Με βρήκε πιο μετά και μου τουςζήταγε, λες και ήταν δικοί του.

Βέβαιατελικά αποδείχθηκε πως ήταν όντως δικοίτου και είχε κάθε δίκιο να μου τους ζητάκαι να μου φωνάζει, μα πάνω στην πορείασκέφθηκα τον δήμο, το κράτος, τον λαό,την δημόσια υγεία. 'Ήρθε το υγειονομικόκαι τους πήρε για λόγους δημόσιας υγείαςτάχα μου, άκους εκεί τους αλήτες' του ξεφούρνισα και ένας καφκικόςπυρετός τον έπιασε σκεπτόμενος τιςστίβες δικαιολογητικών και αιτήσεωνστο τιμημένο το πρωτόκολλο για ναμπορέσει έστω να τους ξαναδεί. 'Και τα ποντίκια;Τα ποντίκια δεν είναι δημόσιος κίνδυνος;'ρώταγε και ξαναρώταγε ο μανιακός με την απελπισία ζωγραφισμένη από κάποιο ατάλαντο σπουδαστή της Σχολής Κακών Τεχνών στο προσωπείο του. 'Ε ...τα ποντίκια ... κοίτα, τα ποντίκια είναιποντίκια, πως να το κάνουμε τώρα;' τουέλεγα με έπαρση και πρόσθετα 'ποιοι είμαστε να ταβάλουμε με το κατεστημένο;' για να τοναποτελειώσω ταξικά.

Έφυγανωρίτερα παρά αργότερα, γιατί δεν μπορεί,κάποια στιγμή θα έβγαινε στο μπαλκόνικαι θα έβλεπε το λουκούλλειο γεύμα πέντεαστέρων που θα εξελισσόταν από κάτω.Ήταν όμως ομολογουμένως δύσκολο ναδιαβώ τους μαρμάρινους δρόμους με ταχιονοπέδιλά μου, τα μόνο υποδήματα στηνκατοχή μου, ενθύμιο των υπέροχα ζεστώνβραδιών στα σαλέ της κεντρικής Ευρώπης.Αυτές ήταν εποχές γαμώτη, γύρω μας κεφάλια απόδιάφορα ζώα εξωτικά, τάρανδοι, ελάφια,επαναστάτες, τραπεζίτες και στα πολυτελήμας πιάτα να συνδυάζουμε το αίμα τηςεργατιάς με αστακούς Σιβηρίας, κοτσύφιαΙταλίας και βλήτα Κορινθίας, αλήθειαήταν εξαίρετα. Τώρα όμως έπρεπε νασυνηθίσω αλλιώς, αλλά εκμεταλλευόμενοςτον χαμηλού συντελεστή τριβής και τον καλό μου βαθμό στη φυσική, γλίστρησαμέχρι την πλατεία να πιω ένα τίλιο βρεαδερφή μου καλή.

Μα η ώραπερνούσε γοργά, είχε κλείσει κατά πωςφαίνεται εισιτήριο με την ταχεία, πουστα αλήθεια ήταν πιο αργή από το Intercity,ένα παράδοξο που ακόμα δεν έχειυποκύψει στην ανάγκη μετονομασίας του.Σαν η νύχτα παραπάτησε και έπεσε στονπρώην γαλανό ουρανό, η περιβολή μου δενήταν πια και τόσο γελοία, μα περισσότερομια θαραλλέα avant garde στάση στο χλωμό τοπία της σύγχρονης μικροαστικήςhaute coutoure. Μα πως το μιλάωτο γαλλικό ο πούστης. Με το παλαιο-αριστοκρατικόμου θράσσος ήμουν έτοιμος να υποδεχτώόλους τους παλιούς φίλους, το Μπάμπητον Καρπούζια (γιατί τα είχε βαριά σαν),την Θέκλα την μυστήρια, τον Άλκη τηναδελφή (ελέω ονόματος), τον Χρήστο τηναδελφή (εκ πραγματικότητος), τον Θανάσητον έτσι και τον Θανάση τον αλλιώς(δίδυμα αδέλφια εξ αγχιστείας), τηνΔήμητρα τη νησιώτισσα (γιατί το μουνίτης βρώμαγε συναγρίδα) και την Κλαίρητην Μαίρη που ήταν σχιζοφρενής και τημια άκουγε στο ένα όνομα και την άλληστο άλλο και ήταν αδύνατο να συνάψεικανείς σχέση μαζί της αλλά μπορούσε ναείχε δύο one night stands.

Όπως τοσυνηθίζαμε, ο καθένας έλεγε αυτά πουδεν τόλμαγε να ξεστομίσει σε εκείνουςπου πραγματικά ενδιαφέρονταν αλλά τους είχε περιθωριοποιήσει για λόγους στυλ,κάνοντας πως ακούγαμε προσεκτικά τιέλεγε ο διπλανός μας και ο απέναντί μας, ενώ στη πραγματικότητασκεφτόμασταν πόσες μπύρες μπορούμε νααντέξουμε ακόμη πριν επιστρέψουμε στηχλιαρή αγκαλιά της σπιτικής μιζέριας.Έτσι είναι οι παρέες, μια άρτια εξάσκησητου ηδονιστικού εγωισμού μας, χωρίςφυσικά το ηδονιστικό μέρος, όχιμόνο επειδή βρωμάγαμε και οι μάπες μαςθύμιζαν καπνισμένες γόπες μετά απόπρωινή βροχή, αλλά κυριότερα επειδή οιιστορίες μας ήταν βαρετές και πιοτε-τριμμένες κι από φθηνό κασέρι σεακόμη φθηνότερο φαγάδικο πάνω απόπλαστική μακαρονάδα. Επιτέλους κάποιαστιγμή βαρεθήκαμε ο ένας τον άλλο, είπαμετι ωραία που τα περάσαμε, και υποσχεθήκαμενα τα πούμε σύντομα.

Κάθεφορά έτσι λέγαμε βέβαια, και κάθε φορά οι αριθμοίμας μειώνονταν, ένας τη φορά. Για λίγοαναρωτιόμαστε τι μπορεί να απέγινε, καιπερισσότερη ώρα σκεφτόμασταν τι θακάναμε εμείς. Μετανάστευση, κλινική,γάμος, αυτοκτονία, φυλακή, το μεγάλοταξίδι, το λίγο μικρότερο ταξίδι. Κάποτεένας φίλος βγήκε για περίπατο και δενγύρισε ποτέ, σαν εκείνον με τα τσιγάρα, τον γνωστό. Μετά από μήνες πήγαμεεκδρομή στα βόρεια και τον προσπεράσαμεμε 120 στην εθνική. Ακόμα έπαιρνε τονπερίπατό του, μάλλον θα είχε πολλά νασκεφτεί. Όπως και να 'χει, δεν μας έμενανκαι πολλές συναντήσεις μέχρι να χτυπήσουμετο τελικό μηδέν -αδύνατον να μπούμεστους αρνητικούς αριθμούς, ήμαστε όλοιαδύναμοι στην άλγεβρα- και έπρεπε οκαθένας να βρει το δικό του exitstrategy ή tragedy, αναλόγως πως τη βρίσκει κανείς. Και ποιοι είμαστε εμείς να κρίνουμε στο πάνω κάτω;

Τοκαλύτερο ίσως να ήταν την επόμενη φορά,τελείως απότομα και συνεννοημένοι στοασυνείδητο επίπεδο να μην πήγαινε κανένας μαςκαι να έληγε εκεί το θέμα, μα δεν είχαμετέτοιες ικανότητες. Το πιο πιθανό βέβαιαήταν να μην το σκεφτόμασταν καθόλου καιαπλά από βαρεμάρα και μόνο να γράφαμεο ένας τον άλλο στα αρχίδια μας και τιςωοθήκες μας, για να μην είμαστε καισεξιστές, μα ο συγχρονισμός απαιτούσε ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο σταρχιδισμού (άντε εξήγησε το αυτό σε έναν αλλοδαπό να 'ουμ) τον οποίον προς τιμήν της παιδικής μας ανθρωπιάς μας ακόμη δεν είχαμε κατακτήσει.

Αυτάσκεφτόμουν καθώς γύρναγα σπίτι, ακόμηπιο δύσκολο με τα γαμωχιονοπέδιλα, τον οποίων ο συντελεστής τριβής πλέον ενεργούσε αρνητικά προς το διάνυσμα της ευρύτερης κατεύθυνσής μου που λένε και τα μετεωρολογικά δελτία. Δέκαβήματα μπροστά, εννιά πίσω, χωρίς ναυπολογίζω τις επίτηδες λάθος στροφέςγια να καθυστερήσω το αναπόφευκτο. Λίγοπροτού ξημερώσει, η κανονικότηταυπερίσχυσε και έκλεισα την πόρτα μπροστάμου, μπήκα με την όπισθεν βλέπετε, και πάρκαραστο κρεβάτι μου με παραπάνω από τρειςκινήσεις. Λίγο πριν με πάρει ο ύπνος,μου έκοψα κλήση γιατί είχα παρκάρει σεθέση αναπήρων, άσε που είχα ανάγκη κιαπό έσοδα.

να τα πιούμε;

2011-12-31T21:38:00.000+02:00

αρχιμουνιά και πολλά καυλιά
πούτσα μου αρχόντικια
κι αρχή καλός μας πόνος
μια χαρά είναι και ο κώλος

αρχή που βγήκε ο χαζός
ψηλός και σπάστικος
στη χώρα να κυβερνήσει
και να μας κακογαμήσει

άγιος Jameson πίνεται
και στο λαιμό μας καταβρέχεται
από την Ιρλανδία
σ’ εις αρχόντισσα αηδία

βαστάει καπότα και καυλί
γλυκόπουτσα καμάρωτη
χαρτί και παλαμάρι
πήδα το κι εκείνο το παλλικάρι

το παλαμάρι πήδαγε
το μουνί το γλυκό το πήδαγε
και την κλειτορίδα τρίβει
άγιε μου καλέ μου Μπίλλυ

Κάτσε να πιείς και να ξαναπιείς
κάτσε το πόνο σου να αίσθανθεις
κάτσε - κάτσε να τραγουδήσεις
και να μας - και να μας καλογαμήσεις

MONEY

2011-12-30T10:59:00.000+02:00

To ΜΟΝΕΥ,γνήσιο techno της νουάρποντιακής παράδοσης, είναι μια ιστορίααπό τα παλιά τοποθετημένη στο αόριστομέλλον της μπαγκαζιέρας μιας XT 650 supermoto, εξιστορημένη με απόλυτη πιστότητα 95%. Πνευματική παρθενογέννηση του άστοργου ΤάκηΣιδερίδη, καταδιώκει ευσυγκίνητους μπάτσους, βαποράκια με τσαγανό, πρώην παλαιστές με επιχειρηματικό μυαλό, νομάρχες σκέτους, ένας τραγικός διαγωνισμός ομορφιάς, ακόμη και ρώσουςελεύθερους σκοπευτές με οικογενειακά ζόρια, ενώ στο μάτι τουαναγνώστη μια βαλίτσα με τηλεοπτικάκέρδη, ένα Luger περίστροφο, ένα ημι-αυτόματο PSG 1 και η φρέσκια πένα ενός πόντιουκόνδορα που ψάχνει να τραβήξει από τηννεοελληνική έρημο χαρακτήρες και ήρωεςμε αντίτιμο λογικό. Υπάρχει και μια γυναίκα. Ορφανή. Το τέλος το γνωρίζετε καλά κι ας μη το αναγνωρίζετε, θέμα δικό σας και του ευσυνείδητου εξομολογητή σας ,μα τη διαδρομή μέχρι εκεί σίγουρα δεν θα τη λησμονείσετε κι ας μην έχετε πληρώσει για το εισητήριό σας.

ΤοMONEY εκδίδεται σε σαμουά χαρτί 80γρ. και εξώφυλλο Modigliani 260γρ. χωρίς αυτιά από δύο σπονδυλωτούς φίλους της FORGERY PUBLICATIONS χάρη σε έναν τρίτο άσπονδο και τη χρηματοδότηση ακόμη περισσότερων. Διαβάζεταιτο χειμώνα στο λερναίο μετρό τηςΘεσσαλονίκης με κονιάκ με μια φλούδαπορτοκάλι και ηλεκτρονικό τσιγάρο, ενώδιατίθεται από κεντρικά βιβλιοπωλείακαι περιφερειακούς φίλους προς 4 Ευρώ το αντίτυπο.

Ο Άγιος Βασίλης διαβάζει ένα γράμμα

2011-12-16T14:51:00.001+02:00

Καλέ μουSanta Claus,

Βασίλημε λένε γαμώτη μου, πότε θα το μάθετε ρε κωλόπαιδα

χαίρομαιτόσο πολύ που έχω την ευκαιρία να σουγράψω, το περίμενα τόσο καιρό γιατί ήτανμια πολύ δύσκολη χρονιά.

εγώ ναδεις πως το περίμενα

δεν ξέρωάμα γνωρίζεις, αλλά εμείς στο Ελλάδαέχουμε πολλά προβλήματα. Κρίση, ύφεση,ανεργία, φτώχεια, χαράτσια, κρύο,

όχι καικρύο, εμένα με ρώτησες τι γίνεται εδώπέρα;

αλλάξαμεκαι κυβέρνηση, δηλαδή θυρωρό αλλάξαμε,γιατί στην πραγματικότητα δεν ξέρουμεποιος κάνει κουμάντο πια. Και να σουξομολογηθώ και κάτι άγιε μου Βασίλη;

κατασκεύασματου μάρκετινγκ είμαι, όχι εξομολογητής,τελείωνε

Υπάρχεικαι πολύς φόβος, πολύς φόβος καλέ μουΆγιο Βασίλη. Για αυτό για αυτά ταΧριστούγεννα,

ωχ,αρχίσαμε. Γυναίκα! Πιάσε την πιστωτική....

δεν θέλωνα σου ζητήσω τα συνηθισμένα όπως τιςάλλες χρονιές, ξέρεις, Playstation,μια Masseratti και δύοFerrari, 10 σακιά αμύγδαλα,τρεις μουνάρες να γλείφονται γιαπάρτη μου, ένα κότερο με σαραντατέσσερα πανιά και τρεις πισίνες, μια LCD Plasma TFT 3D τηλεόραση ίσα με τον ταβάνι μου, τον μισό κατάλογου του IKEA,ομόλογα του δημοσίου, και ένα κινητόνα μου ψήνει καφέ και να μου παίρνειτσιμπούκια μεταξύ άλλων.

του τα'δωσα εγώ ποτέ όλα αυτά του αλήτη;

Όχι, γιαεφέτο δε θέλω, τίποτα από όλα αυτά, έχωγίνει πια οικονόμος.

σωωωωώπα,τι λες; επέστρεψες σε μαθήματα πολιτικής οικονομίας του Γυμνασίου;

Φέτοςμάλιστα δεν θέλω κάτι.

Κι εγώτι κάθομαι και διαβάζω τόση ώρα;

Φέτοςχρειάζομαι. Φέτος χρειάζομαι κάποιαπράματα.

...μικρή διακοπή για να ξύσει τα λευκότριχα αρχίδια του ο Μπίλυς...

Ωχ,μπλέξαμε τώρα.

Πρώτονχρειάζομαι πετρέλαιο.

Άντεπάλι με το κρύο. Βάλε ξυλόσομπα. Ξεκίνα το αλκοόλ, με τους ρυθμούς που πάτε θα συμφέρει περισσότερο σε λίγο.

Εκτόςκι αν προτιμάς να βάλω γκάζι τώρα που βρήκε και η Κύπρος μπόλικο, αλλά κιπάλι πρέπει να συγκαλέσω γενική συνέλευσηκαι ποτέ δε βγαίνει η απαρτία, καιχρειάζεται και το αρχικό κεφάλαιο, ίσωςκαι κάποιο δάνειο και τώρα οι τράπεζεςδε δίνουν ούτε χαρτάκι για τη σειράπροτεραιότητας. Καταλαβαίνεις.

Εγώ δενκαταλαβαίνω; Ακόμα χρωστάω για εκείνεςτις ζωοτροφές για τους μαλακισμένους τους ταράνδους. Α, στο διάολο δηλαδή. Θαβάλω δόσεις για κάνα ελικόπτερο μουφαίνεται.

Δεύτερον, χρειάζομαι δουλειά.

......α, μη μου ζητάς και θαύματα τώρα, γαμώ τα παραισθησιογόνα σου, γαμώ.

Τρίτον,χρειάζομαι εκλογές.

Εκτός από πρεζάκι, είσαι και ανιστόρητος δηλαδή. Προχωρημένη περίπτωση. Θυμάσαι μωρέ μαλάκα καμμιά σελίδα της ιστορίας να γράφεται με εκλογές; Ε;

Τέταρτον, χρειάζομαι προσωπική, ψυχολογική, κοινωνική και να μη σου και υπαρξιακή ελευθερία. Ανάσα βρε αδερφέ, πως το λένε;

Εμένα μη με ρωτάς, δεν ξέρω από δαύτα. Μονάχα από δώρα, χριστουγεννιάτικα δέντρα, κάλτσες, αφίσες με αναψυκτικά. Αυτά ξέρω. Θέλεις; Αν όχι, πάμε παρακάτω. Στο κάτω κάτω τι νομίζεις πως έχω εγώ με αυτή τη κωλόγρια που έχω μπλέξει;

Τέλος πάντων, αρκετά σε κούρασα. Είμαι σίγουρος πως θα τα κατέφερεις. Σε ευχαριστώ πολύ καλέ μου Santa Claus.

Πραγματικά απορώ πως έβγαλε το σχολείο αυτός ο μαλάκας.

Ο Μπίλυς τσαλάκωσε το χαρτί και το πέταξε στο τζάκι για να ζεσταθεί, και έξυσε λίγο ακόμη τα γερασμένα του αρχίδια πριν προχωρήσει στο γράμμα της μικρής Γιαν από την Καντονία.

Αφιερωμένο σε όσους παίρνουν το ασανσέρ στο μετρό ενώ δεν το έχουν ανάγκηΑφιερωμένο σε όσους παίρνουν το ασανσέρ στο μετρό ενώ δεν το έχουν ανάγκη

2011-11-30T18:47:00.001+02:00

Μωρήπουστάρα, ρε ανάποδο γαμώτο, ρε εκτόπλασματης εξέλιξης, ρε θεομπαίχτη, ρε σκισμένηκαπότα αφού δεν είσαι Α.Μ.Ε.Α. γιατίστερείς τον ανελκυστήρα από αυτούς πουτον έχουν πραγματικά ανάγκη; Γιατί μωρήαμοιβάδα δεν παίρνεις όχι τις σκάλες,σιγά μη σου ζήταγα να βάλεις το έναποδαράκι 20 πόντους πιο πάνω από το άλλο,όχι βέβαια, αλλά τις κυλιόμενες, ρε βόδιμε σκατά στο κεφάλι, τις κυλιόμενεςγιατί δεν τις παίρνεις όπως όλοι οιάλλοι;

Και μητολμήσεις να μου πεις πως είναι πιογρήγορο, μη τολμήσεις να μου το πειςαυτό ρε σκατόψυχε, μη τολμήσεις ρεκουράδα καμηλοπάρδαλης, διότι πολύ απλάδεν ισχύει παλιο-καριόλη. Άμα δεν μουτο ΄παιζες καμπόσος και είχες δοκιμάσεινα συγχρωτιστείς με εμάς του υπολοίπουςθα το 'ξερες μωρή πετούγια. Αλλά όχι!Εσύ, εκεί, να παίρνεις το ασανσέρ, γιατίγουστάρεις πολυτέλεια, αποκλειστικότητα,τσάμπα μαγκιά ενός καταπιεσμένουκαταναλωτισμού. Α μωρή κουφάλα, και στοτάφο σου πεντελικό μάρμαρο θα σουβάλουμε, τα καλύτερα λεβέντη μου, τακαλύτερα κούκλα μου!

Α, μωρήκουφάλα, ρε εισαγόμενη πορδή, τα ίδιασκατά είσαι με τους πούστηδες τους ποδηλάτες που περνάνε μεκόκκινο τα φανάρια, και τις λινάτσες τους οδηγούςπου κάνουν κατάληψη στις πεζοδιαβάσεις,είσαι φτωχός μανίτσα μου, είσαι φοβεράφτωχός, αλλά δε βαριέσαι εμείς να 'μαστεκαλά και εσύ να πας να γαμηθείς.

Θα σου 'ριχνα καμμιά κατάρα ρε πυτιριδιασμένο φακιόλι, μα κατάρες και ευχές δεν υπάρχουν, και έτσι κι αλλιώςτο κουνουπίδι που έχεις για μυαλό θα σου εξασφαλίσει μια πλειάδα φραγμένων αρτηριών, και ποιός ξέρει, μπορεί κάποτε να το έχεις όντως ανάγκη το ασανσέρ. Μαλάκα.

Απλήρωτοι λογαριασμοί

2011-11-18T01:56:00.001+02:00

Τουζήτησα να προσπαθήσει περισσότερο, μασυνέχισε τη γκρίνια του. Πως δεν γίνεταινα κρατήσει διαρκώς τον ίδιο ρυθμό γιαπάντα, πως οι απαιτήσεις είναι υπερβολικές,πως δεν είναι ευθύνη αλλά κατάρα. Μιλούσε και τα ξηροκάρπια διαρκώς απελευθερώντουσαν από τη στραβή του οδοντοστοιχία. Φώναξατον κάπελα να του γεμίσει το ποτήρι μεότι διάολο έπινε τόση ώρα. Ήταν σειράμου να κατσουφιάζω, να τον κερδίσω μετην ενσυναίσθηση, να 'ρθω στο δικό του επίπεδο, ή τουλάχιστον να τον κάνω να το πιστέψει.

Άρχισανα του λέω διάφορα που έμαθα από ταδιαφημιστικά ιλουστρασιόν φυλλάδια, τα καλύτεραψέματα των καλύτερων διαφημιστών καιτων καλύτερων διευθυντών marketingτων καλύτερων προϊόντων των καλύτερωνγραμμών παραγωγής των εταιρειών με την καλύτερη κοινωνική ευθύνη. Δεν ψάρωσε, τα ήξερεκαλύτερα αυτά από τον καθένα, και εγώτο ήξερα αυτό, και μπορεί να το ήξερεπως ήξερα, μπορεί και όχι. Δεν είχανσημασία τα ψέμματα, μόνο πως είχακαταφύγει σε αυτά, η σκακιέρα του διαλόγουμας είχε γεμίσει μπλόφες, ανάκατα μετον καπνό και τις αναθυμιάσεις τωνποτών. Ουϊσκια, βότκες, γκαζόζες νατρίου,αμόλυβδη, κοκτέηλ πλουτωνίου με σάλιαιγκουάνα, χυλός γρανίτη. Έπρεπε να τον μεθύσω κι άλλο πριν προλάβω να μεθύσω εγώ. Γνωστό το κόλπο, μα επικίνδυνο, η πλάτη μου άρχισε να με προδίδει, να νοσταλγεί το βρώμικό μου κρεβάτι, τα μάτια μου έτσουζαν, τα δόντια μου έπεφταν και τα μαλλιά μου έστηναν αεροδρόμια για ξένα συμφέροντα.

Σε μια άσχετη στιγμή, τονρώτησα την ώρα και γέλασε με την καρδιάτου, με ευχαρίστησε αυτή η μικρή μουνίκη, μα δεν πίεσα. Πάντα είχα αυτό τοπρόβλημα, όταν κατάφερνα -τις περισσότερεςφορές από τύχη- να προκαλέσω κάποιο άνοιγμα, έναρήγμα, σπάνια το πίεζα να μεγαλώσει,σπάνια μοχθούσα να γκρεμίσω ολόκληρο τον τοίχο, σαν να περίμενα τα ανοίγματα να μεγαλώσουν μόνα τους και να κάνουν τους τοίχους να πέσουν από ντροπή. Συνεχίσαμενα λέμε βλακείες, ακόμη και να σχολιάζουμετους γύρω, να πλάθουμε φανταστικέςιστορίες για αυτούς, τάχα μου πως κάποιοςείναι δολοφόνος και μια χοντρή είναιντίβα της όπερας που την καταδιώκει ηκοντή παραπέρα για οικονομικές διαφορέςαπό τον καιρό που ήταν και οι δύο πλύστρες.Συνέχεια με διόρθωνε, 'όχι, αυτό είναιλάθος', και έδινε τη δική του εκδοχή,σχεδόν πάντα πιο βαρετή. Περίεργο, ο πιο παλιός από τους θαμώνες να είναι και ο πιο βαρετός, τόσες και τόσες ιστορίες, μα όλες στο τέλος βαρετές. Ίσως να έφταιγε το αφηγητικό του στυλ. Το ταβάνι έσταζε στίχους ξεχασμένων ποιημάτων.

Μα τοσταματήσαμε κι αυτό και καθίσαμε γιαλίγο σιωπηλοί σαν να 'μασταν φίλοι απόχρόνια, χωρίς κουβέντα, χωρίς σπατάλησημασιών. Σε κάποιες γωνιές του πλανήτη -παρόλο που το γαιωηδές του σχήμα δεν επιτρέπει γωνίες- τα φύλλα θρόιζαν, οι φούρνοι καπνίζανε και τα σίδερα έλιωναν σε δροσερά ρυάκια, μακριά, πολύ μακριά. Ανάμεσά μας βουβές λέξεις έπεφταν μαζί με την σκόνη, ορφανές από νόημα κι άλλες τέτοιες γραφικές μαλακίες. Αυτή τη φωτογραφική σιωπήτελικά τη διέκοψε εκείνος. Δεν τοπερίμενα.

'Ξέρεις,πολλοί δε με βλέπουν με καλό μάτι.' 'Σώπα'του είπα και γέλασα χυδαία, μα δεν τονενόχλησε ή τουλάχιστον έτσι πίστευα. Φαίνεται είχε ξεχάσει λίγοτις σκοτούρες του και ήταν πιο καλοσυνάτοςαπό ότι συνήθως, μπορεί να τα κατάφερνα. Συνέχισε. 'Όλοι λένε τόσα και τόσαγια μένα, λες και με ξέρουν από καιρό.Τρομερή ειρωνεία, ενώ εγώ τους ξέρω απόκαιρό. Χαζό ε; Μα κανείς δε καταλαβαίνειπως δεν αλλάζω, πως είμαι άνευρος, πωςδε κάνω καμιά διαφορά, μα και χωρίςεμένα, πάλι δεν γίνεται να υπάρξειδιαφορά. Με καταλαβαίνεις; Τι να καταλάβειςκαημένε μου.'

Εγώέγνεφα συνέχεια καταφατικά σαν πιθηκάκι, σκλαβάκι των ζωολογικών κήπων, λες καιείχα βρεθεί στη θέση του χιλιάδες φορές,εκβιάζοντας γουλιά γουλιά την εμπιστοσύνητου, μα φυσικά γινόμουνα όλο και πιογελοίος, πιο άτσαλος, μια σκέτη σπατάλη. Το σχέδιο της ενσυναίσθησης και του μεθυσιού είχε ξεπέσει και σκάσει σαν καρπούζι. Τα ρήγματα είχαν γίνει στόματαανοιχτά, με κοφτερά και πεινασμέναδόντια που γυαλίζουν στο σκοτάδι. Είχα χάσει το παιχνίδι από τα αποδυτήρια. Έπρεπε τώρανα κάνω μια απεγνωσμένη αντεπίθεση, όλοι μπροστά, τα ρέστα μου, 4-2-4 (και όχι3-3-4 παραδόξως, συζητήσιμο), να πετάξω ένα βαρύ ψηλό κορμί για τις κεφαλιές στο κέντρο της αντίπαλης άμυνας, έπρεπετουλάχιστον να χάσω με στυλ. 'Μην ταπαρατήσεις δικέ μου. Δεν γίνεται κιαλλιώς το ξέρεις. Μην τα παρατήσεις. Σκέψου το.' Προσπάθησα να τον κοιτάξω όσο πιο σοβαρά γίνεται, σαν ένας πατέρας που λέει στο παιδί του πως αυτός είναι τώρα ο άντρας του σπιτιού και έχει τώρα ευθύνες κι άλλα τέτοια βαρύγδουπα.

Ήπιε μιαγερή γουλιά, και με κοίταξε απογοητευμένος. Όσο περνούσαν οι στιγμές, άρχισε να αλλάζει γκριμάτσες, να μαλακώνει, και τελικάκατάφερε να μου χαρίσει συγκατάνευση,σαν να ζήλευε την αφέλειά μου, λες καιήμουν ένα μικρό παιδί που είχε πει μιαχοντράδα σε μεγαλύτερό του. 'Φυσικά καιθα συνεχίσω μωρέ μαλάκα. Και, ναι, δεγίνεται αλλιώς, μα και γίνεται, είναιχάρη σε εμένα που δε γίνεται. Α, μωρήπορδή ... μη τα παρατάς, και μη τα παρατάς.Δε μπορώ να γκρινιάξω δηλαδή; Κωλοξενέρωτε εσύ και οι ερωτήσεις σου. Και καλά, οι απαντήσεις που δεν καταλαβαίνεις, μα και εσύ δεν καταλαβαίνεις ουτε τις ερωτήσεις σου. Ανόητε μικρούλη.'

Ησυμπαντική μου ανησυχία τον είχεεκνευρίσει και πιθανόν να του είχε χαλάσεικαι τη βραδιά. Φώναξε τον οινοχόο καιτου ζήτησε τα πάντα εκτός από κρασί. Μεκοίταξε ξανά λες και είχε βρει τυφλόκορόιδο στα χαρτιά και είχε όντως. 'Μαλάκα μου, εσύ κερνάς απόψε.'ΟΧρόνος δεν έχανε ποτέ την υπομονή του,μονάχα έτσι έδειχνε για να μην πληρώνειτον λογαριασμό. Στο κάτω, κάτω δεν ήτανποτέ δικός του.

Επικίνδυνοι συμβολισμοί

2011-11-13T18:23:00.001+02:00

Ο διορισμόςτης υπηρεσιακής κυβέρνησης δεν έχειιδιαίτερη σημασία, ο σχηματισμός τηςόσο κι αν καθυστέρησε, είναι μηχανιστικάεξυπηρετικός στη περιφρούρηση τηςευρωζώνης και στη διατήρηση τουγαλλο-γερμανικού διπόλου. Η αριθμητικήτης σύνθεση επιβεβαιώνει όχι μόνο τηναπελπισία του δικομματισμού και τηνπολιτική οξυδέρκεια του Γ. Καρατζαφέρη,αλλά και την αναγκαιότητα για πολλέςδιαγραφές, ιστορικές συναινέσεις,αντρίκια αντάρτικα προς λαϊκή τέρψινκαι ενισχυμένες πλειοψηφίες για ταμέτρα που απαιτούνται να εφαρμοσθούνπριν οδηγηθούμε σε μια εκλογική αναμέτρησηη οποία θα στερείται αντι-μνημονιακούχαρακτήρα.

Ακόμακαι ο πιο ψύχραιμος όμως, δυσκολεύεταινα προσπεράσει τη συμμετοχή φασιστώνστη μαιευτική αυτή κυβέρνηση. Σύμφωνοι,ΝΔ και ΠΑΣΟΚ έχουν αποδείξει τα τελευταία15 χρόνια πως δε διαφέρουν ουσιαστικά,ούτε στις πολιτικές κατευθύνσεις ούτεστην ηθική τους, όμως η συμμετοχήακροδεξιών στοιχείων, πέραν των πολιτικώνπροεκτάσεων, ενέχουν και ενός βαθύτερουσυμβολισμού που οξύνει τα επίπεδα τουκύκλου ανοχής-τρομοκρατίας που βιώνειη κοινωνία, ιδιαίτερα μετά την οκτωβριανήεπίθεση των ΚΝΑΤ στους δρόμους.Χαρακτηριστικότερη η περίπτωση τουνέου Υπουργού Μεταφορών και Υποδομών,Μάκη Βορίδη. Πόσο μάλλον όταν αυτός οσυμβολισμός -σε συνδυασμό με την πολιτικήεκτροπή του δημοψηφίσματος και τονδιορισμό ενός τεχνοκράτη για πρωθυπουργό-συμπίπτει σχεδόν χρονικά με την επέτειοτου Πολυτεχνείου. Κούφια ειρωνεία.

Αυτή,όπως και τόσα άλλα στον πολιτικό μαςβίο, θρύβει σε συμβολισμούς αλλά κενήουσίας ελέω της παρόδου του χρόνου καιτην αλλοίωση της κοινωνικής συνείδησης.Η αμερικάνικη πρεσβεία δεν αντιπροσωπεύειουσιαστικά πια τίποτα, πόσο μάλλον σταχρόνια της κρίσης που η όποια εθνικήκυριαρχία έχει εκχωρηθεί όχι σεαμερικάνικα συμφέροντα ή στο ελίταμερικάνικο κεφάλαιο, αλλά σε παγκόσμιαοικονομικά κέντρα με επίκεντρο τουςευρωπαίους εταίρουςκαι τη μάχη τουευρώ. Μπορεί το κυρίαρχο διακύβευμα ναμην έχει κάνει τόσο με την τοπολογίατης εξουσίας, αλλά σίγουρα κανείς δεπρέπει να αγνοεί τη σύνθεσή της και τουςεσωτερικούς της μηχανισμούς οι οποίοιστήνουν μαγαζιά στο νέο Ελ Ντοράδο.

Όλοιαυτοί οι ελληνικοί συμβολισμοί κανονικάδε θα έπρεπε να μας επηρεάζουν και ναμας αποπροσανατολίζουν, να μας απασχολούνκαι να μας απορροφούν. Κανονικά. Όμωςακόμα και οι συμβολισμοί έχουν τηνσημασία τους, πόσο μάλλον σε μιααποσυνδεδεμένη και τρομοκρατημένηκοινωνία που κάθε μέρα που περνά βάλλεταιψυχολογικά, ηθικά και σωματικά. Ημελλοντική ιστορία της χώρας έχει λίγησημασία μπροστά στις αντοχές και τιςδυνάμεις των ανθρώπων που ζουν σε αυτή.Εκεί που άλλοι αναζητούν πολιτικέςευκαιρίες, μερίσματα εξουσίας και μικρέςυποσημειώσεις στα βιβλία της ιστορίας,άνθρωποι που έχουν εκχωρήσει τηνελευθερία τους και τις αξίες τους, πλέονβρίσκονται να διαπραγματεύονται τηνυγεία τους, ακόμα και την ζωή τους.

Ο χειμώναςπου μπήκε με κρύο, σκληρούς ανέμους καιενοικιαστές να προβληματίζονται γιατο πετρέλαιό τους, θα είναι σίγουρα πιοσκληρός και πιο δύσκολος, ένας χειμώναςόπου οι υποχρεώσεις θα είναι πιααναγκαιότητες. Όμως όσο κι αν ηττόμαστε,όσο κι αν γίνεται η μαυρίλα συνήθειάμας, αυτό δεν πρέπει να επιτρέπει ναανοιχτούν οι πύλες της απελπισίας. Τοβαρέλι δεν έχει ποτέ πάτο, μόνο ρωγμές.Ότι κι αν γίνει, όσες κυβερνήσεις κι αναλλάξουν, όσο κι αν μεγαλώσει το χρέος,όσο κι αν μικρύνει, η μέρα θα εξακολουθείνα έχει 24 ώρες, τα βράδια θα εξακολουθούννα είναι κρύα και οι μέρες απατηλές, θααρρωσταίνουμε και θα πεθαίνουμε, θαερωτευόμαστε και θα γελάμε. Στις στάχτεςτων προσδοκιών μας όλα θα μπορούσαν ναείναι καλύτερα, σίγουρα. Μα δεν είναι.

