Όνειρο θερινής νυκτός... κυριολεκτικά

Υπάρχουν τόσα εκπληκτικά και απίστευτα πράματα στον κόσμο, που μπορεί να χάσεις μια ολόκληρη ζωή παρατηρώντας μονάχα ένα. Ευτυχώς όμως υπάρχει η ακόρεστη δίψα για μάθηση και ανακάλυψη που άμα δεν ικανοποιηθεί γρήγορα τότε ξυπνάει ο μηχανισμός της βαρεμάρας που σε σπρώχνει σε κάτι καινούριο, όπου καινούριο άγνωστο, όπου άγνωστο συναρπαστικό. Κάτι όμως που ξεχνώ πάντα, είναι πως ακόμα και σε ένα σκοτεινό δωμάτιο, ακόμα υπάρχουν συγκλονιστικά πράματα να ανακαλύψει κανείς, και δεν εννοώ με πόσους μικροτραυματισμούς μπορεί να φθάσει κανείς στο διακόπτη για τα φώτα. Το μυαλό για παράδειγμα.

Το μυαλό είναι τεράστιο και όσο με εκπλήσσει στον ξύπνιο μου, αλλά τόσο (ή και παραπάνω) επιτυγχάνει να με διασκεδάζει στον ύπνο μου. Το τελευταίο όνειρο που θυμάμαι με πολλές λεπτομέρειες ομολογώ πως ήταν από εκείνες περιπτώσεις που αρνείσαι να σηκωθείς και μάλιστα επιμένεις να προσπαθείς να το ελέγξεις και να το σκηνοθετείς παρόλο που στην υποδοχή περιμένουν εξαγριωμένοι πελάτες για να πληρώσουν και να πάνε σπιτάκι τους.

Έμενα λέει σε ένα ρετιρέ, αλλά είχα μικρή βεράντα και έτσι κάθε φορά που ήθελα να απλώσω τα ρούχα μου (όχι πολύ συχνά δηλαδή ...) έκανα μαϊμουδιές σαν κι αυτές που κάνει ο David Belle και έπεφτα στην από κάτω βεράντα που ήταν πολύ μεγαλύτερη και με βόλευε, αφού το διαμέρισμα ήταν εγκαταλειμμένο. Όμως, μια φορά που πήγα να επαναλάβω αυτή μου τη ρουτίνα, συνειδητοποιώ αναπάντεχα πως πλέον το διαμέρισμα δεν ήταν και τόσο εγκαταλειμμένο και πως είχε μετακομίσει μια οικογένεια, και συγκεκριμένα ένας ψηλός πενηντάρης με τις τρεις του κόρες, τις οποίες θυμάμαι πολύ πιο αμυδρά από ότι αυτόν, όπως θυμάται κανείς πολύ περισσότερο τον Σταυρίδη στις ελληνικές ταινίες και όχι τις οικογένειες των οποίων ηγείται. Αν και όνειρο, ομολογώ πως είχε κάποια δόση λογικής συνέχειας αφού αμέσως ο εν δυνάμει πεθερός θυμώνει απίστευτα όσο εγώ προσπαθώ μάταια να του εξηγήσω το πως και το γιατί και αρχίζει και με κυνηγάει μέσα κι έξω από το διαμέρισμα. Άμα είχε καραμπίνα δε το θυμάμαι και πολύ καλά.

Τώρα το μέσο του ονείρου δεν το θυμάμαι σχεδόν καθόλου, αλλά νομίζω πως αποτελείται από μια σειρά από περιπετειούλες και ευτράπελα τα οποία με φέρνουν πιο κοντά με την οικογένεια από κάτω. Συγκινητικό, το ξέρω. Με τα πολλά τέλος πάντων, είχε αρχίσει να με συμπαθεί ο γέρος και κάπως είχα βρεθεί πάλι μέσα στο σπίτι του όταν ξαφνικά άρχισαν να βαράνε τα τηλέφωνα. Αυτός πήγαινε πέρα δώθε, υπνοδωμάτιο, καθιστικό και τα λοιπά, τα σήκωνε τα ρημάδια τα τηλέφωνα ο καημένος αλλά δεν απαντούσε κανείς, κι αυτό γινόταν συνεχώς σε τέτοιο βαθμό που πλέον είχε αρχίσει να καταρρέει και να νομίζει πως για κάποιο λόγο εγώ είχα κάνει σαμποτάζ εναντίον του. Εγώ, με τη σειρά μου, θέλοντας να αποδείξω την αθωότητα μου και επειδή είμαι καλοσυνάτη ψυχή, σήκωσα το τηλέφωνο και στην αρχή δεν άκουγα κι εγώ τίποτα, αλλά μετά άκουγα κάτι σαν ψίθυρο. Φώναξα να μιλήσουν πιο δυνατά και τελικά κατάφερα να διακρίνω μια γυναικεία φωνή να με ρωτάει στα αγγλικά πως είναι η Αθήνα το χειμώνα (ξαφνική συνειδητοποίηση πως ο γέρος είναι συνάδερφος κάπελας), αν και το τηλέφωνο εξακολουθούσε να χτυπάει! Μάλλον υπήρχαν δύο τηλέφωνα στο σπίτι του εν τριπλώ δυνάμει πεθερού, γιατί το κουδούνισμα που άκουγα ήταν το τηλέφωνο του γραφείου μου που προσπαθούσε απεγνωσμένα να με ξυπνήσει για να ξεκινήσω και πάλι δουλειά...

Είναι σαφές πως τα παραπάνω μπορούν να αποτελέσουν την ζύμη για μια πρώτης τάξης μεσογειακή ρετρό κωμωδία, όπου φυσικά ο κεντρικός ήρωας φλερτάρει και με τις τρεις κόρες αλλά τελικά δε στεφανώνει καμία. Όμως εν αντιθέσει με τη συνήθη πρακτική μου, όπου δεν επιτρέπω στον εαυτό μου να απομυθοποιήσει και να αναλύσει το όνειρό μου, στη συγκεκριμένη περίπτωση αμέσως άρχισα να το αποδομώ και να ταυτίζω τα συστατικά του με του μυαλού μου παρελθούσες προσλαμβάνουσες.

Έτσι, έχω καταλήξει πως για το παραπάνω όνειρο χρειάζονται τα ακόλουθα συστατικά:

Πλήθος ελληνικών ταινιών μεταξύ της ηλικίας των οχτώ και δεκαοχτώ.
Σαθρές αντιλήψεις για το θεσμό της οικογένειας, και τη σιγουριά πως η μέλλουσα γυναίκα μου θα με χωρίσει και θα με αφήσει να μεγαλώσω τα παιδιά μας μόνος μου όση αυτή θα χαίρεται τα λεφτά της διατροφής με το poolboy.
Μια εκτίμηση για τις ακροβατικές ικανότητες του David Belle στο Banlieu 13 και στο Banlieue 13 Ultimatum.
Μια σοβαρή μου ανησυχία για το πως θα αντέξω τη ζωή μου έχοντας κόρες (κι όχι γιούς) και το πόσο πολύ θα ήθελα να βγουν λεσβίες.
Μια απεριποίητη βεράντα και ένα ρετιρέ από κάτω μου που έχει να νοικιασθεί 14 χρόνια.
Μια δουλειά (ξενοδοχείο) που μου έχει φάει τα συκώτια, ιδιαίτερα με τηλεφωνήματα τις πλέον ακατάλληλες ώρες.


Βέβαια μια συνταγή ποτέ δεν είναι ολοκληρωμένη μονάχα με τα υλικά. Οι οδηγίες εκτέλεσης είναι πάντα απαραίτητες αλλά επειδή μου είναι μάλλον αδύνατο να σπουδάσω ένα ή ακόμη και δύο θέματα για πέντε ολόκληρα χρόνια και να ανακαλύψω αργότερα πως ακόμα δεν ξέρω ουσιαστικά τίποτα για τους μηχανισμούς του μυαλού και τη σύνθεση των ονείρων. Άρα, με μια ομαλή κυκλική κίνηση καταλήγω στην αρχική μου πεποίθηση, δηλαδή τη προτίμηση μου να τα διασκεδάζω και όχι να τα σπάω σε μικρά-μικρά κομματάκια ενός φαινομενικά αποσυντονισμένου κολλάζ το οποίο το ναρκωμένο μου συνειδητό προσπαθεί να βάλει σε τάξη, όσο το υποσυνείδητό μου σταδιακά σταματά να πυροβολεί ασυναίσθητα τα νευρικά μου κύτταρα και παραδίδει το κορμί μου στη ρουτίνα της καθημερινότητας.

Σήμερα έβρεξε για λίγο. Χοντρές, ζεστές, κάθετα ερχόμενες και χωρίς κανένα νόημα στάλες.

Τα λάθη, όπως και οι πιθανότητες, είναι αυτά που δίνουν νέες διαστάσεις σε ένα πρόβλημα. Άμα ήμουν δάσκαλος δεν θα με ενδιέφερε καθόλου η σωστή απάντηση, αλλά θα αντάμειβα την πιο ευφάνταστη λάθος απάντηση.

Καμένα μυαλά

Πλέον δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς τι διαδραματίστηκε πριν δύο μόλις χρόνια στην Ελλάδα, ίσως να φταίει και ο χρόνος που ηρέμησε κάπως και αποστασιοποίησε τη σκέψη. Οι τρομακτικές σε διαστάσεις και επιπτώσεις πυρκαγιές του 2007 έκαψαν κάτι παραπάνω από δάση, σπίτια και ανθρώπους. Έκαψαν και συνειδήσεις.

