Pages

Thursday, June 11, 2009

What blogs are

There are so many fine words which frequently will stray far from their standard meaning, and enclose a temporal significance which enhances and alters our understanding of them. Some of these for example are 'participatory', 'community', 'open', words that were -and still are- associated with the Web 2.0 trend, of which blogs were, and are the central core.

At first blogs were electronic journals, and as such were an on-line collective of their author's first hand experience, and soon they were recognized as an excellent reporting tool outside the organized media's control and into the public domain. Soon enough however, the fad, thanks to the easiness with which anyone could get published, resulted in the creation of millions of blogs, of which in reality only a very small fraction have any significance or importance. Collective testimonials (related or not to the public domain) were replaced by collective opinions on a multitude of matters. With the exception of subject specific blogs (which usually have multiple authors), personal blogs usually drift from one subject to another, with no care or caution, emulating essentially anyone from traditional media column writers (with bloggers reproducing news articles and mimicking popular opinions of one side or the other) to radio show hosts and stand-up comedians.

To put it bluntly, blogs, by and large, are now a collective unsubstantiated ranting which confuses and at the same time glorifies its participants. Neglecting the innumerable blogs that are essentially link-farms, marketing side-arms, propaganda tools and traffic driven dribble with hordes of content writers supporting them, blogging has unfortunately created a subdued participatory culture that in all its earnesty is shameful. The couch potato left the TV for the PC, and became the chair god of her/his own little world, protected by ready-made CSS styles, witty remarks and supportive comments by friends and relatives. Creativity has been replaced by emulation, arguments by comments, ideology by fragmented ideas, and activism by ridiculous self-satisfying support banners. It is now much safer and convenient to have ideas rather than act upon them. In as much as automatic spell-checkers have worsened our average spell checking abilities, blogs have numbed our reaction nerves towards community and global issues in an unprecedented manner. Through some inexplicable mechanism, information and opinions have turned from cornerstones of reactionism to the veil of apathy and self-indulgence.

Blogs and the Internet are not of course to blame. Such Web 2.0 criticism has touched other similar 'you' innovations, like Wikipedia, Youtube, Facebook and others, in a rather disappointing realisation that despite all the developing efforts and the fascinating ideas, the Internet as a whole, similar to so many other aspects of our social and economic activities (arts, TV, politics, etc.), and like the tool it is, serves as a mere reflection of our culture and civilization and not as a panacea to our shortcomings.

Sure enough Web 2.0 delivered most of it's promises, except mostly for the 'collective intelligence' functioning as the best and ultimate determinant of what is valuable and important. Few know for example that Tufts University has an astonishing easy to access collection of ancient Greek and Roman texts (both in the original and translated versions), while more than 120 million are struggling to place Avril Lavigne's 'Girlfriend' video to Youtube's all time number one. Sure enough, I am not deviously struggling to demean Avril's vocal contribution to the arts, but the point I am simply trying to make is that popularity does not guarantee quality, objectivity, value and professionalism, but it merely echoes public acceptance.

As a consequence, it seems that Web 2.0 has succeeded in empowering the people, and the people have failed to do much with the new tools available to them. Although the Internet, along with the many other derivatives of the micro-chip economy, plays an important role in our everyday life, it has not changed much in the broader spectrum. The issues concerning and affecting the general public as well any individual are still pretty much the same as twenty years ago (with the possible exception of copyright issues that have been with us for a long period of time), and I personally cannot think of one single issue that has been resolved in it's entirety thanks to new technologies.

This all goes to prove that regardless of the easiness with which a 21st individual can perform certain tasks (communicate and commute, create in any form or shape, interact with systems of all sorts and with other individuals), there are other fundamental elements of her/his society that shape and direct her/his quality of life and extend her/his spirit, like decision-making ability (in contrast to opinion expressing), justice, education and independent critical thought (in contrast to unbiased acceptance of the popular opinion) and economic functioning just to name a few that have been tantalising our civilization for more than 3000 years.

Here we stand then. Where we go does not depend much on the new technologies reading themselves to be introduced to our normality, but how much are we willing to drive ourselves to something that is true tangible, and is not necessarily described by a <style> tag.

P.S. It goes without saying that the present blog exhibits most if not all the symptoms of the 'bad blog' pathology...

Wednesday, June 10, 2009

Πολιτικά Μηνύματα

Παρατίθονται κάποια από τα περίφημα εκλογικά μηνύματα του λαού και όχι μόνο...





My phobias

It used to be all about arguments, concepts, reasoning, structured propositions and all that. Now it is all about lists. Lists are the new black. Here are my fears. Apparently. Okay, they are not exactly fears or phobias, more like obscure random causes of distress.

Agateophobia – Fear of insanity
Anyone can calmly say that are not afraid of insanity because once you are insane you don’t generally realize your situation and thus you are blissful in your ignorance. Wrong. These people have never flirted with insanity, because otherwise they would know that insanity can be expressed as the futile struggle to keep hold of your senses. If that makes any sense of course.

Anthropophobia – Fear of people or society
I am an antisocial son of a bitch for a good reason.

Anuptaphobia – Fear of staying single.
Sad, me knows.

Athazagoraphobia – Fear of being forgotten or ignored or forgetting.
See above.

Cacophobia – Fear of ugliness.
Yes, I am afraid of myself. I always sneak up on myself when I look at a mirror, but I never quite manage to surprise me.

Catagelophobia – Fear of being ridiculed.
I once pissed myself in class. Twice. Traumatic. Thank god I don't like guns.

Eleutherophobia – Fear of freedom.
That probably makes me a masochist, which actually makes great sense.

Eremophobia – Fear of being oneself or of loneliness.
See above.

Ergasiophobia – Fear of work or functioning.
I am not lazy, I am just afraid!!!

Gamophobia – Fear of marriage (and marriages).
Never mind my future marriage (brrrr), I am afraid of other people’s marriages. People should seriously stop getting married, it's getting ridiculous. Sign a contract or elope, but stop that whole socially depressive marriage thingy.

Gelotophobia – Fear of being laughed at.
See above. I prefer to laugh at others than getting laughed at.

Homophobia – Fear of sameness, monotony or of homosexuality or of becoming homosexuals.
I am proud and I am aloud. I am a homophobic! I am also however a victim of homophobicophobia, a potentially dangerous social disease.

Iatrophobia – Fear of going to the doctors or of doctors.
Doctors suck. They never give you any good news and they want money as well. What’s the point? You get there, they never tell you something like ‘hey, your penis grew two inches since the last time I saw you, and I 'll get my sexy nurse to double check’. Instead they tell you have testicular cancer, and they have to cut your balls off, and turn you into a eunuch without the benefits of the beautiful voice, or stick their thumb up your arse or something like that. Not to mention of course the fact that if what they said about preventive medicine was true, they would be out of business, and they are not. So they are liars on top of everything else.

Macrophobia – Fear of long waits.
I am not really afraid of them, they just really piss me off. A waste of my precious time which I could have spent bitching about something else.

Philophobia – Fear of falling in love or being in love.
Let’s just say it’s true. But on a personal note, I hate all those twits abusing the word every so often.

Scelerophibia – Fear of bad men, burglars.
I am a pussy, I know. Not of course, that there are many people waiting for burglars in their homes ready to have some good old head bashing fun.

Taeniophobia – Fear of tapeworms.
Tapeworms are fuckers! Imagine having a long fucking parasite in your intestines stealing of your food, eating the good stuff, and leaving you with all the bad things and the fat. Kill all tapeworms, those lazy fucks.

Teratophobia – Fear of bearing a deformed child or fear of monsters or deformed people.
No-one will ever admit to that. No one!

Big surprising upset: Fear of commitment is not listed in the official lists. Thank you very much all ex and future girlfriends, I win all arguments with science!

I am quite the neurotic, right?

PS. My spellchecker only has homophobia in it’s database.

Friday, June 05, 2009

Άκυρα πολιτικά ερωτήματα - the sequel

Χάρη στην επιστημονική μου παιδεία σκέφτηκα να φτιάξω έναν πίνακα με τα διάφορα κόμματα, κριτήρια αξιολόγησής και βάρη αυτών, τα οποία ορίζονται από τις προσωπικές μου προτιμήσεις αλλά και την ιδιαιτερότητα των ευρωεκλογών.