Έχουνσημασία όλα αυτά, και δεν έχουν. Όμως,εμείς είμαστε πιο σημαντική, η ακεραιότητάμας, η αξιοπρέπεια μας. Πιο σημαντικόείναι να μην φοβόμαστε. Είναι η ζωή μαςκαι να μην επιτρέπουμε σε θλιβερούςμιντιοκράτορες, άνευρους γραφειοκράτεςκαι φασιστοειδή να την ορίζουν. Εμείςτην ορίζουμε, κανείς υβριστής καιματαιόδοξος. Αυτό εμπεριέχει και ευθύνες,μα κυριότερα μια δύναμη ασύγκριτη και φυσική, αδιαπραγμάτευτη, ανίκητη,άπιαστη. Η μεταπολιτευτική συναίνεσηέχει χρόνια γίνει ανοχή και πλέον περνάει σε μια καινούρια φάση, αυτή της υποταγήςκαι της μασκαρεμένης υποδούλωσης. Ταφύλλα της ιστορίας γεμίζουν, και οιτσέπες μας αδειάζουν, αλλά μπορούμεακόμα, και για πάντα, να προστατεύσουμετη συνείδησή μας και να την ακολουθήσουμεμε την καρδιά μας μπροστάρη.

Paint it Black

2011-11-10T10:58:00.000+02:00

Μου ζήτησαν να βάψω ένα δωμάτιο μαύρο, μα δε μου 'δωσαν πινέλα και μπογιές. Υπήρχε μια εξαιρετική ανακρίβεια στο όλο εγχείρημα, και έτσι άρχισα να καπνίζω με τις πόρτες και τα παράθυρα κλειστά. Υπολόγισα πως θα χρειαζόμουν πάνω από ένα φορτηγό τσιγάρα για να επιτύχω την απαραίτητη απόχρωση. Ξεκίνησα κάποια τηλέφωνα για να οργανώσω την όλη κατάσταση, επί πιστώσει πάντα.Τελικά την έχασα την εργολαβία, τώρα που το ξανασκέφτομαι ήταν αναπόφευκτο. Η καινοτομία μου παρεξηγήθηκε, ήταν βλέπεις πολύ μπροστά για την εποχή της αυτή η εξωτερίκευση του εγώ, πολύ πραγματιστική. Βέβαια, δεν κατάλαβα ποτέ γιατί ήθελαν ένα δωμάτιο μαύρο.Ούτε γιατί δε μου έδωσαν μπογιές.Ούτε στο κάτω κάτω γιατί επέλεξαν εμένα.

Έννοιες, έννοιες, έγνοιες

2011-10-28T20:00:00.000+03:00

Εθνικήντροπή είναι η διόγκωση του εθνικούχρέους και η διαιώνισή του με συνεχείςαφαιμάξεις των χαμηλότερων οικονομικώνκλιμακίων, και όχι η ματαίωση μιαςστρατιωτικής παρέλασης. Εθνική ντροπήείναι η διεθνής επαιτεία και η ευρωπαϊκήεπιτροπεία και όχι η απαξίωση τωνπροσώπων που μας έφεραν ως εδώ. Εθνικήντροπή είναι να πανηγυρίζεις τα γκολτου Νίνη και τα ντοπέ μετάλλια του Δήμααλλά να μην αφήνεις σε ένα αλβανόπουλονα κρατήσει την ελληνική σημαία –χάρισμά σας.

Εθνικήπροδοσία είναι οι χούντες του Μεταξάκαι των συνταγματαρχών, και όχι η εθνικήαντίσταση και η σύγχρονη λαϊκή πάλη.Εθνική προδοσία είναι η στηλίτευσηιδεών και θεσμών από την ολιγαρχία τηςμεταπολίτευσης και όχι η λαϊκήαυτοκυριαρχία, είναι ο κατασταλτικόςαυταρχισμός του κράτους και όχι η λαϊκήέκφραση. Εθνική προδοσία είναι ομεγαλοϊδεατικός ιμπεριαλισμός, ηπαράδοση στους Γερμανούς, η παράδοσηστους Άγγλους, η παράδοση στουςΑμερικάνους, η παράδοση στους 'νταβατζήδες',η παράδοση στην τρόικα, και όχι η αντίστασηκαι η αντίδραση. Εθνική προδοσία είναι οι στρατιωτικές προμήθειες, τα σχολικά βιβλία που 'γιναν ένθετα CD των εφημερίδων και τα σχολεία που κλείνουνε.

Ντροπήείναι οι αποτυχημένοι και οι υπόδουλοι,είναι όλοι αυτοί που φοράνε μανδύεςπρος τέρψιν της ματαιοδοξίας τους, αυτοίπου δεν σκύβουν το κεφάλι, οι αλαζόνες,αυτοί που πατάνε σε πτώματα. Ντροπή είμαστε εμείς, έτοιμοι με τον δείκτη σηκωμένο. Ντροπήείναι οι λύκοι και τα πρόβατα, και οιποιμενάδες τους.

The Devil is in the details

2011-09-29T17:22:00.001+03:00

ΓεώργιοςΚασσίμης, ένα όνομα το οποίο πρέπει ναχαραχτεί στη μνήμη μας, ένα όνομα απότα πολλά που έγινε διάσημο εν μια στιγμή,και με τρόπο φυσικά αρνητικό. Ο ΓεώργιοςΚασσίμης με την ιδιότητά του ως ανακριτήςστάθηκε εμπόδιο στην αρμόδια Εισαγγελίακαι με την αντίθετή του προς αυτήγνωμοδότηση έδωσε τον κατάλληλο χρόνοστο σύμβολο πια του κακοήθους οικονομικούεγκλήματος και του λούμπεν κεφαλαίου,τον Μάκη Ψωμιάδη, να φυγοδικήσει γιαμια ακόμη φορά. Η δημοσιότητα που έδωσετο Συμβούλιο Πλημμελειοδικών μικρήσημασία έχει, διότι σιγά μην περίμενεεπίσημο ένταλμα σύλληψης ο Ψωμιάδηςγια να εξαφανιστεί, κι ας πρόλαβε ναδειπνήσει σε εστιατόριο του Ψυχικού. ΟΓεώργιος Κασσίμης με τρόπο μαγικό -οινομικές λεπτομέρειες είναι παντελώςαδιάφορες- έκρινε πως ο άνθρωπος πουαπασχολεί την δικαιοσύνη από τη δεκαετίατου '70, έβαψε μαλλιά και μούσια για ναμην αναγνωρίζουν και χρειάστηκαν 3 μήνεςγια να συλληφθεί, δεν είναι ύποπτοςφυγής.

Τώρακάποιος μπορεί να ισχυριστεί καλόπισταπως η κρίση του Γεώργιου Κασσίμη μπορείνα έχει νομικά ερείσματα, πως συνέτρεξανδιαδικαστικοί και γραφειοκρατικοίλόγοι ή ακόμη πως απλά είναι ανίκανος,πως τέλος πάντων δικαιολογείται λόγωβλακείας, όμως η ουσία παραμένει η ίδια.Πως ο Γεώργιος Κασσίμης αποτέλεσε τονκαταλυτικό παράγοντα στη φυγοδικία τουΜάκη Ψωμιάδη, αυτός και κανείς άλλος.

Διότιπράγματι, ο αγράμματος απατεώνας ολκής-που η μορφή του έγινε αντικείμενοδιαφήμισης κινητής τηλεφωνίας προςτέρψιν του νεοέλληνα που διασκεδάζειμε τους 'μάγκες'- μπορεί να έχειεπιστρατεύσει στο παρελθόν πλήθοςεπιστημόνων (γιατρών, δικηγόρων, λογιστών)για την εξυπηρέτηση των σκοπών του, αλλάποτέ η αρχοντιά του δεν είχε φτάσειμέχρι δικαστικό λειτουργό. Μπροστά στοπλούσιο ιστορικό του γνωστού φυγόδικου,ο Γεώργιος Κασσίμης θα αποτελέσει παράμονάχα μια μικρή υποσημείωση, μιαλεπτομέρεια. Μια λεπτομέρεια όμωςσημαντική και καταλυτική, μια λεπτομέρειαπου κάνει τη διαφορά, μια λεπτομέρειααπό τις πολλές που επιτρέπουν καιδιαιωνίζουν το ξέπλυμα βρώμικου χρήματοςκαι την διαιώνιση του οικονομικούεγκλήματος. Μια λεπτομέρεια που δενπρέπει να ξεχαστεί, έτσι, για να θυμόμαστεπως η παρανομία βασιλεύει επί των αμνών.

Εκτός κι άμα υπήρχαν εξωτερικοί παράγοντες που να εξηγούν τη συμπεριφορά του Γεωργίου Κασσίμη...

Πληθυντικός ευγενείας, ενικός αληθείας

2011-09-24T16:39:00.000+03:00

Όσοεπιβεβαιώνεται η εξυπηρέτηση τωνκερδοσκόπων χάρη στην εσωτερικήχρεοκοπία, δε χωράει αμφιβολία πωςμεταξύ άλλων η οικονομική κατάντια τηςχώρας οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στοχωριατοκαπιταλισμό της, στην κατά εποχέςκοντόφθαλμη εξουσία της των παχύσαρκωναφεντικών της -οικονομικών και πολιτικών-και στην ιδιωτικοποίηση των αξίων της.Χαριτωμένες λέξεις και φράσεις βέβαια, άδειες,όπως πολλές άλλες που μάταια ψάχνουννα καλύψουν το κενό της πραγματικότηταςκαι να απαντήσουν στο τεράστιο αιωρούμενοερώτημα 'γιατί εγώ;'. Διότι σε τούτουςτους καιρούς που τόσα πολλά χάνονταικαι διακυβεύονται, έχουμε ήδη απωλέσειτην αλήθεια και την πραγματικότητα όσοαναζητούμε την ταυτότητά μας στην διάρκεια των καθημερινών εξελίξεων.

Η λέξη'κρίση' προτάσσει στην ετυμολογία της πωςόλοι κρινόμαστε, όπως ο κάθε κλάδοςκρύβεται στα χαρακώματα της κοινωνικήςαταξίας και βάλλει ενάντια σε όλουςτους υπόλοιπους κλάδους, όπως όλοι στιςκουβέντες και αναλύσεις μας κρυβόμαστε πίσω από τιςκριτικές μας και τις επιθέσεις μαςανεκδοτολογόντας στηριζόμενοι σεεξαιρέσεις και υπερβολές. Για όλα φταίνεοι δημόσιοι υπάλληλοι λένε κάποιοι μετα καφκικά επιδόματα τους, τις λιγοστέςώρες εργασίας και τις κοπάνες, ταρουσφέτια που χρησιμοποίησαν για ναδιοριστούν ενισχύοντας την εξουσία τωνβουλευτών. Για όλα φταίνε οι ελεύθεροιεπαγγελματίες και οι συντεχνίες τους, οι ταξιτζήδες με τιςδιπλοκούρσες και την άρνηση να κόψουναποδείξεις, με τις κλοπές που κάνουνστους τουρίστες, οι γιατροί και δικηγόροιπου δηλώνουν υποδεκαπλάσια εισοδήματα,οι μηχανικοί που χτίσανε τα αυθαίρετα.Για όλα φταίνε οι πολιτικοί που λαδώνονται,και επωφελούνται του θώκου τους για νατον διαιωνίζουν και να πλουτίζουν, γιαόλα φταίει η γενιά του Πολυτεχνείου πουμετέτρεψε την ηθική της νίκη σε λύσσαγια εξουσία. Για όλα φταίνε οι συνδικαλιστέςμε τις κομπίνες τους και τις απεργίεςπου παραλύουν το κράτος και την οικονομία,για όλα φταίει το κρατικοδίαιτο κεφάλαιοκαι οι τραπεζίτες που έχτισαν τηνκαταναλωτική φούσκα. Για όλα φταίει ηεκκλησία με τους μισθούς και την περιουσίατης που χαίρουν ασυλίας, για όλαφταίνε οι δικαστές που έχουν αφήσει τηνανομία κυρίαρχη και επέτρεψαν το λευκό έγκλημα, για όλα φταίνε οιμπάτσοι που διαλύουν τις λαϊκές κινητοποιήσεις, για όλα φταίνε οι φοιτητές με τις καταλήψεις τους. Για όλα φταίνε οι αριστεροίκαι οι αναρχικοί που δεν αφήνουν τη χώρανα αφομοιώσει τις φιλελεύθερες συνταγές,για όλα φταίνε η ακροδεξιά και οι φασίστεςπου δημιουργούν κλίμα τρομοκρατίαςανοίγοντας το δρόμο για τις φιλελεύθερεςσυνταγές. Για όλα φταίνε οι Αμερικάνοι,το κακό μας το ριζικό και η Τουρκοκρατία.

Μπορείτο κράτος να μην μας ανήκει,μπορεί να μην μας ανήκει η χώρα, μπορείκαι το χρέος να μην μας ανήκει τελικά, μα σίγουραμας ανήκει η κοινωνία, αυτό είναιαδιαπραγμάτευτο, ότι και να γίνει, διότι εμείς την διαμορφώνουμε, είμαστε ταυτόσημοι με αυτή. Είναι η ζωή μας. Άλλωστε ο δικηγόροςείναι ξάδερφος μας και είναι αυτός πουμας γνώρισε σε εκείνον το βουλευτή γιανα διορίσει τη φίλη μας στην πολεοδομίαχωρίς να έχει πραγματικό αντικείμενοεργασίας με αποτέλεσμα να καθυστερείη άδεια του θείου μας του μηχανικού που'χει βάλει υποθήκη το ίδιο του το σπίτιγια να τελειώσει εκείνη την οικοδομήπου κάνει σε 'κείνη τη καμένη βουνοπλαγιά,εκείνος μωρέ που πριν τέσσερα χρόνιαείχε να κάνει εκείνη την εγχείριση καιέπρεπε να δώσουμε φακελάκι στο γιατρό,εκείνον ντε τον χειρούργο, τον κουμπάρο του γείτονα μας του δικηγόρου που δηλώνειλιγότερα και από κλητήρα, και τα λοιπά,και τα λοιπά που θα έλεγε και ο Καρούζος.

Επειδήόμως η συλλογική ευθύνη είναι ο μπαμπούλαςτου καθωσπρεπισμού και ο πληθυντικόςη πανοπλία της ατομικής ευθύνης καλύτερα να τον καταργήσω.

Εγώλοιπόν φταίω για την κατάντια τηςοικονομίας, εγώ φοροδιαφεύγω, εγώ δενζητάω απόδειξη από τον ταξιτζή, εγώ δενκόβω εισιτήριο στο λεωφορείο, εγώ έχτισααυθαίρετα σαράντα μέτρα χωρίς να κολλήσωένσημα στους οικοδόμους, εγώ ψήφισαΠΑ.ΣΟ.Κ. και Ν.Δ. τόσα χρόνια, εγώ πήρα τις μίζες της SIEMENS, εγώ ζήτησα ρουσφέτι, εγώ πήραδάνειο και αγόρασα αμάξι τριών χιλιάδωνκυβικών, εγώ έχω καταθέσεις στο εξωτερικό,εγώ επέτρεψα να φτάσουμε ως εδώ. Εγώείμαι το βαλκανομεσογειακό μίασμα πουδεν χωράει πια στην ζεστή αγκαλιά τηςευρωπαϊκής οικογένειας, αυτός που δεναντέχει να κοιταχτεί στον καθρέφτη,αυτός που παίρνει αναπηρική σύνταξηχωρίς να την δικαιούμαι, που πετάει τασκουπίδια στο δρόμο. Μπορεί να μην έκανατίποτα από τα παραπάνω, μπορεί να έκανακάποια, μπορεί να τα έκανα κι όλα, αλλάσε καμία περίπτωση δεν μπορώ να βρίσκομαιστο απυρόβλητο. Μπορεί να μην έφαγα μαζίμε τον κ. Πάγκαλο όσα έφαγε ο ίδιος καιοι παρέες του, αλλά μόνο που τον ανέχτηκα-και ακόμα τον ανέχομαι- με καθιστά καιεμένα υπεύθυνο.

Αυτέςτις μέρες γινόμαστε μάρτυρες τηςδραματικής περικοπής του μισθολογίουτων δημοσίων υπαλλήλων τινάζονταςοικογενειακούς προϋπολογισμούς στον αέρα καιεκθέτοντας στην ουσία ένα τεράστιοκομμάτι του αντίστοιχου προσωπικού στο φάσμα τηςανεργίας, όχι στα πλαίσια κάποιαςδημοσιονομικής εξυγίανσης αλλά καθαράαπό αδυναμία πληρωμών, διαμορφώνονταςτην εσωτερική χρεοκοπία σαν μια διαρκήςδιαδικασία πτώχευσης της κοινωνίαςαντί ενός στιγμιαίου πιστωτικούγεγονότος. Ίσως η έλλειψη οποιασδήποτεουσιαστικής και μαζικής αντίδρασης απότην κοινωνία να πιστοποιεί την απόλυτηεπιτυχία της οικονομικής τρομοκρατίας,μπορεί να εξηγείται από τις ανοιχτές πληγές της σωματικής ήττας -διότι η ηθικήνίκη είναι εξίσου αδιαπραγμάτευτη- τουλαϊκού κινήματος τον Ιούνιο. 'Η ακόμητο σύνδρομο ενοχής να έχει κυριεύσειόλους μας, μια ενοχή σιωπηρή, ψιθυριστήσχεδόν, της οποίας η σκιά διακόπτεταιάτακτα και απότομα από τις άναρθρεςεκρήξεις λαϊκίστικων επιθέσεων ενάντιατου όποιου υπο-συνόλου μπορεί να ανήκουμε. Μια ενοχή που φοβόμαστε να παραδεχτούμε, μια ενοχή προάγγελος των ενοχών των ευρωπαίων γειτόνων μας.

Δεν είναιη πρώτη φορά που η Ελλάδα που θαχρεοκοπήσει, ή που θα φθαρεί από τηδιχόνοια, ή που θα χάσει την αυτοκυριαρχίατης και τα καλύτερα της μυαλά στοεξωτερικό. Όταν όμως μετά από πολλάχρόνια έχει ξεπεραστεί αυτή η κρίση-διότι όντως κάποια στιγμή θα ξεπεραστεί-και τα μαλλιά μου θα έχουν ασπρίσει, θαήταν πιστεύω γελοίο να επιτρέψουμε τον ρουτης ιστορίας να κυλήσει προς την ίδιακατεύθυνση. Θα ήταν ύβρις να πούμε πωςτα καταφέραμε, πως ορθοποδήσαμε, πωςμόνο με μια απλή παροδικότητα των σφαλμάτωντου παρελθόντος έχει διασφαλιστεί τομέλλον μας. Η επανάπαυση είναι ένα αργόδηλητήριο, το σπουδαιότερο ίσωςμεταπολιτευτικό μάθημα το οποίο πρέπεινα αφομοιώσουμε για να έχουμε ελπίδα για το μέλλον.

Η κοινωνίαμας μπορεί να μην έχει τις δυνάμεις καιτις ικανότητες να επαναδιαπραγματευτείτις πραγματικότητες της παγκόσμιαςοικονομίας, όμως έχει την υποχρέωση ναορίσει εκ του μηδενός το δημόσιο πολιτισμό της, τον τρόπο εκπροσώπησης καιδιακυβέρνησης, έχουμε ανάγκη νατοποθετήσουμε στις σωστές τους διαστάσειςτις έννοιες της εργασίας, της παραγωγήςκαι της ιδιοκτησίας, να πλουτίσουμε τιςέννοιες της αλληλεγγύης, της ισονομίαςκαι της αναλογικότητας και επιτέλουςνα αναγνωρίσουμε τι είναι αλήθεια καιτι είναι ψέμα. Έχουμε υποχρέωση νακοιταχτούμε στον καθρέφτη και ναενταχθούμε στη μάζα της κοινωνίας χωρίςαναστολές και περικοπές ως ένα σύνολοαδιαίρετο το οποίο δεν θα βυθιστεί στα λάθη και τις αδυναμίες του, αλλά θα βρει το κουράγιο να τις αναγνωρίσει και να τις ξεπεράσει. Και το πρώτο βήμα, είναι ναπαραδεχτούμε πως μια τέτοια μεταστροφήθα είναι πολύ πιο δύσκολη από οποιαδήποτεοικονομική εξυγίανση.

Οι φωτογραφίες είναι από τις παραγκούπολεις των ΗΠΑ κατά τη διάρκεια της μεγάλης ύφεσης, γνωστές και ως Hoovervilles.

Όταν πας σε ξενοδοχείο, μην ...

2011-09-16T20:32:00.001+03:00

... ξεκινάς να έρχεσαι στο ξενοχοδείο χωρίς να ξέρεις τι διεύθυνσή του και χωρίς να έχεις μια διαδρομή για το πως θα έρθεις. Είναι απλά ενοχλητικό να δίνεις τις ίδιες οδηγίες πάνω από χίλιες φορές τη σαιζόν.

... έρθειςότι ώρα σου κατέβει. Πάντα να ειδοποιείςγια την ώρα άφιξης σου όπως και για τυχώνκαθυστερήσεις.

... έρχεσαιχωρίς ταυτότητα ή διαβατήριο. Η αντιγραφήτων στοιχείων σου είναι υποχρεωτική,τα παράπονα σου στο νομοθέτη.

... αφήνειςτην ταυτότητα ή το διαβατήριο. Τοξενοδοχείο δεν έχει κανένα δικαίωμα ναστα κρατήσει, είναι αστυνομικά έγγραφα.

...πληρώνεις έναν καφέ με ένα πενηντάρικο.Εκτός κι αν είσαι Τσάρλης οπότε η βλακείασου δικαιολογείται.

...αναχωρείς χωρίς να έχεις κανονίσει τολογαριασμό σου από το προηγούμενο βράδυ.Δεν μπορεί η υποδοχή στις 12 το μεσημέρινα κάνει όλες τις αφίξεις και τιςαναχωρήσεις ταυτόχρονα.

... ζητάςroom service στις τρεις ταχαράματα. Μπάσταρδε.

... ζητάςαπό την υποδοχή ναρκωτικά και πουτάνες.Ειδικά άμα στην υποδοχή δουλεύει γυναίκα.Για αυτά υπάρχει ο γκρουμ.

...ακυρώσεις την τελευταία στιγμή χωρίςνα περιμένεις να μην πληρώσεις ακυρωτικά.Να σε δω να κάνεις τέτοιες μαγκιές στιςαεροπορικές.

... ζητάςδωμάτιο με τζακούζι άμα δεν είσαισίγουρος πως το ξενοδοχείο έχει δωμάτιομε τζακούζι. Φαίνεσαι γελοίος.

... παρατάςτα προφυλακτικά στο πάτωμα. Δε τα κάνειςαυτά σπιτάκι σου, ε;

.. νομίζειςπως έχεις προπληρώσει χωρίς να έχειςδιαβάσει το voucher σου.Έλεος, πέντε γραμμούλες είναι.

.. λεςψέματα και ντρέπεσαι να μιλήσεις. Οιυπάλληλοι σε φιλοξενούν και η επικοινωνίαείναι το παν.

... τασπας. Δεν είσαι ροκ σταρ, σύνελθε.

... ζητάς χαμηλότερη τιμή ενώ το αντίτιμο έχει ήδη συμφωνηθεί το αντιτίμο. Στο σουπερ-μαρκετ γυρνάς με το μισοφαγωμένο λουκάνικο στο χέρι και απαιτείς έκπτωση;

... λες πως είστε 2 άτομα, και τσουπ μου σκας και με το πεντάχρονο παιδάκι σου. Που θα κοιμηθεί το ζωντανό ρε;

... περιμένεις οι τηλεφωνικές χρεώσεις να είναι ίδιες με του σπιτιού σου.

... ξεχνάςπως ισχύουν οι ίδιοι κανόνες ησυχίαςπου ισχύουν παντού. Δεν είσαι ο μόνοςπελάτης.

... κατουράςστην πισίνα. Εκτός κι αν είσαι πέντεχρονών ή μικρότερος, οπότε εντάξει.

... νομίζειςπως είσαι ο πρέσβης της Σαουδικής Αραβίαςπου έχει έρθει στο Grand Brettagneενώ πληρώνεις 40 Ευρώ για τρεις ώρες.Τα μικροαστικά κόμπλεξ άστα σπιτάκισου.

... κλέβειςσαπουνάκια και πετσέτες. Άμα είσαιμάγκας κλέψε καν' καναπέ ή μια τηλεόραση,εκεί να σε δω.

... ζητάς να αλλάξεις δωμάτιο αφού έχεις κάτσει σε αυτό έξι ώρες επειδή δήθεν δεν σου αρέσει ο προσανατολισμός.

...παραγγέλνεις μόνο κοκτέιλ. Είχες καιστο χωριό σου Long Island Ice Tea ρεβλάχο;

Ένα βήμα πλησιέστερα προς τη χρεοκοπία

2011-09-16T10:22:00.000+03:00

Η νέαφοροεπιδρομή των δοσίλογων υπαλληλίσκων της ΕΚΤκαι της τρόικας υπό τη μορφή του ειδικούτέλους στα ακίνητα μέσω των λογαριασμώντης ΔΕΗ -ας τον πούμε βενιζελοφόρο-επιδέχεται πολλών αναγνώσεων, όχικολακευτικών για τα στελέχη της κυβέρνησηςείναι η αλήθεια.

Η πρώτηκαι ευκολότερη ανάγνωση είναι καθαράτεχνοκρατική. Η σταθερή αδυναμία τουκράτους να εισπράξει έστω και ένα σεντδεν επιβεβαιώνεται μονάχα από τονπρόσφατο κατάλογο νεκρών και χρεοκοπημένων πουχρωστάνε στο κράτος πάνω από 100.000 ευρώ,ούτε και από το μελλοντικό κύμα συνταξιοδότησηςσχεδόν δύο χιλιάδων εφοριακών καιτελωνειακών επειδή η ηγεσία του ΥΠ.ΟΙΚ. αθέτησεάλλη μια υπόσχεση (περί της προσωπικήςδιαφοράς) αλλά από τον τελευταίο ληστρικόκαι εκβιαστικό τρόπο με τον οποίοπροσπαθεί να τονώσει τα έσοδα της. Ητεχνική που επιλέχθηκε -μέσω τωνλογαριασμών της ΔΕΗ- όχι μόνο είναι σεπλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του Μπένιπερί 'κοινωνικού αγαθού' προ δύομηνών (1), αλλάθα δημιουργήσει και τρομερή αναστάτωσημεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών με τους απαραίτητους συμψηφισμούς μισθωμάτων.Επιπλέον, οι ατσίδες του υπουργείουάλλαζαν συνεχώς τους υπολογισμούς τουςστα τεφτέρια τους καταλήγονταςτελικά σε μια κλίμακα η οποία πιστεύουνπως θα είναι ικανή να συμπληρώσει τοτελικό συνολικό ποσό το οποίο επιθυμούννα εισπράξουν αγνοώντας όμως την ραγδαίαάνοδο στον αριθμό των ήδη απλήρωτωνλογαριασμών και των διακοπών ηλεκτροδότησης.Αναπόφευκτα λοιπόν το επιθυμητό ποσό δενπρόκειται να εισπραχθεί στην ακεραιότητά του, ενώ οι διακοπέςρεύματος και οι ανεξόφλητοι λογαριασμοίθα χτυπήσουν 'κόκκινο' οδηγώντας τα έσοδα τηςΔΕΗ σε δραματική μείωση.

Αυτά είναι λεπτομέρειες και ασημαντότητες όμως. Τοχειρότερο είναι πως θα προκαλέσεικαι πραγματικές ανθρώπινες απώλειες,θανάτους εν μέσω χειμώνα όσο μακάβριο και τραβηγμένοκι αν ακούγεται. Με το πετρέλαιο θέρμανσης να παραμένει ακριβό και το επίδομα θέρμανσης να ταυτίζεται με τους γραφειοκρατικούς εφιάλτες του κράτους, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι βασίζονται σε μια ηλεκτροσόμπα, πολυτέλεια η οποία θα περικοπεί προς τέρψιν της ευρωπαϊκής οικονομικής αυθεντίας. Το κράτος, οι λειτουργοίτου και οι εκπρόσωποί του, λόγω τηςπλήρης ανικανότητάς τους οδηγούνταιστην έσχατη λύση για την άμεση είσπραξη,το λεγόμενο 'ντου' που είπε και ο Μπένι,αγνοώντας όμως, πως στα 'ντου' υπάρχουνκαι θύματα.

Η δεύτερηανάγνωση, πιο πολύπλοκη, έχει να κάνειμε τις απανταχού αντιδράσεις και τιςμορφές τους. Λίγο, πολύ τα διάφοραεπιμελητήρια την περιμένανε την επίθεσηστην ακίνητη περιουσία ενώ και η ΠΟ.ΜΙ.ΔΑ.έπρεπε να πει τα απαραίτητα κι αυτά πουαρμόζουν στο χαρακτήρα της. Η ΝέαΔημοκρατία με τη σειρά της επέλεξε νακάνει αντιπολίτευση παλαιάς κοπής,ανούσια, κούφια, του κώλου κοινώς, αναμενόμενο και πιστό ενός κόμματος που περιμένει στην ουρά της εξουσίας. Συνένοχη και δημιουργός τόσο του χρέους όσο και της απόκρυψής του, δεν δύναται να προσθέσει και πολλά στο δημόσιο διάλογο. Όμωςο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά;Στις ανακοινώσεις τους κάνανε φυσικάλόγο για την εξαίρεση των θρησκευτικώνοργανισμών και για τις ευπαθείς κοινωνικέςομάδες (άνεργοι, πολύτεκνοι κλπ.), ακόμηκαι για τις μικρομεσαίες επιχειρήσειςαλλά και οι δύο ζήτησαν την πλήρηαπόσυρση του μέτρου. Γιατί δεν επιδιώκουνόμως τροποποίηση του μέτρου, γιαπαράδειγμα γιατί δεν πρότειναν τηνεξαίρεση της πρώτης κατοικίας (ή αυτής μέχρι ενός ορίου), τους άνεργους καιτην άρση της εξαίρεσης των θρησκευτικώνοργανισμών; Γιατί δεν πρότειναν ηείσπραξη να γίνει από τις ΔΟΥ από όπουδεν θα 'ξέφευγαν' και όσα δεν ηλεκτροδοτούνται,και γιατί δεν ζήτησαν την αναπροσαρμογήτης γραμμικής κλίμακας ώστε να επιβαρυνθούνλιγότερο τα χαμηλότερα στρώματα; Γιατίη 'αριστερά' προστατεύει μεγαλο-ιδιοκτήτεςμε πρόσχημα τις ευπαθείς ομάδες για τιςοποίες υποτίθεται καίγεται και κόπτεται;Γιατί να μην επιβληθεί φόρος κεφαλαίουσε εισοδηματίες με εκατοντάδες καιχιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, σε κεφαλαιούχους που εκμεταλλεύονται την εν λόγω ακίνητη περιουσία; Αναπάντητα ερωτήματα απο τους ηθικά άμεμπτους εκπροσώπους της αριστεράς και της κοινωνικής ρητορίας που αρνούνται κάθε ευθύνη και σύνθεση προτάσσοντας μια άρνηση πλημμελώς στοιχειοθετημένη. Τέλος το ΚΚΕ, βλέπει προλετάριους ακόμη και στο ... Κεφαλάρι και καλεί σε μαζική άρνηση πληρωμών. Ίσως τρέμουν με το ποσό που θα κληθεί να καλέσει το Κόμμα, ίσως να ελπίζουν σε θεσμικές ανατροπές από τη βάση, ποιος ξέρει.

Η τρίτηανάγνωση έχει να κάνει με την αναλογικότητακαι το δίκαιον του μέτρου, τομέας φυσικάστον οποίο το ΥΠ.ΟΙΚ. εγκληματεί, πόσο μάλλον σεένα σχετικά απλό πρόβλημα κατανομής βαρών. Άνεργοι, χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι,άνθρωποι χωρίς εισόδημα, καλούνται ναπληρώσουν ουσιαστικά κάτι παραπάνω απόένα νοίκι ή μια μηνιαία δόση δανείουγια το σπίτι τους σε συνθήκες υψηλήςακρίβειας και αβεβαιότητας και μείωσηςπαροχών και επιδομάτων, σε εποχές που το πραγματικό τους εισόδημα μειώνεται κατά δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες εντός λίγων μηνών. Το ΥΠ.ΟΙΚ.υποστηρίζει πως υπάρχει αναλογικότηταμε την ανά τετραγωνικό μέτρο χρέωση καιτην κλιμάκωση με βάση την τιμή ζώνηςτου ακινήτου αλλά στην πραγματικότηταπρόκειται για άλλοθι μπροστά στηνκατακρεούργηση των μικρών νοικοκυριών,'τιμωρεί' τις νεότερες κατοικίες (τωνοποίων τα δάνεια ακόμα εξοφλούνται) μευψηλότερους συντελεστές ενώ ταυτόχρονασε καμία περίπτωση (είτε στους χαμηλούςείτε στους υψηλούς συντελεστές) δενεξασφαλίζεται η εισοδηματική αναλογικότητααφού δεν υπάρχει κανένα αντίστοιχοκριτήριο (2). Άλλωστε όμως εκεί ακριβώςείναι και η διαχρονική αδυναμία τουκράτους, να προσδιορίσει το πραγματικόεισόδημα των φορολογούμενων και να τοφορολογήσει στην πηγή, και για αυτό επιλέγει τέτοιου είδους οριζόντια μέτρα των οποίων η εφαρμογή αναπόφευκτα επιβαρύνει σε χειρότερο βαθμό τα χαμηλότερα στρώματα παρά τα ανώτερα, αυτά δηλαδή που εν τέλει τυγχάνουν φορολογικής ανοσίας.

Η τέταρτηανάγνωση έχει να κάνει με τηναποτελεσματικότητα του μέτρου. Μετάτην αποτυχία της αύξησης του Φ.Π.Α. στο23% και του αστείου μέτρου των αποδείξεων,επιβάλλεται μια ακόμη 'τυφλή' φορολόγηση,ένα ακόμη δείγμα της εισπρακτικής απελπισίας και τηςανικανότητας των μεγάλων σωτήρων τηςχώρας. Βραχυπρόθεσμα βέβαια τα ταμεία τουκράτους θα ζεσταθούν από τις εισπράξεις,όμως μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμααυτά είναι κεφάλαια που αφαιρούνται απότην αγορά, την αποταμίευση, την κατανάλωσηκαι τις επενδύσεις τόσο των καταναλωτώνόσο και των μικρών και μικρομεσαίωνεπιχειρήσεων. Όπως αναφέρθηκε, θαδημιουργηθεί ένα κύμα διακοπώνηλεκτροδοτήσεων με πολλαπλές απώλειεςεσόδων, ενώ πολλές μικρές επιχειρήσειςθα έχουν έναν ακόμη λόγο να βάλουνλουκέτο οδηγώντας στην ανεργία πλήθοςκόσμου καθώς. Με άλλα λόγια είναι ένα ακόμημέτρο το οποίο θα σπρώξει κι άλλο τηνπραγματική οικονομία στην ύφεση, τον επιχειρηματικό κόσμο στην συσσώρευση καιτην κοινωνία στην ανέχεια και την παρακμή.

