Από 15/5 - Πολλά τσιγάρα ακόμη

Την 1η Ιουλίου κάνουμε ένα ακόμη θαραλλέο βήμα προς τον εξευρωπαϊσμό μας απαγορεύοντας το κάπνισμα σε δημόσιους χώρους, εστιατόρια, μπαρ και τα λοιπά. Οι πιο πολιτισμένοι εξ υμών αδημονούν να δουν πως θα είναι τα διάφορα αγαπημένα μας στέκια και καταγώγια χωρίς την αποπνικτική και αντικοινωνική καπνίλα, ενώ οι πιο πονηρεμένοι εξ ημών περιμένουν να δουν πως ο τσίφτης ο Έλληνας μπαρόβιος ή κάπελας θα βρουν παραθυράκια ώστε ο πάντα γοητευτικός καπνός να γλύφει τους περιβάλλοντες τοίχους όσο τον παράδεισο των αιθέριων στιγμών μας πλησιάζουν.

Το κάπνισμα δεν σκοτώνει. Μπορεί να σκοτώσει αλλά άμα το γνωρίσεις καλά μπορεί και να σε λυπηθεί. Και το αλκοόλ σκοτώνει, αλλά δεν το’ μολογάμε. Φυσικά το πιο αναμενόμενο είναι το κάπνισμα είναι να σου φάει ένα πνεύμονα ή να σε φιλοδωρήσει και με ένα καρκινάκι, έτσι για να γουστάρεις να το παίζεις σκληρός και μυστηριώδης. Ευτυχώς όμως για εμάς τους αδύναμους στην ψυχή, υπάρχουν τα λαμπρά πνεύματα της ευρωπαϊκής διανόησης και της παγκόσμιας επιστήμης τα οποία όρισαν το σχετικό φιρμάνι. Για το καλό μας βέβαια, πάντα για το καλό μας. Όχι για το καλό των παθητικών καπνιστών όμως, γιατί όπως όλοι γνωρίζουμε το παθητικό κάπνισμα είναι ένας μύθος που εφευρέθηκε από αντικαπνιστές επειδή δεν είχαν άλλα μέσα για να πολεμήσουν τις καπνοβιομηχανίες. Ψάξτε το.

Όμως καταλαβαίνετε όμως, οποιαδήποτε απαγόρευση επιβάλλεται στον χρήστη-καταναλωτή είναι φασιστική εκ φύσεως, και εγώ όχι μόνο είμαι αντιδραστικός από τη δική μου τη φύση, αλλά κι από κάτι μυθολογικές φιγούρες σαν αυτήν της Λερναίας Ύδρας παραδειγματίζομαι. Με λίγα λόγια προτιμώ να μου κόψουν τον πνεύμονα παρά να δεχτώ την απαγόρευση του τσιγάρου σε ένα δημόσιο χώρο αν και τελικά σίγουρα θα συμμορφορθώ κι εγώ. Το ξέρω, στο εξωτερικό το μέτρο έχει δουλέψει με άριστα αποτελέσματα, όλοι οι καπνιστές εκεί έχουν εκπολιτιστεί, αλλά τη πεισματάρα τη γνώμη μου δεν μου την αλλάζει κανένα μεντιακό success story. Και οι δρόμοι της χούντας καλοί ήταν, αλλά η χούντα ήτο χούντα. Ή μήπως είναι;

Για τέλος αναφέρω και μερικές ανυπόστατες φήμες που θέλουν χριστιανούς μοναχούς και καλόγερους να συντάσουν κοινοτικές οδηγίες για την απαγόρευση του sex, χορτοφάγους να χρηματοδοτούν πανευρωπαϊκή καμπάνια κατά του κρέατος, κουμουνιστικό think tank να εκδίδει ανακοίνωση η οποία θα προτρέπει τους πιστούς σε καύση των κειμένων του Αριστοφάνη και ανέραστους Βίκινγκ λογιστές να επιτίθονται εναντίον των υπόλοιπων παθών μας όπως ο τζόγος, το αλκόολ και τα πατατάκια Τσακίρης ή Tsakiris όπως τα λένε τώρα.