Όπως μέσα στο βράδυ η πύρινη αντανάκλαση του έναστρου ουρανού σκοτώνει ένα βουνό από πλαγιά σε πλαγιά, έτσι και το τι γίνεται μετά τις πυρκαγιές αντανακλά το πραγματικό σου ενδιαφέρον, την παιδεία σου και το ειλικρινές σου ένστικτο για επιβίωση. Τι κάναμε εμείς εδώ στην Ελλάδα;

Μοιράσαμε χρήματα, ευχαριστήσαμε εργολάβους για τα αναχωματικά τους έργα (τρομερή δήλωση Σουφλιά το χειμώνα του 2007-2008), διατηρήσαμε τις χιλιάδες παράνομες χωματερές, συνεχίσαμε να χαϊδεύουμε αυτιά διαφόρων παρανομούντων εξακολουθώντας να καλλιεργούμε την εκβιαστικά από το κράτος ορμώμενη μικρο-παραβατικότητα του Έλληνα (1), με λογής λογής νομιμοποιήσεις, κρυφτούλι στους αποχαρακτηρισμούς και το γνωστό εισπρακτικό παιχνίδι των υμιπαίθριων. Παράλληλα καθησυχαστήκαμε με ένα τυχερό καλοκαίρι του 2008, κάποιες σπασμωδικές αναδασώσεις και φυσικά την διαβόητη πια πολιτική άνοδο της οικολογίας, όσο τα άχρηστα σώματα της χωροφυλακής και των θυροφυλάκων κάνουν το κενό της δασοφυλακής να φαντάζει ακόμα πιο μεγάλο. Πνιγμένοι σε μια σειρά γενικότερων απογοητεύσεων απόρροια της ακυβερνησίας του πολιτικού όχλου, ήταν και παραμένει δύσκολο στη δυσωδία των κομμάτων και των ταπεινών συμφερόντων να μυριστούμε τι πραγματικά καιγόταν.

Μέσα σε δύο χρόνια οι αταξικές ευαίσθητες μάζες των ηλεκτρονικά δικτυωμένων στα facebookάκια και blogs Αθηναίων κατάφεραν και μάζεψαν τόσο λίπος πάνω στο μαυρισμένο δέρμα τους, που πλέον αδιαφορούν ολοκληρωτικά για τον αναπνευστικό πνιγμό τους και το βιασμό του περιβάλλοντός τους, διοργανώνοντας ανέραστες συγκεντρώσεις συναίνεσης στο μαζικό έγκλημα. Αντίθετα τους βγήκε η μνησικακία τους, κλείνοντας πονηρά το ματάκι στους βιλλάτους και σκαφάτους πυρόπληκτους που από παλιά είχαν ξεκινήσει την αργή μα σταθερή κατάκτηση του βουνού. Ποιός θα το πίστευε πως οι πυρκαγιές θα γινόντουσαν τόσο γρήγορα μπανάλ, αφήνοντας τους διευθυντές προγράμματος των καναλιών να τραβάνε τα μαλλιά τους από την ατυχία, όπως και οι δημοσιογράφοι στις απίστευτες απαντήσεις του μεγάλου διδάσκαλου Αντώναρου. Ούτε μια ελληνική σημαιούλα δεν είδαμε αυτή τη φορά, παρόλο που ο στρατηγός άνεμος και οι πρακτοράκοι που ζητάνε το κακό μας είχαν ζώσει το λεκανοπέδιο με πύρινα μέτωπα εξαναγκάζοντας ανασφάλιστους πρακτικάριους γραφίστες να πατάνε το Ctrl-V με μαίνος πάνω από το χάρτη της Αττικής.

Το μόνο που αναρωτιέμαι τώρα όμως, είναι τι έχει μεγαλύτερη σημασία και τι με ενοχλεί περισσότερο. Μήπως είναι τα αναρίθμητα στρέμματα δασικών εκτάσεων που εξαφανίζονται σαν αστείο, ή μήπως η σταδιακή λοβοτομή εκατομμυρίων μυαλών και ο ευνουχισμός άλλων τόσων ψυχών. Διότι ακόμη και το τέρας της Mary Shelley και του Dr. Frankenstein, αν και το μυαλό του ήταν ανήμπορο να σκεφτεί με τη λογική του αναγνωστή λόγω των επιπλοκών της δημιουργίας του, είχε ευτυχώς ακόμη το ψυχικό σθένος να επιδιώξει την ελεύθερη διαβίωσή του. Στο μυαλό υπάρχουν πολλά πράματα με κυρίαρχα τη λογική και τη μνήμη, αλλά στη ψυχή υπάρχει το κουράγιο, ο θυμός και το δίκιο, όμως φαίνεται πως διαρκώς καταφέρνουμε βρίσκουμε νέα όρια στην έλλειψη και απουσία τους. Αν η παρακαταθήκη των οικοπεδοφάγων και των πολιτικών είναι καμένη γη, τότε η δική μας κληρονομία είναι τα εχέγγυα και οι βάσεις εκείνες που θα επιτρέψουν την επανάληψη του ίδιου εγκλήματος στο διηνεκές, είναι η αναισθητοποίηση της συλλογικής ευθύνης, είναι ο απενεχοποιημένος ξεπεσμός σε ένα κόσμο-καθρέφτη της αρρώστιας μας.

'History is all about forgiving, but not forgetting.'
Me, myself and that other craaaaaazy person in my head.

Nothing is real unless it happens

Κάπου στο πρώτο τέταρτο του γνωστότερου βιβλίου του, το Moby Dick, ο Melville προσπαθεί μάταια να κατηγοριοποιήσει τα τότε γνωστά φαλαινοειδή σε τρεις κατηγορίες, ανάλογα με το μέγεθος τους και όχι την ομορφιά τους -για κάποιο λόγο. Στις γεμάτο τέμνουσες και εφαπτόμενες περιγραφές του, αναφέρει διάφορα είδη, τα περισσότερα φυσικά με τη ναυτική και φαλαινοθηρική ονομασία τους, χωρίς όμως ιδιαίτερη επιτυχία. Έτσι η πάντα κινούμενή μου περιέργεια ανέτρεξε στα σύγχρονα ψηφιακά κατάστιχα και αφού έσπασε τα σαγόνια μου με γκριμάτσες θαυμασμού για τη νέα αδιάφορη γνώση που θα ξεχαστεί σύντομα για τις διάφορες φάλαινες, υπό εξαφάνιση και μή, ανακάλυψε μια ενδιαφέρουσα οικολογική θεωρία, αυτή της r/K επιλογής (r/K selection theory αγγλιστί) όπως λέγεται, η οποία εξηγείται με την παρακάτω εξίσωση (χα!):

όπου r είναι η ποσοστιαία αύξηση ενός πληθυσμού Ν στη διάρκεια ενός χρονικού διαστήματος, και Κ η δυνατή έμβια χωρητικότητα ενός οικοσυστήματος, δηλαδή πολύ απλά πόσα είδη έμβιων μορφών και σε τι αριθμό μπορεί να υποστηρίξει ένα οικοσύστημα.

Πιο απλουστευμένα, η εξίσωση και η αντίστοιχη θεωρία της υποστηρίζει πως όταν ένα οικοσύστημα είναι πλήρες και κοντά στον κορεσμό των πόρων του (νερό, φαγητό, ζεστασιά, προφύλαξη από φυσικούς εχθρούς κλπ.), ευνοούνται τα είδη με λιγότερους απογόνους ανά γενιά αφού πιθανολογικά έχουν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν δια μέσου της λελογισμένης διαχείρισης των διαθέσιμων πόρων. Αντίστροφα σε ένα οικοσύστημα το οποίο προσφέρει μια πλούσια ποικιλία πόρων για διαβίωση, ευνοούνται τα είδη εκείνα που παράγουν πλήθος απογόνων αφού μπορούν να εκμεταλλευτούν τους αντίστοιχους πόρους σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό. Φυσικά υπάρχουν και οι ενδιάμεσες περιπτώσεις. Ακόμη πιο απλά, η θεωρία προτάσσει σε οποιοδήποτε οικοσύστημα την μεγιστοποίηση της οικονομικής απόδοσης και λειτουργίας αυτού σε σχέση με τα εκάστοτε μέλη του.

Όλα τα παραπάνω με έβαλαν σε σκέψεις, ή για να είμαι πιο ειλικρινής αλλού τριγυρνάει ο οργανικός εν τω κρανίο εγκλωβισμένος σάκος των καταχρήσεων μου, αλλά είναι αυτές οι τέμνουσες και εφαπτόμενες που ακόμη τόσα χρόνια μετά τα αιματηρά γεγονότα των τριγωνομετρικών μου σπουδών, με καταδιώκουν ανηλεώς λες και κάπου κάποτε τις στράβωσα επίτηδες και ανεπανόρθωτα σαν τον Humpty Dumpty. Όπως και να έχει, είναι σαφές πως ο άνθρωπος είναι από εκείνα τα είδη που προτιμούν να έχουν λίγους απογόνους ώστε η κατανομή των διαθέσιμων πόρων σε αυτούς να είναι πιο συμφέρουσα. Αυτά όσα αναφορά την βιολογία. Τι γίνεται όμως με την ψυχολογία; Διότι το παραπάνω έρχεται σε ευθεία σύγκρουση με μια από τις πολλές στραβά εδραιωμένες πεποιθήσεις μου, πως το ένστικτο της αναπαραγωγής εξακολουθεί να συνεχίζει στο διηνεκές, πως γενικότερα περισσότεροι απόγονοι είναι καλύτερο από λιγότεροι, πως μέσα στο παραπάνω ορισμένο βιολογικό πλαίσιο οι άνθρωποι θα έπρεπε να προσπαθούν για περισσότερα παιδιά και όχι για λιγότερα. Αντιθέτως όμως, η παραπάνω οικονομετρική θεωρία συμβαδίζει απόλυτα με τα ριζικά μαζικά γονικά προγράμματα που εφαρμόζουν χώρες όπως η Ινδία και η Κίνα. Λιγότερα παιδιά για πιο αποδοτική και οικονομική εκμετάλλευση των πόρων, μέχρι αυτοί να γίνουν οικονομικές ρυτίδες.