Τρόικα,ΕΚΤ, Ε.Ε. και κυβέρνηση αρνούνταιπεισματικά να επαναπροσδιορίσουν έναννέο φορολογικό και παραγωγικό χάρτηκαι εξυπηρετούν με τυφλή εμπιστοσύνητις αποτυχημένες επιταγές τηςνεοφιλελεύθερης σκέψης με αποκλειστικό σκοπό τη διαμόρφωση ενός απελευθερωμένου επενδυτικού τοπίου. Ο εφιαλτικόςεκβιασμός της χρεοκοπίας έχει ανοίξεινέους ορίζοντες για την ιδιωτικοποίησητων πολιτών και για την συσσώρευση τουκεφαλαίου του οποίου η κερδοφορία χωρίςπεριστροφές πια θα αγοράζει και θαπουλάει τη ζωή μας σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της. Έννοιες όπως δημόσιαυγεία, δημόσια παιδεία, κοινωνικό δίχτυασφαλείας, ασφάλιση βαδίζουν ραγδαίαμα σταθερά προς το χρονοντούλαπο τηςιστορίας, μύθοι και θρύλοι μιας πολιτικής ιστορίας που ποτέ δε στέριωσε σε πραγματικές αξίες.

Η τελευταίακαι σημαντικότερη ανάγνωση έχει νακάνει με την αναγκαιότητα του μέτρου,το οποίο όπως όλα τα προηγούμενα δενσχετίζεται με τις ανάγκες της κοινωνίαςκαι την αναδιανομή του πλούτου μα τηνεξυπηρέτηση δανειστών, εκβιαστών καικερδοσκόπων. Τη στιγμή που υποτίθεταιπως κυνηγάμε πρωτογενές πλεόνασματο 2012 για να τιμήσουμε τιςεγγυοδοτήσεις και τη συνδρομή τωνεταίρων μας, μεγαλύτερες οικονομίεςαπό αυτές της Ελλάδας -Ισπανία, Ιταλία,Ιρλανδία και σε λίγο Γαλλία- έχουναρχίσει να ξεγυμνώνονται μπροστά σταφιλήδονα μάτια του διεθνούς κεφαλαίουοδηγώντας το Ευρώ σε μια συνεχή κατρακύλα. Οι φωνές του εξωτερικού που αρνούνται την συνδρομή (Σλοβακία) και προτάσσουν την ελεγχόμενη χρεοκοπία και ακόμη την έξοδο από το Ευρώ (Γερμανία) δεν προέρχονται από μια αφηρημένη αρχή αναδιάρθωσης μιας αποτυχημένης οικονομίας και μιας αποτυχημένης νομισματικής ένωσης ούτε από την όποια ιδιαιτερότητα του ελληνικού προβλήματος, αλλά από καθαρές λογιστικές ανάγκες των μελών κρατών να διατηρήσουν τις αποθεματικές τους άμυνες υψηλά απέναντι στις μελλοντικές κρίσεις.

Ακόμηκι αν ή χώρα έχει την ικανότητα να σώσειτη δημοσιονομική ξεφτίλα του κράτους-πολύ αμφίβολο όσοι φόροι κι αν επιβληθούν-από καιρό έχει γίνει αντιληπτό πως δεναξίζει τον κόπο και το πραγματικό κόστος.Ήδη μπροστά μας παρατηρούνται οισυνέπειες των κοντόφθαλμων πολιτικών επιλογών,με την ακυβερνησία να μεταλλάσσεται σεπλήρη αποδόμηση του κράτους και τωνυπηρεσιών του, και με την κοινωνία ναείναι χωρισμένη και ταμπουρωμένη σεκλαδικά χαρακώματα ενισχύοντας τις ιδεοληψίες που την οδήγησαν εδώ. Όσο για τους πιοπατριώτες που κόπτονται για την εθνικήυπερηφάνεια επί πτωμάτων, ποιος ο λόγοςτης διαιώνισης αυτού του βασανιστηρίου,αφού σε λίγες μέρες θα εδραιωθούνπαρατηρητήρια της εφαρμογής όλων τωναπαραίτητων για το ξεπούλημα της χώραςμέτρων; Ουδείς. (3)

Οιαιρετικές απόψεις υπέρ της χρεοκοπίας-σε εθνικό επίπεδο- και της έκδοσηςευρωπαϊκών ομολόγων -σε ευρωπαϊκόεπίπεδο- αν και υπάρχουν παραπάνω απόένα χρόνο κρίνονται ως ανώριμες,καταστροφικές, αντεθνικές και προβοκατόρικες,καθυστερώντας όσο είναι δυνατόν τηναναπόφευκτη υλοποίηση τους. Το πρόβλημαόμως έγκειται στον φθοροποιό χρόνο που περνάχωρίς αυτές να πραγματοποιούνταιεπιβαρύνοντας οικονομικά, κοινωνικά,ακόμη και ψυχολογικά, οι τελευταίοιτροχοί της αμάξης, οι τελευταίοι πουευθύνονται (χωρίς να αποκλείεται τοποσοστό τους) για τη δημοσιονομικήχρεοκοπία της χώρας και την άλωση τηςευρωζώνης από το διεθνές κεφάλαιο. Στις τελευταίες ίσως σελίδες αυτής τηςιστορίας, δεν θα γραφτεί στις πόσες μονάδες στοιχηματιζόταν το credit event της Ελλάδας,αλλά στους πόσους νεκρούς η θνησιμότητα των πολιτών της. Μα τέτοιοι αριθμοί δε χωράνε φαίνεται στα κιτάπια των μεταρρυθμιστών.

Δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας αφού ήδη από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ εξοφλούνται το ΤΑΠ, οι δημοτικοί φόροι και το τέλος υπερ της ΕΡΤ το οποίο δίκαια διερωτάται κανείς άμα θα μειωθεί μετά τη συρρίκνωσή της.
Για να ακριβολογούμε όμως, οι εφαρμοσθείσες κλιμακώσεις είναι σαφέσταρα πιο δίκαιες από το ανισόπεδο ΕΤΑΚ που εξίσωνε όλες τις γαίες ανεξαρτήτου περιοχής και χρήσης, όπως αντίστροφα είναι πιο άδικες από εκείνες των αντικειμενικών αξιών με τις όποιες ανωμαλίες τους.
Η περίφημη Task Force υπό την ηγεσία του κ. Reichenbach δεν θα έπρεπε να θίγει τον εγωισμό μας τόσο πολύ. Τόσο χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να συγκεράσουν τις εντολές της Ε.Ε. με τις κομματικές τους ανάγκες. Καιρός είναι να εξαλείψουμε τον ενδιάμεσο.

Μικρή Αννούλα, λίγο ακόμη και χάσαμε στα αλήθεια

2011-09-12T15:23:00.000+03:00

Την ώρα που ο ΓΑΠ και ο Βρούτος του πολεμάνε φαντάσματα στους ανεμόμυλους του διεθνούς κεφαλαίου, καθημερινοί συμβολισμοί ξεπετάγονται σαν αγκάθια στην νάρκωσή μας. Όσο το Υπουργείο Αμύνης μοιράζει πτητικά επιδόματα ακόμη και σε υπασπιστές που πετάνε χαρταετούς στη Μεσογείων, το Υπουργείο Παιδείας ακόμη δεν έχει βρει την τσίπα να βάλει ένα τέλος στην γελοιότητα των σχολικών βιβλίων. Αντιθέτως καλεί τους μεγαλύτερους μαθητές να φέρουν στο σχολείο τα παλαιότερα βιβλία τους -με όλα τα σκονάκια, τα στιχάκια και τις μουντζούρες- και να τα δώσουν στους μαθητές των χαμηλότερων τάξεων ώστε να παρακολουθήσουν απρόσκοπτα τα μαθήματά τους. Την ίδια ώρα, κάποια λίγο μεγαλύτερα παιδιά, τα στελέχη των φασιστοκομματικών παρατάξεων των πανεπιστημίων διυλίζουν τον κώνωπα επειδή η Αννούλα τους αίρει τις εκλογικές δυνάμεις στην ανάδειξη των πρυτάνεων. Διότι το θέμα μας, ήταν, είναι και θα είναι η εξουσία, και όχι η ουσία.

Μπράβο καλή μου Αννούλα. Πραγματικά συγχαρητήρια, πως δεν το είχαμε σκεφτεί τόσα χρόνια, τι γελοίοι που ήμαστε που επιτρέπαμε τέτοια αλόγιστη σπατάλη τόσα χρόνια, την έκδοση βιβλίων για τους μαθητές, ενώ υπάρχουν τα βιβλία της προηγούμενης χρονιάς; Μπράβο σου που ρηξικέλευθα όχι μόνο περιόρισες τις δαπάνες του δημοσίου μα δημιούργησες τις κατάλληλες συνθήκες για μια κοινωνικοποίηση των παιδιών στο σχολείο σε μοντέλο ... σοσιαλιστικό. Αχ, μικρή Αννούλα πόσο βαθιά στην πρωτοπορία βρίσκεσαι και σε τι πελάγη άγνοιας πελαγοδρομούμε. Μακάρι να μοιραζόμασταν και εμείς το ριζοσπαστικό σου τρόπο σκέψης, πόσα πολλά θα μπορούσαμε να πετύχουμε...

Μα στα αλήθεια τώρα, αν και είναι πάντα γελοίο να μιλάς για τις νεότερες γενεές, ο εν λόγω συμβολισμός της κατάρρευσης της παιδείας στην έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς είναι τόσο πραγματικός όσο και η ηθική μας χρεοκοπία. Άλλωστε η άλλη, η δημοσιονομική, είναι από καιρό δεδομένη και συγκεκαλυμμένη, με την ημερομηνία του πιθανού πιστωτικού γεγονότος να είναι ένα ακόμη κερδοσκοπικό χαρτί στη φαρέτρα των χρυσών παιδιών του άυλου κεφαλαίου. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στην πνευματική μας χρεοκοπία, η οποία εξαργυρώνεται κάθε μέρα, γύρω μας, μπροστά μας, με την απάθεια, τον εγωισμό και τον κοινωνικό διχασμό να βασιλεύουν.

Οι μικρές μας νίκες λιγοστεύουν και οι ήττες μας πληθαίνουν, αφήνοντας πίσω τους καμμένη γη και καμμένα μυαλά. Με εφιαλτική ταχύτητα γινόμαστε ξένοι, ιδιώτες και ηλίθιοι, φοβικοί και βίαιοι, καρκινώματα στην ίδια μας τη ζωή η οποία ολοένα κλείνεται στο στενό της καβούκι, κι αυτό δανεικό. Αποκτηνωνόμαστε, και τώρα χάρη στη μικρή μας Αννούλα, εντάσσουμε τους νεότερούς μας κατευθείαν στη φρίκη μας, χωρίς περίοδο προσαρμογής, αντίδρασης και απογοήτευσης. Αρκετά με τον κόσμο που θέλουμε, ας αρκεστούμε με τον κόσμο που ανεχόμαστε. Σκοτώνουμε τα παιδιά μας γιατί δεν μας έχει μείνει τίποτα άλλο να σκοτώσουμε.

Συνέχεια λέμε πως σημασία έχει η παιδεία, και πως έχουμε δανειστεί τον κόσμο από τα παιδιά μας κι άλλα τέτοια γελοία και υποκριτικά. Μα η αλήθεια που έχουμε επιλέξει είναι τελείως διαφορετική, διότι έχουμε επιλέξει να συντηρούμε κρατικοδίαιτους, να στήνουμε πατριωτικούς φόβους και να ξεπουλάμε μια χώρα ψεύτικη καίγοντας ότι έχει αξία και θάβοντας ότι κατακτήθηκε. Έχουμε επιλέξει το διεφθαρμένο κράτος και την πολιτική ολιγαρχία, μα θα ήταν ανεπίτρεπτο να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξαθλιωθούμε κι άλλο. Δεν μας μένει και πολύ άλλωστε. Λίγο πιο απλά, το στοίχημα με τα λεφτά το έχουμε χάσει καιρό, ας μη χάσουμε και το στοίχημα με την αξιοπρέπειά μας. Να μην γίνουμε δηλαδή σαν τη μικρή Αννούλα.

2011-09-09T21:32:00.000+03:00

Με καθίσανε στο μικρό καρεκλάκι και μου δώκανε παγωτό χωνάκι πλαστικό από διαφήμιση. Δε μάσησα, και άρχισα να μασάω το πλαστικό σαν τα βακτήρια που τρώνε το πετρέλαιο, απλά σε μεγαλύτερη διάσταση και όχι στην ανάταση. 'Sehr Gutt' είπε το ελβετικό σκουλήκι με τις χίλιες τρύπες, και κατάλαβα αμέσως πως έπρεπε να καλέσω τον Dahli να τον προειδοποιήσω. Σκέφτηκα να του στείλω εικονομήνυμα (είχες και MMS στο χωριό σου Κούλα;) μα μετά κατάλαβα πως δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Κάπως έτσι την είχα πατήσει και με τον γερο-Hunter ο οποίος από τον τρόμο του κρύφτηκε σε ένα κόμικ.

Ένα γερό χαστούκι με επανέφερε στη σχολική πραγματικότητα. Δεν ήταν πιο ο ελβετικός σουγιάς, μα ένα σφυροδρέπανο made in china το οποίο απαιτούσε τους ελέγχους παραγωγικότητας μου. Ήταν δύσκολο να κουνηθώ στη βρωμοκαρέκλα, μεγάλωνα ταχύρρυθμα σαν την Αλίκη στο ναυτικό και την Χρουσαλά στο Αβέρωφ και έσκιζα τα τζην μου οσάν το Χουλκ. Επαναλάμβανα ένα αρχαίο δαλαϊλαμέζικο μάντρα που μου είχε μάθει ο Carradine λίγο πριν πεθάνει από ερωτική ασφυξία (ιδανικός θάνατος): 'Οι Κινέζοι είναι φίλοι μας και εμείς καταναλωτές τους' μα ο νέος μου δάσκαλος δεν σήκωνε από τέτοια, μόνο από τα άλλα τα καλά, ξέρεις εσύ.

Πήρε τα δάκτυλά μου και αφού τα βούτηξε σε σόγια και γλυκόξινη, μου τα βραχυκύκλωσε στην παλιά μου τέχνη κόσκινο Siemens τοστιέρα. Του τα ζήτησα πίσω και μου ζήτησε 5 Ευρώ, του ζήτησα δανεικά και μου ζήτησε εγγυήσεις, του ζήτησα εγγύηση για την τι-βι και κατάλαβε πόσο δίκιο είχα και πόσο ανατολίτης ήμουν στα παζάρια μου. Φιληθήκαμε και ανταλλάξαμε τηλέφωνα, εγώ του έδωσα ένα Nokia κι αυτός μια φθηνή αντιγραφή του αϊ-γαμήσου-φώνι5, και υποσχεθήκαμε ποτέ ξανά να μην ειδωθούμε ώστε να έχω αρκετό υλικό για τουλάχιστον τρία κιλά ποιήματα. Ήταν πολύ γλυκούλης.

Γύρισα σπίτι, άνοιξα την πόρτα και μπήκα στη Λιβαδειά. Στην αρχή νόμιζα πως ήμουν στο σουβλατζίδικο και χάρηκα, αλλά μετά κατάλαβα πως ήμουν στη περιοχή και απογοητεύτηκα. Πήρα το πλοίο για να καταλήξω στο προορισμό μου, και λαγοκοιμήθηκα στην πρύμνη. Το επόμενο που θυμάμαι είναι εμένα με μια ντομάτα στο στόμα να στριφογυρνάω σε μια βρώμικη γυριστρούλα, κι όχι από τις καλές, εκείνες που λέει το τραγούδι με τα κοντά τα φουστανάκια, αλλά από τις άλλες που σε γυρνάνε τριακόσιες εξήντα μοίρες κάθε δύο δευτερόλεπτα και κάθε σου πλευρά καίγεται κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα.

Παρήγγειλα λίγο από 'μενα με από όλα με την ελπίδα πως εφόσον δεν μπορώ να σώσω την ακεραιότητα μου και δεν μπορώ να σωθώ στο ακέραιο, τότε τουλάχιστον ας έσωζα λίγα κομμάτια μου τέλεια δεμένα με τζατζίκι και μπόλικο κρεμμύδι. Με έφαγα, και πασαλείφτηκα με τα λάδια, δεν θα ξαναφάω από αυτό το μαλάκα, ίσως βέβαια επειδή ήταν το τελευταίο μου δείπνο, όχι γιατί θα πέθαινα, μα επειδή δεν θα ξανάτρωγα τόσο αργά το βράδυ, κάνει κακό στο στομάχι κάπου άκουσα.

Τελικά όντως γύρισα στο σπίτι. Ήλπιζα να είχε μεταφερθεί κάπου αλλού, στο Κάιρο, στο Μπουένος Άιρες, μα όχι ήταν εκεί ακόμη, στα Εξάρχεια. Άρχισα να ξεφλουδίζω τους τοίχους και να μυρίζω τις ιστορίες του, κάπου στις ρωγμές ίσως να 'βρισκα και τη δικιά μου.

Ο μπακαλόγατος

2011-09-03T17:26:00.000+03:00

Θα πρέπει να αισθάνεται πολύ άβολα τώρα τελευταία ο δήθεν υπουργός δήθεν οικονομικών. Από νομικός, συνταγματολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και μελλοντικός ηγέτης του μπατσόκ, είναι δύσκολο κανείς να αναλογιστεί πως νοιώθει αυτή τη στιγμή ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Με γνήσιο ελληνικό στυλ, ο υπουργός χρεών χάρη στην διαμεσολάβηση του προέδρου της Βουλής 'παραίτησε' με δημοκρατικές διαδικασίες την επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Στέλλα Σάββα-Μπαλφούσια μετά την ντροπιαστική σχετική έκθεση για τα δημοσιονομικά της χώρας. Η έκθεση η ίδια δεν λέει κάτι το συνταρακτικό πέρα από αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Χωρίς να αιτιολογεί, επισημαίνει τον κύκλο ύφεσης στον οποίο έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία με συνεχείς αστοχίες στις προβλέψεις για το έλλειμμα και δημόσιο χρέος καθιστώντας τα ως 'ανεξέλεγκτα' μεγέθη.

Πιθανώς η φρασεολογία της έκθεσης να είναι άκομψη, να μην ταιριάζει με την εκλεπτυσμένη γλώσσα των οίκων αξιολόγησης ή των κεντρικών τραπεζών ή των ευρωπαίων εταίρων, μα τουλάχιστον αξιολογεί την δημοσιονομική κατάσταση πλησιέστερα στην πραγματική της ποιότητα. Όμως φαίνεται πως οι συντάκτες του κειμένου δεν εκτίμησαν την αντίδραση του κομψότατου, ευγενέστατου και πλούσιου σε 'γνώση, εμπειρία και υπευθυνότητα' Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος λογικότατα και σαφέστατα προτιμά την ελληνική κυβέρνηση, τους μηχανισμούς στήριξης και τα μέσα μαζικής εξημέρωσης να έχουν την αποκλειστικότητα στην προπαγάνδα της οικονομικής τρομοκρατίας.

Βέβαια υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Δεν είναι ξεκάθαρο αν ο υπουργός χρεοκοπίας ενοχλείται από το περιεχόμενο ή από το ύφος, το οποίο δεν είναι δα σκανδαλώδες – τουναντίον μάλλον ήπιο και επιεικές θα το χαρακτήριζε κάποιος. Επίσης, μέχρι στιγμής το υπουργείο οικονομικών πέρα από το να αποκηρύξει το ύφος της έκθεσης και την αξιοπιστία του γραφείου, δεν έχει διαψεύσει το περιεχόμενο και άρα σιωπηρά το αποδέχεται. Άρα ουσιαστικά η ηγεσία του υπουργείο λέει πως 'εντάξει μωρέ, θα τα βολέψουμε, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι έχουμε την κατάσταση υπό έλεγχο, αλλά μην το κάνουμε και θέμα μωρέ, το 'χουμε σου λέω, σιγουράκι'.

Με άλλα λόγια ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει κάνει ένα ταξίδι στο παρελθόν, και έχει βρεθεί σε ένα μικρό οπωροπωλείο, τρέχει πάνω κάτω σαν παλαβός να προλάβει και τα μισά προϊόντα του έχουν τελειώσει από καιρό, και κάθε φορά που μιλάει με ένα πελάτη σκουπίζει το ιδρωμένο μέτωπο του με το μπακαλόχαρτό του. Γιατί πια, ο άνθρωπος έχει γίνει μπακαλόγατος και τίποτα παραπάνω. Όχι πως αυτό δεν είναι αξιέπαινο ή σεβαστό, αλλά ο Ευάγγελος Βενιζέλος μάλλον δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη, ακόμη κι αν η ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας χτίστηκε και γκρεμίστηκε πάνω στις πλάτες των μπακαλόγατων.

Καμία ανησυχία λοιπόν για τον φίλτατο Ευάγγελο, ο οποίος όπως όλοι μας θα μάθει στου κασίδι το κεφάλι ανακαλύπτοντας τον τροχό και τη φωτιά εκμεταλλευόμενος την νεοσύστατη αυθεντία του στα οικονομικά όπως και τις βαρυσήμαντες και αποδεδειγμένες ηγετικές του ικανότητες. Καμία ανησυχία λοιπόν και για εμάς τους αδαείς και ταπεινούς, τους φτωχούς τω πνεύματι αρκεί να δείξουμε πίστη στα λεγόμενα και τις αλήθειες του νέου τσάρου των οικονομικών του οποίου η μέχρι τώρα διαδρομή στο νέο του πόστο είναι στολισμένη μονάχα με επιτυχίες. Χαίρε Βαγγελάρα, ατσίδα μπακαλόγατε!

Υ.Γ. Με αρέσει στα post μου να βάζω στενές κατακόρυφες φωτογραφίες. Με την Βαγγελάρα αυτό δεν ήταν εύκολο.

Βρώμαγε μούστο

2011-08-30T12:18:00.000+03:00

Ήμουν στον πάτο του βαρελιού και προσπαθούσα να βγάλω μιαν ακίδα από τον κώλο μου μέχρι που ήρθε η μούργα να μου ανακοινώσει πως μου έκανε έξωση. Αντί να την πατάω την έπινα και έτσι αυτή η σχέση δεν οδηγούσε πουθενά, αυτή ήταν μαζοχίστρια κι εγώ ένα πότης χωρίς γούστο. Βρέθηκα λοιπόν στο δρόμο και σήκωσα το χέρι μου να πιάσει ένα σύννεφο να με παρασύρει σε μέρη μακρινά, μέρη εξωτικά. Ένα ταξί σταμάτησε και με ρώτησε που πηγαίνω. Του είπα να με ρωτήσει πάλι σε πέντε χρόνια και έφυγε ψάχνοντας για τουρίστες να γδύσει. Τον μαλάκα.

Άρχισα να περπατάω αφήνοντας τα φανάρια να με οδηγήσουν όπου αυτά θέλανε, ποιος είμαι εγώ να τα αμφισβητήσω, μα βρέθηκα να κάνω τον κύκλο του τετραγώνου. Ένας τροχαίος με πήρε στο κατόπι γιατί λέει περπατούσα στο αντίθετο ρεύμα. Του χαμογέλα και τον αγκάλιασα, ήταν ο πρώτος στη ζωή μου που αναγνώρισε το έργο μου. Εν τω μεταξύ η μούργα μου τηλεφώνησε και με φωνή γλυκιά μου έλεγε να τα ξαναβρούμε. Το έπαιξα σκληρός. Δεν θα γίνω χαλάκι να με πατήσεις κυρία μου. 'Το ακριβώς αντίθετο θέλω' μου είπε και έκλεισα το τηλέφωνο.

Συνέχισα να περπατάω. Αυτή τη φορά μονάχα ευθεία κατά το νότο όπως ο ποιητής ορίζει. Τα χρόνια περνούσαν και ο ήλιος έφτιαχνε αψίδες πάνω από το κεφάλι μου τις οποίες κάθε βράδυ πουλούσα σε άστρα συντροφικά. Μου πήρε τόσο καιρό να μάθω πως είναι πάντα εκεί και δεν χρειάζεται την αγάπη τους να εξαγοράζω αν και νομίζω πως ακόμα πουτάνες είναι και πως με το συντακτικό δεν θα έπρεπε να παίζω. Σε αντίθεση με τα δέντρα που από την αρχή μου το ξεκαθάρισαν πως θα μπορούσα να την αράζω στη σκληρή τους βάση αρκεί το χάραμα να τα προειδοποιούσα για τίποτα φιλόδοξους ξυλοκόπους με ηλεκτρικά μπάντζο. Μια μέρα είδα τον Καλιτζάκη και έτρεξα τόσο γρήγορα να κρυφτώ που δεν πρόλαβα να τα ειδοποιήσω και από τότε το φέρω βαρέως.

Κάπως έτσι θα πρέπει να εξηγείται και η χαρακτηριστική μου καμπούρα, καμιά σχέση με το ύψος μου. Την είχε αποτυπώσει σχετικά καλά ο τυφλός απόφοιτος του ΙΕΚ Μείγμα που είχε φιλοτεχνήσει την καταζητούμενη αφίσα μου. Η βλαμμένη η μούργα τα είχε ξεράσει όλα στον οινοποιό της ο οποίος την είχε στριμώξει για την χαμηλή της περιεκτικότητα σε όνειρα, και τώρα με κυνηγούσε για να τον αποζημιώσω λες και είχα εγώ δικά μου να δώσω. Εγώ ήθελα να φεύγω, και να ξυπνάω κάθε πρωί σε διαφορετική σκιά, και τώρα αυτοί οι αληταράδες με κυνηγάνε και με επικυρρήσουν για μονάχα μερικά ομόλογα του δημοσίου. Τους φτηνιάρηδες.

Μπήκα σε ένα μεταλάδικο να πάρω μια καλή λεπίδα αλλά κατέληξα με μερικούς δίσκους. Κλασσικό λάθος. Με τα βινύλια παραμάσχαλα έκατσα στη μέση του χωμάτινου δρόμου και περίμενα όποιον τολμούσε να έρθει να αναμετρηθεί μαζί μου. Έναν μάλιστα τον είχα ανάμεσα στα δόντια μου σε επίδειξη δύναμης και ουλίτιδας. Είχε ώρα που δεν ήταν πια δώδεκα το μεσημέρι, και έτσι δεν ερχόταν κανείς. Εκμεταλλεύτηκα αυτή τη φοβερή εμμονή στους τύπους και τράπηκα σε τακτική φυγή, η οποία ήταν όντως τακτική αφού ήταν απόφαση καθαρής τακτικής όπως μου είχαν μάθει στο στρατό. Όπως ήταν και η απόφαση του οινοποιού να στήσει μπλόκα με ποιητές στο μονοπάτι μου. Ο πούστης το ήξερε πως δεν μπορούσα να τους κάνω τίποτα, ακόμη χειρότερα πως θα καθόμουν να τους κάνω παρέα και να ανταλλάξουμε απόψεις και στιχάκια και μερικά πικρά ποτηράκια. Το χειρότερο ήταν πως ντρεπόμουν με όλους αυτούς τους μεταλ δίσκους, δεν ήξερα τι να τους κάνω και δεν άντεχα τα αποδοκιμαστικά βλέμματα όλων αυτών των μεγάλων αποτυχημένων καλλιτεχνών. Ήταν φοβερό, είχα καταφέρει να είμαι διπλά αποτυχημένος.

Έσκυψα το κεφάλι και γύρισα προς τα πίσω, προς την πόλη. Μου λέγανε να κάτσω, περιμένοντας την αμοιβή να πάρουν από τον κρασέμπορα, μα άλλο δεν άντεχα. Έφτασα αργά το βράδυ και έκατσα στη μέση του δρόμου, και άρχισα να πίνω από το φλασκί μου ζεστό ουίσκι μέχρι που με πήρε ο ύπνος. Την άλλη μέρα, στις δώδεκα ακριβώς το μεσημέρι κάποιος που δεν πρόλαβα ποτέ να δω μου τύλιξε ένα πάνινο σακί γύρω από το κεφάλι μου. Βρώμαγε μούστο.

Μπαμπά, τι σημαίνει άσυλο;

2011-08-25T12:40:00.000+03:00

Όλα τα σκληρά υλικά όταν προβάλουν αντίσταση σε μια δύναμη, το πιο πιθανό είναι να σπάσουν τελείως παρά να λυγίσουν. Κάτι αντίστοιχο έγινε και με το χώρο της ανώτερης παιδείας, όπου το μεταπολιτευτικό δώρο του αυτοδιοίκητου υπό προστασία δημοσίου χώρου με την ευρύτερη έννοια μετά από τόσα χρόνια απαξίωσης και στείρου διαλόγου ένθεν και εκείθεν γκρεμίστηκε.

Μόλις την τελευταία στιγμή τα συγγράμματα παρέμειναν δωρεάν, ενώ το φοβερό θέατρο της ευρύτερης συναίνεσης σκότωσε την έννοια του ασύλου. Ταυτόχρονα θεσμοθετούνται φοιτητικά δάνεια με εγγυητή το δημόσιο -το οποίο δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε τον κώλο του- προφανώς στο δρόμο που χάραξαν οι ΗΠΑ με ολόκληρες γενιές να χρωστάνε στις τράπεζες πριν καν ξεκινήσουν να εργάζονται, ενώ τα επιπλέον εξάμηνα περιορίζονται πια στα τέσσερα. Λογικό όμως, διότι μετά από τόσους αγώνες, τόσα κείμενα, τόση καθοδήγηση, τόσες πρωτοβουλίες, τόσες πορείες την μεγαλύτερη ευθύνη την έχει ο ίδιος ο κόσμος του ελληνικού πανεπιστημίου.

Από την μια ο ακαδημαϊκός κόσμος που πρότασσε διαρκώς την ακαδημαϊκή και επαγγελματική καριέρα του υψηλότερα από το δημόσιο συμφέρον, που μπήκε σε διαδικασία υπόγειων συναλλαγών με το φοιτητικό σώμα με εκλογικά ανταλλάγματα, που έχτισε στην άμμο τμήματα, μεταπτυχιακά και έρευνες και έκανε το πανεπιστήμιο μαντρί του και οικογενειακή υπόθεση. Ο ακαδημαϊκός χώρος ο οποίος από τη πρώτη στιγμή αρνήθηκε την αξιολόγηση και που σε ακραίες περιπτώσεις γελοιοποίησε τους πειθαρχικούς κανόνες υποβαθμίζοντας το κύρος των ιδρυμάτων που υποτίθεται υπηρετεί όσο και τη δική του αξιοπιστία φυσικά, που αντιμετώπιζε τους Έλληνες ακαδημαϊκούς του εξωτερικού σαν μιάσματα και απατεώνες. Το ακαδημαϊκό σώμα της χώρας μπορεί να συμπεριλαμβάνει φοβερά μυαλά και σεβαστούς επιστήμονες, μα στο σύνολό του είναι μια κοινωνική απογοήτευση, ένα κενό γράμμα, ένα σώμα εγκλωβισμένο σε αλλότριες σχέσεις και ζητήματα.

Από την άλλη είναι τα βρομόσκυλα των κομματικών παρατάξεων, αυτά τα κτήνη που έχουν μετατρέψει τα αμφιθέατρα σε αρένες και κρίνουν ακαδημαϊκούς με ύφος χιλίων καρδιναλίων χωρίς οι ίδιοι να έχουν καμία πραγματική γνώση, αυτά τα γλοιώδη ανθρωπάρια που μαθαίνουν στο νέο πολίτη την κομματικοποίηση και την κονσερβοποίηση της ιδεολογίας, αυτοί οι ελεεινοί ψηφοθήρες που μιλάνε για σφραγίδες, ψήφους, εκδρομές και πάγκους μετατρέποντας κάθε διάδρομο σχολής στη σύγχρονη αγορά της Ιερουσαλήμ. Πληρωμένοι δολοφόνοι μυαλών, που αντιλαμβάνονται το πανεπιστήμιο σαν ένα χώρο να δικτυωθούν, μια πρακτική εξάσκηση στα ρουσφέτια και στο πολιτικό αλισβερίσι.

Όπως και ο μέσος φοιτητής, ο καθένας μας, ο μελλοντικός μέσος Έλληνας που όσο βρίσκεται στο πανεπιστήμιο θέλει κι άλλα εξάμηνα, ζητά να μην αναγνωριστούν οι συνάδελφοι του από το εξωτερικό αλλά και να αναγνωριστούν το εξάμηνο που έκανε αυτός Erasmus στην Τενερίφη, που γλύφει τον καθηγητή για να τον περάσει και ύστερα από πίσω του τον βρίζει, που δεν θέλει να πληρώνει για τα μεταπτυχιακά, που οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο εξέτασης το βαφτίζει εντατικοποίηση αγνοώντας πλήρως τις ιδιαιτερότητες της ακαδημαϊκής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτός που βγάζει γκόμενες από τα ΤΕΙ αλλά δεν θέλει την ισοτιμία τους, αυτός που εξισώνει τα εξάμηνα με πτυχία, αυτός που δεν σεβάστηκε ποτέ καθηγητή του στην παράδοση με εξευτελιστικές συνθήκες στα αμφιθέατρα, που δεν μπορεί να δουλέψει όσο σπουδάζει αλλά κάνει 3 μήνες διακοπές στα νησιά, που με το που τελειώνει επιτέλους τη σχολή θέλει να βρεθεί η δουλειά μόνη της και αλλάζει απότομα στάση απέναντι στο πανεπιστήμιο και βρίζει που οι κωλοφοιτητές κάθονται και τα ξύνουν και κάνουν καταλήψεις με τα λεφτά των δικών του φόρων. Ο συμφεροντολόγος, ο βολεψάκιας, ο προσαρμοστικός, ο ιδιοτελής, ο καταναλωτής, ο ιδιώτης.

Όπως αναπόφευκτα ευθύνες πολλές έχουν τα πρωτοποριακά και ριζοσπαστικά στοιχεία της κοινωνίας που κατά καιρούς πλαισιώνουν, ακόμη και καταχράζονται πολύ πιο σπάνια το χώρο του πανεπιστημίου κυρίως χάρη στο άσυλο, η κατάχρηση του οποίου οδήγησε σε μαθηματική ακρίβεια στην τερατώδη άγνοια γύρω από τη σημασία του και τη κοινωνική του χρησιμότητα. Όσο οι δυνάμεις αυτές ορθά οικιοποιούσαν τους υλικούς χώρους ως έσχατο ιδεολογικό καταφύγιο και ορμητήριο ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, τόσο το ευγέρτημα ταυτιζόταν επικοινωνιακά με ποινικά και περιθωριακά στοιχεία, τόσο η πρόνοια αυτή αναχωρούσε από τη συνείδηση των πολιτών. Εν ολίγοις, η διαχείριση του ασύλου από εκείνους που το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αποδείχτηκε καταστροφική, επιτρέποντας πια στην κρατική βια να κάνει την εμφάνιση της παντού τρομοκρατώντας και ποδοπατώντας την λαϊκή έκφραση.

Δεν είναι να απορεί κανείς. Επιχειρηματολογίες όπως οι παραπάνω θα γίνουν προπαγάνδα και πιπίλα από τους μελλοντικούς υπουργούς και γενικούς γραμματείς της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ για να περιοριστούν οι αντιδράσεις στους γνωστούς ... αντιδραστικούς, στους 'αριστερούς', τους ελιτιστές, τους αναρχικούς, στα φρικιά και τους κομπλεξικούς, για αυτό άλλωστε και η εντυπωσιακή συναίνεση των 250, για αυτό άλλωστε και οι διαρροές της ΝΔ περί κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η πραγματικότητα όμως είναι πως ακόμα και αν σχεδιαστικά η δομή των πανεπιστημίων είχε ορισμένα κραυγαλέα λάθη, σε αντίθεση με τις μεταπολιτευτικές μεταρρυθμίσεις που εκδημοκράτισαν την ανώτερη παιδεία και εν πάση περίπτωση έθεσαν μια σωστή κατεύθυνση τόσο θεσμικά όσο και λειτουργικά, αυτή η μεταμνημονιακή μεταρρύθμιση είναι αυταρχική και απαξιωτική του χαρακτήρα και της λειτουργίας του πανεπιστήμιου. Με την άκαμπτη όμως και χωρίς φαντασία δημόσια τοποθέτησή του, το πανεπιστήμιο έχει από καιρό θέσει τον εαυτό του εκτός κοινωνίας και έτσι καταλήγει τελείως απροστάτευτο σε πολιτικές πρωτοβουλίες του είδους.