Τα κριτήρια είναι:
  • Ιδεολογία: Ο πραγματικός βασικός ιδεολογικός κορμός τον οποίο εκπροσωπεί κάθε κόμμα, όπως φαίνεται από τις πράξεις του και από τα λόγια τους, αλλά σίγουρα όχι από τα διάφορα καταστατικά και τις επικοινωνιακές αηδίες.
  • Ιδέες: Οι ιδέες είναι τα θεωρητικά εκείνα πολιτικά σχέδια τα οποία απορρέουν από την ιδεολογία. Αν και πιο κάτω υπάρχουν θεματικές ενότητες, αυτή η κατηγορία τις βαθμολογεί στο σύνολο τους, και στο κατά πόσο μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά μεταξύ τους.
  • Αποτελεσματικότητα: Αυτή η κατηγορία αξιολογεί ταυτόχρονα πόσο καλά εφαρμόζονται οι ιδέες, αλλά και πόσο αποτελεσματικό είναι το κάθε κόμμα στο να αναλάβει κάτι και να διεκπεραιώσει
  • Πρόσωπα: Οι ικανότητες και οι χαρακτήρες των ατόμων που ανήκουν στο κόμμα συνολικά, αλλά και αυτών που διεκδικούν την ψήφο.
  • Συνέπεια - Ήθος: Αυτή η κατηγορία έχει να κάνει με το κατά πόσο τα προεκλογικά προγράμματα και υποσχέσεις ακολουθούνται στην μετεκλογική περίοδο, όπως και το γενικότερο ήθος που διέπει το κόμμα, και το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει για να μαζέψει κανένα ψηφαλάκι. Μαζί με την κατηγορία της Δημόσιας Διοίκησης μοιράζονται τη διαφθορά και την αντιμετώπισή της.
  • Δημοκρατικό Αίσθημα: Εδώ μετράται η στάση του κόμματος απέναντι στην εκλογική διαδικασία, οι συνταγματικές του προτάσεις και η διάθεσή του για διάλογο και συνεργασία.
  • Κοινωνία: Κάτω από αυτό το γενικό πλαίσιο, συμπεριλαμβάνεται η κοινωνική συνοχή, οι διάφορες κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες, όπως και άλλες θεματικές ενότητες που ακολουθούν ξεχωριστά.
  • Οικονομία: Τα γνωστά. Φορολογία, προϋπολογισμός, αναδιανομή πλούτου.
  • Παιδεία: Τα γνωστά, συμπεριλαμβάνει και τον πολιτισμό.
  • Υγεία: Τα γνωστά.
  • Δικαιοσύνη: Τα γνωστά.
  • Ασφάλεια: Περιλαμβάνει την έννομη τάξη και την εθνική άμυνα.
  • Εξωτερική Πολιτική: Τα γνωστά, με κύρια ζητήματα αυτά των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το μακεδονικό και το Κυπριακό.
  • Δημόσια Διοίκηση: Περιλαμβάνει τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, την εξυγίανση και την διαφθορά.
  • Αγροτική Πολιτική: Τα γνωστά.
  • Εργασιακά - Ασφαλιστικό: Τα γνωστά. Κατώτερος μισθός, συνδικαλισμός, ωράρια, δικαιώματα και τα λοιπά.
  • Τοπική Αυτοδιοίκηση: Αποκέντρωση και αποτελεσματικότητα των κομματικών δημάρχων-νομαρχών όποτε ανέλαβαν τέτοια πόστα.
  • Προοδευτισμός: Αυτή η κατηγορία μετράει πόσο προοδευτικό (το αντίθετο του συντηρητικού) είναι το κάθε κόμμα, όπως επίσης και την ικανότητα του να εφαρμόσει και να διαχειριστεί αλλαγές και μεταρρυθμίσεις
  • Κρατικός Παρεμβατισμός: Αυτή η κατηγορία αξιολογεί το μέγεθος του (προτεινόμενου) κράτους, την κεφαλαιακή ελευθερία, και τις προτάσεις και τις ικανότητες των κομμάτων σχετικά με τις ΔΕΚΟ.
  • Ατομικός Φιλελευθερισμός: Η ενότητα αυτή καλύπτει κυρίως το φάσμα των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι παράλληλο με το δημοκρατικό αίσθημα, αλλά περιορισμένο στις ατομικές ελευθερίες και ευθύνες.
  • Ταξική Εκπροσώπηση: Επειδή η Μαριάννα Λάτση δεν ψηφίζει ΚΚΕ και η ταξική πάλη δεν είναι ακριβώς ανύπαρκτη, καλό είναι να λαμβάνεται κι αυτό υπόψη.
  • Ευρώπη: Η τελευταί αυτή κατηγορία αντιπροσωπεύει τις ιδέες του κάθε κόμματος για την ΕΕ καθώς και την εμπειρία του και την αποτελεσματικότητά του στα όργανα της Ευρωβουλής.
Ο παρακάτω πίνακας (δυστυχώς σε μορφή εικόνας αφού τα tables και η html είναι τσακωμένοι από καιρό) δείχνει τις προσωπικές μου βαθμολογίες (0-10) και βάρη(από 1 έως 6).


Εννοείται πως οι βαθμολογίες του βαθμολογητή (οι δικές μου δηλαδή!) αντιπροσωπεύουν και τον τρόπο σκέψης του, αφού στη δική μου περίπτωση είναι ένας συγκερασμός προσωπικών πεποιθήσεων (κατά πόσο οι απόψεις μου ταυτίζονται με αυτές του κόμματος), αντικειμενικών γεγονότων και τοποθετήσεων, και δημοκρατικών και κοινωνικών αναγκαιοτήτων. Για παράδειγμα δεν συμφωνώ πλήρως με την αγροτική πολιτική του ΚΚΕ, αλλά είναι βασικός άξονας του συγκεκριμένου κόμματος με πληθώρα προτάσεων και έντονη συνδικαλιστική απήχηση στον συγκεκριμένο τομέα, για αυτό και λαμβάνει υψηλή βαθμολογία. Αντίστοιχα, και τα βάρη δείχνουν πόσο σημαντική είναι η κάθε ενότητα για τον βαθμολογητή, και οι τιμές τους αποτελούν και πάλι προσωπική επιλογή, όπου όμως αντικατοπτρίζεται η ιδιαιτερότητα των εκλογών. Έτσι, για παράδειγμα, τα πρόσωπα δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία (αφού το ψηφοδέλτιο είναι ασταύρωτο), αλλά το βάρος που αντιπροσωπεύει την αντιμετώπιση και την εμπειρία του εκάστοτε κόμματος στα ευρωπαϊκά ζητήματα παίρνει την υψηλότερη τιμή.

Παρ' όλα αυτά και επειδή είμαι φλύαρος, πρέπει να εξηγήσω κάποια πράματα:

  • Σε κάθε βαθμολογούμενο κριτήριο, ο βαθμός συμπεριλαμβάνει τόσο τις προτάσεις, όσο και την αποτελεσματικότητα του κόμματος στον εκάστοτε τομέα, παρόλο που η αποτελεσματικότητα είναι ξεχωριστό κριτήριο.
  • Για όσα κόμματα δεν είχα σαφή εικόνα, η βαθμολογία είναι μεταξύ 2 και 3.

Επειδή όμως ένας πίνακας χωρίς το αντίστοιχο graph είναι σαν αμάξι χωρίς ζάντες, ιδού οι χρωματικές ικανότητες του Office 2007.


Και τώρα η φαρμακερή... Όπως πριν μερικούς μήνες λέγαμε 'όχι άλλα πλιάτσικα, όχι άλλο Πλιάτσικα', τώρα εγώ φωνάζω:

ΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΥΡΙΖΑ!!!!

'Ελεος πια! Όσο και να τα πειράξω τα ρημάδια τα νούμερα είναι αδύνατον να ξεφύγω από τα πλοκάμια του ξύλινου φλώρου Τσίπρα, και άμα τα μαγειρέψω ακόμα περισσότερο μπορεί να πέσω στα βαριά ναρκωτικά του ΠΑΣΟΚ, ενώ ακόμη κι αν έπεφτα στους Δημοκρατικούς, θα ήταν χαμένος κόπος αφού είναι εκτός εκλογικής διαδικασίας ελέω Αρείου Πάγου. Έτσι, μετά από όλη αυτή τη διαδικασία, ακόμη (!) δεν έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω παρόλο που όλα δείχνουν πως οφείλω πλέον να γίνω ένας σταθερός υποστηρικτής του γαμω-ΣΥΡΙΖΑ (καθώς γράφω προετοιμάζω τα ταξιδιωτικά μου έγγραφα για μετανάστευση στη Δανία ή τον Καναδά...).