Μπέρδεμα μεγάλο ο γονικός προγραμματισμός, (πόσο μάλλον ο χρονικός) διότι παρόλο όλα τα προηγούμενα, είναι αλήθεια πως είναι πιο σύνηθες σε πλούσια περιβάλλοντα να υπάρχουν λιγότερα παιδιά και σε αντίξοες συνθήκες να υπάρχουν περισσότεροι απόγονοι, διαπίστωση που είναι αντιδιαμετρικά αντίθετη στη περί ο λόγος οικολογικής θεωρίας. Για παράδειγμα, άμα πάμε δύο γενιές πίσω ο ένας μου παππούς είχε δέκα αδέρφια, αν και οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες ήταν κατά αντιστοιχία με τη σύγχρονη εποχή οι ίδιες αν όχι χειρότερες. Τώρα εγώ έχω δύο. Αδικία. Και γιατί;

Φυσικά υπάρχουν διάφοροι ευκόλως παρατηρούμενοι παράγοντες για αυτή τη διαφοροποίηση όπως η είσοδος της γυναίκας στην εργασία (καταραμένες φεμινίστριες), η υπονόμευση της οικογένειας σαν αξία προς τέρψιν της παραγωγής, η ανάδειξη της επαγγελματικής σταδιοδρομίας ως ανώτερο ιδανικό, η εξάπλωσης της Coca-Cola, και η υψηλή παιδική θνησιμότητα παλαιότερων εποχών η οποία έχει πλέον καταπολεμηθεί σχεδόν ολοκληρωτικά (στον ανεπτυγμένο πάντα κόσμο για να μην ξεχνιόμαστε). Όμως νομίζω πως και από την ψυχολογική όψη του καθενός η δημιουργία απογόνων είναι μια δύσκολη σκέψη, με την έννοια πως δεν είναι κάτι το τόσο επιτακτικό όπως στις παλαιότερες γενιές. Και αυτό σαν ιδέα με ανησυχεί (τόσο πολύ που δεν μπορώ να κοιμηθώ δηλαδή), διότι είναι ένα ακόμη από εκείνα τα αυτοκαταστροφικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου είδους που σε πείθουν απόλυτα πως δεν υπάρχει θεός και πως το θαύμα της ζωής δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια εμποτισμένη με ποτά, ναρκωτικά και πουτάνες βραδιά σε ένα καζίνο της Νεβάδα με μερικές υπερφυσικές δυνάμεις στα όρια της λιποθυμίας να περιμένουν να σκάσει η μπίλια στο νούμερο 42. (1)



Αντιστρέφοντας όμως την r/K θεωρία, κάποιος κακεντρεχής μπορεί να πει πως εφόσον ο ανά γενιά μέσος όρος των απογόνων μειώνεται, τότε αυτόματα αυτό σημαίνει πως η χωρητικότητα K του οικοσυστήματος (το οποίο πλέον σαν έννοια εμπεριέχει το φυσικό περιβάλλον, το τεχνικό ακόμη και το ψυχικό) ολοένα και περιορίζεται, συρρικνώνεται, παρακμάζει και εν τέλει καταρρέει. Θεέ μου, οι πούστηδες οι οικολόγοι είχαν δίκιο, ο καθένας για την πάρτη του και τα παιδιά του και οι άλλοι ας γίνουν θύματα στην εγκεφαλική πυρά τρελλών Ευαγγελιστών.

Ευτελίζοντας ακόμη περισσότερο τον παραπάνω συλλογισμό -διότι τίποτα δεν έχει αξία στις μέρες μας αν δεν είναι φθηνό- η συνολική πορεία της ανθρωπότητας προς το παρόν δε με απασχολεί καθόλου. Βαδίζουμε με σιγουριά στα σκατά και ούτε ο Ομπάμα θα μας σώσει, ούτε το τζακ ποτ στην Ιταλία. Όση ώρα γράφω εγώ αυτές τις μπούρδες, γύρω μου καίγεται η Αττική - Βαρνάβας, Γραμματικό, Μαραθώνας και Διόνυσος έχουν θυσιαστεί για αυτό το αρρωστημένο πύρινο κίτρινο του ουρανού ενώ πλέον η μύτη μου έχει συνηθίσει στη μυρωδιά της ξεροψημμένης παρακαταθήκης και του καταστραμμένου βουνού. Πέρα όμως από τις αλά 2007 πυρκαγιές, αυτό που με δυσκολεύει να το αντιληφθώ και να το ερμηνεύσω είναι πως μπορούμε και καυχιόμαστε για τις επιστημονικές μας προόδους, τους φιλοσοφικούς και ηθικούς διαφωτισμούς μας, την πολιτισμική μας λάμψη ανά το πέρασμα των αιώνων, πως μπορούμε να υψώνουμε τις υπεράνθρωπες ιδεολογικές μας κατακτήσεις άμα προτού καν χάσουμε τη διάθεση να ζούμε έχουμε ήδη αρχίσει να χάνουμε τη διάθεση να αφήσουμε άλλους να ζούνε για εμάς. Άμα το σύμβολο της εποχής μας είναι το δυσλειτουργικό i-Phone (το οποίο παρεπιπτόντως εκρύγνεται) και όχι η διαπίστωση πως η αναπαραγωγή έχει καταστεί πολύ πιο δύσκολη άκομη και σαν έννοια, τότε συγνώμη, αλλά εμένα προσωπικά κάτι δε μου κολλάει. Άμα ένα σύστημα προτάσσει μια ποικιλία χαρακτηριστικών, αλλά αδυνατεί να στηρίξει το ένα το οποίο το διατηρεί στη βασική του αναγκαιότητα, τότε κάτι δεν πάει καλά γενικότερα πέρα από εμένα φυσικά.

Βέβαια υπάρχει και μια πιο θετική προσέγγιση στο όλο θέμα, άμα αναλογιστεί κανείς (ποιός άραγε;) πως ο άνθρωπος από ζώο έχει εξελιχθεί σε ον. Η κωδικοποιημένη στα γονίδια μας διάθεση για αναπαραγωγή, όσο και αν καταδιώκεται από πουριτανισμούς, σεμνοτυφίες, ψυχοπαθείς νταντάδες και κακά εκπαιδευτικά συστήματα, δεν είναι απαραίτητο να ικανοποιηθεί με τους στενούς βιολογικούς όρους. Αν και η μονοδιάστατη θεώρηση του βιολογικού και κοινωνικού ανταγωνισμού για την εύρεση καταλληλότερων συντρόφων ώστε οι απόγονοι μας να έχουν καλύτερες πιθανότητες διαβίωσης και ούτω καθεξής (2) μπορεί ισοπεδωτικά να ερμηνεύσει τα πάντα, δεν είναι απαραίτητο πάντα να ακολουθείται. Ο άνθρωπος πλέον δεν έχει ανάγκει να αναπαραχθεί βιολογικά, αλλά ξεπερνώντας τα στενά δεσμά της σάρκας, μπορεί και εμπλουτιζεί τους αναπάντητους χρόνους με δημιουργίες δικές του, με ενστάσεις και σπονδές πρωτότυπες απέναντι στη παράδοση του φυσικού κόσμου Πέρα από το να αντιμετωπίζει τη πραγματικότητα, πλέον τη δημιουργεί με όρους και προσταγές δικές του.

Πέραν αυτού όμως, δεν θα πρέπει να ξεχνά κανείς (ο ίδιος που αναλογίστηκε λίγο πιο πριν) πως πολύς κόσμος αποκλείει τον εαυτό του από την όλη διαδικασία εξαρχής για ποικίλους λόγους, οι οποίοι λογικά μπορούν να διαχωριστούν σε δύο κατηγορίες. Η μια είναι η απαξίωση του εγώ, δηλαδή η προσωπική αντίληψη μιας λανθάνουσας κρινόμενης ακαταλληλότητας για διαιώνιση του εγώ, και η άλλη αντιδιαμετρικά αντίστροφα, η συνεχής διερεύνηση και εξυπηρέτηση του εγώ η οποία (πιθανώς) υπερσκελίζει τις ανάγκες που μπορεί η αναπαραγωγή να καλύπτει. Και άμα κάποιος μπερδεύεται για το πως μπορεί να υπάρχει η σεξουαλική επιθυμία αλλά όχι η επιθυμία για τεκνοποίηση, να έχει υπόψη του πως ο άνθρωπος ανήκει σε εκείνα τα τυχερά θηλαστικά όπου τα δύο διαχωρίζονται, και το σεξ αποτελεί ευχαρίστηση πολυδιάστατη πέραν της ευρύτερης αναζήτησης και εξυπηρέτησης της διαιώνισης και εξέλιξης του είδους. Όπως επίσης και εμπορικό προϊόν στις διαθέσεις του εκάστοστε παραγωγού.