Όσους σχεδιασμούς, όσους κανονισμούς και νόμους όμως κάποιος και να σκαρφιστεί, όπως και πολλά άλλα που αφορούν το δημόσιο βιο, το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν πρόκειται να αλλάξει παρά θα συνεχίσει στο δρόμο της παρακμής και της σταδιακής άλωσης του από τους όρους του κεφαλαιού. Οι νόμοι δεν αλλάζουν νοοτροπίες, αυτές αλλάζουν μόνο με την παιδεία και την αντιπαράθεση. Η μεν πρώτη θα γίνεται σταδιακά προνόμιο των λίγων και έτσι αυτόματα ο αποκλειστικός της χαρακτήρας την υποβαθμίζει, ενώ η δεύτερη γίνεται ακόμη πιο δύσκολη με την άρση του ασύλου και την αδιάκοπη επικοινωνιακή και ιδεολογική ακαμψία.

Είναι λοιπόν η ηττοπάθεια η μόνη επιλογή, η αποδοχή ενός ακόμη ανουσιουργού νομοθετήματος, μιας ακόμη νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας; Είναι η παθητικότητα και η λειτουργικότητα, τα σκυμμένα κεφάλια, η σίγουρη μόνη στάση; Ίσως, αλλά δεν είναι σίγουρα η πιο αξιοπρεπής. Το πανεπιστήμιο και οι πολίτες του, οι ζώντες οργανισμοί του, οι φορείς της λειτουργίας του, φοιτητές, ακαδημαϊκοί και διοικητικοί έχουν υποχρέωση να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, τις υποχρεώσεις τους και να δράσουν ανάλογα. Όχι να οραματιστούν το πανεπιστήμιο που θέλουν και να το ζητήσουν από διοικούντες και αφεντικά, αλλά να σχεδιάσουν και να συνθέσουν το πανεπιστήμιο που χρειάζεται το σύνολο της κοινωνίας, το πανεπιστήμιο που μπορεί να σταθεί περήφανα και αποτελεσματικά στα σημεία των καιρών. Χρειάζεται να σταματήσουν να απαιτούν και να αρχίζουν να παράγουν, και να πολεμήσουν τους μεγαλύτερους εχθρούς τους, την αφέλεια και την ιδιοτέλειά τους. Απαιτείται να αφοπλίσουν τα νομοθετικά εκτρώματα των δουλοπάροικων υπαλλήλων της κερδοσκοπίας, να διεκδικήσουν τον διαχωρισμό τους από τους άρπαγες και τους κηφήνες και να διεκδικήσουν την αξιοπρέπεια τους, να δημιουργήσουν νέες εσωτερικές σχέσεις εκ του μηδενός και να αποτελέσουν παράδειγμα πρωτοπορίας απέναντι στην παρακμάζουσα κοινωνία που έχει ανάγκη την παιδεία και τον πολιτισμό όσο ποτέ άλλοτε.

Επιβάλλεται να αφουγκρασθούν τις οργισμένες φωνές της ιστορίας και από καχεκτική αντανάκλαση του παρόντος να αποτελέσουν φωτεινό σηματοδότη στο βάθος του χρόνου.

Μερικές εθνικού επιπέδου λύσεις για την κρίση

2011-08-24T20:58:00.003+03:00

Α' Σενάριο: Πουστιά στις εταίρες

Έκδοση λαϊκών ομολόγων, από τα έσοδα των οποίων το δημόσιο αγοράζει όσα Credit Default Swaps γίνεται. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου σεντ, βγαίνει ο ΓΑΠ από το Καστελόριζο (συμβολικά) και κηρύσσει πτώχευση. Η ευρωζώνη συνταράσσεται και το δημόσιο χέζεται στο τάλιρο με την ρευστοποίηση των CDS. Πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ, αλλά υιοθέτηση διπλού νομίσματος από την αγορά – ευρώ για τις μεγάλες συναλλαγές και τις συναλλαγές εξωτερικού, νεοδραχμή για τις μικρότερες και καθημερινές του εσωτερικού. Άμα λάχει γινόμαστε και φορολογικός παράδεισος για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο εκτινάσσοντας το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας σε μυθολογικά ύψη.

Β' Σενάριο: Καν' το όπως ο Πανιώνιος και η Swiss Air

Μέσα από ένα απίστευτο χαρτομάνι, κηρύσσουμε όχι τη πτώχευση αλλά τη διάλυση της χώρας και την άμεση επανασύσταση της ως Νέα Ελλάδα με νέο σύνταγμα και ύμνο από τον Νταλάρα. Τα χρέη διαγράφονται και εξακολουθούμε να παίζουμε στο ίδιο πρωτάθλημα και άσε τους πιστωτές να κουρεύονται.

Γ' Σενάριο: Ανεξαρτητοποίηση τώρα

Με την εμπλοκή ορισμένων φευγάτων, ανεξαρτητοποιείται η Μύκονος, η οποία με ειδικές συμβάσεις φορτώνεται κι όλο το δημόσιο χρέος. Αναπόφευκτα, το νέο κράτος της Μυκόνου δίνει ως εγγύηση την εδαφική της ακεραιότητα σε τουριστικούς πράκτορες για την επόμενη χιλιετία. Σε περίπτωση που τολμήσει να το 'παίξει' φορολογικός παράδεισος επιδεικνύουμε τις ιμπεριαλιστικές μας διαθέσεις και

Δ' Σενάριο: Πουλάμε τα πάντα και μετά αντάρτικο νούμερο 3

Αφού στη δημόσια διοίκηση δεν τα καταφέρνουμε καλά, πουλάμε τη χώρα στους ξένους που ξέρουν από μάνατζμεντ. Έτσι κι αλλιώς πότε μας ένοιαξε η εθνική κυριαρχία στα της πολιτικής; Η διαδικασία γίνεται τμηματικά και υπό τη μορφή 'έξυπνου πλειστηριασμού με αποτέλεσμα οι τσέπες των πολιτών να γεμίσουν ευρώ και να μην έχουν ανάγκη να δουλέψουν σαμποτάροντας τη παραγωγική διαδικασία και μετατρέποντας τη χώρα σε μια απέραντη Ικαρία. Οι νέοι κυβερνώντες αμέσως θέτουν υψηλή φορολογία στις αποταμιεύσεις για να ενεργοποιήσουν το εργατικό δυναμικό, κίνηση η οποία σε συνδυασμό με το ανθελληνικό τους αίμα προκαλεί εθνική επανάσταση από όλες τις πλευρές η οποία παρόλο τους απανταχού την ιστορία παρόντες ρουφιάνους και δοσίλογους, στέφεται με φοβερή επιτυχία χωρίς καμία ταξική αναδιαμόρφωση. Διώχνουμε με τσαμπουκά το ξένο κεφάλαιο που μας έφαγε το φυσικό πλούτου και εγκαθιδρύουμε πάλι το εθνικό κεφάλαιο γιατί έτσι γουστάρουμε. Αποτέλεσμα; Είμαστε όλοι πλουσιότεροι, χωρίς χρέη, και έχουμε προσθέσει μερικές χρυσές σελίδες ακόμη στην ένδοξη ιστορία μας γιορτάζοντάς τες με φέτα ΠΟΠ, τζατζίκι νορμάλ και θρούμπες.

Ε' Σενάριο: Η άθεη προσέγγιση

Καταργούνται όλες οι επιδοτήσεις και μισθοδοσίες προς όλες τις εκκλησίες (ανεξαρτήτως θρησκεύματος για να μην παρεξηγιόμαστε) και δημεύεται η περιουσία της Εκκλησίας η οποία και πωλείται κατά το δοκούν. Επαναφέρουμε τα διονυσιακά όργια και τα Ελευσίνια μυστήρια για καθαρά πρακτικούς λόγους.

Ζ' Σενάριο: Το παραμύθι χωρίς δράκο

Λαϊκή επανάσταση, εθνικοποίηση τραπεζών και ΔΕΚΟ, αποχώρηση από το ευρώ, δήμευση περιουσιών για 'φιλανθρωπικούς σκοπούς', κατάργηση του χρηματιστηρίου, ανατροπή του φορολογικού χάρτη με βάση τη μείωση της ανεργίας και μείωση της υπεραξίας, καθιέρωση ανοιχτού και ελεύθερου λογισμικού σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και λειτουργίες, προλεταριοποίηση των μικροαστών, περικοπή των αμυντικών δαπανών στο ένα τέταρτο, άμεση στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιφερειακά κατανεμημένες, νομιμοποίηση της κάνναβης και ενίσχυση της παραγωγής της, διάσπαση της χώρας σε αυτοδιοίκητες περιφέρειες, υιοθέτηση διπλού οικονομικού χαρακτήρα με την επιστροφή στη παραγωγή, αγροτική και βιομηχανική, αναδιανομή προς τα κάτω των αστικών γαιών και απαλλοτρίωση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων.

Ή Σενάριο: Το παραμύθι με δράκο

Γινόμαστε παράρτημα της Κίνας και τότε οι Αμερικανοί χρωστάνε σε εμάς.

Ένα τσουβάλι φράγκα

2011-08-22T16:51:00.004+03:00

Στη μητριά του καπιταλισμού, τα κουστουμάτα παλικάρια σκεφτήκανε ένα ακόμη φοβερό τηλεοπτικό σόου το οποίο πραγματικά πρέπει να φυλαχθεί σε κάποια μελλοντική ταινιοθήκη προς υπενθύμιση των νεκροζώντανων και διαπαιδαγώγηση των παίδων. Διέπεται όχι μόνο από τα τυπικά μεταμοντέρνα στοιχεία και την αυτόματη ειρωνεία την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις, αλλά και από μια αδυσώπητη κοινωνική κριτική, η οποία βγαίνει στην επιφάνεια διακριτικά και πονηρά, αφοπλίζοντας τις αντιστάσεις.

Στο 'A Ton Of Money' -με σήμα έναν Άτλα που σηκώνει στοίβες χαρτονομίσματα- μια ντουζίνα και βάλε 'όμορφοι' επί τω πλείστον και καταχρεωμένοι στις τράπεζες και στις πιστωτικές άνθρωποι τσακώνονται και ψηφίζουν ο ένας τον άλλο on camera για να κερδίσουν ιδανικά ένα εκατομμύριο δολάρια, αν και χάρη στις διάφορες δοκιμασίες στη διάρκεια των οποίων κουβαλάνε τα χαρτονομίσματα σε δύσβατες περιοχές, το ποσό αυτό μειώνεται σημαντικά. Το πρόγραμμα το παρουσιάζει ένας πλαστικός παίχτης του NFL (η θεοποίηση του ναρκισισμού, της πολυτέλειας και του ηδονισμού) ενώ ακόμη και οι ψηφοφορίες γίνονται με ματσάκια των των δέκα χιλιάδων, από τις οποίες προκύπτουν δύο υποψήφιοι προς αποχώρηση και διαπόμπευση, και εν τέλει ένας μετά από μια ακόμη δοκιμασία, το 'Prove your worth' (πόσο αξίζεις). Ιδιοφυές.

Εκ πρώτης όψεως ο θεατής καλείται να γελάσει και να ειρωνευτεί τους διαγωνιζόμενους και φυσικά να παίρνει μάτι κάνα κωλαράκι και κάνα σιλικονάτο βυζί που σκάει να σκίζει το φανελάκι που θαρραλέα το συγκρατεί. Εν συνεχεία βέβαια αρχίζεις να ταυτίζεσαι, να εμπλέκεσαι, να συμπαθείς και να αντιπαθείς, και φυσικά να θέλεις κι άλλο, όσο οι τσακωμοί εντείνονται και τα φασώματα φουσκώνουνε (σωστό, γιατί οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να σκεφτούν την καριέρα τους και μετά το σόου). Μα όπως και σε όλα τα ριάλιτι (1), έτσι κι εδώ υπάρχει η πιο σοφιστικέ ματιά, το τρίτο μάτι στο σφαγείο, η οποία δεν είναι μονάχα μια ενδοσκόπηση στον χαμηλότερο παρανομαστή της ανθρώπινης φύσης, αλλά και στα απίστευτα μετέριζια μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε αποβολή, η επιστροφή στα θρανία για τους μαθητές της Τι-Βι όπου τα κορμιά τους ανακυκλώνονται και χρησιμοποιούνται για τους νέους σπουδαστές του παρακμάζον καταναλωτισμού.

Πρώτο μάθημα, οι ωραίοι έχουν χρέη. Από τους εκλεκτούς ανταγωνιζόμενους, μόνο δύο είναι 30 και άνω, ένας εκ των οποίων είναι ο μόνος μαύρος ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι ο πρώτος που φεύγει από το σόου με βαλίτσες δεμένες στους καρπούς και στους αστραγάλους με χειροπέδες. Φοβερή εικόνα με άμεση αναφορά στην ιστορία του ρατσισμού στις ΗΠΑ, προσπαθώντας ίσως να πείσει το λευκό κοινό πως ο ρατσισμός είναι εργαλείο των αφεντάδων και πως στο χρήμα είμαστε όλοι δούλοι.

Μάθημα δεύτερο. Το χρήμα μπορεί να είναι στη ρίζα του προβλήματος, ταυτόχρονα όμως είναι και η σωτηρία, χέρι-χέρι με την τι-βι. Κάποτε ο Andy Warholl υποσχόταν 15 λεπτά φήμης, τώρα η ιντελιγκέντσια της επικοινωνίας προσφέρει ακόμη και την οικονομική σωτηρία για όποιον φανεί άξιος. Με το που ο παρουσιαστής αποκαλύπτει στα κρέατα το διεκδικούμενο ποσό -αφού πρώτα τους έχει υπενθυμίσει τα χρέη που έχουν- αλαλιάζουν με χαρά και ελπίδα πλανώμενοι πως επιτέλους θα ξεφορτωθούν τα δεσμά τους και όλα θα πάνε καλά όπως στις διαφημίσεις. Όμως, όπως και στο Χαΐλαντερ, μόνο ένας μπορεί να κερδίσει το τελικό ποσό, όποιο κι αν είναι αυτό, αν και ομολογουμένως οι πιθανότητες είναι αισθητά καλύτερες από ότι στην πραγματική οικονομία.

Μάθημα τρίτο. Η επιβίωση είναι επιτυχία, η ανθρωπιά και αλληλεγγύη είναι εμπόδια στην επιτυχία. Στην πρώτη δοκιμασία, ο ευτραφής μαύρος ανταγωνιζόμενος παθαίνει θερμοπληξία, αλλά κανείς δεν τρέχει να τον βοηθήσει πλην του ιατρικού τιμ της παραγωγής, κι αυτό αφού έχουν σιγουρευτεί πως πρώτα έχει παραμιλήσει και παραπατήσει μπροστά στην κάμερα για αρκετό και χρήσιμο για το μοντάζ χρόνο.

Μάθημα τέταρτο. Δεν έχει σημασία τι πραγματικά είσαι και κανείς, αλλά πως το περιβάλλον σου σε εκλαμβάνει και σε αντιμετωπίζει. Είσαι μέλος της ομάδας; Είσαι κανονικός; Έχεις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσεις στις ψηφοφορίες. Αν όχι, ετοιμάσου να ακολουθήσεις το ντροπιαστικό δρόμο της επιστροφής. Μπουυυυυυυ! Επέκταση του μαθήματος: τα σκληρά αρσενικά και τα θελκτικά θηλυκά, οι υπηρέτες της κατασκευασμένης νόρμας παλαιότερων δεκαετιών έχουν πολύ καλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν.

Bonus μάθημα οπτικής παραίσθησης. Οι δύο όψεις του νομίσματος είναι ίδιες. Οι ανταγωνιζόμενοι 'κουβαλάνε' στη πλάτη τους χρέη, τα οποία για να ξεπληρώσουν θα πρέπει να κουβαλήσουν στην πλάτη τους χρήματα, όπως και στο σύμβολο της εκπομπής. Δηλαδή ότι και να κάνεις ένα λουμπάγκο δεν το γλυτώνεις.

Τα επιμέρους μαθήματα είναι ακόμη πολλά, και αν κάποιος παρακολουθήσει την τηλεοπτική αυτή αρένα θα χρειαστούν τόμοι για να τα αποδελτιώσει και εν τέλει δεν υπάρχει και λόγος να ασκείς μια διαρκής λοβοτομή για να της ασκήσεις κριτική εκ του δεινοπαθούς. Το κυριότερο μάθημα παραμένει αναλλοίωτο όπως και στις υπόλοιπες εκπομπές του είδους. Τα πάντα είναι αναλώσιμα, και πόσο μάλλον οι άνθρωποι που προσφέρονται τόσο εύκολα, θύματα της ίδιας τους της απελπισίας, συνεχιστές της ίδιας τους της κοροϊδίας και απαξίωσής τους. Ο καταναλωτής γίνεται προϊόν για τον ίδιο του τον εαυτό, καλωσήρθατε στον καλωδιωμένο κανιβαλισμό με χορηγό την πιστωτική κάρτα που χρωστάτε τα ρουχαλάκια του παιδιού σας. Σίγουρα, οι παραγωγοί αυτών των εκπομπών είναι χασάπηδες και κρετίνοι, μα ποτέ μου δεν έχω ακούσει για ζώα που μπαίνουν οικειοθελώς στο σφαγείο και τρώγονται μεταξύ τους, ένα θέαμα που θα έκανε σίγουρα τον κάθε πραγματικό χασάπη να κλάψει με θλίψη.

Μια άλλη αδιάφορη παρατήρηση ή ανάκληση του ψηφιακού παρελθόντος άμα θες, είναι πόσο πολύ η εκπομπή θυμίζει το Runing Man του 1987 (βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Stephen King), όπου ο διαγωνιζόμενος πάλευε όχι για τα λεφτά, αλλά για την ελευθερία του, την οποία τελικά κερδίζει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο από το απαιτούμενο από την παραγωγή. Σαμπόταρε το σενάριο, σταμάτησε να τρέχει και στο τέλος με τη βοήθεια άλλων γκρεμίζει τους αναμεταδότες της τηλεόρασης, ένα ξεκάθαρο μήνυμα του συγγραφέα για τον τρόμο της κοινωνίας της πληροφορίας και του θεάματος.

Στο 'A Ton of Money' τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει φυσικά, κι στο μέλλον, αυτό ή τα παράγωγά του θα γίνονται ολοένα πιο βίαια και γλαφυρά προς τέρψιν των ανομολόγητων επιθυμιών του κοινού και του κέρδους των καναλαρχών και των διαφημιστών. Όπως λέει και ο Τσακ, ο πριζωμένος από τα στεροειδή body-builder από το New Jersey, 'We are here to make the most money possible.' Πες τα δικέ μου.

Άξιος της εποχής μας ο διπλά ειρωνικός χαρακτηρισμός ως 'reality' μιας κατηγορίας εκπομπών που ουδεμία σχέση έχουν με τη καθημερινότητα όπως τη βιώνουμε, αλλά ταυτόχρονα την αποτυπώνουν τόσο πιστά όσο αυτή κατασκευάζεται, πακετάρεται και πωλείται.

Καταραμένο μάρκετινγκ

2011-08-21T14:12:00.013+03:00

Δεν πιστεύω πως είμαι ιδιαίτερα καταναλωτικός, ούτε από εκείνους που γκρινιάζουν και παραπονιούνται για ανούσια πράματα. Αλλά άνθρωπος είμαι και έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου. Ακουστικά και φακούς.

Όσο αφορά τα ακουστικά, πρέπει στη ζωή μου να έχω αγοράσει πάνω από 30 ζευγάρια τα οποία όλα έχουν σπάσει ή χαλάσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Μεγαλύτερη αποτυχία τα πρόσφατα 404 της AKG τα οποία αν και puffs διπλώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να χωράνε σε μια απαλή τσέπη, αλλά λόγω του μεταλλικού ελάσματός τους σε τιμωρούν κάθε φορά που τα βγάζεις με το ένα χέρι, μέχρι που έσπασαν τα πλαστικά στο δεξί και ησύχασα. Παρήγγειλα τα αντίστοιχα πλαστικά αλλά πολύ πιο στιβαρά Κ450 που κάθονται τέλεια και κάτι σιλικόνες της Sony για να συνεχίσω τη σειρά βασανιστηρίων στα μικρά και αρνητικά προς τις κλασσικές 'ψείρες' αυτιά μου.

Στους φακούς τώρα, τα πράματα είναι πολύ χειρότερα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν μέτριο φωτογράφο (μπρρρρρ) που ακόμα έχει πολλά να μάθει, όπως και χρόνο πολύ για να χτίσει τον εξοπλισμό του. Έχω δύο μηχανές Nikon, την απαράδεκτη D40x και την αγέρωχη και πολύ πιο πρακτική D90 η οποία λογικότατα έχει παροπλίσει πλήρως την πρώτη. Αντίστοιχα ο κλασσικός bundle 18-55mmf/3.5-5.6G φακός έχει μείνει κουμπωμένος στη παλιά μηχανή και αχρησιμοποίητος για παραπάνω από ένα χρόνο όπως και ο συμβιβαστικός 'σκοτεινούλης' 55-200mm f/4-5.6 DC της Sigma, και οι δύο δολοφονημένοι πισώπλατα από τον ελβετικό σουγιά των φακών, τον κλασσικό από τη δεκαετία του '90 'Streetsweeper' 24-120mm f/3.5-5.6 AF-D ο οποίος όμως με τη σειρά του έχει κι αυτός τα όρια του.

Υπάρχει λοιπόν ένας νόρμαλ zoom φακός οποίος δυνητικά μπορεί να σκοτώσει όλους τους παραπάνω και με έκπτωση στέλνοντας τουλάχιστον τους δύο από τους τρεις στην χρηματική απόσυρση. Ο διαβόητος (που συμπεριλαμβάνεται και στα ακριβά bundles) AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED. Ο Άτλας της φωτογραφίας στο internet Ken Rockwell μόνο που δεν έρχεται σε οργασμό για αυτό το φακό, μα υπάρχει το ζήτημα της τιμής και του πως καταλήγει κάποιος να τον αγοράσει. Και εξηγούμαι.

Με τον 'Streetsweeper' αμετακίνητο από το σώμα της D90, η λογική προτάσσει μια εναλλακτική για τις μεγαλύτερες αποστάσεις (χρήσιμο όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις, λέμε τώρα...) οπότε πολύ γρήγορα οι επιλογές πέφτουν μεταξύ του AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6G IF-ED και του πιο φθηνού AF-S VR 55-300/4.5-5.6G DX. Κάπου εδώ λοιπόν είναι που αρχίζουν τα marketing κόλπα των DX φακών και μηχανών.

Πως γίνεται ένας φακός με τα ίδια χαρακτηριστικά και διευρυμένο εύρος εστιακού μήκους (αν και το εύρος 50-70mm είναι ψιλο-αδιάφορο σε DX μηχανές εδώ που τα λέμε) να είναι φθηνότερος; Απλό. Είναι μικρότερος και κάνει μονάχα για DX μηχανές (όπου το είναι 15.8mm x 23.6mm επιτρέποντας μικρότερο και φθηνότερο σένσορα από τον αντίστοιχο 24mm x 36mm των full frame μηχανών και έτσι αντίστοιχα οι DX φακοί έχουν μικρότερα κρύσταλλα). Ταυτόχρονα, είναι και φτωχότερης ποιότητας, αργός, και δεν έχει Α/Μ mode (αναγκάζοντας το χρήστη να χρησιμοποιεί 2 κουμπάκια, ένα στο σώμα και ένα στο φακό, για να αλλάξει από manual focus σε auto focus εκτός κι αν έχεις τη βλαμμένη D40x που έχει γυρίσει την ασθενική της πλάτη στους AF φακούς).

Μικρό το κακό βέβαια, αφού για να πάρει κανείς μια full frame μηχανή θέλει τουλάχιστον 2500 δολάρια, κατατάσσοντας τες αυτόματα στην κατηγορία των επαγγελματικών, και αφήνοντας τις ερασιτεχνικές D-SLR να πελαγοδρομούν στα μικρότερα καρέ. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν όταν πια διαχωρίζονται και οι φακοί. Ένας DX φακός είναι οικονομικός και αποδοτικός σε μια DX μηχανή και ουσιαστικά παντελώς άχρηστος σε μια full frame (1). Αντίστροφα ένας FX (ο χαρακτηρισμός της Nikon για φακούς που ταιριάζουν σε full frame μηχανές) φακός είναι φτιαγμένος για μια full frame μηχανή, αλλά περιορίζεται αισθητά σε μια DX, αυξάνοντας το πραγματικό εστιακό μήκος, μειώνοντας την γωνία κάλυψης και το βάθος πεδίου.

Όμως εγώ, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι ερασιτέχνες, δεν έχω πρόβλημα με τη δεύτερη περίπτωση. Βαθιά κάπου μέσα μας φανταζόμαστε έναν πολύ χοντρό κουμπαρά ο οποίος μέρα με τη μέρα αποταμιεύει τα χρήματα για μια άξια full frame μηχανή, κατατάσσοντας έναν DX φακό ως πισωγύρισμα και αναδεικνύοντας τον στόλο των FX φακών μας χωρίς επιπρόσθετο κόστος κι ας αδικούνται πάνω στα DX σώματα. Έλα μου όμως που η Nikkon-Nikkor θέλει σώνει και καλά να παγιδέψει το κοινό της σε κατηγορίες. Μπορεί να μην τα κατάφερε με την αλαζονική entry-level D40x (η αντιπάθεια είναι αισθητή, έτσι;), αλλά με τις οικογένειες φακών που φτιάχνει τα καταφέρνει περίφημα.

Ουσιαστικά λέει στον πελάτη της, πως με τον 'σατανικό' (και ανώτερης ποιότητας σε σχέση με αρκετούς άλλους DX φακούς) AF-S 18-200mm f/3.5-5.6VR G DX δεν χρειάζεται να αγοράσει ποτέ ξανά άλλο φακό για την ερασιτεχνική μηχανή του πέρα φυσικά των όποιων σταθερών. Άμα από την άλλη έχεις ψώνιο και θες να γεμίζεις τα ράφια σου με φακούς θα πρέπει να συνδυάσεις τον AF-S VR 24-120mm D (ο σύγχρονος διάδοχος του 'Streetsweeper' (2)) και τον AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6 με υπερδιπλάσιο κόστος, χωρίς να έχεις το χρήσιμο (αν και 'petite') εύρος των 18-24mm και μακαρίζοντας την σπατάλη στο αχρείαστο 200-300mm (το οποίο κάνει μονάχα για ματάκηδες όταν πρόκειται για DX μηχανές). Και άντε μετά να γεμίσεις τον κουμπαρά σου για το υγρό full frame όνειρο, χωρίς καν να σκεφτούμε πως π.χ. σε μια πορεία μέχρι να τους αλλάξεις αυτούς έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.

Κάποτε, με ένα φίλο αστειευόμενοι είχαμε σκεφτεί τον καλύτερο δυνατό φακό, τον AF-S DC 12-180mmf/1.8 ED VRII, ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ, ειδικά με το εξεζητημένο defocus control το οποίο το θέλουν μονάχα άρρωστοι με το bokeh, αρνούμενοι να το ελέγξουν με το διάφραγμα. Όμως άμα υπήρχε ένας AF-S 18-200mm f/3.5-5.6 VR ED 30% ακριβότερος από τον αντίστοιχο υπαρκτό DX όλα θα ήταν μια χαρά ή τουλάχιστον έτσι θα νόμιζε κάποιος(3). Η Nikon όμως προτιμά να μας βασανίζει και ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED ήταν η αναπόφευκτη εξέλιξη στον ανταγωνισμό των bundles ικανοποιώντας τις ορέξεις του καταναλωτικού κοινού που ήθελε ζουμ, ζουμ, ζουμ στέλνοντας τον φτωχό πλην άριστο για εκπαίδευση 18-55mm f/3.5-5.6G στα τάρταρα των αποθηκών.

Το πιο εκνευριστικό όμως είναι πως εκτός από χρήσιμος, ο συγκεκριμένος φακός είναι όντως οπτικά καλός, γρήγορος και πολύ δελεαστικός αφήνοντας τα διλήμματα να αιωρούνται αναπάντητα. Άμα όμωες υπολογίσει κανείς πως σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ούτε σε τέσσερα χρόνια δεν θα μπορώ να πάρω full frame σώμα (άσε που εν πολλοίς θα πάει και χαμένο σε μένα...), ο 'σατανικός φακός' γίνεται ολοένα πιο θεμιτός. Και να σκεφτεί κανείς πως όταν τον έβλεπα συσκευασμένο με την D90, θεωρούσα το πακέτο σκέτη απάτη.

Τώρα που γκρίνιαξα σαν κακομαθημένος καταναλωτής, μπορώ να κλείσω όλα τα παράθυρα από το ebay, το (φοβερό) kenrockwell.com το dpgr.gr και το adorama, και να γυρίσω στη δουλειά. Υπέροχα.

Ένας DX φακός πάνω σε μια full frame μηχανή λόγο του μικρότερου κύκλου εικόνας (image circle) δημιουργεί μαύρες γωνίες, το γνωστό κι ως vignetting, αν και σχεδόν όλες οι FX μηχανές κάνουν αυτόματο κροπάρισμα. Επιπλέον τα εύρη εστιακού μήκους σε έναν DX φακό είναι σχεδόν παραπλανητικά αφού αναφέρονται στα αντίστοιχα των FX φακών όπως θα λειτουργούσαν σε ένα DX σώμα, τα οποία όμως δεν αναπαράγουν σε ένα FX σένσορα αφού η συμβατότητα είναι μονοκατευθυντήρια. Μπέρδεμα όντως!
Βέβαια, ένας 'Streetsweeper' πάνω σε μια full frame έχει σχεδόν το ίδιο εύρος εστιακού μήκους πεδίου στα χαμηλά όσο και ένας DX 18-200mm πάνω σε μια DX μηχανή, εκλογικεύοντας τα 'παντρέματα' σε σημαντικό βαθμό.
Βέβαια, στα αλήθεια υπάρχει ο αντίστοιχος FX, και είναι ο AF-S 28-300mmf/3.5-5.6 G ED VR ο οποίος είναι όντως 30% ακριβότερος, και πάνω σε μια FX μηχανή -με όλα τα άλλα ίδια- βγάζει σχεδόν το ίδιο ακριβώς καρέ όπως ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED πάνω σε μια DX μηχανή. Πρόκειται δηλαδή για δύο τελείως διαφορετικούς φακούς που με τους κατάλληλους συνδυασμούς βγάζουν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα.

Αγαπητέ σύντροφε Θόδωρα,

2011-07-23T01:37:00.003+03:00

Ήθελα καιρό να σου γράψω, μα ποτέ μου δεν έβρισκα το κουράγιο να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου, και το χρόνο να συμπυκνώσω το λόγο μου σε λίγες γραμμές. Άσε που βαριόμουνα κιόλας.

Καλέ μου σύντροφε Θόδωρα, ήθελα να σου εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μου στο πρόσωπο σου, και να σου ευχηθώ ποτέ να μην χάσεις τον αντικειμενικό σου στόχο, αυτόν που είχες από την αρχή, αυτόν που είχες από την εποχή που κυκλοφορούσες με σανδάλια, θυμάσαι και διατύπωνες απόψεις αντίστοιχων των συντρόφων Τσίμα και Παναγιωτόπουλου; Να παρεισφρύσεις στα ενδότερα των μηχανισμών και να τους ανατρέψεις, να κολυμπήσεις μαζί με το ρεύμα και να του αλλάξεις κατεύθυνση, να περάσεις στην άλλη πλευρά και να ρίξεις το σύστημα εκ των έσω.

Σύντροφε Θόδωρα είναι τόσο παρασκηνιακή η δουλειά που κάνεις, τόσο υπόγεια και λεπτεπίλεπτη, που μονάχα η ιστορία θα σε δικαιώσει. Τι απέραντη μοναξιά πρέπει να νοιώθεις έγκλειστος στο λιπόσαρκο κελί σου. Χρόνια πολλά έχεις δουλέψει μέσα στο αστικό πολιτικό κατεστημένο προσπαθώντας όχι απλά να το διαβάλλεις -αδύνατον άλλωστε- μα να το εκθέσεις με όρους χειροπιαστούς και άμεσους, να το ξεμπροστιάσεις ωμά και αδιαπραγμάτευτα. Όπως όταν βρέθηκες αντίπαλος του καγκελοδήμαρχου και ο λόγος σου ήταν χυδαιότερος και από τη μάκα που μαζεύει το σιφώνι του νεροχύτη ενός κουναβιού τον Αύγουστο μα ταυτόχρονα και τόσο αντιπροσωπευτικός της σύγχρονης πολιτικής ηθικής. Λίγοι κατάλαβαν το πραγματικό σου ρόλο, τον τρόπο που προσέγγιζες το υποσυνείδητο του εκλογικού σώματος και το προετοίμαζες για τη μαζικότητα της αλήθειας και την αναγκαιότητα της αντίδρασης. Καημένε μου.

Όπως αργότερα, όταν πήρες την μικροαστική έννοια του πατριωτισμού και την έσκισες στα δύο, δίνοντας στο παραμύθι της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης και της μεσογειακής εξωτερικής πολιτικής την ξεφτίλα της υπόθεσης Οτσαλάν, ενώ στα ρετιρέ δεξιότερα της δεξιάς τους χάρισες μια πραγματικά μοναδική στιγμή όταν ζήτησες από τους ΟΥΚάδες να κατεβάσουν από τα Ίμια την ελληνική σημαία. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κουρελιάσει το πατριωτικό αίσθημα με τόση άνεση και ευκολία σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας μας, ποιος αλήθεια θα μπορούσε να γκρεμίσει τα μισητά τείχη του ρεφορμιστικού εθνικισμού; Πραγματικά φοβερό επίτευγμα.

Πλούσιο το αγωνιστικό σου βιογραφικό, η προβοκατόρικη δράση σου ενάντια στο σύγχρονο τέρας της συντηρητικής αντίδρασης, και θαυμαστή η σχεδόν σε βαθμό αφέλειας εμπιστοσύνη σου στο λαϊκό θυμικό, μα πραγματικά πρέπει να σε επαινέσω για τη δουλειά που έχεις κάνει τον τελευταίο καιρό στις ημέρες τις κρίσης. Αλήθεια η εργατικότητά σου είναι εκπληκτική, μα άμα πρέπει να είμαι ειλικρινής η παραγωγικότητα σου μάλλον δεν είναι το ίδιο θαυμαστή - ίσως να φταίνε εξωτερικοί παράγοντες, δεν ξέρω. Έχεις όμως πραγματικά ξεπεράσει τον εαυτό σου, κι αυτό φαίνεται άλλωστε από την παγιοποίηση σου στα τσαρτς των ύβρεων κατά πολιτικών προσώπων. Αλησμόνητο το ‘μαζί τα φάγαμε’ το οποίο όχι μόνο έχει κάνει θραύση αλλά έχει προκαλέσει και την δημιουργία άλλων συγγενικών συνθημάτων όπως το ‘μαζί τα κάψαμε’ ή το ‘μαζί τους κρεμάσαμε’. Μα και η συνέχεια ακόμη καλύτερη, κάτι οι δηλώσεις σου για ‘τεμπέληδες Έλληνες’ (αφυπνίζοντας την οργή των συντρόφων που δουλεύουν υπερωρίες και μαύρα) , λίγο η νοσταλγία σου για τα τανκς (προκαλώντας το δημοκρατικό αίσθημα όσων ακόμη πιστεύουν στην κανονικότητα του καναπέ) και τέλος ‘οι μικροί Φύρερ’ της πλατείας Συντάγματος (αντιπαραβάλλοντας υπέροχα το λαϊκό αίσθημα με την κατευθυνόμενη χειραγώγηση των ΜΜΕ), όλες αυτές οι καταστασιακά προβοκατόρικες δηλώσεις σε συνδυασμό με τις υπέρογκες δαπάνες για το κινητό σου τηλέφωνο … πως να στο πω, φοβάμαι μήπως έχεις φτάσει στο αποκορύφωμά σου χωρίς όμως να έχεις εισπράξει το επιθυμητό αποτέλεσμα και εν τέλει απογοητευτείς. Πίστεψε με ποτέ μου δεν θα ήθελα να πάθεις κάτι τέτοιο.