Από 14/5/09 - Τα άκρα

Eίναι επικίνδυνο όταν τα άκρα έχουν δίκιο. Είναι το ίδιο όταν χάνεις τον έλεγχο του νου σου και αφήνεις τα πιο αφελή και τα πιο επικίνδυνα ένστικτα του εαυτού και της φύσης σου να σε εκφράσουν. Γίνεσαι απάνθρωπος, κτήνος.

Δυστυχώς όμως, οι πολιτικές αρχι-μαριονέτες του πολιτικού παραλόγου της χώρας έχουν πλέον φτάσει στη ναπολεόντεια φάση τους, δίχως να κοκκινίζουν από τη θρασυδειλία και την ξεδιάντροπη κατάχρηση των εξουσιών τους. Το πρόωρο κλείσιμο του πολύ-στελεχωμένου θεάτρου της αντιπροσωπευτικής ολιγαρχίας που μας κυβερνά εξυπηρετεί τόσο την ιδεολογικά ρυτιδωμένη ΝΔ και το πολιτικά κούφιο ΠΑΣΟΚ. Με μια πρωτοφανής έλλειψη τακτ και σεβασμού απέναντι στην ανοχή του εκλογικού και μη σώματος, οι αρχισυμμορίτες της σοβαροφάνειας του ασύστολου ψεύδους και της νόμιμης κλοπής, όχι μόνο αδιαφόρησαν για το νομοθετικό τους έργο, αλλά απεγνωσμένα άφησαν μια επικοινωνιακή πορδή ώστε το βάρος να μεταφερθεί από τα σκάνδαλα στον ντόρο των ευροεκλογών.

Μπορεί κάποτε κάποιοι από εμάς να ήμαστε πολιτισμένοι, και αποδεχόμενοι τους πολιτικούς και κοινωνικούς συμβιβασμούς που εμπεριέχει μια σύγχρονη δημοκρατία, να κάναμε τα στραβά μάτια, να δικαιολογούσαμε τις εκτροπές εφόσον δεν εξελίσσονταν σε τερατουργήματα, εφόσον διαφαίνονταν δίοδοι εξέλιξης και προόδου. Πλέον όμως δεν είμαστε πολιτισμένοι, και σίγουρα δεν είμαστε εναρμονισμένοι, γιατί απλά ποτέ δεν ήμασταν. Μονάχα ανεχόμασταν. Τώρα όμως η πολιτειακή κριτική των άκρων, από όπου κι αν προέρχονται αυτά, δυστυχώς είναι σωστή ή αν όχι σωστή, τουλάχιστον έγκυρη ουσιαστική, και ευθύνη για αυτό έχει μονάχα εκείνη η τάξη ανθρώπων, το σύνολο εκείνο, το οποίο τόσα χρόνια εξουσιάζει ασύδοτα με νόμους, βία, και ιδιοτελές συμφέρον.

Τώρα όμως ο βασιλιάς είναι πραγματικά γυμνός, τώρα όμως η απειλή του ψεύτικου εκβιασμού της πολιτικής αστάθειας δεν ευσταθεί, δεν φέρει κανένα ειδικό βάρος. Η καρδάρα έχει σπάσει και η ανοχή που χύνεται γρήγορα μετατρέπεται σε οργή. Υπάρχει άραγε ειλικρινής και πολιτισμένη διέξοδος στο φαύλο πολιτικό μας στίβο; Υπάρχει τρόπος να γίνουμε καλύτεροι πολίτες;

Από 12/5 - Κάνε κι εσύ κόμμα, μπορείς

Δράση, Δημοκρατικοί και Φιλελεύθεροι είναι οι τρεις νεοφώτιστοι στον στίβο των πολιτικών κομπάρσων, με πολλά κοινά (έμφαση στην πολιτειακή εγρήγορση του πολίτη, facebookάκια και Web 2.0 σήματα) αλλά και αρκετές διαφορές. Ναι, λέμε τώρα, αλλά πέρα από τις χαριτωμενιές ουδεμία ευθύνη αναλαμβάνω για την φερεγγυότητα των εν λόγω προσώπων.