Τώρα τι τα έχω πιάσει και τα έχω μπλέξει όλα μαζί αυτά θα με ρωτήσει μια φωνή στο μυαλό μου. Ώπα, μόλις το έκανε. Το πρόβλημα όμως είναι πως η άλλη φωνή που υποτίθεται πως δίνει τις απαντήσεις, ανεξαρτήτως αξιοπιστίας, απουσιάζει και η παράδοξη συμβίωση της σιωπής και της ανυπαρξίας είναι αυτό που παραμένει. Έτσι, όπως φαντάζει λογικό (σκεφτείτε για λίγο το παράδοξο) τα μονοπάτια των νευρωνικών δικτύων είναι μπουκωμένα με παραλθούσες επιθυμίες, ξεχασμένες αναμνήσεις και σκόρπιες σκέψεις με αποτέλεσμα την αδυναμία συγκρότησης μια ολοκληρωμένης πρότασης ή έστω απορίας. Οποιαδήποτε προσπάθεια αποκατάστασης αυτής της κατάστασης (άμα δεν προσέξατε κι αυτό το παράδοξο, ε άντε μου στο διάολο!) είναι μεταξύ θλιβερού διαλλείματος ποδοσφαιρικού παιγνίου και διασκεδαστικού σκοντάματος.

Μισό λεπτάκι να καλέσω το μηδέν. Όχι, τίποτα. Κάτσε να αλλάξω κάρτα, ή να φορτίσω τη μπαταρία. Όχι, μισό να μπω στο Internet. Τίποτε. Διαολεμένη τεχνολογία, μονάχα ξέρεις να ξεπλένεις την πραγματικότητα με φτηνές προφάσεις.

Connection lost. Connect to another network?


(1) Κάποιοι κακόβουλοι συκοφάντες θα βιαστούν να πουν πως η ρουλέτα έχει αριθμούς από το 0 μέχρι το 36. Αυτή όμως η κοσμική ρουλέτα που τη συναντά κανείς και στο εστιατόρια στο τέλος του σύμπαντος, έχει όλους τους αριθμούς, ρητούς, πραγματικούς και φανταστικούς.

(2) The meaning of life is more life.

Chemical Deserts

Ο Δεκαπενταύγουστος είναι πολύ καλή εποχή για να τρελαθείς. Βέβαια, είναι πολύ καλή εποχή για αρκετά πράματα, άμα αναλογιστείς πως ο περισσότερος κόσμος λείπει και απλά δεν υπάρχει ο κατάλληλος αριθμός ειδικευμένου προσωπικού για να σε συλλάβει, γιατρέψει ή αλυσοδέσει. Όλοι λείπουν σε άδεια, ή προσποιούνται πως λείπουν σε άδεια. Σατανικό αυτό το τελευταίο. Ακόμη και τα πιο απίθανα άτομα λείπουν από την Αθήνα. Θυμάμαι το Τσίου όπου σε ένα ελληνικό Δεκαπενταύγουστο ένα πρεζάκι (ο Τσίου) σκοντάφτει σε όλες τις νεολληνικές παθολογίες (σχεδόν μηδαμινή προσφορά στην αγορά, πληροφοριακό έλλειμα, καθίκια φίλοι, επικοινωνιακές παρεξηγήσεις, απάλευτοι μπράβοι κλπ.) για να βρει τη δόση του. Τελικά τα καταφέρνει μερικώς, αλλά ευτυχώς βρίσκει και κάτι πολύ καλύτερο.

Επίσης, τέτοιες μέρες είναι οι καλύτερες άμα κάποιος θέλει να παρατήσει το σκυλί του. Τρεις μέρες τώρα ένα κοντόχοντρο μαλλιαρό σκυλί μας έχει φορτωθεί, επειδή ως γνωστόν όταν ένα σκυλί μεγαλώσει και δεν είναι πλέον τόσο χαριτωμένο, πρέπει να το πετάς στο δρόμο και ύστερα να κάνεις διακοπές στα δύο δίκλινα στην Τήνο εξηγώντας στη μικρή Μαιρούλα πως ο Λούλης (ή Μπέιλυ ή Μαξ ή Στόρμυ ή Ρεξ ή Βρωμομπασταρδοκοπρόσκυλο) μια μέρα απλά αποφάσισε να εγκαταλείψει το σπιτικό του. Εγώ το σκυλί επίτηδες αποφάσισα να το βαφτίσω Μάρκο.

Update: Μια καλή γριούλα αποφάσισε να το πάρει να του δώσει σπίτι. Ή έτσι τουλάχιστον μας λέει, μπορεί κάλλιστα να παίρνει ένα εικοσάρικο από τη L'Oreal για κάθε αδέσποτο που προμηθεύει στο τμήμα Έρευνας και Ανάπτυξης.





Επιπλέον ο Δεκαπενταύγουστος είναι καταπληκτική εποχή για να πεθάνεις σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Σίγουρα δεν είναι αστείο, αλλά θέλω να πιστεύω πως τα υψηλόβαθμα στελέχη της τροχαίας κάθε χρόνο τέτοια εποχή βάζουν στοιχήματα για τον μακάβριο αριθμό. Επίσης θέλω να πιστεύω πως κάθε χρόνο τέτοια εποχή τα υψηλόβαθμα στελέχη της τροχαίας πάντα στοιχηματίζουν χαμηλά, πολύ χαμηλά.

Επίσης τέτοιες μέρες, εξατμίζεται η βενζίνη από τις μηχανές (αυτό είναι καλό αρκεί οι ατμοί να παραμένουν στο επίπεδο της μύτης), δημιουργώ νέα ποτά (των οποίων η στάθμη στο ποτήρι είναι πάντα χαμηλή επειδή είναι εκπληκτικά), ενώ ειδικά φέτος σκέφτομαι να αρχίσω να παρακολουθώ κάποιο φανταστικό πρόσωπο. Φαντάζει τρελό αλλά σε σύγκριση με κάποια άλλα πράματα που συμβαίνουν στον κόσμο, νομίζω πως είναι καταπληκτική ιδέα. Ίσως όχι καταπληκτική, περισσότερο πληκτική άμα ήθελα να ακριβολογήσω, αλλά σιγά μην ήθελα να κάνω κάτι τέτοιο. Το πρόβλημα φυσικά είναι μη τυχών και το φανταστικό πρόσωπο είναι τόσο βαρετό (γαρ το μυαλό μου) που εν τέλει αποδειχθεί πως όντως υπάρχει και στο τέλος μπλέξω. Άμα είναι να μπλέξω, τουλάχιστον να αρχίσω να παρακολουθώ κάποιο πρόσωπο που όντως υπάρχει. Βέβαια, η ουσία είναι πως ΔΕΝ θέλω να πλέξω άρα μπορώ πολύ απλά να μην πάρω το ρίσκο, και να μην παρακολουθήσω κανένα πρόσωπο, είτε είναι πραγματικό είτε είναι φανταστικό. Αλλά αυτό δεν θα είχε πλάκα. Οπότε τώρα το μόνο που μένει, είναι να φανταστώ αυτό το φανταστικό πρόσωπο και ύστερα να σκεφθώ κάποιο τρόπο ώστε να το παρακολουθήσω χωρίς να με καταλάβει. Ειδάλλως, το φανταστικό πρόσωπο που με προσέλαβε για την παρακολούθηση θα με απολύσει. Και μετά...

Μπέρδεμα.


Εκπληκτικό Ποτό ν. 49 (Η Pina Colada του φτωχού)

Ρούμι (Malibu κατά προτίμηση) 3/7
Χυμός ροδάκινο (γιατί είναι του φτωχού, αν και ο χυμός ανανά έχει την ίδια τιμή) 2/7
Ice Tea (καλύτερα πραγματικά παγωμένο τσάι και όχι η μαλακία της Nestle) 2/7
1 κουταλιά γρεναδίνη
Πάγο (όχι τριμμένο γιατί νερώνει το αριστούργημα)
Σερβίρεται σε οποιοδήποτε ψηλό ποτήρι

Δεν είναι το ίδιο καλό όσο μια Pina Colada, αλλά μετά τα πρώτα δύο δεν έχει καμία απολύτως σημασία. Επίσης ... ποιός διάολος κρατάει κρέμα καρύδας σπίτι του; Την επόμενη φορά πάντως θα παρουσιάσω το Crimson Russian γιατί τα ήδη εδραιωμένα White και Black Russian είναι πολύ μονότονα. Έτσι κι αλλιώς, ο καλός Ρώσος είναι o κόκκινος Ρώσος.

Ο Τιραμόλας

Άμα κάποιος νομίζει ότι δεν γίνεται να κάνεις bungee jumping με ατσαλόσυρμα, τότε δεν έχει ανοίξει ποτέ κουβέντα με τον Τιραμόλα.

'Είχα δύο επιλογές' μου λέει, ενώ απλώνει το χέρι του 15 μέτρα παρά πέρα για να πάρει τη μπύρα του από τη μπάρα. 'Ή να σκιστώ στη μέση και να διακοσμήσω το οδόστρωμα με τα σωθικά ή να γίνω έτσι.' Με ανακατεύει λίγο η ιδέα, αλλά μετά θυμάμαι τα κορεάτικα splatter και χαμογελάω. Την ίδια ώρα φυσικά ένα μικρό μέρος του μυαλού μου κυριεύεται από μια παράνοια. Ανησυχώ μήπως πιεί πολύ, τρέμω με την πιθανότητα και το βλέμμα μου ανιχνεύει με αγωνία να βρώ κάτι μακρύ και στέρεο. Όταν πίνει ο Τιραμόλας χαλαρώνει, χαλαρώνει υπερβολικά και είναι δύσκολο να τον μαζέψεις.