Στο κάτω κάτω, πόσα πια να κάνεις σύντροφε, μονάχα ένας άνθρωπος είσαι, όχι δα και ρομπότ. Καλέ μου Θόδωρα πως κανείς να αποτολμήσει να σε κατηγορήσει όταν οι συνειδήσεις μας είναι αργές και αντιδραστικές, όταν όσες φορές κι αν εκθέσεις τις προθέσεις και την αισθητική του πολιτικού κατεστημένου, εμείς απλά το αποδεχόμαστε μοιρολατρικά; Τόσα χρόνια παλεύεις να δώσεις διαστάσεις στη πολιτική ζωή μας ενώ ταυτόχρονα έχεις κάνει το σώμα σου θυσία, ένα ζωντανό μνημείο στην αδηφαγία των συναδέλφων σου. Ναι, Θόδωρα, μην ντρέπεσαι να το παραδεχτείς, είσαι ένας πρωτοπόρος, ένας ήρωας, ένας σύγχρονος κουασιμόδος, θύμα της αγνοίας και της δειλίας μας. Μην μας παρεξηγείς καλέ μου, μην κάνεις και εσύ το ίδιο λάθος που κάνουμε κι εμείς μαζί σου.

Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα, και να σου ευχηθώ καλή συνέχεια και πολλή δύναμη γιατί άμα συνεχίσεις με αυτούς τους ρυθμούς σίγουρα θα την χρειαστείς. Venceremos camarade!

Αγαπητό μπατσόπουλο

2011-06-30T21:42:00.002+03:00

Καλησπέρα, ελπίζω να είσαι καλά αν και είμαι σίγουρος πως έχεις σοβαρά προβλήματα να κοιμάσαι τα βράδια. Σου γράφω γιατί τις προάλλες που σου 'λεγα να χαλαρώσεις λίγο επειδή υπήρχε τραυματίας στο δρόμο που την είχες ψεκάσεις εξ' επαφής, παρατήρησα πως δεν έδινες και μεγάλη σημασία.

Βλέπεις καλό μου μπατσόπουλο τις ξέρω καλά όλες τις δικαιολογίες. Και 'συ τι δουλειά σου κάνεις, και πως θα ζήσουν τα παιδιά σου, και 'συ άνθρωπος είσαι, οι άλλοι τα ξεκινάνε, πως να την αντέξεις τόση πίεση και τόσα πετρίδια που σου πετάνε κι άλλα τέτοια. Όμως αγαπητέ μου, μονάχα εντολές εκτελείς, να το ξέρεις, εντολές των ανωτέρων σου, που και αυτοί με τη σειρά τους παίρνουν εντολές από τους ανωτέρους τους που την έχουν βολεμένη την καρέκλα στο γραφείο γωνία. Κάνεις τα θελήματα του του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που την ώρα που έκλαιγε κόσμος στη πλατεία Συντάγματος αυτό χαριεντιζόταν με την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Κάνεις τη βρωμοδουλειά των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, που παίζουν τη μοίρα ανθρώπινων ζωών σε ανεξέλεγκτες αγορές και στέλνουν κόσμο στην αυτοκτονία. Επιβάλεις τον τρόμο και την υποταγή στις προσταγές του χρήματος, προστατεύεις προδότες, νταβατζήδες και κλέφτες οι οποίοι πίστεψε με πολύ που χέστηκαν για την πάρτη σου. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι και οι αναρχικοί και οι μπάχαλοι, και εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι δαίμονες της φαντασίας των μέσων μαζικής υστερίας, αλλά ο απλός ο κόσμος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο μεροκαματιάρης, αυτός που σου σερβίρει την μπύρα σου, αυτός που φτιάχνει τα υδραυλικά σου, αυτός που καθαρίζει τον δρόμο σου, αυτός που μαθαίνει γράμματα στα παιδιά σου. Πρώτος και καλύτερος το ξέρεις αυτό καλέ μου, και δεν χρειάζεται να δεις τα δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν για να το θυμηθείς.

Την γραμμένη στα χαρτιά αποστολή σου, ούτε καν την γνωρίζεις και κάθε μέρα που κυκλοφορείς χωρίς διακριτικά παρανομείς εις βάρος όλων, όπως φυσικά και όταν τσαμπουκαλεύεις κοριτσάκια και ανυποψίαστους, όταν χτυπάς κάποιον αβοήθητο ή βαράς με την ανάποδη μεριά του γκλομπ, όταν παρασέρνεις κοσμάκι με τη μηχανή σου ή όταν προκαλείς με κωλοδάχτυλα. Να το ξέρεις όμως καλό μου μπατσόπουλο κάθε φορά που κάνεις κάτι τέτοιο, γεννιούνται όχι ένας αλλά 10 αναρχικοί-κουκουλοφόροι-μπαχαλάκηδες-αγανακτισμένοι-διαδηλωτές-απεργοί και γενικά όλοι αυτοί που σε κοιτάνε και σε φτύνουν. Κακό στον εαυτό σου κάνεις καημένε μου, γιατί κάθε φορά που χτυπάς, δεν προστατεύεις τη φυσική ύπαρξη των αφεντικών σου, αλλά μετουσιώνεις τη βία των αριθμών σε κάτι απτό, γίνεσαι το πρόσωπο αυτής βίας, έλκοντας αναπόφευκτα το μένος δικαίων και αδίκων. Μα να ξέρεις καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν είναι αυτό τρομοκρατικό τόσο ο κόσμος δυναμώνει, με κάθε μελανιά που του χαρίζεις, τόσο αυτός σκυλιάζει και εμψυχώνεται. Η τρομοκρατία ,σου είναι μονάχα τεχνική, κενή και τζούφια σαν τα ληγμένα χημικά που πετάς όταν αρχίζουν και σου τελειώνουν.

Μα δεν θέλω να μου ανησυχείς, δε σε στήνω στον τοίχο, το ξέρω ότι φοβάσαι, αλλιώς γιατί να φοράς επικαλαμίδες, επιγονατίδες, πλαστικό, κράνος και ασπίδα; Γιατί άλλωστε μου τρελαίνεσαι στα γυμναστήρια και χαπακώνεσαι σαν πρεζάκι; Φοβάσαι καημένο μου γιατί μέσα σου βαθιά ξέρεις πως δεν είσαι στη σωστή πλευρά, και ας μην το αναγνωρίζεις, φοβάσαι γιατί τόσο εύκολα θα μπορούσες και εσύ να είσαι στους απέναντι. Είναι όμως κρίμα καλό μου, διότι από την πλύση εγκεφάλου που έχεις υποστεί σου έχουν μείνει μονάχα δύο συναισθήματα, ο φόβος και ο θυμός. Ξεπερνάς τον πρώτο μονάχα με τον δεύτερο, και σε αυτή σου την στρεβλή ψυχανάλυση σκορπάς τρόμο και σπασμένα κεφάλια και στο τέλος δε σου μένει τίποτα, αδειάζεις ψυχολογικά και παγιδεύεσαι στον εθισμό της αδρεναλίνης, στον ίλιγγο της μικροσκοπικής σου εξουσίας.

Μα καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν σε δικαιολογώ έχεις και εσύ ευθύνες, δεν είσαι πια παιδί, κι ας είσαι μικρός σε ηλικία. Εδώ που τα λέμε είσαι κοτζαμάν γαιδούρι και μου κάθεσαι και χτυπάς τον αδερφό σου, την αδερφή σου,, τον γείτονά σου, το συμμαθητή σου, τη μάνα σου, τον παππού σου. Ναι καλό μου μπατσόπουλο, θα έπρεπε να ντρέπεσαι για τη δουλειά που κάνεις, θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ανέργους, συνταξιούχους, ανθρώπους που καθημερινά διεκδικούν το μέλλον τους και το μέλλον σου, ανθρώπους που παρά με τα ελάχιστα μέσα προσέφεραν ελπίδα στον κόσμο, ανθρώπους που σε περικύκλωσαν σε απόσταση αναπνοής προσφέροντας σου ανθρώπινη ασπίδα απέναντι στις πέτρες, ανθρώπους που όταν σε παράτησε η διμοιρία σου και χάθηκες σε φυγάδευσαν σε πολυκατοικία (29/6/2011), που φυγάδευσαν τροχονόμο όταν ξαφνικά βρέθηκε στη μέση των συμπλοκών (16/6/2011), που όταν τους παρακαλούσες να προσφέρουν πρώτες βοήθειες σε ένα παιδί που του είχε γυρίσει η γλώσσα ανταποκρίθηκαν αμέσως (Δεκέμβρης 2008 στην Τζωρτζ). Θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ρεπόρτερ που σε ξεμπροστιάζουν, γιατρούς που περιθάλπουν τα θύματα της τυφλής σου βίας και βγήκαν με τη σημαία του ερυθρού σταυρού μπας και νοιώσεις καθόλου (28/6/2011). Λένε πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάνουν λάθος καλό μου μπατσόπουλο, γιατί η δικιά σου δουλεία είναι όντως ντροπή, όσο κι αν δεν θες να το πιστέψεις.

Πρέπει να καταλάβεις καλό μου μπατσόπουλο πως δε σε μισώ και ούτε θέλω το κακό σου, αλλά σε οικτίρω. Είσαι μια θλιβερή περίπτωση με ελάχιστες πιθανότητες σωτηρίας, την οποία μονάχα εσύ μπορείς να εξασφαλίσεις. Πως, αναρωτιέσαι; Κάνε στροφή 180 μοιρών και πέτα ασπίδες, γκλόμπ, χημικά και όλα σου τα προστατευτικά και δες την αλήθεια κατάμουτρα όσο κι αν πονάει. Διότι καλό μου μπατσόπουλο, δεν υπάρχει κανένας εξοπλισμός στον κόσμο που να προστατεύει την ψυχή. Μονάχα η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη, έννοιες που δεν χάνονται από τον κόσμο όσο κι αν τρομοκρατείς. Μα αν έχεις επιλέξει να μείνεις κουφάρι αδειανό, ένα κτηνώδες όργανο των τυράννων σου, τότε βάρα, χτύπα με όλη σου τη λύσσα, φλόμωσε με στα χημικά, γίνε το διαφημιστικό της ανθρώπινης εξαθλίωσης, γίνε η γελοία φιγούρα μιας υπόθεσης χαμένης. Δε σε φοβάμαι καημένε μου, σε λυπάμαι.

Γιατί ο Σταύρος πρέπει να τιμωρηθεί

2011-06-27T20:27:00.002+03:00

Σε μια κοινωνία της οποίας ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά είναι μια επωάζουσα στα σπλάχνα του μικροαστισμού επιχειρηματική οικογενειοκρατία, σε μια κοινωνία η οποία εθελοτυφλεί στο επιστέγασμα στης ανηθικότητας με την ανεξέλεγκτη παραβίαση τύπων, κανόνων και νόμων, σε μια κοινωνία όπου η ατιμωρησία είναι φυσικός νόμος για τους έχοντες και κατέχοντες χρήμα, εξουσία και μπράβους, σε αυτή λοιπόν την κοινωνία, έστω και για συμβολικούς λόγους ο Σταύρος Ψωμιάδης πρέπει να τιμωρηθεί (1).

Ο Σταύρος Ψωμιάδης συντελεί μαζί με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο των στημένων αγώνων στην σχεδόν πιστή αποτύπωση της ελληνικής κοινωνίας. Ανάμεσά τους θα βρεις λούμπεν στοιχεία και στυγνούς εγκληματίες(Μάκης Ψωμιάδης, Τσακογιάννης) μεγάλους εφοπλιστές (Μαρινάκης), αγράμματους νεόπλουτους (Μενδρινός, Αβραάμ Παπαδόπουλος), αυτοδημιούργητους 'γαμάω και δέρνω' (Αχιλλέας Μπέος), αχυράνθρωπους (Παπακώστας), ανώνυμους δημοσίους υπαλλήλους (ΕΠΟ και πολιτεία) που μονάχα κατόπιν πιέσεων και καταγγελιών ξένων δυνάμεων, τόσο θεσμικών (UEFA) όσο και οικονομικών (διεθνείς στοιχηματικοί οργανισμοί) ξεκινούν μια προσπάθεια κάθαρσης και φυσικά γιους που αναλαμβάνουν την οικογενειακή επιχείρηση (Σταύρος Ψωμιάδης).

Όσο αναφορά τον ίδιο, ο Σταύρος Ψωμιάδης αποτελεί τυπικό παράδειγμα της επόμενης γενιάς των νεόπλουτων. Χωρίς κάποιο πραγματικό επαγγελματικό προσανατολισμό, αναμειγμένος από μικρός στην οικογενειακή επιχείρηση χωρίς κάποια ουσιαστική συνεισφορά ή επιρροή, είναι τόσο χρήσιμος όσο και η υπογραφή του μπροστά στις ανάγκες του καταμερισμού και της απόκρυψης του πραγματικού πλούτου της οικογενείας. Και επειδή ακριβώς δεν πρόσεχε που έβαζε την υπογραφή του, βρίσκεται κατηγορούμενος ως πρόεδρος της ΠΑΕ Καβάλας, παρόλο που η αρχή, το τέλος και η μέση στα πράματα ήταν και είναι ο πατέρας του Μάκης Ψωμιάδης. Το χειρότερο όμως είναι πως στο απολογητικό του υπόμνημα ο υιός Σταύρος Ψωμιάδης υιοθετεί την ομφάλια πραγματικότητα ως δικαιολογία, ενώ παράλληλα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 250.000 Ευρώ, δηλαδή με χρήματα του πατέρα του τα οποία με τη σειρά τους κατά πάσα πιθανότητα είναι προϊόν εγκληματικών ενεργειών (2), βαθαίνοντας το χάσμα μεταξύ αξιοπρέπειας και υποκρισίας.

Άρα σε ηλικία 26 ετών, ο Σταύρος Ψωμιάδης βάζει την υπογραφή του όπου να 'ναι, αποποιείται οποιασδήποτε ευθύνης καταστρατηγώντας βασικές νομικές έννοιες, και κρύβεται πίσω από τον πλούτο του πατέρα του τον οποίο υπηρετούσε και υπηρετεί από τη στιγμή που ενηλικιώθηκε. Από την αντιπέρα όχθη, μια όχι πολύ μεγαλύτερή του, η Πόπη Παπανδρέου σε ηλικία 32 ετών είναι Εισαγγελέας Πρωτοδικών και υπό την εποπτεία και καθοδήγηση της προϊσταμένης της Ελένης Ράικου, καλείται να βγάλει εις πέρας την τρίτη κατά σειρά υπόθεση διαφθοράς μετά την υπόθεση των υποβρυχίων και την υπόθεση Μαρκογιαννάκη (ενοικίαση πυροσβεστικών ελικοπτέρων σε ασύλληπτο κόστος για το δημόσιο), ενώ έχει ήδη κερδίσει τις καρδιές των άρρωστων ποδοσφαιρόφιλων που τόσα χρόνια υπέμειναν το φιάσκο του ελληνικού αθλητισμού.

Εγώ με τη σειρά μου, σε ηλικία αισίως 29 ετών αναρωτιέμαι ποια πρέπει να είναι το ηθικό συμπέρασμα της δικής μου γενιάς σε αυτή τη συμβολική αναμέτρηση. Πρέπει άραγε να συμπάσχω με τον Σταύρο με τον οποίο μοιράζομαι πολλά κοινά και να τον παραμερίσω ως ασήμαντο και αδιάφορο, ως έναν νεαρό που στην πραγματικότητα δεν έφταιξε σε τίποτα και να στρέψω όλο μου το μένος προς τη μεριά του πατέρα του; Ή μήπως θα έπρεπε να ευελπιστώ σε μια πιστή εφαρμογή των νόμων η οποία θα θέσει τον Σταύρο Ψωμιάδη προ των ευθυνών του και θα τον καλέσει να κάνει ίσως το πρώτο ενήλικο πράμα στη ζωή του;

Το να ζητάς την φυλάκιση κάποιου είναι σκληρό, διότι είναι σίγουρα από τις χειρότερες τιμωρίες και δεν χρειάζεται να έχεις κάνει φυλακή για να το ξέρεις, Στον δικό μου το νου όμως δε χωρά αμφιβολία πως η τιμωρία του Σταύρου Ψωμιάδη όχι μόνο επιβάλλεται από τους νόμους που καλώς ή κακώς μας διέπουν όλους, αλλά είναι και αναγκαία για τη γενιά του και τη γενιά μου, μια γενιά που με τόση ευκολία μεταφέρει τις ευθύνες στο παρελθόν, το οποίο όσο απομυζεί τόσο αντιγράφει, το οποίο όσο καταγγέλλει τόσο σε αυτό καταφεύγει για λύσεις. Και μια από τις στρεβλώσεις που αντιγράφουμε είναι και η ατιμωρησία, η οποία όχι μόνο βλάπτει το κοινωνικό σύνολο πολύ περισσότερο από όσο η τιμωρία το άτομο, αλλά είναι και μάστιγα στην διαμόρφωση ήθους και πολιτισμού. Μπορεί ο Σταύρος Ψωμιάδης να μην κόψει ποτέ την σχέση εξάρτησης απέναντι στον πατέρα του, μα πέραν των προσωπικών συσχετισμών του καθενός, η γενιά μας οφείλει να ενηλικιωθεί, όχι απλά ζητώντας το, αλλά επιδιώκοντας το μη την ανάλογη στάση και συμπεριφορά. Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να καταδικαστεί ο Σταύρος Ψωμιάδης.

(1) Το τεκμήριο της αθωότητας είναι επιθυμητό αλλά όχι απαραίτητο έξω από τα δικαστήρια εντός τον οποίων επιβάλλεται από τον δικονομικό μας πολιτισμό.

(2) Σε μια από τις συνομιλίες που έχουν διαρρεύσει, ο ίδιος ο Μάκης Ψωμιάδης λέει πως πλήρωσε για περαίωση 49.000 Ευρώ, ποσό το οποίο δεν δικαιολογεί την ευκολία με την οποία δεσμεύθηκαν 250.000 Ευρώ για την αποφυλάκιση του Σταύρου Ψωμιάδη.

Έχουμε τον αθλητισμό που μας αξίζει

2011-06-24T22:58:00.003+03:00

Ευτυχώς που χάρη που υπάρχει και η δουλειά και μαθαίνω κάποια νέα, διότι το μενού των μέσων μαζικής εξαθλίωσης δεν συμπεριλαμβάνει πια τίποτα άλλο παρά οικονομική τρομοκρατία και σκάνδαλα, με πιο επίκαιρο το ποδοσφαιρικό με τους πικάντικους διαλόγους για τους οποίους όλοι μας τρελαινόμαστε.

Κι όμως σήμερα Σάββατο 25/6 ξεκινά στη το μοναδικό για φέτος αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας και κανένας μας δεν ξέρει ποιο είναι αυτό, ενώ ολωσδιόλου δεν έχουν ασχοληθεί μαζί του τα μαγαζιά αθλητικής ενημέρωσης. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας που δεν χαίρει των τρομερών χορηγιών των πολυεθνικών και των φαρμακευτικών ενισχύσεων. Ένα αθλητικό γεγονός για το οποίο κανένας μπούκι δεν πρόκειται να πάρει κανένα στοίχημα. Ένα αθλητικό γεγονός στο οποίο οι συμμετέχοντες είναι ουσιαστικά άγνωστοι και δεν πρόκειται ποτέ να συμμετάσχουν στο επόμενο διαφημιστικό της NIKE ή της Gilette, ούτε πρόκειται να αποτελέσουν θέμα κάποιας μελλοντικής βιογραφίας κι ας έχουν ξεπεράσει εμπόδια ανήκουστα για εμάς. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας το οποίο δεν προβλήθηκε σχεδόν καθόλου, αν και σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα έχει περίπου 25.000 εθελοντές και έχει εκδώσει 3.000 δημοσιογραφικές διαπιστεύσεις, αλλά μπροστά στα ανδραγαθήματα του Μάκη, του Αχιλλέα, του Βαγγέλη και των υπόλοιπων βοειδών ζήτημα άμα αποσπά ένα μονόστηλο.

Ποιο είναι αυτό το αθλητικό γεγονός; Τα Special Olympics 2011 μαλάκες.

(Όχι πως εγώ είμαι καλύτερος.)

Συγκλονίστηκα

2011-06-23T23:25:00.004+03:00

Εννοείται πως το θέμα με τους στημένους ποδοσφαιρικούς αγώνες δεν είναι κάτι ενδιαφέρον ή πρωτάκουστο. Στις λεπτομέριες κάτι μπορεί να ισχύει, και κάτι όχι, αλλά το ζουμί είναι το ίδιο βρωμερό και τη μυρωδιά του την ξέρουμε χρόνια. Όλοι μας το είχαμε κρυφό καμάρι και οι μπούκις τελικά το 'κάνανε τούμπανο γιατί βαρέθηκαν να ξεπλένουν (και με ζημιά) το βρώμικο χρήμα του κάθε τραμπούκου κεντρά και τον εγωισμό του κάθε θαλασσοπνίχτη. Είναι άλλωστε πικάντικο και προσφέρει εύκολο αποπροσανατολισμό στον κάθε αφελή και υποκριτή, αρκετά για ξεχαστεί για λίγο από τον πολυεπίπεδο οικονομικό εφιάλτη που ζούμε. Παλιά ήταν η Τζούλια και το μουνί της, και τώρα είναι κάτι μουνιά που γαμάνε τη μπάλα εδώ και χρόνια. Αναρωτιέμαι πως θα αντέχαμε το υπαρξιακό μας μελόδραμα, άμα δεν υπήρχαν οι υποκλοπές κάθε δύο τρία χρόνια.

Αληθινή μπαλίτσα:

Στα αρχίδια μου κυριολεκτικά όλοι τους. Έχω πάει γήπεδο αρκετές φορές, μια χρονιά μάλιστα τα 'κλαψα τα λεφτά μου σε διαρκείας, αλλά χαζός δεν υπήρξα ποτέ. Το 'ξερα το παραμύθι απ' έξω και ανακατωτά, και όπως όλα τα καλά παραμύθια, το διασκέδαζα περισσότερο κάνοντας πως το πιστεύω -για τα ενενήντα του λεπτά φυσικά. Και στησίματα υπάρχουνε, και απάτες υπάρχουνε, και ντόπες υπάρχουνε, και ότι θες, μα πάνω απ' όλα χρήματα παίζονται. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς περίμενε ο κόσμος και γιατί εντυπωσιάζεται από τη στιγμή που το πρωτάθλημα διοργανώνεται εξ' ολοκλήρου από ιδιωτικές εταιρείες. Ξεχάστηκα, πρέπει να πουλήσουν οι αθλητικές εφημερίδες ζουμερές ιστορίες, γιατί μάλλον με τις τρεισήμισι χιλιάδες μεταγραφές που θα γίνουν πάλι του χρόνου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν πουλιούνται τα φύλλα. Όχι φυσικά πως παλαιότερα όταν τα πρωταθλήματα τα διοργάνωνε η ΕΠΟ τα πράματα ήταν καλύτερα, αλλά πια και με τις ευλογίες του UEFA, οι 'παράγοντες΄ και οι μπράβοι τους μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε άλλα πρωταθλήματα, αλλά με πιο τακτ βρε αδερφέ. Έτσι κι αλλιώς πάλι πρωτάθλημα είναι, μόνο που δεν παίζεται στο χορτάρι, αλλά στα τηλέφωνα και στις τσάντες με τα λεφτά.

Καλύτερα να μην τιμωρηθεί κανείς, ταλαιπωρία, άλλωστε πάντα αυτοί οι 'παράγοντες' παθαίνουν μια ανίατη αρρώστια που μετά από 6 μήνες θαυματουργά την έχουν ξεπεράσει. Μόνο τα πρεζάκια πεθαίνουν στη φυλακή. Απλά να κοπεί πλήρως οποιαδήποτε δημόσια επιχορήγηση και εμπλοκή, είτε μέσω ΟΠΑΠ, είτε μέσω ΕΠΟ, και να κάτσουν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους, και με τα δικά τους φράγκα. Και κυπελλάκι κομμένο, είναι αστειότητα. Άμα γουστάρεις μπάλα, είτε θα το φας το παραμύθι -αλλά να το ξέρεις ότι τρως- είτε πάρε τη μπαλίτσα σου και τράβα σε αλάνα με τους φίλους σου να παίξεις, όπως όταν ήσουν μικρός που άμα δεν είχαν σκιστεί και τα δύο γόνατα δεν είχες κλάσει μια. Δηλαδή, πως να το πω – γουστάρουμε μπαλίτσα βρε αδερφέ αλλά το 'χετε γαμήσει το θέμα. Έτσι απλά.

Ειρωνική Δημοκρατία

2011-06-16T22:15:00.000+03:00

Ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να πιστέψει την τροπή που είχε η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται τελικά μονάχα πως στον κομματικό πάτο υπάρχουν οι επιταγές της κατά το Σύνταγμα Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός προσήλθε, απολογήθηκε, ενέπνευσε (λέμε και κάνα αστείο να περνάει η ώρα δηλαδή), κλαψούρισε, μισή ώρα ολόκληρη ξεμαλλιάστηκε η γλώσσα του και μονάχα πέντε χειροκροτήματα (1) απέσπασε. Από την άλλη η κοινοβουλευτική ομάδα του μπατσόκ τόσο πριν με τις παραιτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις και δηλώσεις, όσο και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασής της με μπροστάρισα την συνώνυμη Βάσω, τον κατσάδιαζε και τον απειλούσε με εκλογές στέλνοντας την διαβόητη κοινοβουλευτική πειθαρχία στα βάθη του χρονοντούλαπου.

Με άλλα λόγια, για πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολίτευσης, η πλειοψηφούσα κοινοβουλευτική ομάδα άσκησε κυβερνητικό έλεγχο, όπως πραγματικά ορίζει το σύνταγμα και η διαίρεση των εξουσιών, αφήνοντας στο μελλοντικό αποτέλεσμα της ψήφου εμπιστοσύνης να αιωρείται η υποψία της απόρριψης.

Άραγε, μήπως κάποιοι βλέπουν πως δεν θα επανεκλεγούν ούτε ... με πλαστική χειρουργική και φλερτάρουν από τώρα με τους μελλοντικούς τους βιογράφους;

(1) Το τρίτο που αφορούσε το πατριωτικό χρέος των πολιτών να μην φοροδιαφεύγουν ήταν ιδιαιτέρως χλιαρό... όπως και το τέταρτο που ήταν επανάληψη του πρώτου ('στηριχτείτε πάνω μου'). Το τελευταίο παρεμπιπτόντως δε μετράει.

Ούτε βίδα!

2011-06-03T16:51:00.007+03:00

Εν μέσω οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αναδιάταξης απέναντι στο σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα, το ΓΕΣ προσπαθεί επαίσχυντα να περάσει από την πίσω πόρτα άλλη μια εκβιαστική μέγκενη στη ελληνική κοινωνία, ευγενική χορηγία πάντα των υπερατλαντικών συμμάχων μας.

Συγκεκριμένα, το ΓΕΣ βρίσκεται σε διαβουλεύσεις με τα αντίστοιχα κλιμάκια του Αμερικάνικου Στρατού για δωρεάν παραχώρηση μεταχειρισμένου αλλά λειτουργικού υλικού, με σκοπό την απόσυρση και αναβάθμιση του τεχνολογικά παρωχημένου του ήδη υπάρχοντος. Το εν λόγω υλικό σε αριθμούς είναι 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Abrams, 225 τεθωρακισμένων μεταφοράς προσωπικού Μ113Α2 και 106 Βελτιωμένων Οχημάτων αντιαρματικών βλημάτων TOW (ITV) Μ901A2.

Για την όποια τακτική εγκυρότητα της συγκεκριμένης κίνησης υπάρχει ευτυχώς πλήθος πρόθυμων στρατηγών του καναπέ και ευφάνταστων ηρώων που θα επιχειρηματολογήσουν με πάχη θωράκισης, διαμετρήματα, ταχύτητες και τις ικανότητες του υλικού να γκρεμίζει σπίτια ιρακινών αμάχων με ακρίβεια και επιτυχία, έτοιμοι πάντα να διαφημίσουν τα ετερόκλητα συμφέροντα των αφεντικών τους. Όμως οι στρατιωτικές αρετές του υλικού είναι ουσιαστικά άσχετες με την πραγματικότητα, η οποία έχει καθαρά ένα χαρακτήρα εκμετάλλευσης σε γεωπολιτικό επίπεδο και αντίστοιχα απάτης σε κοινωνικό, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν με το σκάνδαλο των υποβρυχίων να αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Συγκεντρωτικά:

Η είσοδος ενός νέου τύπου άρματος στη φαρέτρα (τρομάρα μας!) του ΕΣ θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο με τη δημιουργία μιας νέας γραμμής υποστήριξης παράλληλα με αυτήν των ήδη υπαρχόντων Leopard που πρακτικά σημαίνει διαρκής προμήθεια ανταλλακτικών, καυσίμων και επιπλέον νέων πυρομαχικών (λόγω της ομογενοποίησης του διαμετρήματος των 120mm). Άρα η δήθεν 'δωρεάν' παραχώρηση υλικού είναι στην πραγματικότητα μια ετήσια οικονομική υποχρέωση του ελληνικού δημοσίου απέναντι στις ΗΠΑ, δηλαδή άλλο ένα δάνειο σχεδιασμένο να πνίγει την ελληνική κοινωνία.
Ο νέος τύπος στο ίδιο διαμέτρημα ανοίγει την πόρτα στους αμερικανούς κατασκευαστές πυρομαχικών στους αντίστοιχους 'διαγωνισμούς' προμηθειών του ΓΕΣ.
Παρόλο τις διαψεύσεις και τις υποσχέσεις του ΓΕΣ, τίθεται σοβαρό θέμα υγείας κληρωτών και έμμισθων, αφού τύποι του υλικού έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Αμερικάνικο Στρατό στο παρελθόν με θωράκιση απεμπλουτισμένου ουρανίου.
Στις ισορροπίες του τρόμου και στις ζυγαριές του κέρδους μόνος κερδισμένος είναι πάντα ο προμηθευτής, οι ΗΠΑ δηλαδή, και μόνος χαμένος οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, η οποία αναμφισβήτητα στα δικά της εθνικιστικά πλαίσια θα προβεί σε αντίστοιχες προμήθειες ως στρατηγική απάντηση διαιωνίζοντας τον παραλογισμό των στρατιωτικών δαπανών.

Τι θα έπρεπε να απαντήσει σε όλα αυτά ένας υπεύθυνος νους; Ούτε ... βίδα από τους συμμάχους νταβατζήδες. Τόσο απλά. Τώρα που ακόμη και ο πιο συγχυσμένος του παρελθόντος αναγνωρίζει την επιτακτική ανάγκη για δημοσιονομικό πάγωμα των αμυντικών δαπανών, η προκλητική αυτή μεθόδευση πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία ξεσκεπάσματος της αθλιότητας του συστήματος των αμυντικών προμηθειών και την έναυση της πλήρης απόρριψής του. Είναι ευκαιρία να εξοστρακίσουμε την εθνικιστική παραμυθολογία και την στρατολαγνεία, ευκαιρία να αξιολογήσουμε τις αμυντικές δαπάνες με ορόσημο τις ανάγκες και τις επιθυμίες της κοινωνίας, και όχι την την κερδοφορία των εταιρειών και των μιζαδόρων εκπροσώπων τους, όχι την την γεωπολιτική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Είναι καιρός να πούμε όχι στην διαιώνιση αυτής της εσκεμμένης κοροϊδίας.

Αισιοδοξία

2011-06-02T21:34:00.003+03:00

Αν χρειαζόταν κανείς να χαρακτηρίσει με μια λέξη την κινηματική συνάθροιση του Συντάγματος τότε αυτή θα ήταν αισιοδοξία.

Αισιοδοξία επειδή μετά από τόσες μέρες η πλατεία Συντάγματος γεμίζει ακόμα κόσμο σε μεγάλους αριθμούς και φοβερή δυναμική, επειδή η συνέλευση υπάρχει και λειτουργεί. Επειδή το κίνημα οργανώνεται σε επιτροπές, ψηφίσματα και καλέσματα. Επειδή - κι αυτό είναι το εκπληκτικό - δεν έχουν υπάρξει ρήξεις και ξεσπάσματα βίας. Επειδή επικρατεί μια καθολική άπωση απέναντι σε όλες τις πολιτικές και κινηματικές ταυτότητες του παρελθόντος, και επειδή αυτές οι φωνές, μικρές ή μεγάλες συμπεριλαμβανομένου του υπογράφοντος, παρατηρούν νευρικά, διστακτικά, ακόμη και καχύποπτα το φαινόμενο χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, ακόμη και να το σκιαγραφήσουν με ακρίβεια. Επειδή η αφέλεια του μετατρέπεται σε πολιτική παιδεία, επειδή η έντασή του θέτει σε πραγματική αμφισβήτιση την επιβίωση του δικομματισμού. Επειδή όλες οι προσπάθειες καπελώματος έχουν ουσιαστικά αποτύχει μέχρι τώρα όπως και οι απόπειρες επικοινωνιακού πακεταρίσματός του, επειδή σιγά σιγά η μετριοπάθεια γίνεται συμμετοχή, η απονεύρωση σκέψη και η απάθεια αντίδραση.

Μπορεί να μην βγει και τίποτα βέβαια, αλλά ακόμη και αυτό το άυλο εφήμερο, η αισιοδοξία, είναι ένα κέρδος, συλλογικό και πάνω από όλα αξιοπρεπές.

Μόνοι μας;

2011-05-29T15:12:00.003+03:00

Μόνοι μας.

Το συμβούλιο αρχηγών έχει τελειώσει μέρες τώρα και ο πρωθυπουργός δήλωσε πως θα πορευθεί μόνος του χωρίς εκλογές. Ενδιαφέρον. Αντίθετα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατά τα δημοσιογραφικά λεγόμενα πάντα, σκάλωσε στα φορολογικά σχέδια της κυβέρνησης και αρνήθηκε της συναίνεσης ζητώντας επαναδιαπραγμάτευση. Από την άλλη ο μελλοντικός παράγοντας κλειδί της επόμενης (συγ)κυβέρνησης, ο Γ. Καρατζαφέρης απεφάνθη με στόμφο πως πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας, κατά τες επιταγάς των εταίρων μας. Φοβερή ειρωνεία όντως, η ακροδεξιά να προδίδει την πατρίδα της.