Εσείς όμως οι υπόλοιποι, μπορείτε να δοκιμάσετε το ίδιο σύστημα και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Ακολουθώντας τα παρακάτω link μπορείτε να κάνετε export το φύλλο υπολογισμού (το zoho προτείνεται καλύτερα) ή να το δουλέψετε επί τόπου και να το κάνετε publish και σαν ιστοσελίδα (οπότε δουλεύετε καλύτερα με το google documents - μονάχα πρώτα μην ξεχάσετε να κάνετε copy και rename το υπάρχων sheet).

Google Documents: http://spreadsheets.google.com/ccc?key=rlrj--pScjEVK0Xh8I8vFRA

Zoho: http://public.sheet.zoho.com/public/lapikuhu/evroekloges-2009


Εννοείται πως μπορείτε να αλλάξετε τα πάντα (βαθμολογίες, βάρη, κατηγορίες). Τη συνολική βαθμολογία την έχω 'κρύψει' επίτηδες με λευκό χρώμα στη γραμματοσειρά, ώστε να μην επηρεάζεστε όση ώρα βαθμολογείται τα υποψήφια αφεντικά σας. Το αντίστοιχο διάγραμμα (το οποίο ανανεώνεται αυτόματα) έχει τοποθετηθεί και στις δύο περιπτώσεις κάτω από τον σχετικό πίνακα.

Thursday, June 04, 2009

Μικρά, λίγα και τελείως ασήμαντα

Περίεργα λάθη

Μετά το βρώμικο '89, φαίνεται πως έχουμε και το βρώμικο '09, με πόλο ενδιαφέροντος τη σχέση δικαιοσύνης και πολιτικής. Με σπασμωδικούς χειρισμούς, δύο από τις τρεις θεσμικές εξουσίες της χώρας, έχουν επιτύγχει την αποδυνάμωση των δικαστικών διαδικασιών που θα οδηγήσουν στην τελική διαλεύκανση του σκανδάλου Siemens και την απόδοση ευθυνών και ποινών. Από τη μια, υπάρχει η διαφυγή υπόπτων στη Γερμανία, οι ευθύνες του ΥΠΕΞ και του διπλωματικού σώματος στην πλέον ονομαζόμενη 'υπόθεση Μοντεβιδέο', η μή απόδοση του πλήρους φακέλου στον δικηγόρο (ο Τσοβόλας είναι αυτός παρεπιπτόντως) του Σκαρπέλη, που μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε κακοδικία, η σύλληψη του Σκαρπέλη και του Γεωργίου λίγες ώρες μετά την κλήση τους σε απολογία μετά τις Ευρωεκλογές, και το τελευταίο περιστατικό, η ανήθικη και θρασύδειλη σύλληψη-παράδοση των γυναικόπαιδων του Καραβέλα με πενιχρές αιτιάσεις και προχειρώς συνταγμένα εντάλματα σύλληψης, κατόπιν αποτυχίας του περιορισμού εξόδου του ίδιου του Καραβέλα και του Χριστοφοράκου με τρόπο ευτελιστικό για την εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

Αυτό το σύνολο των λάθος χειρισμών (που μπορεί να είναι καθόλα σύννομες) οδηγεί στην υποψία πως κύκλοι εντός και εκτός των δικαστικών κύκλων επιθυμούν οι σχετικοί φάκελοι να διατρηθούν νομικά με τελικό αποτέλεσμα την θωράκιση των υπερασπιστικών γραμμών των κατηγορουμένων, ενώ παράλληλα οι επικείμενες Ευρωεκλογές να απογυμνωθούν από όποια δημόσια διαβούλευση επί της ουσίας μπορούν να έχουν. Μακάρι να αποδειχθεί ένας ατυχής συνδιασμός λανθασμένων χειρισμών και υπερβάλλοντα ζήλου.

Ασχέτως όμως των τυχών επικοινωνιακών παιγνίων της υπερασπιστικής γραμμής και του υπόγειου πολέμου μεταξύ ΜΜΕ και δικαιοσύνης, οι προς το παρών δικαστικές ενέργειες και η παραρέουσα φιλολογία πενιχρούν μπροστά στα βασικά ζητήματα που ελάχιστοι ακουμπούν και πρέπει να εκτεθούν στην κοινή αντίληψη και γνώμη. Τα πραγματικά ζητούμενα είναι:

  • Να αποδειχθεί με επιτυχία η ενεργή δωροδοκία των στελεχών της Siemens, να καταδικασθούν ανάλογα και να δημευθεί μέρος της περιουσίας τους με ποσοστό αντίστοιχο του άμεσου και έμμεσου πλουτισμού τους από αυτή. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό (που μάλλον δεν είναι) εξαρτάται από τόσο τη Γερμανική νομοθεσία όσο και από την Ελληνική, αλλά όπως και να έχει θα είναι απαράδεκτο να παραμείνουν ατιμώρητοι οι ενεπλεκόμενοι.
  • Ασχέτως της παραγραφής, να κατανομασθούν όλα τα πρόσωπα, πολιτικά και μή, τα όποια είτε ήταν αποδέκτες της δωροδοκίας ή γνώριζαν για αυτήν, και να αποκαλυφθούν όλες οι σχετικές λεπτομέρειες χωρίς καμία σκιά, υπαινιγμό ή κουκούλωμα.
  • Εν συνεχεία και της υπόθεσης Παυλίδη, να ανοίξει ο διάλογος για τα προνόμια των βουλευτών, και να καταργηθούν άμεσα αυτά, όπως επίσης και να αυξηθεί το όριο της παραγραφής.
  • Να κατατεθούν προτάσεις και να βρεθεί επιτέλους μια λύση για τους δημόσιους διαγωνισμούς και το διάτρητο αυτών όπως και τις φωτογραφικές προκυρήξεις.
  • Να αναρωτηθούμε όλοι πως είναι δυνατόν να τρέχουμε πίσω από την ουρίτσα του κάθε Καραβέλα και του κάθε Χριστοφοράκου.
Λίγη σημασία όμως έχουν αυτά, όταν ακόμη απουσιάζουν τα κίνητρα και η θέληση για την καταπολέμηση της διαφθοράς και του οικονομικού εγκλήματος. Αν και η συγκυρία είναι εξαιρετική ώστε να υπάρξει μια απαραίτητη στο δημόσιο βίο κάθαρση σε όλα τα επίπεδα, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει Το σύστημα από τη φύση του έχει αυτό τον ιδιόμορφο μηχανισμό αυτοπροστασίας όπου αν το δημόσιο αίσθημα περί δικαίου εξυπηρετεθεί από τηλεοπτικά δικαστήρια, ψεύτικους τσαμπουκάδες και μερικές καταδίκες αλά Πέτσος, το λαϊκό μαίνος θα κατευναθεί, η δικαιοσύνη θα ναρκωθεί και οι ελάχιστα ικανοί δωροδότες θα έχουν απομακρυνθεί από τους μηχανισμούς του συστήματος, αφήνοντας τους καλύτερους να σκεφτούν ακόμη καλύτερους και νομιμότερους τρόπους για να λειτουργούν οι οικονομικές ολιγαρχίες με άνεση και απόλυτη κυριαρχία.

Υ.Γ. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Σαλιαρέλης, Γεωργίου και Σκαρπέλης (οι δύο της Siemens που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν) 'ένιωσαν αδιαθεσία' και διακομίστηκαν σε νοσοκομείο...

Hail ΕΣΡ

Η ελευθερία στον λόγο, την έκφραση και την σκέψη δεν εξαιρεί εμπορικές χρήσεις, αηδίες, κακόγουστα αποτελέσματα, ακόμη και ζωντανά-νεκρά αίσχη. Κι όμως επιμένουμε στους κανόνες της υποκρισίας, και το ΕΣΡ αποφάσισε την διακοπή (κατόπιν εορτής βέβαια) του γνωστού εισαγόμενου εμετού με την επωνυμία 'Η στιγμή της αλήθειας'. Όσο χυδαία και στημένη μπορεί να είναι η εκπομπή (κι όσο αντιπαθητική είναι η παρουσιάστριά της), τίποτα δε δικαιολογεί την διακοπή της με την προϋπόθεση φυσικά πως οι συμμετέχοντες έχουν πλήρη γνώση των κανόνων και των νομικών τους δικαιωμάτων. Τώρα για εμάς τους καταναλωτές, είναι δικαίωμά μας να λοβοτούμε τον εαυτό μας μπροστά στο χαζοκούτι με ακόμη μεγαλύτερες αηδίες όποτε και όπως θέλουμε.