Κάποια στιγμή ευτυχώς επικρατεί το λογικό μου κομμάτι και τον ρωτώ πως διάολο βρέθηκε να κάνει bungee jumping με ατσαλόσυρμα. Αναστενάζει, επεκτείνει λίγο το λαιμό του, με πλησιάζει και με ρωτάει: 'Όχι, εσύ πες μου. Πες μου πως γίνεται στα τελευταία μέτρα ο Αστραχάν να χάνει τρεις θέσεις; Μπορείς να μου το πεις αυτό;' Τρομάζω λίγο, αλλά γρήγορα διώχνει την αμηχανία μου με ένα μικρό χαμόγελο και μια ρουφηξιά από τη μπύρα του. 'Βέβαια μετά δεν είχα παράπονο, εντάξει, δεν έγινα καρτούν στο χαζοκούτι, αλλά κυκλοφορούσα για πολλά χρόνια στα περίπτερα κι ας μην ήμουν ο πιο αγαπημένος ήρωας των παιδιών. Έβγαλα λεφτά, πολλά, ξεχρέωσα και έφτιαξα και τη ζωή μου. Είμαι εξασφαλισμένος, καταλαβαίνεις.'

Κουνάω καταφατικά το κεφάλι και αναρωτιέμαι τι κάνει ο 'εξασφαλισμένος' πλην αποσυρμένος από τα περίπτερα Τιραμόλας μαζί μου στο φθηνό αυτό μπαρ. Του το αναφέρω. 'Δε βαριέσαι' μου κάνει. 'Στα αρχίδια μου τα γράφω όλα. Ούτε καν ξέρω τι παίρνουν οι μετανοιωμένες μανάδες στα παιδιά τους να χαζεύουν όση ώρα αυτές θα μετράνε αντίστροφα τα χρόνια μέχρι την εμμηνόπαυση.' Του προτείνω να μαλακώσει λίγο, αλλά γρήγορα συνειδητοποιώ την ατυχή μου έκφραση. Γελάει. 'Είσαι σίγουρος;'

Του προτείνω να συνεχίσουμε την κουβέντα μας καμιά άλλη φορά, άλλωστε πάντα για τον εαυτό του μιλάει. Νομίζει πως είναι ξεχωριστός επειδή με ευκολία και διακριτικότητα μπορεί και γέρνει το κεφάλι του κάτω από τα φουστάνια περαστικών γυναικών. Τι φρικιό, βλάκας Ιταλός. Κι αυτό το καπέλο, αυτό το γαμημένο καπέλο, αποικία μούχλας και ξεχασμένων από την επιστήμη επιδιημιών. Διακρίνει τη δυσαρέσκειά μου, αλλά με συγχωρεί και μου λέει να μη χαθώ. Του αντιπροτείνω πως τόσα χρόνια που είμαι χαμένος μου είναι λίγο δύσκολο να χαθώ περισσότερο. Προσπαθεί να ψελλίσει κάτι έξυπνο σαν απάντηση, αλλά έχω ήδη απομακρυνθεί πολύ. Το μόνο που σκέφτομαι είναι ο καημένος ο μπάρμαν που θα πρέπει να τον ανεχθεί για τις επόμενες ώρες. Τα ίδια χάλια κι αυτός.

And that is stupid

A voice in my head ...

Σαράντα χρόνια κι ακόμη σε περιμένω...

Με την ίδια ευκολία που που μπορεί η ψυχολογία να σε καταστρέψει, έτσι μπορεί και να γίνει και ένα επικίνδυνο μα και συνάμα απίθανο καύσιμο. Αναρίθμητοι ρομαντικοί ποιητές ένιωσαν να σπάει κάτι μέσα τους όταν ο Michael Collins, ο Buzz Aldrin και ο Neil Armstrong γυρόφερναν με το αστείο τενεκεδάκι τους το φεγγάρι το οποίο εν τέλει επισκέφθηκαν και πάτησαν με τις σόλες τους (οι δύο τελευταίοι). Με τα σημερινά σοβαρά μας δεδομένα φαντάζει αστείο - δεν ήξεραν καν πόσο μαλακό θα ήταν το έδαφος που θα πατούσαν (καθόλου, είναι σκληρός βράχος καλυμμένος με ένα λεπτό στρώμα σκόνης). Σαράντα χρόνια έχουν περάσει από τότε και οι εναπομείναντες στιχοπλόκοι εναποθέτουν τις κουρασμένες μα ακόμα ζωντανές ελπίδες τους σε άλλα αστρικά σώματα όπως η Αφροδίτη, ο Άρης και ακόμη πιο μακριά συμπλέγματα όπως η Μεγάλη Άρκτος και ο Ορίωνας, ενώ ο Aldrin νοιώθει γρονθοκοπεί με περηφάνια όποιο αστοιχείωτο τολμά να πει πως οι αποστολές Apollo ήταν απάτη.

Μα όσο κι αν προσπαθούν, το παντοδύναμο και γοητευτικό φεγγάρι είναι αυτό που μολύνθηκε με τη φιλοδοξία του ανθρώπου, αυτό που κυβερνά τις παλίρροιες και τον έρωτα, αυτό έπεσε θύμα ενός παιδικού ανταγωνισμού μεταξύ των τότε δύο πανίσχυρων μα και μάταιων δυνάμεων του νεαρού μας πλανήτη. Όπως η Αγγλικανική Εκκλησία ήταν αναγκαία για την ανεξιθρησκεία των Άγγλων υπηκόων, αλλά δημιουργήθηκε από τις καύλες ενός μονάρχη, έτσι και τα αρχικά λιθαράκια της διαστημικής περιπέτειας του ανθρώπου αν και στηρίχθηκαν στη γνώση, τη λογική και τη δίψα για εξερεύνηση, δεν εναύσθηκε από αυτά. Αντιθέτως, το καύσιμο που έδωσε την τεράστια ώθηση και τα εντυπωσιακά στα δοκιμασμένα μεταπολεμικά μυαλά αποτελέσματα ήταν το υποπροϊόν ενός επικοινωνιακού ιμπεριαλισμού, ήταν τα τεράστιο ψυχολογικό δυναμικό που υπήρχε στον άνθρωπο ανεξαρτήτως συμφερόντων, ήταν η τεράστια ψυχική δεξαμενή του ανθρώπινου μικροκόσμου που αντλήθηκε. Μέχρι όμως που εξαντλήθηκε, αναλώνοντας κάτι τόσο τεράστιο όσο το φεγγάρι και ο μύθος του ακόμα περισσότερο, στη δίνη της pop κουλτούρας και της εφήμερης δοξασίας.

Σαράντα χρόνια μετά, και έχει μείνει αυτή η γλυκόπικρη γεύση στα χείλη των οικουμενικών αισθήσεων του ανθρώπινου μυαλού. Η τελικά προσιτή Σελήνη γρήγορα αντικαταστάθηκε με τον δύσκολο, πολυέξοδο και επικίνδυνα περίπλοκο προορισμό του Άρη όσο η πληθώρα των επίγειων προβλημάτων αναδυόταν και αποκτούσε προτεραιότητα Με την πρώτη ουσιαστική ήττα της Σοβιετικής Ένωσης και το φάντασμα της πυρηνικής καταστροφής να στοιχειώνει τον Ψυχρό Πόλεμο, τα άστρα μπήκαν στο περιθώριο, πόσο μάλλον και αργότερα όταν πλέον με τη κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και με τον ψηφιακό καταναλωτισμό, ο ρους του ανθρώπινου υπερπολιτισμού καταπιάστηκε με έννοιες και προβλήματα οικουμενικά όπως το περιβάλλον, η λειψυδρία, το πετρέλαιο, η ανάπτυξη, η μετανάστευση και οι περιφερειακοί πόλεμοι της Pax Corporata μεταξύ άλλων. Τα άστρα ήταν και είναι πολύ μακρινά για έναν ανώριμο, τραυματισμένο και δυσλειτουργικό πολιτισμό σαν το δικό μας.

Στο περιθώριο βέβαια -αν και πάντα τα εύκολα θύματα διαφόρων και έκτακτων περικοπών- οι αφανείς ήρωες των διαστημικών προγραμμάτων -επιστήμονες, φυσικοί, μαθηματικοί, μηχανικοί- αθόρυβα και συστηματικά πάντα κρατούσαν και εξακολουθούν να διατηρούν τα μικρά εκείνα ψυχολογικά ψήγματα απαραίτητα για την διαιώνιση αυτής της εν ναρκώσει περιπέτειας. Σύμμαχοί τους ενίοτε εκκεντρικοί επιχειρηματίες (βλέπε Richard Branson) και φυσικά η βιομηχανία κινηματογράφου που επιμένει, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (όπως Solaris, Space Odyssey, Contact), να μεταμορφώνει την απείρως άγνωστη φύση του σύμπαντος σε ένα βαρετό σκηνικό διαστημικών μονομαχιών που αψηφώντας τους νόμους της φυσικής γεμίζουν τα αυτιά μας με τα (κυριολεκτικά) πιο απίστευτα ηχητικά εφέ. Τα αποτελέσματα δεν είναι καθόλου μικρά όπως ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός, το περίφημο και κάποτε με αστιγματισμό τηλεσκόπιο Hubble καθώς και οι μη επανδρωμένες αποστολές-πειραχτήρια στον Άρη.