Δράση:

Γενικά: Όταν είδα τον Βερέμη και τον Μπουτάρη μαζί, δεν ξέρω, αλλά με έπιασε μια συγκίνηση κοσμική και έτρεξα με τις σαγιονάρες να βρώ το original Θύρα 21 κείμενο του Νοστράδαμου. Μέχρι να γυρίσω το youtube έδειχνε ένα pixel-αρισμένο Δήμου να μιλάει το ίδιο βαρετά όπως γράφει ενώ ο πανμέγιστος κομματοφτιάχτης Μάνος προσπαθούσε να ισορροπήσει τα μάγουλα του που κάπως σαν να φουσκώσανε από την εποχή των Ταύρων. Δράση λοιπόν, ένα κόμμα έτοιμο για όλα. Με το που ιδρύθηκε, δήλωσε πως θα συνεργαστεί με οποιοδήποτε κόμμα βγει πρώτο, καθιστώντας τα ιδρυτικά του μέλη ως τις πρώτες πουτάνες παγκοσμίως που διαλαλούν την πραμάτια τους πριν καλά καλά πιάσουν δουλειά. Όμορφε, θες παρεούλα;

Ιδεολογία: Ένα αόριστο αμάγαλμα νέο-δεξιών, παλαιο-φιλελεύθερων, μετα-κουμουνιστικών ιδεών. Οι ιδεολογίες πεθάνανε, ζήτω η αντιμετώπιση των ζητημάτων a la carte.

Κάρμα: Τις πουτάνες πολύ αγαπήσανε, αλλά την πουτανιά ουδείς. Πρέπει να συγχαρούμε τον Μάνο διότι με Δαρβινική ακρίβεια προσπαθεί να δημιουργήσει το τέλειο light ορθολογικό και γραφειοκρατικό in the good way κόμμα και στο διάβα του θα συμπαρασύρει κάθε λογής πικραμένο. Αυτή η μανία όμως με τις συνεργασίες εκ του ασφαλούς καθόλου δεν αρέσει στην Morder, την παρακείμενη του γραφείου μου γάτα.

Συμπέρασμα: Η Δράση είναι ένα κόμμα από το παρελθόν που θα το δούμε και στο μέλλον. Μετά τη δημιουργική περιοδεία στο ΥΠΕΧΩΔΕ, ο Μάνος είναι καταδικασμένος σε κάτι μεταξύ γραφικής αποτυχίας και ιδεολογικού ευτελισμού, όσα κόμματα κι αν φτιάξει. Πλέον δεν μπορώ να φανταστώ εκλογική αναμέτρηση χωρίς την χαζομουτσούνα του. Μαρκουλάκης εξαιρετικός spokeperson, εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Σπηλιωτόπουλος.

Φιλελεύθερη Συμμαχία:

Γενικά: Υπάρχουν από την εποχή των Ταύρων του Μάνου τους οποίους αμέσως είχαν ουσιαστικά αποκηρύξει. Παρόλο την ‘είμαστε αστοί με laptop και ο μόνος Marx που ξέρουμε είναι ο Groucho’ στάση τους η οποία είναι απογοητευτική στα όρια του εκνευριστικού, τουλάχιστον είναι ότι λένε στη συσκευασία. Φιλελεύθεροι. Με χαμηλά λιπαρά και μπόλικες αμερικανολάγνες βιταμίνες.

Ιδεολογία: Ελαχιστοποίηση του κράτους, ιδιωτικά πανεπιστήμια, μισθοφορικός στρατός, ελεύθερη αγορά, αποποινικοποίηση των ναρκωτικών, απλή αναλογική, κατάργηση κατώτερου μισθού, διαχωρισμός κράτους – εκκλησίας, ενιαίος φορολογικός συντελεστής, πουλάτε γιατί χανόμαστε, αραχτοί και κουλ στη Βούλα με freddo. Μαζί με το ΚΚΕ, το πιο ταξικό κόμμα εβερ(est) αλλά από την ανάποδη.

Κάρμα: Η Morder σαν γάτα που είναι δεν γουστάρει τα διπρόσωπα καθίκια, για αυτό και σέβεται τους @ιλελεύθερους. Σε σύγκριση με κάτι χριστιανοδεξιούς της ΝΔ που με σκονάκια και απαρχαιωμένα τεύχη του New Yorker προσπαθούν να γίνουν μοντέρνοι, χίλιες φορές αυτά τα σικάτα παλικαριά που έχουν και μερικές καλές ιδέες.