Μόνοι μας λοιπόν κ. πρωθυπουργέ; Αλήθεια; Και τόσο καιρό εγώ νόμιζα πως ήμαστε μια συγκροτημένη και καλά οργανωμένη κοινωνία, μια κοινότητα αγαπημένων ανθρώπων και έντιμων πολιτών που συνυπήρχαν με αρμονία, ειλικρίνεια και θάρρος. Μάλλον έκανα λάθος. Όπως όλοι μας άλλωστε, διότι η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Κάποιοι βέβαια δεν είναι μόνοι τους ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν. Έχουν βρει ο ένας τον άλλο, έξω από τη Βουλή και τη μουντζώνουν με τις καλύτερες των προθέσεων. Δεν έχουν κάποια ξεκάθαρη πρόθεση ή σκοπό, η ταυτότητά τους είναι ασύνδετη και διάσπαρτη, με μοναδικό χαρακτηριστικό στοιχείο αποποίηση οποιασδήποτε πολιτικής και ιδεολογικής ταύτισης και συσχέτισης. Μακριά από τα παλιά πανό, και με αρκετά δανεικά συνθήματα. Δηλώνουν απλά 'αγανακτισμένοι', αγανακτισμένοι πολίτες, ψηφοφόροι. Οι 'απολιτίκ' και οι αδιάφοροι ξεσηκώθηκαν άραγε; Μακάρι. Πεθάναν οι νεοέλληνες και ξύπνησαν τα παιδιά των μικροαστών; Ξέρουν τι θέλουν;

Φυσικά. Αυτό είναι το πιο εύκολο άλλωστε. Να γίνουν όλα καλά, να σβηστεί το χρέος, να ανακάμψει η οικονομία, να αλλάξει το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας, δικαιοσύνη, 'αληθινή' δημοκρατία, διαφάνεια, να επανέλθει η εξουσία στα χέρια του λαού. Αλλά δεν έχει σημασία τι θέλουν, άλλωστε όλοι θέλουμε κάτι. Το θέμα είναι πως το θέλουν. Και αυτό είναι που δεν το ξέρουν, αλλά σίγουρα το ψάχνουν, και είναι και επίμονοι γιατί το έχουν ανάγκη, όπως τα μικρά μωρά έχουν ανάγκη να μπουσουλήσουν μέχρι να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Μερικές φορές μοιάζει λες και η ιστορία θα γραφτεί ξανά από την αρχή. Θα πετύχουν τίποτα; Μάλλον όχι, ίσως μονάχα κάποιες μικρές προσωπικές νίκες, τίποτα άλλο.

Είμαστε στην αρχή μιας νέας εποχής, μια εποχή πιο σκοτεινή από ποτέ μα και πιο αποκαλυπτική από τα θεμέλια του παρελθόντος της. Δεν έχει σημασία αν θα έχουμε εκλογές το 2011 ή το 2013 (το 2011, τέλη Σεπτεμβρίου το πιο πιθανό εκτός κι αν αρχίζει η χώρα να εκβιάζει την Ε.Ε.), αυτοδύναμη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση (συγκυβέρνηση), αν θα χρεοκοπήσει ή όχι η χώρα (όχι), τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία , είναι το φως να μείνει αναμμένο, η φλόγα να μείνει άσβηστη, αυτό έχει σημασία, γιατί στο φως μπορείς να βλέπεις, μπορείς να διαβάσεις, ακόμη και να ακούσεις. Όχι πως αυτά είναι αρκετά, δεν φτάνουν μονάχα αυτά, μα είναι τα ελάχιστα και είναι σαφώς τα άκρως απαραίτητα. Πρέπει να διαβάζουμε για να θυμόμαστε τα λάθη μας, να μιλάμε και να ακούμε για να επικοινωνούμε, για να δίνουμε ανάσα και πνοή στις ιστορίες και τους θρύλους μας, για να μας φέρνει πιο κοντά. Η συνέχεια είναι απαραίτητη, όπου κι αν μας πηγαίνει. Αρκεί βέβαια να είμαστε μαζί και όχι μόνοι μας. Μόνοι μας ήμαστε τόσο καιρό και να που φτάσαμε, στην αυγή του ζόφους, των ευχών και των ευφυολογημάτων.

Μερικές ευχές ακόμη λοιπόν. Είθε να παραμείνουν οι πλατείες γεμάτες και η πίστη μας -αυτή η τυφλή και αφελής πίστη- δυνατή και ατσαλάκωτη. Είθε τα ψέματα να γκρεμιστούν υπό το φως των φωνών και το δηλητήριο της τρομοκρατίας να γίνει το αντίδοτο για τον φόβο μας, είθε να μάθουμε από τα λάθη μας και από τα λάθη των άλλων, είθε γίνουμε καλύτεροι, κάθε μέρα και από λίγο.

Είθε τα χέρια μας να μείνουν ζεστά, και ενωμένα σφιχτά.

Και ... η πόλις εάλω

2011-05-24T19:23:00.003+03:00

Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επιτέλους πέτυχε αυτό που προσπάθησαν πολλές πριν από αυτήν, αλλά σε ελάχιστο βαθμό πέτυχαν. Την απόλυτη και άνευ όρων εκποίηση της δημόσιας περιουσίας μας. Μπράβο μας.

Ο εκβιασμός πέρασε, οι πολιτικοί δουλοπάροικοι έκαναν τους αφεντάδες τους να χαμογελάνε επιτέλους. Σαν παρατημένη ζωντοχήρα η Ελλάδα πουλάει ότι έχει και δεν έχει με γοργούς ρυθμούς και είναι βέβαιο πλέον πως σε λίγα χρόνια (κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο) πέραν του ύδωρ (ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ) θα πουλήσει και γη. Είναι επίσης σίγουρο πως δεν πρόκειται να επιτευχθούν πλειοδοτικές επιτυχίες από αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά όπως και στο παρελθόνν θα εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες, με το χρηματικό αντίτιμο (γιατί περί αυτού πρόκειται και όχι περί οικονομικού οφέλους) να είναι μικρότερο του δυνατού. Μπράβο μας.

Το ελληνικό δημόσιο πέθανε πια ολοκληρωτικά. Σαν έννοια, είχε πεθάνει από καιρό φυσικά, μα τώρα και οι ασθενικές του σάρκες αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Το δημόσιο απογυμνώτεται τόσο από τους φορείς τους όσο και από τα στελέχη του, με τα δρομολογημένα προγράμματα εθελούσιας εξόδου να προμηνύουν μελλοντικές απολύσεις. Η εξίσωση ιδιωτικού και δημοσίου τομέα επιτέλους επιτεύχθηκε, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Μπράβο μας.

Κάποτε φωνάζαμε να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες προς όφελος των κοινωνικών. Πλέον ο μόνος λόγος που έχουν περικοπεί οι αμυντικές δαπάνες είναι επειδή οι δανειστές μας αυτή τη στιγμή δεν πουλάνε (όπλα), αλλά αγοράζουν (ΔΕΚΟ). Όσο για τις κοινωνικές δαπάνες; Αστείο του παρελθόντος, που απότομα θα γίνει τραγωδία του μέλλοντος. Το μόνο που μένει για να ολοκληρωθεί η αποκτήνωση της ελληνικής κοινωνίας είναι η κατάρρευση του ασφαλιστικού, η οποία και αυτή είναι δρομολογημένη όπως και ότι έχει γίνει μέχρι τώρα. Έννοιες όπως ΙΚΑ και ΕΣΥ θα αντικατασταθούν από την πλήρη επικράτηση των ιδιωτικών νοσοκομείων και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Όσο για την παιδεία, μην ξεχνάμε πως ήδη έχει αποφασιστεί να στοιβάζονται οι μαθητές σε ολοένα και μεγαλύτερες τάξεις με ολοένα και λιγότερους καθηγητές. Εσύ που θα στείλεις τα παιδιά σου; Και για το μετά, μην σε απασχολεί, μέχρι να μεγαλώσουν θα δουλεύουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τα παραρτήματα τους έτοιμα να σπουδάσουν τις νέες γενιές προς κάποιο αντίτιμο φυσικά. Θα υπάρχουν και τα σπουδαστικά δάνεια να σε βοηθήσουν. Welcome to America. Μπράβο μας.

Δεν έχουμε ηττηθεί, διότι αυτός που προ πολλού έχει παραδοθεί είναι αδύνατο να ηττηθεί. Πορευτήκαμε καιρό πολύ όχι μόνο με δανεικά χρήματα, μα και με χρόνο δανεικό. Και ο χρόνος μας τελείωσε επιτέλους. Τώρα ο καθείς για τη πάρτη του, μην καεί η γούνα του ή καλύτερα οι λιγοστές τρίχες της κεφαλής του. Και ποιοι είμαστε εμείς στο κάτω κάτω; Ούτε καν σκιές του εαυτού μας, ασύνδετοι, απροσδιόριστοι, αμέτοχοι, ακοινώνητοι, ιδιώτες. Ιδιώτες σε μια χώρα ιδιωτική πια, και σε μια κηδεία δημόσια. Ραντεβού στο Σύνταγμα για τα κόλλυβα.

Μπράβο μας και γεια μας.

Τα πράματα είναι σκατά

2011-05-21T00:29:00.011+03:00

Τα πράματα είναι σκατά.

Μην το γελάς μωρό μου, δεν πρόκειται να σου πουλήσω παραμύθια και όνειρα, ξέμεινα βλέπεις. Ήταν πάντα φθηνά και γελοία άλλωστε. Άνθρακες οι άνθρακες, τα πράματα είναι σκατά, ψέματα άλλα δεν θα πω. Ελπίδες από τα μάτια σου άλλες δεν θα κλέψω, νόημα δεν έχει, γιατί θα το ξαναπώ, τα πράματα είναι σκατά και μόνο χειρότερα θα γίνουν. Ναι, θα γίνουν χειρότερα.

Θα γινόμαστε κι άλλο ρεζίλι, γυμνοί μπροστά στην πραγματικότητα μας, θα μαυρίσουν κι άλλο οι ουρανοί, σαν τα αυλάκια κάτω από τα μάτια μας. Οι τσέπες μας θα γεμίσουν τρύπες, τα κενά στη μνήμη μας θα σκιάζουν τα βράδια μας και, και σε λίγο θα βλέπουμε τη ζωή μας σε επανάληψη στην τηλεόραση. Τα δόντια μας θα πέφτουν, φαράγγια θα ανοίξουν στο δέρμα μας, μια στο τόσο θα χάνουμε το τρόλεϊ όπως θα χάνουμε τα χρόνια μας.

Μα μη σε νοιάζει όμως γιατί έχω σχέδιο τρομερό. Όσο με το γκρίζο θα ερωτοτροπούν οι μέρες μας τόσο θα καίμε τα μάτια μας. Όσο θα σαπίζουν τα φρούτα γύρω μας, τόσο θα σπάμε καρπούς με σφυριά σκουριασμένα, και τα φύλλα θα σκεπάζουν τα ματωμένα οδοστρώματα, τόσο θα λασπώνουμε σε άστοχες αναλογίες. Δεν θα προκαλέσουμε γιατί φοβόμαστε, μα δεν είναι ανάγκη να κρυβόμαστε.

Τα λάθη μου θα κάνω συλλογή, να χτίσω τοίχο σαθρό και αδύναμο σαν εμένα, έτοιμο να πέσει με το πρώτο φύσημα να κάνει και θόρυβο.

Δεν θα αλλάξει κάτι, άκου με που σου λέω, όπως τα φοβάσαι, έτσι θα είναι τα πράματα, έτσι θα χαράζουν τα μουντά μας πρωινά. Έτσι όπως ακριβώς τα φοβάσαι.

Αγαπητό ημερολόγιο 4562

2011-05-17T14:33:00.003+03:00

Σκούρα τα πράματα. Είναι περίεργο, μα μετά από τόσα χρόνια που παλεύω για την παγκοσμιοποίηση, τελικά να την τρώω λόγω των πολιτισμικών διαφορών μεταξύ των αποικιών και της γριάς ηπείρου, ε είναι μεγάλη μαλακία.

Πίσω στη Γαλλία όποτε γουστάρω μπαλαμουτιάζω και κανά κωλαράκι, ενώ στην Ελλάδα εδώ κι ένα χρόνο τους έχω γαμήσει παντόκορφα και δεν λένε κουβέντα τα γλυκούλια μου. Εδώ στην Αμερική όμως, μια ήπια αναπροσαρμογή πήγα να κάνω ο κακομοίρης στην καμαριέρα και τώρα με έχουν με χειροπέδες να κάθομαι να κάνω μαθήματα μικρο-οικονομίας και ελεύθερης αγοράς σε έναν πρεζέμπορα από το Μπρονξ.

Το χειρότερο όμως αγαπητό μου ημερολόγιο -άμα εξαιρέσεις την ξεφτίλα στο αεροπλάνο και όλα τα διεθνή ΜΜΕ φυσικά, το φαγητό και τους νέους συγκάτοικους μου- είναι ο ύπνος. Κοιμάμαι τελείως ακατάστατα και έχω πολύ περίεργα όνειρα. Να, όταν με πρωτο-έσυραν σε αυτό το καταθλιπτικό κελί, προσπάθησα να πνίξω την απογοήτευση μου με έναν γλυκό υπνάκο αλλά στο τέλος κατέληξα να βλέπω μια αρχαία ελληνική κωμωδία. Ήμανε λέει ντυμένος γυναικωτά και μάζευα την προίκα μου για να παντρευτώ ένα χοντρό τραπεζίτη. Μα δεν είχα τίποτες δικό μου, και μάζευα από τους συγχωριανούς μου ασήμι και νερό. Τους έπαιρνα από τις συντάξεις και τους μισθούς τους, και η μάνα μου που 'χε ένα μουστάκι τσιγκελωτό όλο τον κώλο μου τσιμπούσε. Στο τέλος ξύπνησα με υψηλό πυρετό και ακόμη υψηλότερα spreads.

Με αναστάτωσε τόσο πολύ τούτο το όνειρο που με δυσκολία έφαγα την κρεμ μπρουλέ της φυλακής. Ήτανε και χάλια, αυτοί οι γιάνκηδες δεν κάνουνε για τίποτα. Μετά με πήγανε στο δικαστήριο και με κρίνανε προφυλακιστέο και μου απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα γιατί λέει μπορεί να την κοπάναγα για την Γαλλία. Αηδίες. Την κοπάνησα από την πίσω πόρτα και την ξανάπεσα, αλλά εις μάτην. Αυτή τη φορά είδα πως τάχα μου ήμανε σε μια από 'κείνες τις πρες κόνφερενς και εκθειάζαμε τις απαράμιλλες προσπάθειες των Γραικών να σβήσουν το χρέος κι όλα τα συναφή, ώσπου άξαφνα σηκώνεται η πουτάνα η Μέρκελ με μουστάκι και τσιμπούκι ιβοριανό και αρχίζει να γελάει δείχνοντας προς τα 'χαμνά μου. Και τι διαπιστώνω αγαπητό μου ημερολόγιο; Ήμουνα γυμνός και το πουτσάκι μου ήταν μικρότερο και από στραγάλι.

Όπως καταλαβαίνεις ξύπνησα πνιγμένος στα κλάματα στην αγκαλιά μιας λατίνας τραβεστί, παλαιό φθίνων αστέρι της Γουόλ Στρίτ.

Τι είπε στην πραγματικότητα ο Μουρίνιο

2011-04-29T17:22:00.001+03:00

Χαίρομαι για την αποβολή του Πέπε γιατί μου δίνει την ευκαιρία να συκοφαντήσω ένα σπουδαίο διπλό απέναντι στην ομάδα μου. Ο γνωστός ψυχάκιας έκανε ένα από τα προσφιλή του δολοφονικά τάκλιν για το οποίο άμα μου το κάνανε σε δικό μου παίχτη, όχι κόκκινη, αλλά τιμωρία τριών αγωνιστικών θα ζητούσα. Όταν την έπαιξα την ακατανόμαστη ανοιχτά από Special One, έγινα Special … Five, και όταν την έπαιξα κλειστά σήκωσα το Copa del Rey. Τώρα έκανα το ίδιο αλλά δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού, ειδικά επειδή δεν υπάρχει η ψυχολογία του μονού αγώνα.

Η Barca είναι ένα καταπληκτικό σύνολο, αλλά μέτρια τακτικά. Παίζει ένα κοντρόλ αντίστροφο κατενάτσιο το οποίο βασίζεται στις ατομικές ενέργειες, με το σεντερ φορ τους απλά να απασχολεί τους κεντρικούς αμυντικούς για να δημιουργούνται διάδρομοι για το Μέσσι και τους άλλους σε δεύτερη φάση. Και όσο η Μπάρτσα θα σηκώνει τίτλους, ο καλύτερος επιθετικός στον κόσμο, ο Βίγια, θα μένει ευχαριστημένος με αυτόν τον άχαρο ρόλο. Στερούν την κατοχή από την αντίπαλη ομάδα, γιατί έχουν βάλει τους καλύτερους πασέρ στον κόσμο να παίζουν με μικρές μπαλιές και βαφτίζουν αυτό το μπουκαδόρικο κοντρόλ παιχνίδι επιθετικό ποδόσφαιρο και υπέροχο passing game. Αυτό δεν είναι δημιουργικό ποδόσφαιρο, ούτε τακτικό, απλά κατάλληλο για το υπέροχο δυναμικό της ομάδα.

Δεν έχουν δα την καλύτερη αμυντική γραμμή στον κόσμο, αλλά δεν δοκιμάζονται συχνά και ο καθαρά επιθετικός προσανατολισμός των υπόλοιπων δύο γραμμών τους προστατεύει ψυχολογικά, ενώ οι ικανότητες της επιθετικής γραμμής ακόμα και στις πιο δύσκολες άμυνες, τους δίνει την πολυτέλεια να παίζουν και με ένα καθαρό κόφτη στα χαφ για προστασία, τον Ματσεράνο φέτος και τον Τουρέ παλιότερα, κάτι το οποίο αποδείχτηκε περίτρανα σήμερα. Άμα είχα εγώ αυτούς τους παίχτες δεν θα κατέβαινα καν στο γήπεδο, θα τους άφηνα να παίζουν μόνοι τους, μπορεί να παίρνανε και καλύτερα αποτελέσματα. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα δεν είναι μάστορας της τακτικής όπως εγώ αλλά πρέπει να είναι υπερήφανος που διαχειρίζεται μια ομάδα σαν τη δική του με τόση ηρεμία και αντέχει τα επικοινωνιακά μου χτυπήματα με ψυχραιμία και επαγγελματισμό. Παίζει αυτό που ξέρει και είναι προσεκτικός αποφεύγοντας κάποιο συγκλονιστικό λάθος. Άμα ανταλλάσσαμε θέσεις στους πάγκους, λογικά θα τον ξεβράκωνα, αλλά καθόμαστε στις θέσεις που έχουμε διαλέξει να καθόμαστε και ο καθείς χαράζει την πορεία του.

Άμα θυμάστε, από την εποχή που ήμανε στην Τσέλσι είχα την τάση στα δύσκολα να πετάω κεντρικό αμυντικό σαν σεντερ φορ, αλλά να παίζω σεντερ φορ σαν κεντρικό αμυντικό ο οποίος έχει προωθηθεί ψηλά, ε αυτό είναι μεγάλη επινόηση. Κάθομαι και κοροϊδεύω τον ποδοσφαιρικό κόσμο και λέω πως θα πέταγα τον Κακά πίσω από τρεις επιθετικούς, εννοώντας τον μικρό στα δύσκολα Ρονάλντο, εκείνον τον πως τον λένε, εδώ τον έχω, τέλος πάντων εκείνον τον αριστερό ακραίο που δεν πέρασε ούτε μια φορά τον αμυντικό του, και φυσικά τον υπερμέγιστο Αντεμπαγιόρ που τα πήγε πολύ καλά στο μαρκάρισμα. Δηλαδή ενώ έπαιζα στα αλήθεια ένα φουλ αμυντικό 4-1-3-1-1 με 6 αμυντικούς στον άξονα και τους ακραίους να είναι στην ίδια ευθεία με τον Τσάμπι Αλόνσο, τολμώ και λέω πως έπαιζα 4-3-3 (4-5-1 στην άμυνα και καλά...), το οποίο μάλιστα θα το άλλαζα σε 4-2-3-1. Κι όλα αυτά επειδή θα με κράζατε άμα με βλέπατε να παρατάσσομαι με ένα 5-4-1 με αντεπιθέσεις. Να λέτε πάλι καλά που δεν πέταξα τον Κασίγιας κεντρικό μπακ και τον Ρονάλντο σέντερ φορ (επινόηση του κώλου btw).

Διάλεξα να σπάσω το διαβόητο passing game της ακατανόμαστης και το έκανα με τα συνεχόμενα φάουλ για τα οποία πολλοί από τους παίχτες μου έπρεπε να κιτρινιστούν πολύ νωρίς στο παιχνίδια. Ευχαριστώ τον Σταρκ που πειθαρχικά ήταν οικονόμος αλλά ταυτόχρονα διέκοπτε οποιοδήποτε ρυθμό του αγώνα. Επιπλέον σε μερικές περιπτώσεις καταφέραμε και κλέψαμε μπάλες για να βγάλουμε αντεπιθέσεις αλλά η διάταξη μου δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο. Παρόλο που είχαμε σφραγίσει την τροφοδοσία στον Μέσσι, μας έβαλε δύο γκολ κυρίως στις απίστευτες ατομικές του ικανότητες αλλά και την σωστή αλλαγή που έκανε ο Γκουαρντιόλα αντικαθιστώντας τον Πέντρο με τον Αφελάι.

Δεν είμαι λούζερ και ούτε θα επιτρέψω στους παίχτες μου να γίνουν λούζερ. Χαίρομαι που ακόμα και το υπόδειγμα επαγγελματία Τσάμπι Αλόνσο παρολίγο να πάρει κάρτα μετά την λήξη του αγώνα επειδή επιτέθηκε φραστικά στον διαιτητή, που οι Ράμος και Μαρσέλο κλωτσάγανε βρώμικα όποιον πεσμένο βρίσκανε μπροστά τους, που ο χειρότερος μου παίχτης (ο Αντεμπαγιόρ) σχολιάζει τον τρόπο που ο αντίπαλοί του έπεφταν κάθε φορά που έχωνε τα χέρια του στα μάτια τους στις διεκδικήσεις, και που ο κλάψας Ρονάλντο προσπαθεί να μειώσει τα γκολ του Μέσσι επειδή τα έβαλε απέναντι σε δέκα και όχι έντεκα ... μόνος του! Τους έχω πωρώσει, και στα αλήθεια αυτό το πάθος ήταν κάτι που έλειπε πάντα από την ομάδα μου, ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια εξαιτίας της ενδογενούς υπεροψίας του κλαμπ. Ελπίζω βέβαια να μην γίνω ο ΠΑΟΚ της Ισπανίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Βεβαίως και μπορώ να προκριθώ, μην είστε τρόμπες. Για αυτό λέω πως δεν υπάρχει ελπίδα, ακριβώς για να την συντηρήσω στον εγωισμό των παιχτών μου, και να εφησυχάσω τον αντίπαλο αν και ο μετριοπαθής Πεπ μάλλον δε μασάει από τέτοια. Τώρα έχω δύο επιλογές. Ή να πάρω ρίσκο και να ακολουθήσω μια μεσαία προσέγγιση στο επόμενο παιχνίδι και να θυμηθώ πως έχω τον Μπενζεμά που μπορεί να αντιμετωπίσει το αργεντίνικο μηχανάκι που ακούει στο όνομα Ματσεράνο, ή να πάω αδιάφορος και να πω πως κρίθηκε η πρόκριση από το σημερινό αποτέλεσμα και τη διαιτησία. Κανονικά μου αξίζει τιμωρία από την UEFA για όσα σας λέω σήμερα γιατί προκαλώ δυσφήμιση του αθλήματος, αλλά είμαι τόσο παθιασμένος με την νίκη και την εκάστοτε ομάδα που κοουτσάρω που δε με νοιάζει τίποτα.

Αλλά για να λέμε του στραβού του δίκιο, δεν μπορείς να αποσπάσεις μια πονηρή λευκή ισοπαλία χωρίς να δημιουργείς και κάποιο επιθετικό φόβητρο στην αντίπαλη ομάδα. Και καλά ο Μέσσι πέρασε τέσσερις για να βάλει το δεύτερο γκολ του. Η ομάδα μου, όταν είχε την κατοχή τι την έκανε; Α ναι, είχα το Πέπε να πετάει την μπάλα όπου να 'ναι γιατί το παιδί είναι σεντερ μπακ και όχι επιτελικός μέσος, τον Ρονάλντο να προσπαθεί να τα κάνει όλα μόνος του, τον Αλμπιόλ που δεν πέρασε τη μεσαία γραμμή, τον Τσάμπι Αλόνσο, που δεν είχε παίχτη στον άξονα για να δημιουργήσει και ανώφελα την άνοιγε στους κλεισμένους ακραίους, τον Ντι Μαρία που με την αδιαφορία του ανάγκασε τον Μαρσέλο να καταπίνει αναρίθμητα χιλιόμετρα με αποτέλεσμα την εύκολη κίνηση του ξεκούραστου Αφελάι στο πρώτο γκολ και τον Αντεμπαγιόρ να κάνει επιθετικά φάουλ όταν δεν έτρεχε να κρυφτεί στο σημαιάκι του κόρνερ. Εντάξει, το παραδέχομαι, έστησα λάθος την ομάδα μου, αλλά όσο δεν σκόραρε η ακατανόμαστη πίστευα πως μπορούσε το παιχνίδι να έχει τους ίδιους ρυθμούς μέχρι το τέλος. Δε μου βγήκε, έτσι είναι η μπάλα.

Μακριά και όχι αγαπημένοι

2011-04-12T21:19:00.005+03:00

Θυμάμαι σε μικρή ηλικία όταν ήμουν αθλητής του handball, που είχε εγερθεί το εύλογο ερώτημα ανάμεσα σε εμάς τους τότε αφελείς και σε πολλαπλές διαστάσεις μικρούς παίχτες του αθλήματος, πως και δεν είναι ανακατεμένες οι μεγάλες ομάδες που πρωταγωνιστούν στα άλλα σπορ – Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ούτω καθεξής. Είχαμε την αίσθηση πως άμα σύλλογοι με με πλούσιο ιστορικό υπόβαθρο, πλούσιο κασέ και 'βαρύ' 'όνομα' εμπλεκόντουσαν σοβαρά με το handball, τότε θα γνώριζε την ανάπτυξη και την προβολή που του άξιζε. Ο τότε προπονητής μας (προπονητής Α1 τώρα) μας το ξέκοψε, προκαλώντας μας να του πούμε τι καλά έχουν κάνει αυτές οι ομάδες στα άλλα αθλήματα χωρίς ποτέ να λάβει ουσιαστική απάντηση (1). Και μετά αρχίσαμε ζέσταμα.

O Luc Abalo αλλάζει την αυτοπεριστροφή της γης:

Έκτοτε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, και πλην του ΠΑΟΚ που έχει πολλά χρόνια παρουσίας στο άθλημα, μόνο η ΑΕΚ (μετά από απορρόφηση της Ηλιούπολης το 2005) έχει βρεθεί να καλύψει το εκ πρώτης δυσνόητο κενό αυτό των 'μεγάλων'. Όμως, έλα που έδωσε περίτρανα την απάντηση σε εκείνο το παιδικό ερώτημα. Μπορεί βέβαια να έχει γνωρίσει σημαντικές επιτυχίες και μια σεβαστή -για τα δεδομένα του αθλήματος- φετινή ευρωπαϊκή πορεία, στην πραγματικότητα όμως έχει προσφέρει πολύ λιγότερα στο άθλημα από όσα έχει αποκομίσει.

Στην τελευταία ευρωπαϊκή της υποχρέωση γνώρισε την ήττα από την Παρτιζάν Βελιγραδίου με 23-24 σε μια φιλότιμη αλλά μάλλον προδιαγεγραμμένη σε αποτυχία προσπάθεια πρόκρισης στον επόμενο γύρο, δοθέντος του αποτελέσματος στον πρώτο γύρο στο Βελιγράδι. Μα το αγωνιστικό αποτέλεσμα ωχριά σε σημασία μπροστά στην παθογένεια του χουλιγκανισμού έχει παρεισφρήσει πλέον και στο χώρο του handball, αφού με τη λήξη του αγώνα αρκετοί οπαδοί της ΑΕΚ θεώρησαν λογικό (2) να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο και να πετάξουν και μπουκάλια και καρέκλες στους αθλητές της Παρτιζάν.

Ο αποκλείεται-να-υπάρξει-πιο-τεχνίτης-από-εμένα Ivano Balic κάνει ακόμα και τους μεγάλους παίχτες να απορούν:

Ευτυχώς, και προς τιμήν της η Ελληνική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (ΕΟΧ) επέδειξε γρήγορα αντανακλαστικά και όχι μόνο καταδίκασε τα επεισόδια αλλά κάλεσε και τα σωματεία-μέλη της σχετικά με την διασφάλιση του αθλήματος από τα φαινόμενα βίας. Σε αντίστοιχη εκδήλωση ευαισθησίας προέβη και ο προπονητής της ομάδας της ΑΕΚ Γιάννης Αρβανίτης, ο οποίος παραιτήθηκε αμέσως μετά τον αγώνα για λόγους ευθιξίας και ντροπής – αν και τρεις μέρες μετά επανήλθε- ενώ και οι παίχτες του εξέδωσαν ομαδική ανακοίνωση καταδικάζοντας τα 'παράσιτα' όπως χαρακτηρίζουν τους λιγοστούς (όπως θέλουν να πιστεύουν) που έκανα τα επεισόδια. Για την ιστορία, αυτά τα 'παράσιτα' έκαναν αναλόγου έκτασης επεισόδια και την περσινή σεζόν στοιχίζοντας στην ΑΕΚ την συμμετοχή στο Final Four του πρωταθλήματος και τον τελικό κυπέλου. Ακόμη, για την ιστορία υπενθυμίζεται πως πρόεδρος της ερασιτεχνικής ΑΕΚ -η οποία στη δική της ανακοίνωση έκανε λόγου για ευθύνες της αστυνομίας και για ολιγάριθμους ανεγκέφαλους- είναι ο κάποτε αρχηγός της Original 21 Δημήτρης Χατζηχρήστος.

Μερικές φορές και οι φωτογράφοι -εεε οι τερματοφύλακες θέλω να πω- εντυπωσιάζουν:

Ιδού λοιπόν η απάντηση σε εκείνο το παιδικό ερώτημα: ο επαγγελματικός συλλογικός αθλητισμός στην Ελλάδα βασανίζεται όχι μονάχα από ανθρώπους που παίζουν παιχνίδια εξουσίας και χρήματος με τους συλλόγους, αλλά και από άμοιρα προγραμματισμένα στρατιωτάκια που ουδεμία σχέση έχουν με τον αθλητισμό και το φίλαθλο πνεύμα ή οποιοδήποτε πνεύμα τέλος πάντων. Το μόνο που παράγουν οι περίφημες μεγάλες ομάδες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι τυφλός οπαδισμός, βία, διαφθορά, απάτη εις βάρος του δημοσίου, στημένα παιχνίδια, πληρωμένες διαιτησίες, παρασκήνιο, κοροϊδία εις βάρος των φιλάθλων-οπαδών και κακό θέαμα. Δεν τίθεται συζήτηση πως τα παραπάνω είναι ακριβώς αυτά που δεν χρειάζεται το handball, το οποίο επί δεκαετίες στηρίχτηκε στις πλάτες περιφερειακών ομάδων που προωθούσαν το άθλημα και στελέχωναν τις εθνικές ομάδες (βλέπε Ιωνικό Ν. Φιλαδέλφειας, Δούκα, Φίλιππο Βέροιας με σπουδαίες ευρωπαϊκές διακρίσεις και ούτω καθεξής) σε αντιστοιχία με άλλα ΄μικρότερα' σε προβολή αλλά μεγαλύτερα σε ήθος συλλογικά σπορ όπως το πόλο (Βουλιαγμένη, Χίος, Εθνικός...) και το βόλεϋ (Ηρακλής, Ορεστιάδα, ΕΑ Πατρών...) που από καιρό έχουν νοιώσει τις ευεργετικές ιδιότητες των 'μεγάλων' ομάδων και τα ανδραγαθήματα των στρατών τους.

O Jackson Richardson αποφασίζει να βάλει φάλτσο με τον ώμο!

Ο επαγγελματικός συλλογικός αθλητισμός δεν μαστίζεται από λίγους κακούς, μα από από ένα συνολικά αποτυχημένο προσανατολισμό που έχει εδώ και δεκαετίες, από διοικήσεις που θέλουν τους φιλάθλους στην τιβί και τους χούλιγκαν στα γήπεδα. Δεν υπάρχουν 'μερικοί' ανεγκέφαλοι και μεμονωμένα επεισόδια. Υπάρχει δομημένη και συστηματική κουλτούρα βίας, εκφοβισμού και εκμετάλλευσης Η δυσωδία του εν ελλάδι επαγγελματικού αθλητισμού χάρη στους παράγοντες του και η παντελής έλλειψη αθλητικής παιδείας που συνοδεύει αυτούς και τους τυφλούς ακολούθους τους καλύτερα να μείνουν όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ελληνικό handball. Καλύτερα λοιπόν υγιής ερασιτεχνισμός παρά ντροπιαστικός επαγγελματισμός

Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ο Ivano Balic, σπάει αστραγάλους αμυντικών πριν σπάσει το ηθικό του τερματοφύλακα:

Μια τελευταία παρατήρηση. Δεν είναι όλοι οι οργανωμένοι οπαδοί το ίδιο. Αλλά μοιράζονται απολύτως τις ίδιες ευθύνες, και ας μην τρέφουν αυταπάτες περί του αντιθέτου.

(1) Δυστυχώς δεν επέμεινε και έτσι δεν γλίτωσα τα λεφτά σε διαρκείας του Παναθηναϊκού χρόνια μετά.

(2) Στο πρώτο παιχνίδι στο Βελιγράδι είχαν συμβεί ανάλογα επεισόδια από μια μερίδα οπαδών της Παρτιζάν, αν και οι οργανωμένοι οπαδοί του σέρβικου συλλόγου έστειλαν απολογητική επιστολή στους αντίστοιχους της ΑΕΚ υπενθυμίζοντας μάλιστα την αλληλεγγύη των συλλογών στους δύσκολους καιρούς των Αμερικάνικων βομβαρδισμών

Λευκά Σεντόνια

2011-03-19T12:45:00.003+02:00

Τα λευκά μου σεντόνια έχουν βάλει πλώρη για το όρος Αιγάλεω, έτοιμα να συγκρουστούν με πυκνές μάζες νεφών. Τι τρομερό θάρρος κρύβουν στις κλωστές τους ώστε να ξεκινήσουν μια τέτοια περιπέτεια. Και όλα αυτά στο όνομα της ηλιοφάνειας. Μα για να κινήσουν θα χρειαστούν άνεμο ευγενικό, ένα νοτιά συμπαθητικό, μα και γοργό τη νύχτα να προλάβουν ειδάλλως όλη εκστρατεία θα πάει στράφι πριν καλά καλά ξεκινήσει.