Υ.Γ. Χαρακτηριστικό του επιπέδου των αποφάσεων του ΕΣΡ είναι η επιβολή προστίμου στην σειρά 'Αληθινοί Έρωτες' λόγω 'χαμηλής ποιοτικής στάθμης'! Φανταστείτε να είχαμε κάτι σαν το ΕΣΡ για τους βουλευτές μας...

Tuesday, June 02, 2009

Εκείνα τα όνειρα

Υπάρχουν εκείνα τα όνειρα που βλέπεις τα μέλη σου, δίχως τις απολήξεις τους, τα χέρια σου χωρίς τις παλάμες, χωρίς τα περίεργα δάκτυλα. Δεν υπάρχει αίμα, ή η αίσθηση του πόνου ή της φρίκης, απλά οι άκρες των χεριών σου απουσιάζουν. Ο τρόμος είναι αρκετός.

Είναι εκείνη η αίσθηση που έχεις όταν η θέληση είναι αδιάφορη μπροστά στην απουσία της δυνατότητας. Απλώνεις τα άδεια χέρια σου, μα δεν μπορείς να αγγίξεις τίποτα, χάνεις την ισορροπία σου και σκοντάφτεις, πέφτεις. Γεύεσαι το στιφό χώμα της ανόργανης εξορίας σου.

Ποτέ μου δεν θυμάμαι πως τελειώνουν εκείνα τα όνειρα.

Friday, May 29, 2009

Στο κενό


Κάποτε νόμιζα πως το κενό είναι άδειο. Πόσο λάθος είχα. Το κενό είναι ίσως το ίδιο γεμάτο όσο και το φανταστικό, γιατί από το δεύτερο τρέχουν όλα και καταλήγουν στο πρώτο.

Στο κενό οι προσδοκίες, οι φιλοδοξίες, οι φαντασιώσεις, οι καλές προθέσεις. Στο κενό οι προσπάθειες. Η πρόσπαθεια να τραβήξεις την άγκυρα του χρόνου προς τα πίσω. Η προσπάθεια να συγκρατήσεις ένα άστρο που πέφτει και τον αέρα πυρακτώνει. Όλα στο κενό.

Άμα κλείσεις τα μάτια και προσπαθήσεις να σκεφτείς με το απόλυτα τίποτα, τρομάζεις με το μέγεθός του, είναι μια ειρωνεία που δεν μπορώ να την καταλάβω. Μερικές φορές, λίγες ευτυχώς, όσο κι αν το γεμίζεις, θα υπάρξει κάτι, ένα άκουσμα, μια ανάμνηση, μια γνώριμη φώνη, μια γωνία ή μια πινακίδα σε ένα δρόμο, ένα δυσάρεστο νέο, μια συνειδητοποίηση, κάτι τέλος πάντων που θα τρομάξει και θα εξαφανίσει όλες τις εφήμερες φυσαλλίδες με τις οποίες προσπάθησες να γεμίσεις το κενό. Και τότε μονάχα βλέπεις, όταν τα πολλά λίγα παύουν να κρύβουν τα λίγα μεγάλα. Βλέπεις τον ασβέστη που άπλωσες στην κουτσουρεμένη κλάρα. Βλέπεις και αναρωτιέσαι γιατί, γιατί όσο τους κόμπους του χρόνου μετρούσες άφηνες το τίποτα να μεγαλώνει.

Το αφόρητο τίποτα και ο λευκός του θόρυβος κοιμίζουν τις αισθήσεις και τα αισθήματα, με σκοτώνουν αργά και γλυκά όσο τα πόδια μου πετρώνουν στους τροχούς της αμάξης. Και γύρω-γύρω, ένα αναθεματισμένο καρουσέλ χωρίς τραγούδι.

Τι μαγικός ο ήχος του έτοιμου να σκιστεί φιλμ πάνω στον χαλασμένο προβολέα.

Wednesday, May 27, 2009

Από 18/5 - In the ghetto

Το ‘In the Ghetto’ του Elvis Presley είναι ένα τραγούδι με το οποίο πάντα διασκεδάζω, όχι γιατί οι στίχοι του είναι αστείοι, αλλά επειδή το χρυσό αγόρι της μεταπολεμικής λευκής Αμερικής τραγουδούσε για κάτι εξωγήινο για αυτόν. Είναι σαν να τραγουδάει ο Σάκης για την ανεργία στο Πέραμα και το ατύχημα στο Μαλλιακό. Δε στέκει.

Ίσως όμως είναι καιρός για τον πολύ-κοιλιακό 37χρονο (έχω μεγαλώσει αναπάντεχα) πατέρα Σάκη να αρχίσει να τραγουδάει για τη πρέζα και τα γκέτο της Αθήνας. Λογικό, άμα αφήνουμε τον κάθε Μαρκογιαννάκη να δημιουργεί ενιαίους φορείς για την αντιμετώπιση της παρακμής και της εγκληματικότητας στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας, και άμα γράφω τις αμπελοφιλοσοφίες μου εκ του ασφαλούς, ε τότε είναι καιρός και για τον Σάκη να περιέλθει στην Johnny Cash φάση του.

Λένε τάχα μου πως από τότε που ήρθε ο ΟΚΑΝΑ στη Σοφοκλέους, πλάκωσαν τα πρεζάκια σα τις μυγές, και μαζί τους φέρανε ναρκέμπορους, πουτάνες, τσαντάκηδες και τα λοιπά, χωρίς καν να υπολογίζουμε τη πλειοψηφία των κατοίκων και περιοίκων που είναι λαθρομετανάστες. Μάλιστα. Άμα είναι έτσι, να βάλουμε και ένα ΟΚΑΝΑ στο Κολωνάκι να ησυχάσουμε από πολλούς μαλάκες, ιδίως εκείνους που τους διέπει μια τέτοια απλοϊκή λογική και μια απαίσια αισθητική. Α ρε Νίτσε, που είσαι να καθαρίσεις;

Το ιστορικό κέντρο, από τα μέσα της δεκαετίας του ’90 και μετά έχει εξελιχθεί, μεταλλαχθεί και αναβαθμίσει πολύ-διάσταστα, χάρη σε σημαντικό βαθμό στις ιδέες του Α. Τρίτση, αλλά και διάφορες κοινωνικές (ραγδαίες πολλές εξ’ αυτών) αλλαγές, με κυριότερη αυτή της λαθρομετανάστευσης. Εκτός από τα καταστήματα που έχουν ανοίξει, οι παραδοσιακές αγορές έχουν πλαισιωθεί από πολλά νυχτερινά μαγαζιά, και ταυτόχρονα παλαιές βιοτεχνίες έχουν αντικατασταθεί από πρατήρια ρούχων, και καταστήματα μικρεμπορίου, με ιδιοκτήτες κυρίως μετανάστες με έντονο το στοιχείο από την Κίνα, την Αφρική, το Κουρδιστάν και το Πακιστάν. Η αλήθεια είναι πως σε αυτό το πλαίσιο των αλλαγών, συγκεκριμένοι δρόμοι (όπως γύρω από την Πλατεία Θεάτρου) εγκαταλείφθηκαν πλήρως –ελέω μετεγκαταστάσεων δημοσίων υπηρεσιών πολλές φορές, κλείσιμο καταστημάτων κλπ- ενώ άλλοι βίωσαν μια αναγέννηση της εμπορικής τους δραστηριότητας και απέκτησαν νέο χαρακτήρα, χωρίς απαραίτητα να ανέβηκε η αξία της γης. Λόγω θέσης (κοντά στην Ομόνοια), εμπόριο ναρκωτικών και πορνεία υπήρχαν ανέκαθεν στους παρακείμενους δρόμους, αλλά όχι φυσικά στο επίπεδο που βρίσκονται τώρα (με τη Πλατεία Θεάτρου να είναι κάτι αντίστοιχο του Mall για την πρέζα, και τη Δημοσθένους να είναι συναγωνίζεται επάξια γνωστές ευρωπαϊκές γειτονιές ελεγχόμενης πορνείας).