Συμπέρασμα: Πας αριστερός καλύτερα να γυρίσει στην εξορία με τους αστακούς του Πατακού παρά να προσπαθήσει να ανοίξει πολιτική κουβέντα με τους Φιλελεύθερους. Όμως είναι απαραίτητα τα ατιμούλικα, γιατί πολύς κόσμος είναι φιλελεύθερος, απλά δεν το ξέρει ακόμη.

Δημοκρατικοί:

Γενικά: Ρεπουμπλικάνοι με την old fashioned αλα Thomas Jefferson έννοια με ολίγη από Σόλωνα. Νομίζω.

Ιδεολογία: Πολιτειακή παρέμβαση στο βουλευτικό αξίωμα, πλήρης διαχωρισμός των τριών εξουσιών (δικαστική, εκτελεστικής και νομοθετικής για τους πολιτικά χίππηδες) και με σανδάλια στον Άρειο Πάγο (τον παλιό, όχι τον καινούριο). Τα υπόλοιπα είναι ψιλό-άγνωστα και γενικά. Άμα τα κόμματα είναι αμάξια, οι Δημοκρατικοί θα ήταν κάτι σαν τον συνταγματικό σασμάν.

Κάρμα: Η Morder είναι σαν τη μάνα τους. Δεν τους ξέρει και έχει έγνοια για το πότε θα νοικοκυρευτούνε. Αλλά και πάλι ένα πιάτο γιουβαρλάκια θα τους το φτιάξει.

Συμπέρασμα: Στη μακρά σειρά των σπορο-κομμάτων με όμορφα λογότυπα, οι δημοκρατικοί προσφέρουν κάτι ιδιαίτερο για τους φυσιοδίφες του πολιτικού σκηνικού. Ο βασικός άξονάς τους είναι σωστός, και ποιος ξέρει; Μπορεί να βρεθούν κι άλλοι Δημοκρατικοί ανάμεσά μας. Για πόσο καιρό θα υπάρχουν βέβαια, ένας Σιούφας ξέρει.

Bonus:

Οικολόγοι – Πράσινοι:

Γενικά: Δεν είναι καινούριο κόμμα, αλλά μονάχα το τελευταίο χρόνο φλερτάρουν με το πολυπόθητο 3% σύμφωνα με τα γκλομπο-γκάλοπ. Τη τρέχουσα χρονική συγκυρία έχουν το γνώριμο υφάκι τύπου που έλεγε κάτι και κανένας δεν τον άκουγε αλλά τώρα τον παραδέχονται, το κλασσικό ‘εγώ σας τα έλεγα’.

Ιδεολογία: Καμία. Η οικολογία δεν είναι ιδεολογία και μια υπεύθυνη περιβαλλοντική πολιτική μπορεί να ενταχθεί σε ένα ευρύτερο θεσμικό, πολιτικό, πολιτειακό, ιδεολογικό, ακόμα και σεξουαλικό άμα λάχει πλαίσιο.

Κάρμα: Καλή η οικολογία, ωραία και τα κλοπο-γκάλοπ, αλλά στα δύσκολα φαίνεται ο καπετάνιος. Η Morder δεν τους βλέπει να ορκίζονται μπροστά από τον Jeronimo καβάλα στα γαμω-ποδήλατά τους παρά το επικείμενο σουξέ τους στις Ευρωεκλογές. Καλύτερα να συνεργαστούνε όσο προλαβαίνουνε με κάποιο από τα κόμματα εξουσίας ώστε νε επιτευχθεί η μεγάλη πράσινη στροφή και στο Ελλαδιστάν και να σταματήσει η αφαίμαξη ψήφων από την αριστερά. Άντε τώρα!