Βέβαια η αλήθεια είναι πως πρώτα πρέπει να ξεπεράσουν τον σκόπελο που έχουν σχηματίσει τα διαβολικά μανταλάκια. Δεν είναι από εκείνα τα πλαστικά που με την πρώτη βροχή σκουριάζουν τα φθηνά ελατήριά τους, και σπάνε τα πλαστικά τους με την πρώτη καλοκαιριά. Όχι, είναι από εκείνα τα ξιπασμένα ξύλινα που μετά από πολύμηνη έκθεση στους αθηναϊκούς χειμώνες μαυρίζουν από την υγρασία. Η δύναμή τους δεν είναι τρομερή, αλλά είναι σίγουρα αρκετή να συγκρατήσει την αφέλεια των σεντονιών μου, τα οποία πλέον έχουν αρκεστεί να ανεμίζουν ελαφρά και βαρεμένα, σαν να κάνουμε προθέρμανση για κάποια παράδοση ή συνθηκολόγηση. Μακριά στον ορίζοντα, ορμώμενα από τις καμπύλες του Αιγάλεω, πυκνά σύννεφα εκτινάσσονται με αργούς στα μάτια ρυθμούς.

Τα σεντόνια μου δε θα φθάσουν πότε στην Ιθάκη τους.

Η κυρία Κατερίνα

2011-03-09T16:41:00.006+02:00

Η κυρία Κατερίνα είναι η τρελή της γειτονιάς. Δεν είναι η μόνη φυσικά, αλλά ξεχωρίζει, κυρίως επειδή είναι περισσότερο κοινωνική παρά τρελή, και είναι αρκετά τρελή, οπότε είναι τρομακτικά κοινωνική. Την πετυχαίνεις την πιο άστοχες στιγμές να κατεβαίνει το δρόμο και να μονολογεί κάποια παλαβομάρα με το ίδιο πάντα μαλλί, λες και αποτελείται από κοκκάλινες τρίχες με εκπληκτική μνήμη . Αλλά δεν κάνει μονάχα αυτό. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Τα μάτια της, σαν αγγλικό ραντάρ του 1943 διαρκώς ανιχνεύουν τους αδιάφορους γείτονές της προσπαθώντας να πετύχει εκείνον που θα κάνει το λάθος να την προσέξει παραπάνω από τρία χιλιοστά του δευτερολέπτου. Μπουμ.

Τότε αλλάζουν όλα. Τρόπο τινά. Μάλλον κάπου στην πορεία -καθώς τρελαινόταν- ένα κομμάτι του μυαλού της, αντιστεκόμενο όσο μπορούσε στην τρέλα, την κατάθλιψη, και διάφορες φωνές που κατασκήνωναν γύρω του, άρχισε να αναπτύσσει ικανότητες που θα ζήλευε και ο πιο μοναχικός νίντζα. Είναι φοβερό πως η κυρία Κατερίνα θα ελιχθεί στον χωροχρόνο και σε ανύποπτη στιγμή θα σου απευθύνει τον λόγο, που στα αλήθεια σημαίνει να επαναλάβει αυτό που μονολογούσε πιο πριν αλλά αυτή τη φορά σε μορφή ερώτησης και εσένα στη θέση του ανακρινόμενου. Η μόνη σου ελπίδα είναι κάποιος να έχει επαναλάβει το ίδιο λάθος με εσένα πριν σε προλάβει η τρελλο-κυρα-Κατερίνα.

Η κατάσταση φυσικά μπορεί να χειροτερέψει άμα την πετύχεις στο σουπερ μάρκετ. Είναι που είναι οι συνθήκες χάλια – με συγκλονιστική απορία ανακαλύπτεις πως δεν μπορείς να αγοράσεις μονάχα ένα σκόρδο, ή πως είσαι ο μόνος που αγοράζεις τα προϊόντα που έχεις στο καλάθι σου, γιατί οι ποσότητες στα ράφια είναι ακριβώς οι ίδιες όπως πριν μια εβδομάδα που αγόρασες τα ίδια πράματα, ή η διαρκής ανησυχία σου πως ακριβώς από πίσω σου παραμονεύει η καταραμένει αγοραφοβία – έχεις και την κυρία Κατερίνα να κάνει τα δικά της. Όσο παραλογίζεται για την δίαιτά της – 'θέλουν να μου κλέψουν την δίαιτά μου, γιατί θέλουν να κλέψουν την δίαιτά μου;' – μετά από άπειρα σαρώματα των διαδρόμων βρίσκει αυτό που θέλει να αγοράσει, περιμένει στην ουρά, το πληρώνει, το βάζει σε μια σακούλα, αφήνει τη σακούλα στην είσοδο και επαναλαμβάνει την διαδικασία με κάτι άλλο. Ένα αντικείμενο τη φορά. Τι της κάνει τόσες αποδείξεις; Φαντάσου την κυρία Κατερίνα να ψωνίζει για παιδικό πάρτυ, θα της έπαιρνε εβδομάδες μονάχα να ψωνίσει τα πράματα. Βέβαια από την άλλη, παρά την φοβερή της κοινωνικότητα – την ξέρουν πραγματικά όλοι, είναι απίστευτο- μου φαντάζει αδύνατο να βρίσκεται σε μια κοινωνική κατάσταση όπου θα πρέπει να προετοιμάσει ένα παιδικό πάρτυ.

Όταν όμως έχεις την κυρία Κατερίνα απέναντί σου, όταν δηλαδή έχεις αποτύχει να ακολουθήσεις την βασικότερη των συμβουλών σε αυτές τις περιπτώσεις -μην κοιτάς, μην κοιτάς, μην κοιτάς- και η κυρία Κατερίνα σου απευθύνει μια τελείως άσχετη ερώτηση η οποία δεν μπορούσε να σταθεί ούτε στο Κεκλιμένο Υπαρξιακό Στάδιο του Σουρεαλισμού, τότε λοιπόν είναι που η τρέλα γίνεται μεταδοτική. Διότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή μερικές εκατοντάδες από τα νυσταγμένα σου εγκεφαλικά κύτταρα αρχίζουν να πιστεύουν πως η κυρία Κατερίνα ξέρει κάτι, πως στη πραγματικότητα είναι μια χαμένη προφήτισσα ετών εξακόσια ενενήντα τρία και πως η επόμενή της ερώτηση θα έχει να κάνει με to μέχρι πότε κατουριόσουνα στον ύπνο σου και γιατί δεν μπορείς να στηρίξεις μια υγιής σχέση.

Ευτυχώς η κυρία Κατερίνα δεν κάνει αυτή την ερώτηση μα επαναλαμβάνει την ίδια ηλίθια ερώτηση που έκανε πιο πριν, μονάχα πιο εκνευριστικά – 'γιατί έφυγαν τα σύννεφα, που πήγαν τα σύννεφα;'- και ευτυχώς η πλειοψηφία των υπολοίπων εγκεφαλικών μου κυττάρων θέλουν να συντονίσουν το στόμα μου και να βρίσουν την κυρία Κατερίνα, αλλά ευτυχώς ούτε αυτό δεν συμβαίνει. Όχι γιατί τη λυπάσαι, αλλά επειδή η κυρία Κατερίνα ήταν κάποτε σαν κι εμάς αλλά τα 'φτυσε. Φαίνεται έφτασε εκείνο το σημείο όπου πλέον δεν άντεχε τις δημοσκοπήσεις, τα καταστροφολογικά δελτία ειδήσεων, τις ουρές στα νοσοκομεία, στις εφορίες, παντού, τους ελεγκτές στα λεωφορεία, τις ημερομηνίες λήξης στα γάλατα και στα γιαούρτια, τα ίδια τα γάλατα και τα γιαούρτια και τις ολιγοσέλιδες εφημερίδες ανάμεσα στα κυριακάτικα διαφημιστικά φυλλάδια. 'Αρκετά' ήταν η τελευταία λογική κουβέντα που είπε η κυρία Κατερίνα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η κυρία Κατερίνα δεν είναι φοβερά εκνευριστική αλλά το ποιό πιθανό είναι πως πιστεύει ακριβώς το ίδιο για τους υπολοίπους. Και γιατί όχι άλλωστε, αφού έχουν μια μανία να κλέβουν σύννεφα και δίαιτες.

Απλά δεν αξίζει

2011-03-08T17:06:00.001+02:00

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε εύκολες απαντήσεις, για αυτό χρειάζεται πάντα προσοχή όταν επιλέγεις τις ερωτήσεις που θα κάνεις. Μερικές φορές όμως ούτε αυτά έχουν σημασία, ειδικότερα όταν οι αλήθειες είναι μπροστά σου και αδυνατείς να τους ξεφύγεις.

Στο Μέγαρο Υπατία εκατοντάδες μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας με μοναδικό αίτημα να μπορέσουν να ζήσουν ισότιμα με όλους εμάς στην Ελλάδα, ενώ την ίδια στιγμή εξαντλούνται η πιθανότητα ανεύρεσης επιζώντων στη Σούδα όπου μετανάστες προτίμησαν τα παγωμένα νερά της θάλασσας από την απέλαση. Πολλοί αυτόματα το βαφτίζουν αυτό το αίτημα 'νομιμοποίηση', λες και υπάρχουν παράνομοι και νόμιμοι άνθρωποι, αλλά αυτή η μικρή 'λεπτομέρεια' είναι ασήμαντη μπροστά στο βάρος της πραγματικότητας. Η απεργία πείνας δεν είναι ένα επικοινωνιακό τρικ, και σίγουρα δεν είναι ένας πολιτικός εκβιασμός. Είναι μια συνεχής μάχη για το αυτονόητο, όχι μια κραυγή απελπισίας αλλά μια ιστορική κατάθεση, μια ζωντανή μαρτυρία πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με σθένος και αξιοπρέπεια. Είναι επίσης κατά ειρωνικό τρόπο μια παρηγοριά και μια σταγόνα ελπίδας στον ωκεανό της απελπισίας που σκιάζει την κοινωνία μας.

Μα ποιος ακούει; Σίγουρα όχι οι πολιτικοί που έχουν μετατρέψει τους απεργούς σε μπαλάκι του τένις και ζυγίζουν τις ζωές τους απέναντι σε πολιτικά κόστη. Και σίγουρα όχι τα ΜΜΕ που απλά έχουν βαρεθεί το θέμα και δεν πρόκειται να ασχοληθούν ξανά μαζί του, εκτός κι αν χυθεί αίμα ή παραιτηθεί κάποιος. Ακόμη χειρότερα όμως, σίγουρα ούτε εμείς, οι 'νόμιμοι', οι γηγενείς, οι πολίτες, οι ψηφοφόροι, οι τηλεθεατές. Διότι πολύ απλά δεν μας νοιάζει. Όπως και να το προσεγγίσει κανείς και όπως να το στολίσει, αυτή είναι η αλήθεια. Όπως δεν μας νοιάζει τι γίνεται στη Λιβύη ή στην Αίγυπτο, όπως δεν μας νοιάζει τι κάνει η γιαγιά που μένει από κάτω μας, ή πως καταφέρνει ο άστεγος και βρίσκεται στην ίδια γωνία κάθε φορά που περιμένουμε στο φανάρι παρόλο τις παγερές νύχτες του χειμώνα. Απλά δεν μας νοιάζει. Είμαστε αποκομμένοι, κατακερματισμένοι και δεν μας νοιάζει. Αρκεί εμείς να είμαστε καλά και να μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο για το αύριο, όσο δεν ανήκουμε και εμείς στην διαρκώς αυξανόμενη στατιστική της ανεργίας. Διότι αν μη τι άλλο, η οικονομική χρεωκοπία μας είναι μονάχα η επιβεβαίωση της της ηθικής μας χρεωκοπίας.

Ορίστε λοιπόν μια ερώτηση. Αξίζει καθόλου η προσπάθειά τους; Όχι. Γιατί απλά εμείς δεν την αξίζουμε. Μπορεί να την έχουμε ανάγκη, αλλά σίγουρα δεν την αξίζουμε. Άμα κάποιος από τους απεργούς πείνας πεθάνει, δυστυχώς δεν θα υπάρχει κανείς να κουβαλήσει το λεγόμενο 'βαρύ φορτίο' μιας τέτοιας απώλειας, διότι πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτή η φράση. Δεν μας αξίζει μια τέτοια θυσία, γιατί θα πάει χαμένη, θα αναλωθεί σε εφήμερες ενοχές και κουβέντες, θα την προσπεράσουμε και τελικά θα πάει χαμένη. Απλά δεν αξίζει.

Η Καθαρά Δευτέρα και το βρώμικο 89

2011-03-08T16:49:00.002+02:00

Τα παιδιά του σοσιαλισμού μετράνε τις τσίμπλες από τα τηλεοπτικά μάτια τους. Κάποτε υπήρχαν τηλέφωνα που δούλευαν με κέρματα. Και υπήρχαν τρύπια κέρματα. Και πετονιές. Το μεγάλο ριφιφί ήταν μονάχα η αρχή, μα κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει. Πρόσφατα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν πως μεγάλες προτάσεις συνωμοτούν με το συντακτικό για να ανατρέψουν τη χούντα των bullet points.

Τόσα χρόνια οι σχεδιαστές μόδας εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους απέναντι στον αφρικανικό -γενικά- λαό χρησιμοποιώντας πεινασμένα μοντέλα. Πόσα λίγα ξέραμε. Τα μαρούλια τοκίσανε μα οι πληθωριστικές ακρίδες τσακίσανε τις ψυχικές μας αποταμιεύσεις. Η Γη αρχίζει και έχει μανία καταδίωξης από τις εκρήξεις του ηλίου, εξ ου και το απαράδεκτο κρύο.

Η Καθαρά Δευτέρα πέρασε, αλλά δεν θυμάμαι πως. Μόνο τον άστεγο αέρα να κοπανάει την τέντα μου. Σκάνδαλο. Α ρε Μένιο, ήσουνα πολύ καλός για δαύτους.

Χιονίζει και δε με νοιάζει καθόλου.

Τον κοίταξα με απάθεια

2011-02-11T14:00:00.008+02:00

Μπήκα στο λουλουδάδικο και παρήγγειλα μισό κιλό αστεία. Μου λέει ο κάπελας, ξέχασε τα αυτά, οι καιροί είναι δύσκολοι και πουλάμε φίνα στις κηδείες. Πήγα λοιπόν κι εγώ από 'κει, όλο χάρη και σκέρτσο, Rayban γυαλί και τα σχετικά να κλέψω μερικά, πλακώθηκα φυσικά στις μπουνιές με δύο καταστηματάρχες νυχτερινών κέντρων και καμιά δεκαριά Μπαγκλαντεσιανούς, μα πρόλαβα και άρπαξα δύο τουλίπες, δέκα τριφύλλια, μια γαρδένια, τρεις αθερίνες, πέντε φάπες και μια γερή κλωτσιά στα αχαμνά.

Κουράστηκα όμως, έκατσα πάνω σε ένα από τα μάρμαρα και έφτιαξα ένα νες σκέτο με γάλα. Δεν είχα όμως καφέ, νερό, ούτε γάλα, ούτε ζεστό μάτι, μονάχα τα δύο παγερά τα οποία με τρόμο διαπίστωναν πως ο ιδιοκτήτης τους τα είχε φέρει σε ένα νεκροταφείο, και έτσι πήρα τηλέφωνο τον θεό. Περίμενα στην αναμονή για περίπου 15 λεπτά και αφού ο κώλος πάγωσε πάνω στο θλιβερό μνημείο του Σάκη Παρδελιάρη, τελικά μια κουρασμένη γυναικεία φωνή με ρώτησε άμα ήθελα να ανανεώσω το συμβόλαιό μου με την ζωή. Άρχισα να το παίζω έξυπνος και τις έκανα μερικές εξονυχιστικές τεχνικές ερωτήσεις για το συμβόλαιο, το πόσο διαρκεί, τι πλεονεκτήματα έχει στο κάτω κάτω αυτή η περίφημη 'ζωή\ και κάθε πότε πρέπει να ανανεώνω κι άλλα τέτοια. Όταν εξάντλησα όλες τις διαπραγματευτικές μου ικανότητες, την ρώτησα άμα θέλει να βγούμε αργότερα το βράδυ. Μου το 'κλεισε. Μια παγερή ανατριχίλα συντάραξε το κοριτσίστικο κορμί μου.

Γύρισα στο γραφείο μου να κάνω λίγη δουλειά. Όταν λέω γραφείο εννοώ τον καφενέ και όταν λέω δουλειά εννοώ ένα νες ζεστό με γάλα – επιτέλους! Μια γριά με πλησίασε και απαίτησε να γυρίσω σπίτι να μεγαλώσουμε μαζί τα παιδιά και πως με συγχωρεί και πως νοιώθει μόνη και τέλος πάντων ρε αδερφέ το κρεβάτι μας είναι κρύο χωρίς εμένα. Την κοίταξα στα υγρά αποβλακωμένα της μάτια ψάχνοντας να βρω το μέλλον μου στα απομεινάρια των αναμνήσεων της, της κράτησα τα ζαρωμένα γυάλινα χεράκια και άνοιξα το βρωμόστομά μου. Έχεις δίκιο μωρό μου, της είπα, θα γυρίσω κατά το βραδάκι γιατί έχω κάτι δουλειές. Έλαμψε, χαμογέλασε και φωτοβολίδες πετάχτηκαν από τα μωβ μαλλιά της.

Όταν έφτασα στη πέμπτη μου γουλιά με πλησίασε ένας γύφτος και με ρώτησε αν έφερα τα γαρύφαλλα που μου ζήτησε. Στην αρχή τον πέρασα για κάποιον παρεξηγημένο κεντρά κι αυτό τον εξόργισε ακόμη περισσότερο. Ε α γαμηθείτε όλοι σας, δε με αφήνετε να πιω τον καφέ μου πούστηδες! Αναπόφευκτα του απολογήθηκα πως τα μπράτσα μου έχουν ξεφουσκώσει και έτσι δεν μπόρεσα να εξασφαλίσω το πράμα, και πως χρειάζομαι ακόμη τρεις μέρες για να τα καταφέρω κι άλλα τέτοια. Μου 'τριξε τα δόντια και μου τσίμπησε τα μάγουλα και μ' άφησε ήσυχο. Εν τω μεταξύ ο σκέτος νες με γάλα είχε εξελιχθεί σε φραπέ, μονάχα από θερμοκρασιακής άποψης, και έτσι συμμαζεύοντας τα ελάχιστα απομεινάρια της αξιοπρέπειάς μου σηκώθηκα να φύγω. Τάκη γράψ' τα στο λογαριασμό μου, είπα και έφυγα. Το όνομά μου είναι Κώστας και είναι ήδη γραμμένα στο λογαριασμό παλιομαλάκα, στο λογαριασμό που είναι στο τραπέζι ξεφτίλα.

Έκανα πως δε το άκουσα. Στα αλήθεια δεν το άκουσα, αλλά ο Τάκης πάντα μονολογεί κάτι όταν φεύγω από τη δουλειά, και έτσι μου είναι τελείως αδιάφορο άμα κάνω πως δεν τον ακούω ή όντως δεν τον ακούω. Εκτός φυσικά από το φοβερό αίσθημα ντροπής που νοιώθω όταν όντως τον ακούω αλλά κάνω πως δεν τον ακούω. Άρχισα να περπατάω γρήγορα, κυρίως για να φύγει η λίγδα από το μαλλί μου, αλλά αντί για αυτό έπεσα πάνω στις ανασφάλειες μου. Απολογήθηκα που πάτησα στα αδύνατα σημεία τους αν και την παρούσα στιγμή μου ήταν αδύνατο να αντιληφθώ το μέγεθος της ειρωνείας. Συνέχισαν να με κοροϊδεύουν για την έλλειψη φιλοδοξιών και το μικρό μου πέος, μα το μόνο που μπορούσα να σκεφτώ είναι πως καλύτερα μπορώ να αντιμετωπίσω τις ασυγκράτητες υπογλυκαιμίες μου. Η προσωπική μου πρόοδος μπορεί να πετύχει μονάχα με αργά σταδιακά βήματα, αν και δεν παρέλειψαν να μου υπενθυμίσουν πως στο πλαίσιο του ευρύτερου κοινωνικού ανταγωνισμού, μου 'χoυν αφήσει παραγγελιά ο Levi-Strauss και ο Δαρβίνος για χοντρούς καυγάδες. Έπρεπε να προπονηθώ.

Πήγα στο φαρμακείο και ζήτησα από τον μασέρ ένα νες ζεστό με μπόλικο γάλα. Με κοίταξε με απάθεια. Κατάλαβα πως ήμουνα σε φαρμακείο και υπό το βάρος του λάθους μου, έριξα τα μούτρα μου και του ζήτησα βιταμίνες, πρωτεΐνες, αμινοξέα, θάρρος και 376 φίλους στα facebookάκια. Με κοίταξε με απάθεια. Διαπίστωσα πως ήμουνα σε κινέζικο εστιατόριο χωρίς μπουφέ. Τον κοίταξα με απάθεια.

O περαματάρης

2011-01-31T23:51:00.003+02:00

Φόρτωσα τα πτώματα στο κάρο και σφύριξα χρηματιστηριακά στον Προμηθέα να ξεκουβαληθεί για να συνεχίσουμε. Όσο προσπαθούσε να ξεπεράσει την τρίτη κρίση πανικού για σήμερα, εγώ έχωνα πέντε-έξι δονητές Yamaha με ειδικούς Casio χρονομετρητές ανάμεσα στα ψοφίμια -ο συνηθισμένος συφερτός, ποιητές που κατάπιαν τα μελανοδοχεία τους, σουβλατζήδες που κατάπιαν τον γύρο τους και σύζυγοι εφοπλιστών που κατάπιαν τον πλαστικό χειρούργο τους. Πλησίασα τον Προμηθέα και του 'ριξα ένα χαστούκι σαν εκείνα που έριχνε ο Παπαμιχαήλ στην Αλίκη στο παλιό μου σχολείο. Δεν συνήλθε, και έτσι του 'ριξα μερικά ακόμη, όχι με την κρυφή ελπίδα πως θα σταματούσε η αδερφίστικη του συμπεριφορά αλλά περνούσα τη φάση που εξερευνούσα την σαδιστική μου πλευρά.

Όταν επιτέλους βαρέθηκα, τον έχρισα καμουτσικοφορέα και αμαξά, και έκατσα δίπλα του. Έβγαλα το κουπόνι του στοιχήματος και έκατσα δίπλα του. Κάθε φορά που μαστίγωνε τα ζωντανά έκλαιγε η πουστάρα. Θάνατος – Ζωή το έπαιξα διπλό ημίχρονο, άσσο τελικό, Κυνισμός – Ρομαντισμός το έπαιξα Χ-Χ ενώ το Αυτοκτονία Σήμερα – Αυτοκτονία Αύριο δεν το ακούμπησα καν γιατί κάτι είχε πάρει το αυτί μου πως ήταν στημένο. Θα αργήσουμε μου είπε με τρεμάμενη φωνή ο Προμηθέας, μα συγκρατώντας τον θυμό μου του έριξα μια γερή σφαλιάρα και του είπα να σκάσει. Αυτός ακριβώς ήταν ο σκοπός μας.

Φτάσαμε είκοσι λεπτά μετά το προκαθορισμένο ραντεβού. Ο περαματάρης μας έριξε ένα βλέμμα όλο Robert De Niro με ολίγη Christopher Walken. Άντε γαμήσου ρε μαλάκα του είπα πριν προλάβει να αρθρώσει κουβέντα, κερδίζοντας έτσι το πλεονέκτημα. Μύρισα λίγο την ατμόσφαιρα για να δω πόσο είχε κλάσει πάνω του, αλλά το μόνο που πλημμύριζε τους πόρους της μυξιάρικης μύτης μου ήταν το κάτουρο του Προμηθέα. Ξεφτίλα. Τι κοιτάς ρε μαλάκα, του είπα πάλι του περαματάρη, μα πλέον το είχα χάσει το παιχνίδι. Σκατά.
Αργήσατε είπε με εκείνη τη χαρακτηριστική φωνή που έχουν όλοι οι διευθυντές Γυμνασίου. Άρχισα αμέσως μια μηχανολογική μελέτη περί των εξόδων μεταφοράς και πως το καράβι του λίγο επιβαρύνεται από μια χοντρή μπάζα, μα το κάρο μου είναι κατασκευή ελαφριά και τα ζωντανά μου έχουν αυξημένη χοληστερίνη κι άλλα τέτοια φαιδρά, μα ήταν φανερό πως δεν το έπειθα περί του ανοργάνωτου της επιχείρησής μου.

Φορτώστε τα είπε με αυστηρό ύφος που θα έκανε και τον πιο στενόκωλο Συνταγματάρχη να κλάσει πάνω του σε ημέρα νεοσύλλεκτων. Μα εγώ τα περίμενα όλα αυτά – καλά ο Προμηθέας δεν το συζητώ, είχε λιποθυμήσει ώρα τώρα. Μισό του είπα, με ύφος ενός καρδιναλίου, και τα κέρματα; Εσύ πρέπει να τα έχεις ... αντιπρότεινε ο μεσόκοπος Χάρωνας, συνεχίζοντας με ένα 'γαμώ τους καθολικούς μου'. Χωρίς κέρματα, δεν περνάνε, και άμα δεν περνάνε, δεν παίρνεις μια σκατό-courier. Ο σκατό-courier είμαι εγώ.

Στη ζωή μας, ότι και να κάνουμε, πιστεύω πως δικαιούμαστε μερικές στιγμές μεγαλείου, ανάμεσα στις αναρίθμητες ξεφτίλες και αποτυχίες. Στιγμές που τις πανηγυρίζουμε όπως οι ποδοσφαιριστές της δεκαετίας του 60, που πηδούσαν και κλείνανε τα πόδια τους στον αέρα, ενώ ένα αναιμικό δεξί χέρι προσπαθούσε μάταια να σπρώξει μερικά μόρια σκόνης μακριά, όπως όταν μικρά δεν μας παίζανε, αλλά κατά λάθος από ένα σάπιο κόρνερ βάζαμε ένα σάπιο γκολ και τα γαμάτα παιδιά της τετάρτης δημοτικού μας κοιτάγανε στα μάτια με σεβασμό. Τέλος πάντων, τέτοιες στιγμές. Ε, λοιπόν, εκείνη η στιγμή παιζόταν στις λεπτομέρειες να είναι μια από εκείνες.

Κοίτα, του λέω με ύφος δύο καρδιναλίων (το υπόσχομαι δεν θα φτάσουμε στους χίλιους με αυστηρή αναλογία), δεν έχω ασήμι. Έχω όμως κασσίτερο και τον Προμηθέα. Για μια φορά μπορείς να κάτσεις επισκέπτης στο ίδιο σου το γκουβέρνο, και θα 'χεις το μαλάκα από 'δω να κάνει τη βόλτα. Κανείς δεν θα καταλάβει τη διαφορά, και όλοι θα βγούμε κερδισμένοι. Άλλωστε, τι μπορώ να κάνω; Να αφήσω εδώ τα κουφάρια να σαπίζουν και να βρωμίζουν την υπέροχη αυτή ακτή; Εσύ θα τη λουστείς τη βρώμα, εγώ θα την κάνω λαϊκά, ότι και αν σημαίνει αυτό, γιατί συνήθως είναι το κεφάλαιο που την κοπανάει στα δύσκολα, αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα.

Κοιταχτήκαμε στα μάτια έντονα. Θύμιζε κάτι από spaghetti western αλλά και από αποτυχημένα ραντεβού που δεν έχω απολύτως τίποτα και το παίζω μυστήριος, και προσπάθησα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Όταν ξεπεράσαμε το ψυχολογικό όριο των 34 δευτερολέπτων, ήξερα πως τον είχα στο χέρι. Στο κάτω-κάτω τόσα χρόνια η ίδια δουλειά καταντά λίγο μονότονη. Του χαμογέλασα και στράβωσε περισσότερο. Άμα πεις τίποτα στους άλλους σε γάμησα με απείλησα, και άμεσως η εικόνα του γερασμένου του πούτσου να ξεπαρθενιάζει την πολύτριχη κωλοτρυπίδα μου με αρρώστησε μα δεν πτοήθηκα. Μην γίνεσαι μαλάκας τώρα, του λέω καθησυχαστικά και με μια γερή αλα Τσάκωνας φάπα ξύπνησα τον μαλάκα τον Προμηθέα.

Μετά από λίγα λεπτά τα κουφάρια -ensemble με τους δονητές- ήταν φορτωμένα στο σαπιο-κάραβο του Χάρωνα με τον ίδιο στην πλώρη να τρώει σταφύλια όσο ο Προμηθέας προσπαθούσε να κουμαντάρει το GPS. Ρε μαλάκα, του φωνάζω, ίσα ευθεία θα πας! Με τα πολλά, το ξύλινο κουφάρι άρχισε να γλύφει το μαύρο νερό της λήθης, και αμέσως κοίταξα την ώρα. Τέλειως συγχρονισμός.

Οι δονητές ενεργοποιήθηκαν όλοι μαζί και άρχισαν σύσωμα τα πτώματα να τινάσσονται πετάγοντας τα ψεύτικα νομίσματα πέρα δώθε στο τρύπιο κατάστρωμα. Ο Χάρωνας μπορούσε μονάχα να κοιτά παραδομένος την πανωλεθρία του ενώ ο Προμηθέας εκτελούσε περίτεχνους ελιγμούς φοβούμενος επικείμενη περαιτέρω βύθιση του επιπέδου της εν λόγω ιστορίας. Εν τω μεταξύ, τα πτώματα πλέον χορεύανε ιπτάμενα και λεύτερα, λίγο θες από τους δονητές, λίγο από τις απότομες στροφές του πανικοβλημένου Προμηθέα του οποίου οι παλμοί είχαν κάνει limit-up. Όπως και να ΄χει, το θέαμα ήταν αρκετά γελοίο.

Έβγαλα τσιγάρο, φλασκί και Rayban γυαλιά και άρχισα να ουρλιάζω. Την πάτησες μαλάκα! Κουβαλάς ζωντανούς! Τα ζόμπι κατεβαίνουν στον Άδη! Αυτά δεν είναι πτώματα, ρε μαλακακαύλι, σόου του Broadway είναι! Τα κέρματά σου είναι πιο άχρηστα και από μετοχές της Citibank ρε παλιοξεφτίλα! Τέλειωσα το τσιγάρο μου και μέτρησα το ασήμι μου στις τσέπες μου. Παρήγγειλα φραπέ σκέτο και άνοιξα την Χρυσή Ευκαιρία. Για ένα μυστήριο λόγο πίστευα πως έπρεπε να αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό

Πιστοποιημένος Ανελκυστήρας

2011-01-30T16:47:00.006+02:00

Κάλεσα το ασανσέρ και πάτησα αύριο. Λίγο πριν φτάσει, άλλαξα γνώμη και πάτησα STOP, μα δεν έγινε τίποτα. Μια ηλεκτρονική φωνή βάλθηκε να με κοροϊδεύει. No way pal, μου είπε και παραξενεύτηκα Κι εγώ που νόμιζα πως ήσουνα made in China δικέ μου, μα ήταν ήδη αργά. Ήταν αύριο. Έκλεισα τα μάτια και βγήκα έξω. Τα άνοιξα και βρέθηκα σε μια παραλία στο Μαλάουι. Μπορεί η κονσόλα να ήταν αμερικάνικη μα ο οροφο-επιλογέας ήταν σίγουρα κινέζικος. Βέβαια καθώς γέμιζα τις ελβιέλες μου με ψιλοκομμένη άμμο συνειδητοποίησα το βάθος του ρατσισμού μου. Λες και οι ελληνικοί οροφο-επιλογείς είναι καλύτεροι. Ποιος διάολο φοράει ελβιέλες;

Naturally έψαξα τις τσέπες μου για τσιγάρο και αναπτήρα μα το μόνο που βρήκα είναι ήταν ένα σύκο και μια μπατονέτα. Αμέσως κούνησα το ποντίκι εκεί που λέει 'MacGyver Complete Series' και έψαξα να βρω κάποια καλή ιδέα. Εις μάτην βέβαια, και έτσι έφαγα το σύκο και τραυμάτισα το τύμπανο του αυτιού μου με την μπατονέτα. Δύο γυμνόστηθα μουνάκια γέλασαν μαζί μου. Τις σκρόφες, αντί να κάτσουν να πούμε να με βοηθήσουν τόσο όσο αναφορά το χωροταξικό μου πρόβλημα όσο και το πληγωμένο τύμπανό μου, αντίθετα με τραυμάτισαν ψυχολογικά. Ευτυχώς όμως δεν έχω λεφτά για ψυχανάλυση και έτσι τη γλύτωσα. Νομίζω.

Προσπαθούσα να πλησιάσω την ακτή. Δεν έκαιγαν τα πόδια μου, μα το ένστικτο παραμένει ένστικτο. Βέβαια δεν έφτασα ποτέ γιατί σκόνταψα στο μαξιλάρι μου και χτύπησα το μάτι μου στη κουπαστή του βράχου. Ανασυγκροτήθηκα, σηκώθηκα, άκουσα τις γυμνόστηθες καριόλες να κατουριούνται στα γέλια και έκανα πως περπατάω σοβαρά, αντρίκια. Πέταξα το στέρνο μέσα, έθαψα το μπυροκοίλι πιο βαθιά και από τη συλλογή μου με πορνό υπέρβαρων υπέργηρων, και πέταξα το λυρί μου ανάποδα από τη φορά της χαίτης μου. Χλιμίντρησα.

Καθάρισα τις όπλες μου από το μαλακό γρασίδι φτηνών ασκήσεων ατάλαντων σπουδαστών ζωγραφικής της αυστριακής σχολής και ύστερα δακτυλογράφησα μια μαινόμενη επιστολή στο ιστορικό περιοδικό 'Παράγραφος' (πουλάει παραπάνω και από τους New York Times) καταδικάζοντας την αυτόματη γραφή ως ξεπερασμένη κενή μόδα των βαρεμένων καταδικασμένων στη λήθη. Η αρχισυνταξία μου απάντησε πως η έκδοσή της έχει σταματήσει από το 1993 και στο κάτω κάτω θα προτιμούσε να κόβει κρεμμύδια για την Αρχιεπισκοπή και να συσκευάζει τα δάκρυα της για μελλοντική χρήση παρά να απαντά σε παρανοϊκά γράμματα γραμμένα με ξεθωριασμένη μελάνη.

Παρόλο το σερί αποτυχιών μου, έψαξα να βρω μια ξαπλώστρα να αράξω, δεν βρήκα, έψαξα μια πετσέτα να αράξω, δεν βρήκα, έψαξα να βρω τενεκέ ξεγάνωτο να πετάξω την αξιοπρέπειά μου, δεν βρήκα, και έτσι πέταξα τον κώλο μου στην άμμο και παρήγγειλα μια Pina Colada. Ο σκαντζόχοιρος δίπλα μου διαμαρτυρήθηκε πως δεν ήταν σερβιτόρος, και του εξήγησα πως τα αγκάθια στη πλάτη του δεν είναι δικαιολογία για την τεμπελιά του, πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή και πως τέλος πάντων τι μέσο πρέπει να έχει κανείς για να έχει ένα γαμημένο κοκτέηλ σε αυτή την αλλοτριωμένη βρωμο-παραλία. Ο σκαντζόχοιρος κουλουριάστηκε και έβαλε τα κλάματα, μα ο πελαργός μου πρόσφερε μια Τεκίλα Ξημέρωμα, με την οποία και συμβιβάστηκα υπό την προϋπόθεση να καθαρίσω την παραλία μόλις τελειώσω. Δε με αρέσουν οι εκβιασμοί και έτσι το θεώρησα σαν μια δίκαια συναλλαγή. Κάτι σαν positive externalities που λένε και οι οικονομολόγοι

Φυσικά μου ήταν αδύνατο να προλάβω, διότι το δημόσιο έλλειμμα αποφάσισε να μπανιαριστεί προκαλώντας ένα τσουνάμι τηλεοπτικών διαστάσεων. Αρνήθηκα να υποχωρήσω όμως, και έτσι βυθίστηκα στο ηθικό μου χρέος, διατηρώντας φυσικά την περηφάνεια μου. Όταν κάπως ηρέμησαν τα πράματα, ο Μπομ ο Σφουγγαράκιας μου έφερε μια ακόμη Τεκίλα Ξενέρωμα κι όλα πήγαιναν υπέροχα, πραγματικά υπέροχα, μέχρι που ήρθε μια από τις γυμνόστηθες γκόμενες. Φυσικά εξακολουθούσε να γελάει με τα χάλια μου, αλλά παρόλο την υπαρξιακό παραλληλισμό μου με τη ζήτηση των τοξικών ομολόγων μου μίλησε. Είσαι αστείος μου λέει, και ο αυτόματος μεταφραστής μέσα μου λέει είσαι γελοίος, αλλά δεν πτοούμαι. Πόσο πιο χαμηλά μπορώ να πέσω σκέφτομαι καθώς αναπροσαρμόζω τη μάσκα οξυγόνου. Πως σε λένε τη ρωτάω, με πλησιάζει λάγνα και μου λέει Αγάπη, εσύ; Μου γίνεται τσιμεντοκολώνα, και της λέω με ύφος Bond, James Bond, γελάει και τρέχει να πλατσουρίσει στην ακρογιαλιά.