Όπως και να έχει, κάτι τόσο εντυπωσιακό όσο η περίφημη πρώτη προσσελήνωση απέχει ακόμα πολύ όχι μόνο από τη σειριακή μας πραγματικότητα, αλλά ακόμη και από τη όποια αποπροσανατόλιστη φιλοδοξία μας. Τα μυαλά μας έχουν καλομάθει στην κυνική αψυχολόγητη και ανέραστη μάζα του συνόλου όσο το Εγώ είναι ο ψευδεπίγραφος πόλος μιας προσχεδιασμένη ζωής. Τα σαράντα χρόνια που συμπληρώνουμε από την ίσως πιο υπερήφανη στιγμή της ανθρώπινης ιστορίας είναι μια ιστορία με δύο πλευρές. Από τη μια, η θλιβερή ανάμνηση της πλέον ξεθωριασμένης δύναμης που είχε κάποτε η παράλογη θέληση του ανθρώπου, και από την άλλη αυτό το απροσδιόριστο μα και τόσο τεράστιο, αυτό το σαν παιδικός ενθουσιασμός που πάντα θα επισκέπτεται τη φαντασία των ανθρώπων, έστω σποραδικά. Ορισμένων τουλάχιστον.

Απόψε λοιπόν έχει Πανσέληνο. Πάντα θα θυμάμαι εκείνη την ιστορία για τον Μάνο Λοΐζο ο οποίος σε μια από τις συναυλίες που γίνονται κάθε χρόνο στην Αυγουστιάτικη πανσέληνο, διέκοψε στη μέση την ενορχήστρωσή του και παρότρυνε το κοινό απλά να κοιτάξει το φεγγάρι. Απόψε λοιπόν έχει Πανσέληνο, και μάλλον πλησιάζει και βροχή, η άλλη αγαπημένη μου. Ορχήστρα μου οι φθηνές μου σκέψεις και η φτωχή μου φαντασία, τα τσιγάρα και τα ποτά σε σειρά, και στα άκρα μισοτελειωμένες προτάσεις, και στο κέντρο μισοτελειωμένες και ασύνδετες σκέψεις, αυτή είναι η δική μου ορχήστρα, ασυντόνιστη και χωρίς κοινό, ορχήστρα την οποία έστω και για λίγο θα διακόψω κι εγώ κάποια στιγμή φευγαλέα ή και πιο σοβαρά το φεγγάρι να κοιτάξω. Χαζό βέβαια, αλλά και τι δεν είναι στις μέρες μας; Πόσο μάλλον στις νύχτες μας...

Γιατί όχι;

Πλέον οποιοδήποτε router δεν έχει ένα καυλιτσέκι να προεξέχει προς τέρψιν της ασύρματης δικτύωσής μας είναι το ίδιο αναχρονιστικό όσο και το περίφημο πια αστειάκι μου με τον Σεργιανόπουλου και τη Ρωσία (όποιος δε το ξέρει ακόμη να μου στείλει e-mail). Χάρη λοιπόν στα ασύρματα routers πολλοί από εμάς έχουν γευτεί την υπέροχη αίσθηση της δωρεάν και απροστάτευτης πρόσβασης στις ευρυζωνικές λεωφόρους του διαδικτύου. Όμως ακόμη περισσότεροι από εμάς, και πολύ πιο συχνά, έχουμε βιώσει την διαθεσιμότητα αναρίθμητων κλειδωμένων δικτύων ακριβώς τη στιγμή που χρειαζόμαστε ένα μονάχα λεπτάκι συνδεσιμότητας για να γράψουμε στο status μας στο facebook ή στο twitter 'For the life of me, I can't find a free Wi-Fi'.

Στο πλαίσιο όμως του ψηφιακού σοσιαλισμού (βλέπε σχετικό και τελείως μάπα άρθρο στο Wired), υπάρχει μια πάρα πολύ απλή λύση. Ασύρματα routers με 2 κεραίες, ώστε να εκπέμπουν δύο διαφορετικά ασύρματα δίκτυα. Το πρώτο θα είναι αυτό το οποίο θα θέλει να δημιουργήσει για προσωπική του χρήση ο κάτοχος του εν λόγω router, όπως συμβαίνει και τώρα δηλαδή, ενώ το δεύτερο (του οποίου το bandwidth θα ρυθμίζεται σε ένα χαμηλό ποσοστό επί του συνολικά διαθέσιμου, 10% για παράδειγμα) θα είναι απολύτως ελεύθερα προσβάσιμο. Με αυτό το τρόπο, η διαθεσιμότητα του ασύρματου διαδικτύου θα εκτοξευθεί χωρίς όμως ταυτόχρονα να ζημιώνονται οι διαθέσιμοι πόροι που διατίθενται από τον καθένα μας.

Εξαιρετικά απλό, ε; Αναρωτιέμαι τι γνώμη θα έχουν για όλα αυτά οι πάροχοι 3G υπηρεσιών...

Παρ- εξηγήσεις

Εγώ δεν είμαι εγώ. Οι γύρω μου είμαι εγώ. Το ποτό που πίνω είμαι εγώ. Εκεί που επιλέγω να ξοδεύω τα λεφτά μου είμαι εγώ. Τα τσαλακωμένα μου πουκάμισα είμαι εγώ. Τα φουλάρια μου είμαι εγώ. Οι φωοτγραφίες μου είμαι εγώ. Οι υπολογιστές μου είμαι εγώ. Οι τρύπιες μου κάλτσες είμαι εγώ. Το Trainspotting και το Fight Club ήμουν εγώ. Το πρώτο είναι και καλό βιβλίο.

Οποιαδήποτε αναφορά σε ταινίες είναι τυχαίο προϊόν της της ημιμάθειάς μου. Ποιο είναι το αντίστοιχο των πυροτεχνημάτων στο νερό, τα συντριβάνια και οι πίδακες; Λίγη σημασία έχει τώρα που φυσάει έντονα και πλησιάζουν οι μέρες των πυρκαγιών. Άλλωστε όπως έμαθα πρόσφατα, ακόμη και τα πράσινα δέντρα κρύβουν μέσα τους μια μυστική φωτιά, οπότε ένας εμπρησμός μονάχα ποιητικούς σκοπούς μπορεί να εξυπηρετήσει με τον ίδιο τρόπο που ο ήχος της μπουλντόζας δίνει ρυθμό στη μελωδία της εξέλιξης.

Η ανακύκλωση είναι πλέον στη ζωή μας όπως και παλιά, τώρα όμως έχει βούλα κρατική και επιχορήγηση διαφημιστική Τα κατεξοχήν σήματα που την αντιπροσωπεύουν είναι ο κύκλος και το τρίγωνο. Το τρίγωνο δεν καταλαβαίνω γιατί, ίσως επειδή παραπέμπει στη δομή και την ορθότητα, ενώ ο κύκλος είναι λίγο πιο φαιδρός, όσο και φαύλος. Τίποτα δεν μπορεί να στηριχθεί πάνω σε ένα κύκλο, ούτε τέλεια ισορροπούμενες ευθείες που υπό το βάρος της γεωμετρικής του σημασίας, λυγίζουν και γίνονται εφαπτόμενα τόξα. Ήξερα κάποτε ένα παλληκάρι που πηγαινο-ερχόταν σε μονόκυκλο. Γάλλος. Φορούσε το πάντα απαραίτητο στο διαφορετικό τρόπο σκέψης του καπελάκι και έκανε όλες τις δουλειές του με τον μοναδικό του τροχό. Ποτέ όμως δεν μπορούσε να σταθεί απόλυτα ακίνητος, κάθε φορά έκανε μικρές ανεπαίσθητες κινήσεις μπρος πίσω για να διατηρήσει την δυναμική του ισορροπία. Όσο το σκέφτομαι, συνειδητοποιώ πως είναι ίσως ο πιο τίμιος τρόπος για να στέκεσαι όρθιος. Διαρκώς με το φόβο πως μπορεί να πέσεις, διαρκώς υπερνικώντας το μπάσταρδο τέκνο του Νεύτωνα και το χαμένο πρόβατο του Αϊνστάιν με μικρές μηχανικές αλλά απαραίτητες κινήσεις, διαρκώς ακονίζοντας τις αισθήσεις και τις αντιδράσεις σου. Μπορεί η κατά φαντασία ερωμένη του Δαρβίνου να μας έκοψε την ουρά, αλλά διαρκώς βρίσκουμε λύσεις. Συνεχώς ο άνθρωπος κάνει πράματα ενάντια στη φύση του, ένας διχασμός, ειρωνικός όπως ανακάλυψε και η κλίκα του Αισχύλου, του Σοφοκλή και του Ευριπίδη.

Η πτώση βέβαια είναι αναπόφευκτη. Εκεί είναι και όλο το νόημα. Πέρα από τη δολοφονική μας περιέργεια που έχουμε όταν βλέπουμε τα αστραπιαία ατυχήματα του μηχανοκίνητου αθλητισμού (εκπληκτικός όρος αυτός), υπάρχει κάτι πιο βαθύ (όχι, δε με στοιχειώνει), κάτι πιο κοινά προσωπικό σε όλους μας. Αμφιβάλλω άμα μνημονεύεται ποτέ κάποιος για την σταθερότητά του σαν χαρακτήρας, για το αμετάβλητο του ήθος, για την αμετακίνητη πορεία του στον χρόνο, τέτοιες περιπτώσεις είναι το ίδιο βαρετές όσο και ζηλευτές. Ακόμα και ο Terminator έχει τις στιγμές του. Όπως και η νοημοσύνη, έτσι και η ψυχή (αν υπάρχει πέρα από τα στενά υπερ-μεσόγεια όρια του λαϊκού τραγουδιού) είναι παιδί της αναγκαιότητας και των λαθών, όπως ο Θάνατος και ο Ύπνος (α, εσύ πάλι) είναι παιδιά του Ερέβους και της Νύκτας.