Αγνοώντας το πρόσφατο παρελθόν των γειτονιών αυτών, πολλοί κατηγορούν τη δημιουργία κέντρου ΟΚΑΝΑ για την έξαρση στα αντικοινωνικά στοιχεία και τις εγκληματικές δραστηριότητες. Βέβαια υπάρχει ένα ποσοστό αλήθειας σε αυτό αλλά για διαφορετικούς λόγους. Είναι εμφανές και λογικό, πως όποτε συστήνεται ένα κέντρο απεξάρτησης σε μια γειτονιά πρέπει να χαίρει της προστασίας όχι μόνο του οργανωμένου κράτους (γελάστε ελεύθερα) αλλά και των κατοίκων και εμπόρων της περιοχής, ώστε οι τοξικομανείς να μην πέφτουν θύματα των εμπόρων ναρκωτικών που βλέπουν την ευκαιρία για νέα θύματα. Επιπλέον, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος ένα κέντρο του ΟΚΑΝΑ να αποτύχει σε περιοχές που είναι ήδη υποβαθμισμένες και διέπονται από ανισότητες. Στη περίπτωση όμως της Σοφοκλέους, όλοι αδιαφορήσανε, και το μόνο που ήξερε να κάνει η Αστυνομία ήταν μερικές επιχειρήσεις ‘σκούπα’ οι οποίες σχεδόν ποτέ δεν κατέληγαν σε σχηματισμό δικογραφίας για εμπορία, και αντιθέτως ήταν στοχοποιημένες κατά των χρηστών. Περίπου τα ίδια γινόντουσαν και με τους παρακείμενους δρόμους της πορνείας, με τους αστυνομικούς να κάνουν καλλιστεία με τις μαύρες καλλονές, όσο οι προαγωγοί παρέμεναν άφαντοι.

Στη καρδιά φυσικά του προβλήματος όμως είναι ο ενδογενής ρατσισμός της ελληνικής κοινωνίας και η παντελής έλλειψη κοινωνικής παιδείας στα θέματα της λαθρομετανάστευσης. Μπορεί φυσικά η πλειοψηφία ημών των Ελλήνων να αντιμετωπίζουμε γενικά και αόριστα έναν αλλοδαπό ως ισότιμο άνθρωπο ανεξαρτήτου προελεύσεως, αλλά στην πραγματικότητα τόσο το κράτος, τόσο η τοπική αυτοδίοικηση, όσο και η κοινωνία σαν σύνολο εθελοτυφλούμε μπροστά στην πολυπλοκότητα από την οποία διακατέχεται το θέμα της λαθρομετανάστευσης. Και η εθελοτυφλία, όσο και τα αποτελέσματα της, είναι ρατσισμός. Και είμαστε όλοι συμμέτοχοι σε αυτόν.

Οι αδύναμες κοινωνικές υπηρεσίες, ο καταδιωκτικός χαρακτήρας της Αστυνομίας, το σαθρό νομικό πλαίσιο και το συμφέρον της παραοικονομίας έχουν αφήσει ολόκληρες ομάδες ανθρώπων, και συνεπώς ολόκληρες γειτονιές, στο έλεος της τύχης τους να προσπαθούν να επιβιώσουν χωρίς να έχουν καμία εμπιστοσύνη στην ελληνική κοινωνία και στο κράτος αφού ουδέποτε δεν έχουν σταθεί αρωγοί στην προσπάθειά τους αυτή. Αυτόματα έχουν καταταγεί ως πολίτες και συνάνθρωποι της χαμηλότερης στάθμης χωρίς να απολαμβάνουν τις ίδιες ευκαιρίες και προοπτικές των ημεδαπών, και έτσι είναι αδύναμοι στο να αντιμετωπίσουν τους κινδύνους και τις ιδιαιτερότητες της διαβίωσης τους. Λογικό είναι λοιπόν η κάθε ομάδα να βασίζεται στις παραδόσεις, κανόνες και τους κοινωνικούς δεσμούς της πατρίδας τους, λογικό είναι η κάθε ομάδα να απομονώνεται κοινωνικά, λογικό και δυσάρεστο να υπάρχουν βίαιες συμπλοκές, λογικό είναι να καταφέρνουμε να δημιουργούμε ένα γκέτο στο κέντρο της Αθήνας.

Φυσικά, όπως έχει αποδειχθεί σε όλες τις χώρες του κόσμου, ένα τέτοιο φαινόμενο δεν αντιμετωπίζεται με εντατικοποιημένη αστυνόμευση προς καθησύχαση των νοικοκυραίων (γυναικών στην εμμηνόπαυση που βγαίνουν με τα ψώνια τους από τα Notos Galleries και ψάχνουν για ταξί να πάνε στην Αργυρούπολη και το Χολαργό). Αντιμετωπίζεται αναγνωρίζοντας τη ρίζα του και εξαλείφοντας την κοινωνική περιθωριοποίηση. Αντιμετωπίζεται με την αναγνώριση του λαθρομετανάστη ως ανθρώπου με ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες, με την είσοδο του και την αποδοχή του σε όλα τα κοινωνικά αγαθά και υπηρεσίες (εργασία, ασφάλιση, σχολεία, υγεία) ασχέτως άμα μπορεί να μείνει στην χώρα ή όχι. Αντιμετωπίζεται με την αναγνώριση του τοξοκιμανή ως ασθενή και την αντίστοιχη φροντίδα του. Αντιμετωπίζεται με την προστασία των κοινωνικά αδύναμων απομακρύνοντας από το κοινωνικό σύνολο εκείνα τα ολιγάριθμα στοιχεία (έμποροι ναρκωτικών και μαστροποί) και όχι με την καταδίωξη των θυμάτων τους (πόρνες, πρεζάκια και βαποράκια). Αντιμετωπίζεται με την εκπαίδευση και την ορθολογική χρήση της αστυνόμευσης, αντιμετωπίζεται με μια ξεκάθαρη εθνική πολιτική στο θέμα της μετανάστευσης. Αντιμετωπίζεται με υπομονή και εμπιστοσύνη, με τη δημιουργία κοινωνικών δεσμών και οικονομικών ευκαιριών. Αντιμετωπίζεται με ειλικρίνεια, ρεαλισμό και ευελιξία, αλλά και αδιαπραγμάτευτο σεβασμό απέναντι σε βασικές ανθρώπινες αξίες. Αντιμετωπίζεται με μια εκ βάθρων αλλαγή της παιδείας μας, μια σταδιακή και μεθοδική εξόντωση του ‘εγώ’ και ανάδειξη του ‘εμείς, όλοι μας’.

Από την άλλη βέβαια, μπορούμε να στείλουμε τους μπάτσους, να συστήσουμε φορείς με καρεκλοκένταυρους, να αλλάξουμε θέμα στις εφημερίδες και τις τηλεοράσεις, και να πείσουμε ο ένας τον άλλο πως το ‘πρόβλημα λύθηκε’ όσο ο Σάκης θα προετοιμάζεται για την επόμενη γιουροβίζιτα με το θρυλικό πια ‘In the Ghetto’.

Επιπλέον από 26/5

Ελπίζω να είναι καθαρή σύμπτωση, αλλά υπήρξε δεύτερος γύρος επεισοδίων, αυτή τη φορά με αφορμή περιστατικό σε έλεγχο, όπου ένας αστυνομικός φέρεται να προσέβαλε και να έσκισε σελίδες από το Κοράνι. Όταν πρωτο-άκουσα το περιστατικό νόμιζα πως έγινε σε κάποια χώρα της κεντρικής Ευρώπης και όχι στην Ελλάδα.

Άμα όντως αληθεύει η καταγγελία, τότε τα πράματα είναι ακόμα χειρότερα, αφού πέραν της ξενοφοβίας και του αδρανούς ρατσισμού, φαίνεται πως υπάρχει και ένα διευρυμένο μαίνος απένατι σε συγκεκριμένη μερίδα μεταναστών. Ακόμα χειρότερα, το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης, οξύνεται σε μια πολύ αιχμηρή του διάσταση, αυτήν της θρησκείας με ότι αυτό συνεπάγεται. Ανασύρθηκε και το περίφημο θέμα του τζαμιού και του κοιμητηρίου (γιατί έπρεπε να περιμένουμε για επεισόδια για να το θυμηθούμε;) το οποίο αν και δρομολογημένο δεν φαίνεται να λύνεται συντόμως, ενώ από την άλλη η μουσουλμανική κοινότητα περιμένει την ελληνική αστυνομία να ζητήσει συγνώμη όταν δεν το έχει κάνει για δολοφονίες πολιτών. Βέβαια, ο ίδιος ο εκπρόσωπος της πακιστανικής κοινότητας δήλωσε πως είναι πιο σημαντικό ένα τέτοιο συμβάν παρά άμα ένα μέλος της κοινότητάς του δολοφονείται, και αυτή είναι μια ανησυχία που ολόκληρη και η κοινωνία και το κράτος πρέπει να αναγνωρίσει και να σεβαστεί, αλλά όχι και απαραίτητα να την ενστερνιστεί.