Το επόμενο που θυμάμαι είναι τον Ζωρζ Πιλαλί να μου κοπανάει ένα theremin στο κεφάλι και να με απειλεί πως αν δεν αφήσω τον μεταμοντερνισμό κατά μέρος θα με πουλήσει στους γύφτους. Του απολογήθηκα πως δεν έχω τίποτα μέσα μου, πως όλα κάηκαν στη μεγάλη πυρκαγιά του Λονδίνου του 1666 και έβαλα τα κλάματα (υποβρυχίως). Με αγκάλιασε, άρχισα να θηλάζω και εκείνος μου έλεγε για τότε που ήταν στο Las Vegas. Τότε ήταν η μαγική στιγμή που συνειδητοποίησα πως είχα καταφέρει να πέσω ακόμη πιο χαμηλά και σε μια στιγμή πανικού πήρα το πρώτο τρένο για Κατμαντού. Μπήκα στην τουαλέτα γιατί κατουριόμουνα από τις πολλές τεκίλες, πάτησα σπίτι και βγήκα σε ένα σουβλατζίδικο στην Κλεισθένους. Το τζατζίκι ήταν χάλια.

Έμαθα...

2011-01-17T01:12:00.000+02:00

Έμαθα, λένε πως χτίζουνε φράχτη στον 'Εβρο να μην αφήνουν τους μετανάστες να περνάνε στην γλυκιά πατρίδα μου. 'Εμαθα πως από τα ξένα μας τάξανε πως οι νάρκες κατά προσωπικού δεν είναι σωστό πια να της χρησιμοποιούμε και πως καλύτερα με τον φράχτη, τα χαντάκια και τα σκυλιά που μυρίζουνε. Διάβασα ακόμη πως τοίχους και φράκτες, είχαν ή έχουν κι άλλες χώρες όπως το Ισραήλ ή το Ανατολικό Βερολίνο παλιά. Έμαθα, λέει πως αραπάδες κρύβονται στους τροχούς αεροπλάνων για να φτάσουν στην Ευρώπη και παγώνουν, πριν προλάβουν να δουν τις αδερφές τους να εκδίδονται στην Ευρυπίδου. Έμαθα πως άλλοι θαλασσοπνίγονται στο Αιγαίο, και πληρώνουν για αυτό. Έμαθα πως θα πάρουμε εγκατελειμένα στρατόπεδα και θα τα κάνουμε κέντρα υποδοχής μεταναστών μέχρι να απελαθούν αλλά δεν έμαθα τι σημαίνει αυτό. Ξέρω πως και αυτή την ιδέα την εισάγαμε από τα ξένα και από το παρελθόν επίσης. Άκουσα πως μένουν σε ένα δωμάτιο δεκαπέντε άτομα και για αυτό βρωμάνε. Έμαθα κιόλας πως για ένα κομμάτι ψωμί τους δίνουν να πουλάνε CD και τσάντες ψεύτικες. Άκουσα να λένε πως όσοι είναι παράνομοι θα τους απελάσουν και όσοι είναι νόμιμοι θα τους κρατήσουν, μα δεν έμαθα πως γίνεται κανείς νόμιμος. Διάβασα πως σε μια πλατεία κυνηγάνε κόσμο και απειλούν με πυρπολησμούς. Έμαθα πως το σπίτι μου το 'χτισε Αλβανός. Έμαθα πως δεν είμαστε ρατσιστές, αλλά δεν αντέχουμε άλλους μετανάστες. Έμαθα πως συλλαμβάνουν ανθρώπους και τους δέρνουν στα κρατητήρια. Έμαθα πως στην πόλη στήνονται γκέτο και χαράζονται διαχωριστικές γραμμές. Έμαθα πως εκαντοντάδες χιλιάδες άνθρωποι δουλεύουν χωρίς χαρτιά και χωρίς ασφάλιση. Έμαθα πως κάποτε οι παπούδες μου ήταν μετανάστες. Έμαθα πως κάποιοι έχουν ράψει το στόμα τους.

Τελικά δεν έμαθα και πολλά.

Κύκλοι

2011-01-10T01:55:00.001+02:00

Αστραπές βροντάνε στην ερημιά γύρω μου. Πηγές αναβλύζουν μαύρο νερό, κι ένας γέρος γυμνός με γυαλιά ψάχνει να βρει ένα βιβλίο. Να διαβάσει, να γράψει, δεν ξέρω πια. Ψάχνω τους φίλους μου, μα τα γόνατά μου λυγίζουν. Νιώθω το έδαφος σκληρό στα πόδια μου. Κλείνω τα μάτια μου, μα το φως με πονάει, τα ανοίγω και το σκοτάδι με κουράζει. Άνεμοι χορεύουν με τη σκόνη, γυρνάνε γύρω γύρω, όλα σε ένα κύκλο, όλα γύρω γύρω, όλα σε μια σπείρα κλειστή.

Κύκλους θέλετε λοιπόν;

Σκαλίζω με τα χέρια μου το σκληρό χώμα, δεν ψάχνω κάτι να βρω, πονάω μα δεν έχω δάκρυα αρκετά λάσπη να φτιάξω.

Κύκλους θέλετε λοιπόν;

Σηκώνομαι, γυρνάω πίσω να φύγω από 'δω, μα τα μάτια μου στα ίδια πέφτουνε, παντού είναι όλα τα ίδια.

Κύκλους θέλετε λοιπόν; Και εγώ σε ένα κύκλο είμαι λοιπόν, στο κενό κέντρο του, και όπου κι αν γυρίσω τα ίδια θα αντικρίσω. Πέφτω λοιπόν κάτω, κυλιέμαι στο χώμα, το αναζητώ, το αφήνω να με ζυμώσει, το γεύομαι, το κάνω δικό μου.

Σηκώνομαι πάλι βαπτισμένος στο χώμα που θα με θάψει, και στροβιλίζομαι καταδικασμένος στη λήθη, γύρω- κι όλο γύρω, σαν παιδί μικρόο που κυνηγά τη ζάλη, ένα φθηνό παιχνίδι σε μια στιγμή ακριβή.

Κύκλους δεν θέλατε; Θα στροβιλίζομαι λοιπόν με τα μάτια ανοιχτά, με τα μάτια κλειστά, σηκώνοντας σκόνη, μή ψάχνοντας κάτι πια να βρω, θα γυρνώ γύρω, γύρω και γύρω στο πρωτόγονο καρουσέλ μου.

Μέχρι να πέσω, να σωριαστώ ημιλιπόθυμος και διψασμένος.

Η μεταμοντέρνα ερμηνεία της τεμπελιάς και ο Θανάσης pt1

2010-11-06T21:04:00.024+02:00

Ο Θανάσης. Για κάποιο λόγο κάθε ιστορία πρέπει να ξεκινάει με ένα όνομα, με ένα πρόσωπο. Εν προκειμένω ο Θανάσης, ένα τυπικό αξύριστο δείγμα αναξιοπρεπούς ανθρώπου. Ο Θανάσης λοιπόν, σηκώθηκε από τα βρώμικα σεντόνια του, έβαλε καφέ στη βρώμικη κούπα του, και έκατσε στη βρώμικη καρέκλα του και έβαλε να παίζει μια νέα αμερικάνικη σειρά στη βρώμικη οθόνη του βρώμικου από τους ιούς υπολογιστή του. Βασικά, το μόνο καθαρό πράμα στο σπίτι του ήταν ο πούτσος του -και αυτό αμφίβολο- αλλά σύμφωνα με τον Θανάση πίσω απο τη βρώμα και την ατημέλεια υπήρχε μια ασυνείδητη αντιδραστικότητα απέναντι στη κομφορμισμό και τον καλοπρεπισμό της μετριότητας που μαστίζει τη σύγχρονη κοινωνία. Ήταν ένας Δον Κιχώτης ανάμεσα στους ολιγάριθμους καταδρομείς της μποέμ φρουράς της ευσυνειδησίας και του απελευθερωμένου πνεύματος που με νύχια και ποιήματα αντιστεκόταν απέναντι στο σκοταδισμό της σύγχρονης ολιγαρχίας του αδυσώπητου καπιταλισμού και των ξενέρωτων. Ήδη σκεφτόταν τι θα έλεγε στα εγγόνια του -άμα ποτέ αποκτούσε από τις λεσβίες κόρες του τις οποίες και αυτές ήταν αμφίβολο άμα ποτέ τις αποκτούσε. 'Μπορεί να να μου έπεσαν τα δόντια στα σαράντα, αλλά τουλάχιστον κράτησα την αξιοπρέπεια μου και ποτέ μου δεν αγόρασα εφημερίδα που πρόσφερε και βιβλίο μαζί, όσο ωραίο και αν ήταν το εξώφυλλο.'

Όσο σκεφτόταν αυτές τις μαλακίες ο Θανάσης, είχε απλώσει στο βρώμικο του τραπέζι ένα φάκελο, μια λευκή κόλλα χαρτί, ένα μπουκαλάκι με αλάτι, ένα μπωλάκι με ζάχαρη, και τέλος πάντων μια πλαστική μαλακία που είχε μαύρο πιπέρι. Αποφάσισε να πάρει το πιπέρι. Έβαλε μπόλικο μέσα στο φάκελο. Έπιασε τη λευκή κόλλα χαρτί, αναλογίστηκε γιατί δεν είναι τρέντυ αστούλης που θα είχε χαρτί από ανακυκλώσιμο πολτό, έβρισε θεούς και δαίμονες που δεν έβρισκε ένα κατάλληλο στυλό, και εν τέλει κάνοντας χρήση ενός παλιού Bic το οποίο για πολύ καιρό αναρωτιόταν πως γίνεται η συγγραφική του δράση να περιορίζεται σε κουπόνια στοιχήματος και ημιτελή ποιήματα, ο Θανάσης έγραψε 'Μου 'χεις γαμήσει την ψυχή ρε Κατερίνα...' και έξυσε το βρώμικο κεφάλι του. Κοντοστάθηκε λίγο, και συνέχισε. 'ΥΓ: Επειδή ξέρω πως μέσα σου κουβαλάς την τριμμένη άμμο του μικροαστικού ψυχισμού παρά τις φλόγες μιας πυρωμένης καρδιάς, σε παρακαλώ μόλις βαρεθείς να με βρίζεις, ανακύκλωσε αυτό το γράμμα'.

Ο Θανάσης έξυσε για μια ακόμη φορά το βρώμικο σκάλπ του, φαντάστηκε πως θα μπορούσε να ήταν ήρωας ενός μυθιστορήματος του Gabriel Garcia Marquez, διάβασε το γράμμα του, και ικανοποιημένος από την εξυπνάδα του, τύλιξε το χαρτί και το έβαλε στο φάκελο -ο οποίος περιέργως δεν ήταν βρώμικος- μαζί με το πιπέρι. Μετά συνειδητοποίησε πως η Κατερίνα, όσο και αν την αγαπούσε, ήταν λίγο υστερική και το χιούμορ της δεν έφτανε μέχρι τα ανώτερα Gestahl που μονάχα αυτός και ελάχιστοι άλλοι εκτιμούσαν. Θυμήθηκε τις άπειρες φορές που είχαν βγει για ποτό για 'να τα πούνε' και ο ίδιος χαχάνιζε από μέσα του όσο η Κατερίνα τον κοίταγε με ένα ύφος περιέργειας και αποδοκιμασίας. Όμορφες εποχές. Ευτυχώς για τον ίδιο, μετά από πέντε λεπτά που αμφιταλευόνταν για το άμα θα έπρεπε να στείλει το γράμμα ή όχι, κατάλαβε πως δεν είχε βάλει υπογραφή και αυτό θα την τρόμαζε φοβερά, διότι ποιος ξέρει πόσων άλλων την ψυχή είχε γαμήσει η Κατερίνα. Έτσι έβγαλε το γράμμα -το οποίο πια είχε βρωμίσει χάρη στο μαύρο πιπέρι- και έβαλε την απαραίτητη υπογραφή: 'Θα σε αγαπώ για πάντα, Θανάσης'.

Έχοντας πετύχει έναν ακόμη συγγραφικό θρίαμβο, ο Θανάσης έκλεισε τον φάκελο, τον έγλυψε λίγο παραπάνω από ότι χρειαζόταν και τον σφράγισε. Διεύθυνση αποστολέα έβαλε εν τέλει την Γαλλική Πρεσβεία, θυμόμενος πως κάποτε η Κατερίνα είχε στείλει ένα βιογραφικό για μεραφράσεις, μεταγλωτίσεις κι άλλα τέτοια. Τον είχε ενθουσιάσει η ιδέα πως άμα ερχοταν ποτέ η Λίβερπουλ ή η Λυόν να παίξει, η Κατερίνα θα μπορούσε να του βρει τσάμπα εισητήρια όσο η ίδια θα μετέφραζε τις φτωχές δικαιολογίες του Ουγιέ για το ασύνδετο παιχνίδι της ομάδας του. Βέβαια ποτέ δεν πήρε την δουλειά η Κατερίνα -η οποία για να μην ξεχνιόμαστε, του 'χε γαμήσει την ψυχή αλλά όχι το κορμί όπως ο ίδιος θα ήθελε- και ο Ουγιέ ποτέ δεν τίμησε την χώρα των Γραικών, ίσως επειδή οι ενδεκάδες του προχωρούσαν σε διοργανώσεις στις οποίες πεισματικά οι ελληνικές ομάδες αρνιόντουσαν να προοδεύσουν, βλέπε Champions League. Όπως και να 'χει, πέρα της υπερτίμησης του ταλέντου του Νίνη, και το καταραμένο 4-5-1 με αργοκίνητους μπακ του Παναθηναϊκού, ο Θανάσης είχε αρκετά εμπόδια ακόμη στη σημερινή του μέρα.

Για αρχή, έπρεπε να βρει ένα βρώμικο τζην να φορέσει όπως και κάτι αρκετά ζεστό για το βυθισμένο στέρνο του, όπως ένα μπουζάκι και ένα πουλόβερ με λιγότερο από δύο τρύπες ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων ρε αδερφέ μου. Εν τω μεταξύ, στην βρώμικη οθόνη του υπολογιστή του, η αμερικάνικη σειρά αποδείκνυε για μια ακόμη φορά πως πως τα παιδιά της Coca-Cola και του Συνταγματάρχη Sanders ήξεραν να κάνουν καλές παραγωγές στο πλαίσιο της βιομηχανικής επανάστασης στο κόσμο της τέχνης και του θεάματος, χωρίς να υπάρχει λόγος αυτά τα δύο να εξισώνονται. Αυτή του η παρατήρηση, τον καθυστέρησε περίπου για κανά μισάωρο. Και ύστερα για μια ακόμη ωρίτσα. Εν τέλει αποφάσισε να συνεχίσει την καθημερινότητά του με το κλασικό προ-μεσημεριανό του χέσιμο, ευγενική χορηγία του σκέτου Nescafe και του χθεσινοβραδινού βρώμικου που έφαγε. Όμορφα.

Όσο η κωλοτρυπίδα του εξισορροπούσε την εσωτερική πίεση των εντέρων του -πάρα πολύ όμορφα- αναρωτιόταν αν θα ήταν το ίδιο γαμάτος θα ήταν ο Bukowski αν είχε υπολογιστή αντί για γραφομηχανή, και πόσους φίλους θα είχε ο Καρυωτάκης αν είχε Facebook και αν εν τέλει θα προλάβαινε την αυτοκτονία του η Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Στη συνέχεια αναρωτήθηκε πόσο ακόμα θα μπορούσε να διατηρεί βρώμικο το βρώμικο μπάνιο του, και αφού έπεισε τον εαυτό του να αγοράσει νέα σφουγγαρίστρα, υπενθύμισε στο ανήσυχο πνεύμα του πως χάρη στις κακές του συνήθειες το ανοσοποιητικό του σύστημα έθριβε -έθριβε κυρίες και κύριοι!- από αντισώματα των οποίων τις ευεργετικές ιδιότητες θα χαρούν οι πιθανοί απόγονοί του. Ο Θανάσης περνούσε πολύ ώρα με τον εαυτό του. Από την τηλεόραση, τα σπρεντς εκτοξευόντουσαν στα ύψη, και στο πνεύμα των ημερών ο Θανάσης, σπρένταρε κι άλλο την κωλοχαράδρα του για να πέσει και η τελευταία κουραδίτσα. Μιλάμε για απερίγραπτη ομορφιά.

Σε μια χώρα που χρώσταγε πολλά και δεν παρήγαγε τίποτα, ο Θανάσης δε χρώσταγε τίποτα αλλά ήθελε πολλά. Τον έπιανε αηδία που η γενιά του αυτοχαρακτηριζόταν από τα πόσα έπαιρνε μισθό και του ερχόταν εμετός από τη παιδιάστικη εσωστρέφειά της η οποία αναλωνόταν σε ψαγμένα art-bar με εκθέσεις του κώλου. Ο Θανάσης ήταν ιδιαίτερα εγωπαθής που μισούσε την μετριότητά σου όσο και αυτή των υπολοίπων, και ίσως αυτός να ήταν ένας από τους λόγους που η Κατερίνα δεν τον γούσταρε, αλλά ποιος ξέρει τι σκατά κουβαλούσε κι αυτή στο κεφάλι της. Το μόνο σίγουρο ήταν πως δεν συμμετείχε σε συλλογικές συνειδητότητες των οποίων ηγείτο ο Θανάσης σε στιγμές μεγάλης έμπνευσης και μέθης, αφού είχε φαίνεται σημαντικότερα προβλήματα, όπως το με ποιόν να βγει το Σάββατο βράδυ και σε ποιό party -γούαου- θα πάει. Και να γαμήσει τη ψυχή του Θανάση φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε. Ο ατυχής και βρωμιάρης Θανάσης από την άλλη, χωρίς να κάνει διακρίσεις είχε διάφορες ασχολίες στο (βρώμικο εξυπακούεται) μυαλό του στη διάρκεια της ημέρας. Τι θα φάει, ποιά θα προσπαθήσει να μπαλαμουτιάσει, τη μαζική γενοκτονία του νου που διαπράττεται καθημερινά από τα ΜΜΕ, πως καλύτερα θα έσφαζε τον Θράσο Μπένη, γνωστό DJ και καθίκι με τον οποίο είχε μια αιώνια μουσική κόντρα (για την οποία φυσικά ο Μπένης δεν γνώριζε απολύτως τίποτα), την πιθανότητα πως στη πραγματικότητα το σύμπαν δεν έχει πεπερασμένο όγκο, αλλά πως στα όρια του έτεινε -ή ξέφτινε- προς μια μηδενική ακτινοβολία της οποίας η ασθενής πηγή έτεινε -αλλά δεν ξέφτινε- στο άπειρο, πως καλύτερα θα διατηρούσε τη μεταμοντέρνα στάση ζωής του χωρίς να εκφυλιστεί σε έναν από εκείνους τους μισητούς μηδενιστές, πως ο πουριτανισμός και η σεμνοτυφία των παιδικών του χρόνων ακόμα τον καταπιέζει κάθε φορά που τραβάει μαλακία, άμα ο ελιτισμός είναι εν τέλει η κατάρα ή η καρδιά της τέχνης, πως καταφέρνει η Σίσσυ Χρηστίδου και είναι τόσο μουνάρα, πόσο μαλάκες είναι οι άντρες που γουστάρει η Κατερίνα, και πότε επιτέλους θα φτιάξει τα υδραυλικά του σπιτιού του.

Γενικά, οι σπειροειδής διαδρομές του μυαλού του -κάτι σαν μια τηλεόραση που παίζει αποκλειστικά διαφημίσεις- ήταν πάντα μια βολική δικαιολογία για τη τεμπελιά του και τον πνευματικό του ναρκισσισμό. Στο σχολείο ήταν ο κλασσικός μαλάκας που δεν τελείωνε ποτέ την έκθεση του, αλλά ο καθηγητής του των είχε κουμπωμένο στο 17, γιατί είχε κάτι προχωρημένες για την ηλικία του ιδέες παρόλο το μούφα συντακτικό του. Τώρα φυσικά, οι ελεεινοί συμμαθητές του που μετά βίας συμπλήρωναν μια σκέψη κάνουν καριέρες, καθαρές ζάντες στα αμάξια τους (σημαντική λεπτομέρεια) και κάποιοι από αυτούς κατέβαιναν στις δημοτικές εκλογές με Photoshop δόντια ενώ ο Θανάσης ήταν ακόμα εκείνο το σπυριάρικο δεκαεξάχρονο με τις ίδιες μαλακισμένες ιδέες που δεν του καθόντουσαν οι γκόμενες που γούσταρε. Αυτός ήταν ο Θανάσης λοιπόν που είχε κάνει την άρνηση στάση ζωής και την αδιαφορία σιωπηρή συνενοχή.

Ο Θανάσης προχώρησε γρήγορα στο γνωστό πλαν Μπι -φόρεσε δηλαδή ακριβώς ότι φορούσε το προηγούμενο βράδυ- και με αποφασιστικότητα βγήκε από το σπίτι και κάλεσε το ασανσέρ.

Βέβαια ο Θανάσης είναι μαλάκας από τους λίγους, και ξέχασε να πάρει τον φάκελο. Άμα θέλεις να αποχωρήσει ο Θανάσης από την ιστορία στείλε SMS με το μήνυμα 'ΑΝΤΕ ΓΑΜΗΣΟΥ ΡΕ ΜΑΛΑΚΑ' στο 090-696969 τρεις και πάρε τα αρχίδια μου. Βρίζοντας, άνοιξε την πόρτα, μπήκε στη βρώμικη γκαρσονιέρα του, και σε έκπληξη του σύμπαντος πήρε τον φάκελο και ξαναβγήκε, λιγότερο αποφασιστικά αυτή τη φορά. Αυτές οι μικρές ήττες στο απαράμιλλο στυλ του τον τσακίζανε.

Στον έξω κόσμο, ο Θανάσης έκανε τα συνηθισμένα. Έψαξε φαρμακείο για να πάρει βασιλικό πολτό, διαπίστωσε πως είχε βγει πολύ αργά και όλα ήταν κλειστά, διάβασε λάθος τα εφημερεύοντα, κατευθύνθηκε προς ένα προς το Μουσείο, βαρέθηκε, γύρισε προς τα πίσω και κατέληξε στο στέκι του να πιεί ένα διπλό espresso αναβάλλοντας την αγορά σφουγγαρίστρας αφού στο κάτω κάτω είχε τέσσερα σφουγγαράκια, εκ των οποίων το ένα θα μπορούσε να αναλάβει τη βρωμοδουλειά καθαριότητας των πιο τρανταχτών σημείων -εκείνων δηλαδή που ένα γκομενάκι παρόλο την κατάσταση μέθης που θα την είχε φέρει ο Θανάσης θα έβλεπε και θα ξεκαύλωνε. Όσα βλέπει η πεθερά δηλαδή που λέει και ο λαός, μια συνήθεια που είχε αποκτήσει ο Θανάσης όταν ήταν καψιμιτζής στο στρατό. Πέραν αυτής της σοφής απόφασης, όσο τριγυρνούσε στους δρόμους της γειτονιάς του δεν έχανε ευκαιρία να μπανίζει γκομενάκια και πρωτοσέλιδα εφημερίδων πρακτική η οποία τον συνέτριβε, ενώ όταν πήγε να πάρει φαγητό από το αγαπημένο του ταχυφαγείο, η ποικιλία τον απογοήτευσε και έτσι αποφάσισε να φάει 2 αυγουλάκια και κανά γιαούρτι, γιατί πάνω από όλα ήταν θιασώτης της υγιεινής διατροφής και θιασάρχης μιας μίζερης ζωής. Όταν τέλειωσε την αγοραφοβική του εκδρομή, και βγήκε από το ασανσέρ, συνειδητοποίησε πως δεν είχε αγοράσει μπαταρίες και δεν είχε βάλει πλυντήριο. Φυσικά δεν είχε στείλει το γράμμα, περισσότερο γιατί δεν ήξερε τι αντίτιμο σε γραμματόσημα χρειαζόταν παρά γιατί δεν ήταν σίγουρος. Όχι πως ήταν σίγουρος, κάθε άλλο. Μιλάμε για χοντρό μαλάκα, όχι αστεία.

Ο Θανάσης δεν ήταν ξεχωριστός, ούτε ιδιαίτερα έξυπνος ή προικισμένος με κάποιο ταλέντο, τουεναντίον είχε διάφορες νευρώσεις, ένα κάρο αδυναμίες τις οποίες αποκαλούσε πάθη του μοιραίου χαρακτήρα του κι άλλα τέτοια χαριτωμένα, ούτε τέλος πάντων είχε κανένα σούπερ ατού στο παιχνίδι του alpha male της σύγχρονης μαϊμουδένιας κοινωνίας. Είχε συμβιβαστεί με τις ιδεές του και αναγνώριζε πως περνούσε μια ακόμη φάση βαρεμάρας και ανούσιας ύπαρξης, χωρίς δημιουργία, ουσία ή περιπέτειες, η οποία πλημμύριζε το τσι του με αρνητική ενέργεια με προφανή θύματα τους φίλους του, την κοινωνία εν γένει, και όποιον μαλάκα έτυχε να θαυμάζει εκείνη τη περίοδο η Κατερίνα. Δεν ήταν πως είχε αλλάξει τις ερμηνείες του και τις σοφιστείες του περί λειτουργίας του κόσμου, του ανθρώπου, της ψυχής και της μηχανής του espresso, απλά τώρα ήταν αρνητικά προκατειλημμένος απέναντί της (της γενικότερης συμπαντικής λειτουργίας, όχι της μηχανής), αντί να την χαρεί όπως έκανε άλλες -σπανιότερες- εποχές. Ήταν μίζερος ρε αδερφέ, πως το λένε;

Αναγνωρίζοντας όμως πως το ποσοστό επιτυχίας του στις συμβατικές ανάγκες της καθημερινότητάς του ήταν ίδιαίτερα χαμηλές, έβαλε πλυντήριο και σκότωσε λίγη ώρα με ένα σαρανταπεντάρι Magnum και σβήνοντας άχρηστα, αδιάφορα και γενικά οτιδήποτε με το στερητικό 'α' μπροστά e-mail. Η ώρα έπιασε την πληγή της με φρίκη και είδε τον χρόνο να κυλάει νεράκι πριν σωριαστεί στο βρώμικο πάτωμα του Θανάση -οι καθαριότητες αναβλήθηκαν για την επόμενη όπως ήταν φυσιολογικό- ο οποίος άφησε την τηλεόραση να παίζει ένα μεταγλωτισμένο περιμένοντας τον Ανδρέα αναλογιζόμενος πόσο πολύ μπορούσε να ξεφτιλιστεί και απόψε στα μπαρ της ακολασίας. Ευτυχώς ο υπέρβαρος αλλά λιγότερο βρώμικος Ανδρέας ήρθε σχετικά νωρίς και διέκοψε τις μαλακισμένες σκέψεις του Θανάση, μόνο και μόνο για να συνεχίσουν να μολύνουν τον αιθέρα της παγκόσμιας σκέψης με ακόμα πιο γελοίες θεωρίες και θεωρητικές εξερευνήσεις με ομαδική αυτή τη φορά διάθεση. Όπως είναι εύκολα αντιληπτό, ο Ανδρέας έπρεπε να κάνει χρήση Clarke για να βρει λίγο χώρο να κάτσει στον καναπέ παύλα γκαρνταρόμπα.

Ο Ανδρέας ήταν το ίδιο τεμπέλης με τον Θανάση, κι αυτός ήταν ένας από τους λόγους που ο ένας ανεχόταν την παρέα του άλλου, πέρα από το γεγονός πως με τα κεράσματά του ο Θανάσης συντηρούσε που και που την μπάκα του Ανδρέα. Άλλωστε δύο καλοί φίλοι (ως γνωστόν υπάρχουν και οι κακοί φίλοι, βεβαίως βεβαίως) μπορούν και ταιριάζουν όταν μοιράζονται τις ίδιες ενοχές που ποτέ των ποτών και των αναψυκτικών δεν θα αποκάλυπταν σε μια πιθανή ή απίθανη γκόμενα. Κατά τα άλλα, ο εξίσου βαρεμένος από τις συμβατικότητες της πραγματικότητας και της ανικανότητας του να τις σπάσει, ο Ανδρέας δεν ήταν το alter ego του Ανδρέα, κάθε άλλο αφού τέτοιους μπανάλ ρόλους τους άφηνε για το Ρουβά. Απλά άμα ασπαστούμε τη θρησκεία του Cosmopolitan, ο Ανδρέας και ο Θανάσης ήταν δύο νησιά που ανάμεσα τους υπήρχε ένα έλος δια μέσω του οποίου μπορούσαν να επικοινωνήσουν.

Το λίγο μεγαλύτερο νησί του Πελάγους της Ανεμελειάς άρχισε το γνωστό γαϊτανάκι της καζούρας του για την Κατερίνα μπερδεύοντας τα χοντροκομμένα χέρια του στη φτωχή συλλογή ποτών του Θανάση, όσο ο έτερος ρέμπελος απέκρουε τις επιθέσεις του φίλου με ανάποδα φάλτσα και βρισιές.

Τι γίνεται με την Κατερίνα;
Τα ίδια, ξέρεις τώρα.
Είσαι βλάκας, τελείως βλάκας, το ξέρεις ε; (γέλια)
Σκάσε βλάκα. Πούστη. Τελειωμένε.
Εσύ είσαι βλάκας. (περισσότερα γέλια)
Εκεί που είμαι, ήσουνα, αλλά εκεί που είσαι δεν νομίζω να βρεθώ.
Καλά, καλά. Ποιά είναι η γνώμη σου για την acid jazz.
Την ακούνε κάτι πούστηδες σαν κι εσένα.

Κάπως έτσι προχωρούσε η κουβεντούλα των δύο φίλων με μισό μπουκάλι Jameson και ένα ολόκληρο Haig, τρία καραφάκια ούζο, λίγη βότκα, ένα ανοιχτό λικέρ μαστίχα, και ένας απροσδιόριστος αριθμός από Amstel γιατί έτσι γουστάρανε. Για παρέα είχαν τους Deftones, την Κάλλας -όχι εκείνη με το αλάτι- τους Mono, την Μπέλου, τους Motorhead, τους The National, τον Stravinsky, τον Παύλο Σιδηρόπουλο και τους Stone Roses μεταξύ άλλων και για αναπνοή άπειρα καλοστριμμένα τσιγάρα και ορφανούς στίχους αθάνατων ποιητών. Τι έγραψα πάλι ο πούστης. Όταν κάποια στιγμή τους τέλειωσε το αλκόολ, με φοβερό επαγγελματισμό κάνανε ένα διάλλειμα δέκα λεπτών μέχρι να πεταχτούνε στην κάβα και να επανέλθουν τάχυστα στους δικούς τους μουσικούς ρυθμούς.

Clash, Τσιτσάνης, Rachmaninoff, Leonard Cohen, Frank Zappa, Polly Jean Harvey, Γιάννης Χρήστου.

Εννοείται πως δεν επέτρεπαν στους εαυτούς του να απολαύσουν τις ψαγμένες μουσικές επιλογές τους.

Άμα τα μυρμήγκια κάνανε επανάσταση το σίγουρο είναι πως θα διαλυόταν ο κόσμος.
Γιατί;
Αναπόφευκτα η οποιαδήποτε συγκρότηση μιας δημοκρατικής λειτουργίας των οικοσυστημάτων τους θα κατέληγε σε αφανισμό των πληθυσμών τους αφού η υπάρχουσα μιλιταριστική δομή τους είναι η μόνη που μπορεί και εξυπηρετεί τον μηχανισμό αναπραγωγή τους λόγο της βασίλισσας και τα λοιπά. Ακόμη και άμα υπήρχε μια εκ βάθρων φεμινιστική ανατροπή των σημερινών δεδομένων, δε νομίζω να τα καταφέρνανε.
Οπότε όσο αναφορά τα μυρμήγκια, τασσόμαστε αλληλέγγυοι στην ιδιότυπη σεξουαλική τους χούντα;
Ακριβώς.
Μα η ιδεολογία;
Στα αρχίδια μας η ιδεολογία. Πιάσε τον πάγο.

Δεν έχει σημασία ποιός έλεγε τι, και στο κάτω κάτω και το τι έλεγαν. Κάποιοι στιγμή φόρεσαν τα μαύρα Rayban γυαλιά τους -του Θανάση του έλειπε ο ένας φακός- και κάποια άλλη στιγμή τα έβγαλαν. Στο ενδιάμεσο τα έβλεπαν όλα λίγο πιο σκοτεινά (ο Θανάσης και λίγο πιο στραβά) αλλά σίγουρα με πολύ γαμάτο στυλάκι γιατί δεν είχαν τίποτα καλύτερο να κάνουν. Κάπου μεταξύ συνειδητού και υποσυνείδητου είχαν στήσει μια επική σάτιρα ενάντια στο εγώ τους η οποία όμως όπως κι αυτό, δεν οδηγούσε απολύτως πουθενά. Τους είχε σκάσει το λάστιχο πριν καν βγουν από το γκαράζ των ανασφαλειών τους.

The Last Drive, God Speed You Black Emperor, Sonic Youth, Thelonious Monk, Johnny Cash, Patti Smith, Joy Division.

Όταν επιτέλους δεν μπορούσαν να αποφύγουν άλλο τα τηλέφωνα φίλων και γνωστών, και φυσικά είχαν αδειάσει ότι μπουκάλια υπήρχαν στη βρώμικη γκαρσονιέρα του Θανάση, οι δύο φίλοι μάζεψαν το τζούφιο στυλάκι τους και αποχώρησαν για το invivo, το βρώμικο, φτηνό και σύμφωνα με τις νουάρ επιταγές στέκι τους όπου όλο και κάποιον γνωστό θα έβρισκαν. Όπως και έγινε. Μετά από δύο ποτάκια, ένα άτσαλο κομπλιμέντο του Ανδρέα σε μια παλιά γνωστή -κάτι το οποίο συνήθως θα επιχειρούσε ο Θανάσης- και μερικά ακόμη εκατομμύρια πεθαμένα εγκεφαλικά κύτταρα ξύπνησαν πίσω στο σπίτι του Θανάση φορώντας ακόμη τα ρούχα τους προσπαθώντας να κρατηθούν ζεστοί. Το γεγονός πως ο Θανάσης είχε ξεχάσει την μπαλκονόπορτα ανοιχτή δεν βοηθούσε ιδιαίτερα.

Ήταν Σάββατο πρωί και τα ταχυδρομεία, όπως και τα φαρμακεία ήταν κλειστά. Κατάρα.