Παρένθεση:

(

Dellamorte Dellamore, καταπληκτική ταινία, και φυσικά παρεξηγημένη όπως και το Hudson Hawk και το War Inc. Επίσης γνωστή ως (aka=ε.γ.ω.) Cemetery Man, ένας χαρακτήρας παιδί της Αγάπης και του Θανάτου, των δύο ποιητικών τροχών της άμαξας που σέρνουμε στα χιονισμένα μονοπάτια μας. Τώρα η μαλακία και σε ψηφιακή μορφή.

Κλείνει η παρένθεση.

)

Μονάχα που στη ψυχή, τα λάθη επαναλαμβάνονται αμετανόητα και επίμονα, τροφοδοτούμενα από ένα ένστικτο θολό. Η ψυχή είναι ένα μυαλό χωρίς λογική, ένας νους στερημένος. Από κάθε άποψη λοιπόν, αυτή είναι εξελικτικά επικίνδυνη, αλλά ευτυχώς μέχρι να διανοηθούμε έναν υπολογιστή που να κάνει λάθη, δεν απειλούμαστε από κάτι άλλο πέρα από τους εαυτούς μας. Και να φαντασθεί κανείς πως είναι μονάχα 21 γραμμάρια. Ή τουλάχιστον έτσι λένε.

Ω, εσύ πυρηνικό μανιτάρι (που άλλοτε είσαι σαν αδικημένος φαλλός), που τόσο αστεία και κατ' ευφημισμό βάφτισες το μοίρασμα της πίτας 'Ψυχρό Πόλεμο', ακόμα σε τρέμουμε (ο Φόβος ήταν γιος του Άρη και της Αφροδίτης) και δίκαια, όχι γιατί μπορείς να μας εξαφανίσεις. Όχι φυσικά, το τώρα είναι πάντα υπό διαπραγμάτευση, αλλά το αύριο, η καταδίκη του αύριο, αυτός είναι ο πραγματικός τρόμος, η αμέτρητη δύναμη που έχουμε σκεφθεί, το τελευταίο (άμεσο) όπλο του ανθρώπινου πολιτισμού. Η μόνη γιατρειά στην γενετική ματαιοδοξία του DNA μας είναι αυτοί οι πυρηνικοί μύκητες. Βέβαια υπάρχουν και τα βιολογικά όπλα, που όπως υπονοεί και το όνομα, παρασκευάζονται με φυσικούς και παραδοσιακούς τρόπους και χωρίς λιπάσματα, ενώ είναι και fair trade για τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Ρακοσυλλέκτης λέξεων παρεξηγημένων, απαγωγέας ιδεών ορφανών και παρατηρητής παιγνίων στημένων, αναζητά καλουπάκι προσωπικό για κοινωνικό συμβιβασμό, μια ψυχολογική συμφωνία της Βάρκιζας και κοστούμι κομμένο ραμμένο στα μέτρα του και αγορασμένο στα βαλάντια του.

Ρε, πάρτε το χαμπάρι, ο Joe Strummer πέθανε.

Ψέματα.

Η λογική πέθανε. Ζήτω η απροβάριστη αυθαιρεσία.

Fin.

Νο 3 στα charts

Το btjunkie είναι η συνηθέστερη επιλογή μου για να διαιωνίζω το βεβαρημένο μου διαδικτυακό μου μητρώο. Ο κόπος χιλιάδων καλλιτεχνών μερικά κλικ μακριά, ανέξοδα κυριολεκτικά. Το btjunkie, στην αρχική του σελίδα, είναι χωρισμένο σε δύο panel. Το πρώτο δείχνει τα πιο δημοφιλή torrents που ανέβηκαν σήμερα, και το δεύτερο τα πιο δημοφιλή ενεργά torrents γενικά. Τα υπόλοιπα είναι μερικές απατεωνίστικες διαφημίσεις.

Σήμερα το πρώτο panel έχει σαν τρίτο πιο δημοφιλές το 'Michael Jacksons Memorial Service'. Η μόνη αμαρτία είναι πως είναι ήδη νεκρός και δεν μπορώ να πω να πάει στο διάολο. Για αυτό σκατά στον τάφο του. Κυριολεκτικά.

Είδα το Public Enemy του Mann (στο σινεμά - πλήρωσα), και αναρωτιέμαι πρώτον γιατί κάθε ιστορία πρέπει να ωραιοποιείται και δεύτερον γιατί τόση εμμονή με ψηφιακό handicam το οποίο χειρίζεται κάποιος οπερατέρ με Αλτσχάιμερ.

Δεν ξέρω ποια είναι η διαφορά μεταξύ εμπάθειας και συμπάθειας. Φταίω εγώ που δεν με απασχολεί καθόλου ένας άγνωστος αλλά διάσημος; Εκεί είναι η διαφορά. Είναι διάσημος. Αλλά είναι άγνωστος. Σε εμένα. Οπότε στα αρχίδια μου. Κάνω λάθος;

Δεν ήταν καν σημαντικός δηλαδή. Θα μπορούσα να κάνω λίστα με αυτούς που δεν θα με απασχολούσαν άμα ψοφούσανε, και αυτούς που θα μ' ενδιέφερε. Και μια ενδιάμεση φυσικά. Όχι πως θα λύπουμουνα δηλαδή, απλά θα ήταν ατυχές για τους υπολοίπους μας άμα άφηναν την τελευταία τους εκπνοή (και όχι αναπνοή προφανώς...) να περιφέρεται αδέσποτη παρέα με εκείνη του Καίσαρα. Του Ιούλιου και του Οκταβιανού. Και πολλών άλλων λιγότερο διάσημων στα βάθη της ιστορίας.

Πάντα θα είναι πιο εύκολο να γίνεται ταινία ο Dillinger, ο Παλαιοκώστας, ο Michael Jackson και ο Σεργιανόπουλος. Αλλά η Marie Curie; Όχι, όχι βέβαια, ραδιενέργεια και καρκίνος δεν έιναι το ίδιο sexy όσο τα όπλα και οι κόκες. Όχι βέβαια.

Το χειρότερο όμως είναι ο τρόπος που θα ξαναγραφτεί η ιστορία. Η διαταραγμένη του προσωπικότητα και η παιδοφιλία του (του Jackson ντε) θα γίνουν υποσημειώσεις ακόμη και στην πιο λεπτομερή του ανάμνηση δέκα, είκοσι, τριάντα χρόνια από τώρα. Περίεργο πράμα το μυαλό. Πολλές φορές πιο περίεργο και από τη καρδιά. Σαν κι αυτήν θέλει να τα πιστεύει όλα, άμα το πιπιλίσεις ακόμα και με το πιο αισχρό ψέμα αυτό θα το πιστέψει.

Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος. Ο Ιάσονας Χατζηθεοδώρου είναι γαμάτος.

Βλέπεις;

Το ψέμα είναι δυνατό γιατί έχει θράσος, ενώ η αλήθεια είναι ντροπαλή και αδύναμη. Η αλήθεια είναι ο πηλός και το ψέμα το ευθραστό αγαλματίδιο. Καλό αυτό, να το βάλουν στη 'Βέρα στο μεσαίο'. Βέρα στο κωλοδάχτυλο.

Όχι άλλο επιφάνεια

Όχι άλλο επιφάνεια, όχι άλλες κλεφτές αναπνοές, Δεν μπορώ κι άλλους ήρεμους τυφλούς αντικατοπτρισμούς, όχι άλλες φαιδρές μάζες αέρα να κυματίζουν αναπαίσθητα ένα υδάτινο πέπλο. Διαρκώς χρειάζομαι βάρη να με τραβήξουν σε έναν άγνωστο μαύρο πυθμένα για να γλυτώσω από αυτή την αδιάφορη μετριότητα. Μια θάλασσα γεμάτη μικρές κόκκινες σημαδούρες, ένα λεπτό ακανόνιστο και ήρεμο πλέγμα τεμαχίζει αυτό το υδάτινο τέλμα σε ακόμα πιο γελοία δέματα και εγώ είμαι εκεί, κούφιος, άδειος, επιπλέω γεμάτος αέρα, ένα τσουβάλι γεμάτο κλεφτές αναπνοές, χωρίς ούτε μια εκπνοή. Ένα κιβώτιο αδειανό, ξεχασμένο από κάποιο ταξίδι λαμπρό.

Αυτό με κρατά σε αυτή την ηλίθια μίζερη επιφάνεια, αέρας γεμάτος ψέματα και υποκρισία, 'ίσως' και 'μπορεί'. Έτσι κρατιέμαι, δεν πνίγομαι, δεν πρόκειται να πνιγώ ποτέ, όσο τυχαία, ή άτυχα πρόσωπα αντικαθιστούν το ένα το άλλο. Ο πολιτισμός της προσωπικής μου μιζέριας είναι αυτός που με ταΐζει με φτηνά λικέρ, σκονισμένα αδιάβαστα βιβλία, φαντασιόπληκτες μαθηματικές εξισώσεις, ειρωνεία και σαρκασμό σε μαγνητοσκοπημένα μπουκαλάκια εφήμερης ξεγνοιασιάς και σκοτεινές φωτογραφίες, πάντα σκοτεινές φωτογρφαφίες, πρόχειρες εμφανίσεις της φωτογραφικής μηχανής του μνημονικού μου. Η καθημερινότητα μου, μια συλλογή από ξεχασμένες στιγμές που βυθίζονται σε ένα ναυάγιο τσέπης με εμένα τον μοναδικό πάντα επιζώντα. Αυτά βυθίζονται κι εγώ αναπνέω σε μια θάλασσα τόσο ήρεμη που θα αρρώσταινε ακόμη και τον πιο φοβισμένο ναυτικό. Ούτε τα χέρια μου δεν απλώνω να πιαστώ από εκείνα, όλα αυτά που με το βάρος τους το αληθινό ταξιδεύουν στον σκοτεινό πυθμένα των ονείρων μου.