Υ.Γ. Πάντως στα σοβαρά τώρα, ποιος μπορεί να δει το κλασσικό βιντεάκι με Λεβέντη που βρίζει θεούς και δαίμονες τότε που το κλείνανε το κανάλι, και να διαφωνήσει με αυτά που λέει;

Από 10/5 - Ευγένιος Σπαθάρης

Πρωί Κυριακής διαβάζω πως πέθανε ο Ευγένιος Σπαθάρης, ο γνωστός από τις παιδικές μας μνήμες καραγκιοζοπαίχτης. Η πρώτη μου αντίδραση είναι να σκεφτώ την ατυχία αυτού του ανθρώπου, που αυτό που αγαπούσε και ήταν η ζωή του όλη, ήταν και είναι μόνιμη βρισιά στα χείλη των υπολοίπων μας. 'Άντε ρε καραγκιόζη', 'φύγε από δω ρε καραγκιοζοπαίχτη', 'είναι όλοι τους καραγκιόζηδες'. Σίγουρα ο Καραγκιόζης ήταν πάντα παράδειγμα προς αποφυγή, αλλά δεν μπορούσες παρά να τον συμπαθήσεις για το πώς μάθαινε από τα λάθη του, πως χωρίς καν να το ξέρει πολεμούσε την άγνοια του και είχε μια διαυγής αντίληψη του δίκιου και του σωστού στο τέλος της κάθε ιστορίας. Γιατί αυτό ήταν ο Καραγκιόζης. Ένας φτωχός και αγράμματος ραγιάς που παρόλο τις αδυναμίες, τους φόβους και τις ελλείψεις που είχε, πάντα κατάφερνε και εμπλούτιζε στο τέλος την προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του, πάντα έβγαινε πιο κερδισμένος από όλους τους υπόλοιπους ήρωες της ιστορίας, πάντα πρόσφερε την προοπτική και την ελπίδα με αξιοπρέπεια και τρόπο έντιμο. Στα αλήθεια, μακάρι πολλοί από εμάς να ήμαστε Καραγκιόζηδες.

Ο Σπαθάρης συνέχισε την παράδοση του πατέρα του, και πήρε τον ξυπόλητο κουτοπόνηρο ελληνάκο των φτωχών και καταπιεσμένων γειτονιών και τον μετέφερε στο θέατρο, στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση, αντιλαμβανόμενος ίσως πως ο ήρωας του δύσκολα θα μπορούσε να επιβιώσει στη μεταπολεμική εποχή. Κατά τρόπο αμνημόνευτο, ο Καραγκιόζης όχι μόνο φοβήθηκε τον μπαρμπά Θόδωρο και καρπάζωσε τον Χατζηαβάτη για τουλάχιστον τέσσερις γενιές, αλλά έβαλε κι αυτός τα δικά του τα θεμέλια για τις λίγες εκείνες παιδικές εκπομπές που προλάβαμε (Λιλιπούπολη, Μουσικό Κουτί κι άλλες) πριν οι μαζικές εισαγωγές μεταγλωττισμένων πλημμυρίσουν τα τηλεοπτικά ραδιοκύματα ενώ φυσικά ήταν και ο πατέρας των χαρακτήρων του αγαπημένου μας Βέγγου. Βέβαια, στον αντίποδα, κατά τρόπο κακόγουστο επηρεάστηκαν κι άλλα ‘μαργαριτάρια’ της βιντεολάγνας ελληνικής τηλεόρασης (βλέπε Ταμτάκο και Τσάκωνα).

Αλήθεια όμως, ο Καραγκιόζης, τέκνο, πατέρας και σύζυγος μαζί της Ψωροκώσταινας δεν είχε πλέον και πολλά να πει, πόσο μάλλον για την σημερινή εποχή μας, από ένα σημείο και πέρα φάνταζε κουρασμένος έτσι όπως έβγαινε από το χρονοντούλαπο λίγων ρομαντικών. Δεν φταίγανε φυσικά αυτοί, τους ήταν τόσο δύσκολο να παραδεχτούν πως πολύ απλά το κοινό τους είχε αλλάξει ριζικά, πως είχε αποκτήσει μια νοοτροπία διαφορετική, ψευδεπίγραφη και άσχημη που ποτέ της δε σηκώνει κριτική και σάτιρα. Όλοι οι Καραγκιόζηδες εξαφανιστήκανε, φύγανε για το εξωτερικό ή γινήκανε νεόπλουτοι Χατζηαβάτες με κακόγουστα παράνομα εξοχικά ή Νιόνιοι με μια θεσούλα στο δημόσιο και ημιπαίθριο χώρο 20τ.μ., που πλέον δεν φοβόντουσαν το περίφημο εκείνο μακρύ χέρι που ανεβοκατέβαινε τόσο κωμικά. Όσες φορές κι αν προσπάθησε ο Σπαθάρης και οι συντεχνίτες του να εμπνευστούν από την σύγχρονη εποχή για να αντλήσουν νέες ιστορίες για τον αγαπημένο τους φτωχομπινέ, οι παραστάσεις τους έπεφταν πάντα στο κενό, γιατί τόσο ο ήρωας τους όσο και τα ξυπόλητα παιδιά με τα ξυρισμένα μαλλάκια που τον βλέπανε με πρόσωπα λαμπερά στους προπολεμικούς μαχαλάδες, είχαν όλοι φύγει.