Ασχέτως όμως αυτού, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν δύναται η ελληνική κοινωνία και το ελληνικό κράτος να δίνει κι άλλα ερείσματα ώστε να δημιουργούνται γκέτο. Άλλο η κοινότητα, κι άλλο το γκέτο, κι όσο επιμένουμε στη σαθρή λογική της απομόνωσης, όσο διασπάμε την όποια υποτυπώδη κοινωνική συνοχή με δημιουργία αντίπαλων στρατοπέδων (βλέπε εμπρησμό ‘παράνομου’ τεμένους στις 23/5) και με το ‘αυτοί’ κι το ‘εμείς’, τόσο η κοινωνία θα φαντάζει σαν ένα διασκορπισμένο παζλ που τα κομμάτια του αντιπαλεύονται το ένα το άλλο. Από την άλλη όμως, άμα είσαι από εκείνους που απολαμβάνουν τα ευεγερτικά αγαθά του ‘διαιρεί και βασίλευε’, τότε μάλλον το σχέδιο λειτουργεί στην εντέλεια.

Επιπλέον από 27/5

Φαίνεται πως έχω υποτιμήσει το δίδυμο Παυλόπουλου και Μαρκογιαννάκη. Το ΥΠΕΣ σχεδιάζει συνδυαστικές επιχειρήσεις σκούπα στο κέντρο της Αθήνας (σε μεγαλύτερη κλίμακα από αυτές που πραγματοποιεί σε εβδομαδιαία βάση), τα προγράμματα μεθαδόνης μεταγκαθίσταται στα νοσοκομεία Γεννηματάς και Σωτηρία, ενώ παράλληλα μετατρέπει την πρώην βάση του ΝΑΤΟ στον Ασπρόπυργο σε κέντρο προσωρινής διαμονής λαθρο-μεταναστών ωσότου αυτοί προωθηθούν με αεροπλάνα στις πατρίδες τους. Κάποιοι θα το πουν ως μια λογική και ανθρωπιστική αντιμετώπιση του ζητήματος αφού ακόμη και μονάχα για λόγους υγιεινής οι καταλήψεις λαθρομεταναστών πρέπει να διακοπούν. Εγώ πάντως θα το πω στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Ανεξάρτητα όμως, είναι σαφές πως το ΥΠΕΣ επιθυμεί η ελληνική αστυνομία να ανακτήσει το επιχειρησιακό της φόβητρο (προβλέπονται και σπασίματα διαφόρων αντιεξουσιαστικών και αναρχικών καταλήψεων) και να επιβάλει την τάξη και την νομιμότητα όπως αυτό είναι δυνατόν. Δηλαδή προσαγωγές, ξυλοδαρμούς και συλλήψεις τοξικομανών και λαθρομεταναστών, κακομοίρηδων και ρυπαρών. Από την άλλη όμως, οι διαρροές μιλάνε για εκτέλεση του σχεδίου μετά τις ευρωεκλογές προδίδοντας μια ανασφάλεια για το επιτυχές και το επικοινωνιακό αντίκτυπο του εγχειρήματος, ενώ ταυτόχρονα φυσικά ουδείς επιθυμεί τα ΜΜΕ να ασχοληθούν με βασικά κοινωνικά θέματα την στιγμή που υπάρχει το διαφημιστικό πάρτυ των εκλογών. Ίσως φυσικά να περιμένουν πρώτα φασιστικά στοιχεία να κάνουν κάποιες πρώιμες ενέργειες (οι οποίες πραγματοποιούνται σε τακτικό βαθμό) ώστε να προετοιμαστεί το έδαφος κατάλληλα, ποιός ξέρει;

Κάτι άλλο που υποτίμησα ήταν όταν πριν μερικές ημέρες ο Μαρκογιαννάκης συνδίασε de facto την απουσία εγγράφων νόμιμης παραμονής στη χώρα με την εγκληματικότητα. Αν και φυσικά υπάρχουν σχετικοί δεσμοί, η τυφλή αυτή εξίσωση ανοίγει το δρόμο για πολιτικές αντίστοιχες του Σαρκοζί στη Γαλλία με την σύμφωνη γνώμη της πλειοψηφίας. Στη καρδιά του ζητήματος, βλέπετε είναι η κοινωνική συμμετοχή στη λαθρομετανάστευση μέσω της οικονομικής δραστηριοποίησης και της πληθωροποίησης της (φθηνής) εργατικής τάξης από αλλοδαπούς, και ο εν συνεχεία δημογραφικός κορεσμός της χώρας λόγω των οικονομικών συγκυριών αλλά και της αδύναμης γεωπολιτικής θέσης της Ελλάδας. Ακόμα και άνθρωποι οι οποίοι τοποθετούν τον ανθρωποκεντρικό φιλελευθερισμό ως τον κυρίαρχο ιδεολογικό τους άξονα, καλούνται να αντιληφθούν τον εμπαιγμό της Ευρωπαϊκής Ένωσης η οποία χρησιμοποιεί την Ελλάδα σαν σφουγγάρι απορρόφησης του εξ' ανατολάς μεταναστευτικού κινήματος. Εν ολίγοις, κάποτε το μεταναστευτικό κίνημα συνέφερε. Τώρα όμως, αντικειμενικά, οι πόροι, τόσο κρατικοί όσο και κοινωνικοί φαίνεται πως έχουν εξαντληθεί, με τις αποδείξεις να είναι έμπρακτες και βαμμένες ακόμη και με αίμα. Παράλληλα φυσικά ισχύει πάντα το απο το παρελθόν εδραιωθέν εκκρεμές μεταξύ νομιμότητας και ανεκτής παραβατικότητας στο οποίο διοχετεύονταν και διοχετεύονται ακόμη οι λαθρομετανάστες.

Αυτό δε σημαίνει πως η απέλαση λαθρομεταναστών με αεροπλάνα και πλοία ή η δημιουργία μιας αντι-μεταναστευτικής κουλτούρας αποτελεί λύση. Του εναντίον, οποιαδήποτε πρόταση είναι μονοδιάστατη ή προϊόν αργών αντανακλαστικών είναι καταδικασμένη στην αποτυχία και στην διαιώνιση των προβλημάτων. Δυστυχώς όμως, φαίνεται πως χάρη στην άγνοια, την προς όλες τις κατευθύνσεις εγκληματική και ευκαιριακή κρατική μεταναστευτική πολιτική, την επικοινωνιακή τρομοκρατία και την εξασθένηση των κοινωνικών υπηρεσιών, η Αθήνα αρχίζει και μοιράζεται σε γειτονιές, βάφεται με χρώματα, διχάζεται, αγωνιά και βυθίζεται στη μιζέρια.

Το νερό έχει μπει στο αυλάκι, και δυστυχώς θα υπάρξει κι άλλη βία, κι άλλη καταστολή, κι άλλη εξαθλίωση αφού αγνοώντας πολιτισμικές, κοινωνικές και οικονομικές διαστάσεις, ο νόμος της τρομοκρατίας είναι ο μόνος που γνωρίζει το ΥΠΕΣ να εφαρμόζει, και το χειρότερο, η κοινωνία έχει μάθει να τον ζητά.

Πέρα όμως από την καναπεδίστικη κριτική και μοιρολατρία, ποιές όμως είναι οι προτάσεις που έχω εγώ θα μου πει κανείς. Κάνοντας λοιπόν χρήση μονάχα της αφέλειάς μου θα πω τα εξής:

  • Καμπάνια ενημέρωσης του κόσμου για τα διεθνή δεδομένα της λαθρομετανάστευσης.
  • Καταγραφή των λαθρομεταναστών και έκδοση άνευ όρων (με την εξαίρεση διεθνών ενταλμάτων σύλληψης) προσωρινής άδειας παραμονής η οποία με το πέρας μιας τετραετίας θα μετατρέπεται σε αμετάκλητη και θα δίνονται πλήρη πολιτικά δικαιώματα (τα οποία συνεπάγουν ελευθερίες, δικαιώματα και ευθύνες).
  • Αυτόματη παροχή ιθαγένειας σε όσα παιδιά γεννιούνται στην Ελλάδα ανεξαρτήτου του καθεστώτος νομιμότητας των γονέων τους.
  • Κατά τη διάρκεια της τετραετίας, σοβαρές ποινικές πράξεις κι άλλες κατηγορίες αδικημάτων, επισύρουν τη διαδικασία επαναπατρισμού.
  • Αναγνώριση των εκπροσώπων των διαφόρων εθνικών κοινοτήτων και δημιουργία ανοιχτών διαύλων επικοινωνίας, ιδιαίτερα για τις άμεσες ανάγκες σε ιματισμό, σίτιση και στέγαση.
  • Επίτρεψη έκδοσης ΑΦΜ χωρίς σταθερή κατοικία.
  • Εξίσωση των λαθρομεταναστών με τους ημεδαπούς απέναντι σε όλες κρατικές κοινωνικές παροχές (ΟΑΕΔ, ΙΚΑ, ΕΣΥ, Παιδεία, κλπ.).
  • Εκ βάθρων ανασχεδιασμός των στρατηγικών στόχων της Αστυνομίας με επικέντρωση τόσο στα εγλήματα βίας, όσο και στους κύριους εκμεταλλευτές των τοξικομανών και των εκδιδόμενων γυναικών.
  • Αύξηση των πόρων (τόσο σε ανθρώπινο δυναμικό όσο και σε κονδύλια) άμεσα σχετιζόμενων κοινωνικών υπηρεσιών.
  • Διεθνή διαβούλευση για την εδραίωση μιας παγιωμένης μεταναστευτικής πολιτικής η οποία με κεντρική αφετηρία των ανθρωπισμό και τα ατομικά δικαιώματα θα λαμβάνει υπόψιν και τις υπόλοιπες υπαρκτές διαστάσεις του ζητήματος.
  • Δημιουργία σε δήμους και νομαρχίες (όπου είναι απαραίτητο) υπηρεσιών υποδοχής (σε αντίθεση με τα μαντριά που δρομολογούνται) όπου θα παρέχονται οι πρώτες υπηρεσίες ανάγκης (ιατρικές εξετάσεις, καταγραφή λαθρομεταναστών, έκδοση ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, και προσωρινής άδειας παραμονής), και θα δραστηριοποιούνται σχολές εκμάθησης της ελληνικής γλώσσας και της βασικής νομοθεσίας της χώρας, ενώ παράλληλα θα παρέχονται κι άλλες υποστηρικτικές υπηρεσίες.
  • Δημιουργία ομάδας εργασίας του ΥΠΕΞ που θα βρίσκεται σε διαρκή διάλογο και συννενόηση με τις κύριες χώρες πηγές (Μπαγκλαντές, Πακιστάν, κλπ.) και διαύλους (Τουρκία κυρίως) της λαθρομετανάστευσης.
  • Επιχορήγηση ενοικίου μέχρι ένα ποσοστό (υπολογιζόμενο σαν συνάρτηση της επιφανείας και των αντικειμενικών αξιών), μέτρο το οποίο μπορεί και θα έπρεπε να ισχύσει και για ημεδαπούς άεργους, χαμηλόμισθους και άστεγους.
  • Πλήρης διαχωρισμός κράτους-εκκλησίας, κατάργηση των συνταγματικών και νομικών πλαισίων που πριμοδοτούν την Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία, κατάργηση του μαθήματος των θρησκευτικών (ή ακόμη καλύτερα διεύρυνσή του σε όλο το φάσμα των κύριων παγκόσμιων θρησκευμάτων σε κάθε σχολικό έτος) αλλαγή των νόμων περί προσυλητισμού και ιερών ναών. Αυτή η σχετική με τα θρησκεύματα πρόταση δεν θα έπρεπε να ερμηνευτεί ως μια προσέγγιση αντιμετώπισης του μεταναστευτικού ζητήματος, αλλά ως μια μεταρύθμιση η οποία θα έπρεπε να είχε εφαρμοστεί εδώ και δεκαετίες προς το συμφέρον του συνόλου της κοινωνίας.
  • Αστικά προγράμματα αναβάθμισης συγκεκριμένων γειτονιών, είτε με οικονομικά κίνητρα, είτε με απαλλοτροιώσεις και αναπλάσεις.

Φυσιολογικά όλα τα παραπάνω χρήζουν κονδυλίων, τα οποία δεν φυτρώνουν δια μαγείας (τα αντίστοιχα κονδύλια από την Ε.Ε. είναι αστεία μπροστά στις διαστάσεις του θέματος), ενώ φυσικά μπορούν να προταθούν πολλά άλλα ζητήμα τα οποία έχουν προτεραιότητα και μάλιστα είναι συγγενικά με αυτό της μετανάστευσης (Παιδεία, δημόσια υγεία, ασφαλιστικό). Για παράδειγμα οποιαδήποτε κοινωνική ένταξη των λαθρομεταναστών είναι ουτοπική και αδύνατη, άμα η ανεργία διατηρηθεί στα ίδια υψηλά επίπεδα, ή δεν υπάρξει ραγδαία καταστολή της εισφοροδιαφυγής. Πως γίνεται να αφιερώσουμε το περιβόητο 5% για την παιδεία, να εξορθολογήσουμε την δημόσια υγεία, και να πολεμήσουμε την αδύναμη οικονομική κατάσταση της μεσαίας και αστικής τάξης; Ακόμη και μια ανέλπιδη τυφλή οικονομική ανάπτυξη (ποιά άραγε;) η οποία θα αγκαλιάσει τους λαθρομετανάστες, είναι μια προοπτική ψευδής αφού θα δημιουργήσει νέες ανισότητες και θα διευρύνει ακόμη περισσότερο το χάσμα μεταξύ φτωχών και πλουσίων. Με άλλα λόγια, χρειάζονται πολιτικές σε διάφορα ζητήματα οι οποίες όχι μόνο θα συνεργάζονται και θα συνδιάζονται αρμονικά μεταξύ τους, αλλά θα αντιπροσωπεύουν και έναν συνεπή ιδεολογικό πυρήνα.

Εφόσων λοιπόν τα δύο κόμματα εξουσίας ανήκουν στο φάσμα μεταξύ λαϊκής δεξιάς και φιλελεύθερου εκσυγχρονισμού, αναρωτιέται κανείς ποιές είναι οι πιθανότητες εφαρμογής μέτρων τέτοιου είδους. Ανεξαρτήτως του αποτελέσματος των εθνικών εκλογών (όποτε αυτές κι αν γίνουν), η Ελλάδα σαν χώρα, κοινωνία και πολιτικό σώμα αδυνατεί να αντιμετωπίσει το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης με ανθρωπιά, ειλικρίνεια και θάρρος. Έτσι, με απόλυτη λογική και φυσική αποδοχή, οι πολιτικές Παυλόπουλου-Μαρκογιαννάκη θα συνεχιστούν και στο μέλλον όσο οι κοινωνικές δυνάμεις θα αφεθούν να 'αυτορυθμιστούν' κατά το προσφιλές των δήθεν 'φιλελεύθερων' πολιτικών.

Από 16/5 - Άκυρα πολιτικά ερωτήματα

Ανάθεμα στη θητεία μου στο εξωτερικό, για πολλούς λόγους, αλλά ένας εξ αυτών είναι ιδιαίτερα επίκαιρος ελέω εκλογικών αναμετρήσεων, είτε υπό τη μορφή των πεοφιλικών εκλογών (ευρω-εκλογές) είτε υπό τη μορφή μουνοδουλικών (εθνικές). Όλες κι όλες, δύο είναι οι εκλογικές αναμετρήσεις στις οποίες έχω συμμετάσχει ενεργά, μια στις τελευταίες εθνικές στις οποίες χάρισα το ασταύρωτό μου στο ΣΥΡΙΖΑ (φτου φτου φτου) και άλλη μια στις δημοτικές – νομαρχιακές όπου εφάρμοσα τη σολομώντεια λύση με ΚΚ το κόμμα σου μαλάκα στις δημοτικές και ΣΥΡΙΖΑ στις νομαρχιακές . Όντως, ψήφισα το δούρειο ίππο της αστικής τάξης, τον Πανούση, δείχνοντας τα πραγματικά μου χρώματα που λένε και οι αγγλοσάξωνες αναλυτές. Όπως βλέπεις εσύ άγνωστε και ανύπαρκτε αναγνώστη, ο εκλογικός μου οπορτουνισμός δεν έχει όρια, αλλά εφέτος βλέπεις έχω ήδη μπουχτίσει και δεν άντεχω άλλο ο ανένταχτος. Όχι, θα περίμενα να φτάσω στα 93 μου σαν τη γιαγιά μου που επιτέλους αποτίναξε το πασοκικό της αίμα.