Ίσως από την άλλη να είναι φυσιολογικό να χάνεται η ιστορία του Καραγκιόζη, ο ήρωας να έχει κλείσει τον κύκλο του, να έχει εξυπηρετήσει τον ρόλο του στη λαϊκή μας ιστορία. Ίσως απλά κάποια πράματα πρέπει να μένουν στο παρελθόν για να δίνεται χώρος για να δημιουργούνται άλλα. Άλλωστε κατά κάποιο τρόπο, πάντα οδυνηρό και θλιβερό, η καταστροφή και η απώλεια αφήνουν πίσω τους την προσδοκία της δημιουργίας. Αλλά τι; Και ποιος; Ποιος είναι εκείνος ο λαϊκός ήρωας του 21^ου αιώνα, που παρά τις αδυναμίες του μπορεί πάντα να γίνεται συμπαθητικός στο τέλος; Κι αν υπάρχει, είναι έτοιμος πρώτα να παραδεχτεί τις αδυναμίες του και να απαντήσει στη πρόκληση που βρίσκεται μπροστά του ώστε να γίνει ένας Καραγκιόζης ωραίος και αληθινός; Ή μηπως θα προτιμήσει να μείνει σοβαρός, δήθεν και δύστυχος;

Αντί - ο

Αντίο κύριε Χρήστο.

Φαίνεται πως έβρεξε

Φαίνεται πως έβρεξε. Αφότου γράφτηκε αυτό φυσικά έβρεξε μερικές φορές ακόμη. Περίεργο πράμα η βροχή, πάντα κουβαλάει κάτι μαζί της, από λάσπη και σκόνη, μέχρι αναμνήσεις και σκέψεις. Σαν το χρόνο, έτσι κι αυτή πηγαίνει μονάχα προς μια κατεύθυνση, και όπως και η αλήθεια δεν παίρνει τίποτα πίσω. Μου αρέσει η βροχή, πάντα μ’ άρεσε. Ποτέ μου δεν κατάλαβα γιατί, πάντα όταν μουρμουράω για αυτή, πάντα λέω κάτι διαφορετικό.

Πάντα μου έκανε μια παιδική εντύπωση το πως είμαστε τριγυρισμένοι από νερό και τις μαγικές του ιδιότητες. Είναι παντού, στη βροχή, στο χιόνι, στην υγρασία, στο χαλάζι, στα ποτάμια, στις λίμνες, στις θάλασσες, στην ομίχλη, στα σώματά μας, παντού. Και είναι μαγικό. Διαστέλλεται όταν παγώνει, είναι διάφανο, έχει φοβερή θερμοχωρητικότητα, είναι ο κυριότερος διαλυτής και είναι άοσμο και άγευστο. Περίεργα αυτά τα δύο τελευταία, μια ακόμη παιδιάστικη υποψία μου από τα παλιά κεντριζόταν γύρω από μια χαζή θεωρία πως απλά έχουμε συνηθίσει στα δύο τελευταία αυτά χαρακτηριστικά του νερού από τα μωρουδίστικά μας χρόνια, αλλά φυσικά δεν ισχύει.

Ο χρόνος, το νερό, διευθύνσεις και κατευθύνσεις, το νερό, η βροχή, ο αέρας που τη παρασύρει, η βροχή, ο λευκός της θόρυβος, το νερό, μονοπάτια ραγισμένα με ρυάκια στις άκρες, νερό, πριν και μετά, η μυρωδιά της γης μετά τη βροχή, το νερό.