Πάντοτε θεωρούσα πως μια εξωκοινοβουλευτική ψήφος είναι χαμένη ψήφος, αφού ουσιαστικά προσμετράται στη πλειοψηφούσα ολιγαρχία και ουδεμία συμμετοχή αντικειμενική έχει στο κοινοβουλευτικό έργο που ακολουθεί της εκλογικής μάχης. Με τρόπο ίδιο και χειρότερο κατακεραύνωνα το λευκό και το άκυρο, αφού θεωρούσα την ενεργητική αποχή ως εκνευριστική και ανούσια. Έλα όμως που ο καιρός έχει γυρίσματα και εγώ ακόμη περισσότερα – οπορτούνα του κερατά γαρ.

Έτσι αυτόν τον Ιούνη αντιμετωπίζω ένα σύνολο επιλογών που με προβληματίζουν ουσιαστικά, αφού τζόγο δεν παίζω, γκόμενα δεν έχω, επαγγελματίας δεν είμαι, εξετάσεις δεν έχω και δεν έχω κάτι αληθινό και άξιο να κάνω. Κοινώς, δουλειά δεν είχε ο διάολος, ψήφους εδιάλεγε.

Πρώτα είναι οι Ευρω-εκλογές, οι σίγουρες, οι δωρεάν. Διότι έτσι πιστεύουμε εσφαλμένα τελείως, πως οι ευρωεκλογές δεν έχουν κανένα ουσιαστικό αντίκρισμα μιας και πρόκειται για μια διαδικασία που δεν τη γνωρίζουμε, για ένα σχηματισμένο σώμα του οποίου τις εργασίες φοβόμαστε αλλά και νοιώθουμε τελείως παράταιρες από την καθημερινότητά μας. Βέβαια η αλήθεια είναι τελείως διαφορετική, αφού ιδεολογικά τουλάχιστον οι ευρωεκλογές είναι πολύ πιο σοβαρές και σημαντικές από τις εθνικές. Το τοπικό μας κοινοβούλιο είναι μονάχα ικανό να προστατεύει τα βουτηγμένα στη διαφθορά ποίμνιά του, ενώ αντίθετα, οι πραγματικές αποφάσεις λαμβάνονται στας Βρυξέλλας με τα ντόπια μινιατουρισμένα λαχανάκια σωταρισμένα στις κατευθυντήριες οδηγίες άλλων λιγότερο εμφανών και σαφώς ορισμένων πόλων οικονομικών και γεωπολιτικών συμφερόντων. Μέσα από αυτόν τον λεκτικό παροξυσμό το συμπέρασμα είναι ένα: Οι ευρωεκλογές είναι σημαντικές και πρέπει να αντιμετωπιστούν με σοβαρότητα από τον πολυπρόσωπο εγκεφαλικό μου οργασμό.

Ερχόμαστε τώρα φυσικά στο τι κάνει μια ψήφος. Από τη μια, αν τελικά καταφέρει και περάσει το οποιοδήποτε πρόκριμα, συμμετέχει στον καθορισμό της σύνθεσης του σώματος το οποίο εκλέγει. Για παράδειγμα, αν θέλω να τιγκάρει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο με ντεμί αριστερούς οι οποίοι θα απενεχοποιήσουν τον εδραιωμένο αστύφιλο καπιταλισμό μου, πρέπει να ψηφίσω το κόμμα εκείνο το οποίο με σχετική σιγουριά θα αναδείξει τον ελάχιστον αριθμό ευρωβουλευτών, εν προκειμένω δηλαδή το ρημάδι το ΣΥΡΙΖΑ. Α ρε πουστάκι Αλέξη, πάλι με κέρδισες χωρίς τίποτα να κάνεις παρόλο τις γελοίες αφίσες σου. Από την άλλη όμως υπάρχει και η ιδεολογικά προκλητική ψήφος (δηλαδή ψήφο σε κομματικό συνασπισμό ο οποίος με εκπροσωπεί καλύτερα ιδεολογικά αλλά δεν έχει ελπίδες να συμμετέχει στην σύνθεση) η οποία ναι μεν είναι πρακτικά χαμένη (1), από την άλλη όμως αφήνει παρακαταθήκη για το μέλλον αφού εν είδη γκάλοπ μπορεί να σηκώσει αρκετό από το βάρος που κουβαλάνε όσοι ψηφίζουν με το πρώτο σκεπτικό και να αποδείξει πως το μόνο που χρειάζονται πολλοί από τους μικρούς πολιτικούς σχηματισμούς για να κάνουν τη διαφορά είναι μια ειλικρινής ιδεολογική συσπείρωση και όχι η ταπείνωση της ψήφου στον εκβιασμό του συστήματος. Αδέρφια μου, η υποχρεωτική ψήφος δεν καταργήθηκε τυχαία.

Υπάρχει όμως και η τρίτη εκδοχή της αποτελεσματικότητας της ψήφου και σχετίζεται με τις περίφημες συσπειρώσεις και χαλαρώσεις του εκλογικού σώματος. Για παράδειγμα, έχω το δικαίωμα να πιστεύω πως άμα ψηφίσω ΠΑΣΟΚ στις ευρωεκλογές, η Χ. Τρικούπη (ή μήπως Ιπποκράτους πρέπει να λέμε τώρα;) θα το πιστέψει πως θα πάει με άνεση στις εθνικές, αλλά εγώ θα ψηφίσω ΝΔ σε εκείνες και τότε είναι που θα φάνε το μεγάλο στραπάτσο. Λέμε τώρα. Το ίδιο σενάριο μπορεί να παιχτεί και αντίστροφα βέβαια.

Εν συνεχεία όμως σκέφτομαι και την μη-ψήφο. Δηλαδή λευκό, αποχή και άκυρο. Την αποχή την απορρίπτω αμέσως, όχι για τίποτα σοβαρούς φιλοσοφημένους (τρομάρα μου) λόγους, αλλά γιατί γουστάρω εκλογές, ψηφοδέλτια, καφεδάκι, τσιγαράκι, πανελάκια, bar charts και τα λοιπά, ενώ συν τοις άλλοις η αποχή ευνοεί συγκεκριμένα κόματα. Το άκυρο όμως με εξιτάρει φοβερά αφού είναι εκπληκτικά δημιουργικό και διασκεδαστικό. Για παράδειγμα μπορώ να χαρίσω ένα ποίημα μου (γραμμένο πάνω σε ψηφοδέλτιο της ΝΔ φυσικά) σε ένα τυχερό ή σε μια τυχερή της εφορευτικής επιτροπής ή μπορώ να κάνω ένα κολλάζ με τα σκάνδαλα των τελευταίων ετών, ή μπορώ να βάλω σαρδέλες (old time golden vintage classic), ή να γεμίσω το ψηφοδέλτιο με κόλα UHU για να φρικάρουν οι έφοροι, ή να βάλω διαφημιστικά φυλλάδια του ξενοδοχείου (αλλοτρίωση της διαδικασίας από το κεφάλαιο και έτσι φάση) ή να βάλω λίγο αλάτι σε στυλ anthrax για να φρικάρει όλη η χώρα. Βέβαια όμως ντρέπομαι γιατί είναι πιθανό με κάποιους από τους παραπάνω τρόπους να ακυρώσω τις ψήφους άλλων, και τρέμω την στιγμή εκείνη όπου σε μια κρίση ενοχής θα κατηγορώ τον εαυτό μου για σαμποτάζ της διαδικασίας. Αλλά το σκέφτομαι, το σκέφτομαι…

Τώρα το λευκό. Το λευκό. Το λευκό είναι λευκό. Μπανάλ, βαρετό, κουρασμένο, ιδεολογικά και πρακτικά γερασμένο σαν την Καθολική Εκκλησία. Το λευκό. Αυτά.

Το τελικό συμπέρασμα όμως ποιο είναι; Κανένα φυσικά. Έτσι πολιτειακά αφελής και δειλός που είμαι, για μια ακόμη φορά θα συγκεράσω ιδεολογίες, συνειδήσεις, ταξικές ενοχές και ανάγκη εκλογικής αποτελεσματικότητας και θα δωρίσω την ψήφο μου στην μιντιακή επιστήμη.

(1) Κι ακόμη περισσότερο στις εθνικές, όπου ενισχύει δυσανάλογα το πρώτο κόμμα.

Επιπλέον από 20/5

Ακόμη δεν ξέρω τι θα ψηφίσω.

Επιπλέον από 26/5

Ακόμη δεν ξέρω τι θα ψηφίσω

Επιπλέον από 4/6

Ακόμη δεν ξέρω τι θα ψηφίσω. Αλλά σκαρφίστηκα έναν τρόπο.