Περίεργο πως όλοι το χρειαζόμαστε όμως. Το νερό. Νερό, αέρα, φαγητό και μερικά ακόμη φυσικά, τα απολύτως απαραίτητα. Αυτά τα τελευταία φαντάζουν, είναι πάντα, τα πιο απαραίτητα, τα πιο περιζήτητα. Βέβαια όπως όλα, έτσι κι αυτά λιγοστεύουνε. Ο αέρας είναι γεμάτος καυσαέρια και μια τρύπα ανοιγοκλείνει, τα φαγητά είναι μεταλλαγμένα και οι πόλεμοι για το νερό έχουν ήδη ξεκινήσει. Το κολλάζ από τα αποκόματα εφημερίδων είναι βαμμένο με αίμα και κολλημένο με αδιαφορία. Έχω ακούσει ιστορίες πως άμα σκεφτείς κάτι πολύ, τότε το μυαλό σου μπορεί να το πιστέψει, λένε πως πολλές φορές το κάνουνε οι πεινασμένοι αυτό. Σκέφτονται καρβέλια και μπιφτέκια, ονειρεύονται πως τα τρώνε και μόνο με τη φαντασία του χορταίνουν. Δε ξέρω. Εγώ όσο σκέφτομαι φαγητό, τόσο περισσότερο πεινάω, δε χορταίνω.

Κάποια άλλα πράματα όμως μπορώ να τα σκέφτομαι, να τα φαντασιώνομαι και να τα ονειρεύομαι και έτσι δεν μπορούν να τελειώσουν ποτέ. Στο μυαλό μου φυσικά όλα αυτά. Φυσικά δεν ισχύει κάτι τέτοιο, απλά μερικές φορές τα πράματα δεν κινούνται σε ευθεία, αλλά σε κύκλους, οπότε αν κάνεις και εσύ κύκλους, αλλά από την αντίστροφη φορά τότε όλα δείχνουν πως είναι σε ευθεία. Βέβαια μπορείς πάντα να προσπαθήσεις να πηγαίνεις πάντα δυτικά, αντίστροφα με τη φορά της γης, σαν τρελός να προσπαθήσεις να γυρίσεις τον χρόνο πίσω. Τόσα βιβλία και τόσες ταινίες για αυτή τη παλαβομάρα, τα ταξίδια στο χρόνο, κι όλα έχουν το ίδιο ηθικό δίδαγμα, πως είναι τραγικό να προσπαθείς να αλλάξεις αυτά που είναι πίσω σου όσο μάταιο είναι να προβλέψεις τι θα βρεις μπροστά σου.

Όταν μιλάς στον εαυτό σου τι του λες; Τι μπορείς να του πεις, και τι σου απαντάει άραγε; Πως ξετυλίγονται οι διάλογοι αυτοί; Ίσως η βροχή να είναι ο καλύτερος συνομιλητής, μιλάει συνεχώς και αδιάκοπτα, μέχρι σταδιακά να αρχίσει να σωπαίνει ωσότου τελικά να σταματήσει και να σε αφήσει να σκεφτεσαι τελείως μοναχός σου. Και μετά φυσικά συνεχίζεις να μιλάς πάλι μόνος σου, ή ακόμη καλύτερα να κρατάς τη βροχή μέσα σου και έτσι μπορείς να συνεχίσεις ένα φυσιολογικό διάλογο με αυτή. Κουταμάρες, λίγα ξεφυσήματα στους καπνούς που χάνονται προς τα πάνω, τίποτα από αυτά δεν βγάζει νόημα, δεν έχει σημασία.

Τι μετράει στο τέλος; Ότι είπες και ότι έκανες. Αυτά μένουν, αυτά τα δροσίζει η βροχή, αυτά τα γλείφει ο αέρας, αυτά κάποτε θα τα φυλάξει το χώμα. Όσα δεν είπες, και όσα δεν έκανες, αυτά, αυτά τα κουβαλάς μαζί σου και σε χαράζουν από τη μέσα πλευρά.

Χρωστάω ένα DVD εδώ και τέσσερις εβδομάδες, το Φιτζακαράλντο του Herzog με τον Κίνσκυ. Το έχω σαν προσωπικό μου στοίχημα, πόσο πολύ μπορώ να καθυστερήσω να περπατήσω τρία τετράγωνα.