Εκεί είμαι λοιπόν, στην επιφάνεια. Μερικές φορές όμως, μερικές φορές είμαι αρκετά τυχερός, και οι μικροί θησαυροί μου αρχίζουν να λαμπηρίζουν από το βάθος, δημιουργούν μικρές δέσμες φωτός που αναδύονται, σκίζουν τα ήρεμα νερά μου και ψάχνουν ταίρια στον νυχτερινό ουρανό. Ή μήπως είναι το αντίστροφο; Διακρίνω πολύ λίγο πια.

Συγνώμη...

- ... αλλά, φαίνεται πως έχω χάσει τη μνήμη μου.
- Μπορεί να την περιγράψετε;
- ...

όταν τα έλεγα εγώ...

http://filmsail.blogspot.com/2007/10/digital-taboo-n142.html

http://www.thelocal.se/19604/20090522/

What blogs are

There are so many fine words which frequently will stray far from their standard meaning, and enclose a temporal significance which enhances and alters our understanding of them. Some of these for example are 'participatory', 'community', 'open', words that were -and still are- associated with the Web 2.0 trend, of which blogs were, and are the central core.

At first blogs were electronic journals, and as such were an on-line collective of their author's first hand experience, and soon they were recognized as an excellent reporting tool outside the organized media's control and into the public domain. Soon enough however, the fad, thanks to the easiness with which anyone could get published, resulted in the creation of millions of blogs, of which in reality only a very small fraction have any significance or importance. Collective testimonials (related or not to the public domain) were replaced by collective opinions on a multitude of matters. With the exception of subject specific blogs (which usually have multiple authors), personal blogs usually drift from one subject to another, with no care or caution, emulating essentially anyone from traditional media column writers (with bloggers reproducing news articles and mimicking popular opinions of one side or the other) to radio show hosts and stand-up comedians.

To put it bluntly, blogs, by and large, are now a collective unsubstantiated ranting which confuses and at the same time glorifies its participants. Neglecting the innumerable blogs that are essentially link-farms, marketing side-arms, propaganda tools and traffic driven dribble with hordes of content writers supporting them, blogging has unfortunately created a subdued participatory culture that in all its earnesty is shameful. The couch potato left the TV for the PC, and became the chair god of her/his own little world, protected by ready-made CSS styles, witty remarks and supportive comments by friends and relatives. Creativity has been replaced by emulation, arguments by comments, ideology by fragmented ideas, and activism by ridiculous self-satisfying support banners. It is now much safer and convenient to have ideas rather than act upon them. In as much as automatic spell-checkers have worsened our average spell checking abilities, blogs have numbed our reaction nerves towards community and global issues in an unprecedented manner. Through some inexplicable mechanism, information and opinions have turned from cornerstones of reactionism to the veil of apathy and self-indulgence.

Blogs and the Internet are not of course to blame. Such Web 2.0 criticism has touched other similar 'you' innovations, like Wikipedia, Youtube, Facebook and others, in a rather disappointing realisation that despite all the developing efforts and the fascinating ideas, the Internet as a whole, similar to so many other aspects of our social and economic activities (arts, TV, politics, etc.), and like the tool it is, serves as a mere reflection of our culture and civilization and not as a panacea to our shortcomings.

Sure enough Web 2.0 delivered most of it's promises, except mostly for the 'collective intelligence' functioning as the best and ultimate determinant of what is valuable and important. Few know for example that Tufts University has an astonishing easy to access collection of ancient Greek and Roman texts (both in the original and translated versions), while more than 120 million are struggling to place Avril Lavigne's 'Girlfriend' video to Youtube's all time number one. Sure enough, I am not deviously struggling to demean Avril's vocal contribution to the arts, but the point I am simply trying to make is that popularity does not guarantee quality, objectivity, value and professionalism, but it merely echoes public acceptance.

As a consequence, it seems that Web 2.0 has succeeded in empowering the people, and the people have failed to do much with the new tools available to them. Although the Internet, along with the many other derivatives of the micro-chip economy, plays an important role in our everyday life, it has not changed much in the broader spectrum. The issues concerning and affecting the general public as well any individual are still pretty much the same as twenty years ago (with the possible exception of copyright issues that have been with us for a long period of time), and I personally cannot think of one single issue that has been resolved in it's entirety thanks to new technologies.

This all goes to prove that regardless of the easiness with which a 21st individual can perform certain tasks (communicate and commute, create in any form or shape, interact with systems of all sorts and with other individuals), there are other fundamental elements of her/his society that shape and direct her/his quality of life and extend her/his spirit, like decision-making ability (in contrast to opinion expressing), justice, education and independent critical thought (in contrast to unbiased acceptance of the popular opinion) and economic functioning just to name a few that have been tantalising our civilization for more than 3000 years.

Here we stand then. Where we go does not depend much on the new technologies reading themselves to be introduced to our normality, but how much are we willing to drive ourselves to something that is true tangible, and is not necessarily described by a <style> tag.

P.S. It goes without saying that the present blog exhibits most if not all the symptoms of the 'bad blog' pathology...

Πολιτικά Μηνύματα

Παρατίθονται κάποια από τα περίφημα εκλογικά μηνύματα του λαού και όχι μόνο...

My phobias

It used to be all about arguments, concepts, reasoning, structured propositions and all that. Now it is all about lists. Lists are the new black. Here are my fears. Apparently. Okay, they are not exactly fears or phobias, more like obscure random causes of distress.

Agateophobia – Fear of insanity
Anyone can calmly say that are not afraid of insanity because once you are insane you don’t generally realize your situation and thus you are blissful in your ignorance. Wrong. These people have never flirted with insanity, because otherwise they would know that insanity can be expressed as the futile struggle to keep hold of your senses. If that makes any sense of course.

Anthropophobia – Fear of people or society
I am an antisocial son of a bitch for a good reason.

Anuptaphobia – Fear of staying single.
Sad, me knows.

Athazagoraphobia – Fear of being forgotten or ignored or forgetting.
See above.

Cacophobia – Fear of ugliness.
Yes, I am afraid of myself. I always sneak up on myself when I look at a mirror, but I never quite manage to surprise me.

Catagelophobia – Fear of being ridiculed.
I once pissed myself in class. Twice. Traumatic. Thank god I don't like guns.

Eleutherophobia – Fear of freedom.
That probably makes me a masochist, which actually makes great sense.

Eremophobia – Fear of being oneself or of loneliness.
See above.

Ergasiophobia – Fear of work or functioning.
I am not lazy, I am just afraid!!!

Gamophobia – Fear of marriage (and marriages).
Never mind my future marriage (brrrr), I am afraid of other people’s marriages. People should seriously stop getting married, it's getting ridiculous. Sign a contract or elope, but stop that whole socially depressive marriage thingy.

Gelotophobia – Fear of being laughed at.
See above. I prefer to laugh at others than getting laughed at.

Homophobia – Fear of sameness, monotony or of homosexuality or of becoming homosexuals.
I am proud and I am aloud. I am a homophobic! I am also however a victim of homophobicophobia, a potentially dangerous social disease.

Iatrophobia – Fear of going to the doctors or of doctors.
Doctors suck. They never give you any good news and they want money as well. What’s the point? You get there, they never tell you something like ‘hey, your penis grew two inches since the last time I saw you, and I 'll get my sexy nurse to double check’. Instead they tell you have testicular cancer, and they have to cut your balls off, and turn you into a eunuch without the benefits of the beautiful voice, or stick their thumb up your arse or something like that. Not to mention of course the fact that if what they said about preventive medicine was true, they would be out of business, and they are not. So they are liars on top of everything else.

Macrophobia – Fear of long waits.
I am not really afraid of them, they just really piss me off. A waste of my precious time which I could have spent bitching about something else.

Philophobia – Fear of falling in love or being in love.
Let’s just say it’s true. But on a personal note, I hate all those twits abusing the word every so often.

Scelerophibia – Fear of bad men, burglars.
I am a pussy, I know. Not of course, that there are many people waiting for burglars in their homes ready to have some good old head bashing fun.

Taeniophobia – Fear of tapeworms.
Tapeworms are fuckers! Imagine having a long fucking parasite in your intestines stealing of your food, eating the good stuff, and leaving you with all the bad things and the fat. Kill all tapeworms, those lazy fucks.

Teratophobia – Fear of bearing a deformed child or fear of monsters or deformed people.
No-one will ever admit to that. No one!

Big surprising upset: Fear of commitment is not listed in the official lists. Thank you very much all ex and future girlfriends, I win all arguments with science!

I am quite the neurotic, right?

PS. My spellchecker only has homophobia in it’s database.

Άκυρα πολιτικά ερωτήματα - the sequel

Χάρη στην επιστημονική μου παιδεία σκέφτηκα να φτιάξω έναν πίνακα με τα διάφορα κόμματα, κριτήρια αξιολόγησής και βάρη αυτών, τα οποία ορίζονται από τις προσωπικές μου προτιμήσεις αλλά και την ιδιαιτερότητα των ευρωεκλογών.

Τα κριτήρια είναι:

• Ιδεολογία: Ο πραγματικός βασικός ιδεολογικός κορμός τον οποίο εκπροσωπεί κάθε κόμμα, όπως φαίνεται από τις πράξεις του και από τα λόγια τους, αλλά σίγουρα όχι από τα διάφορα καταστατικά και τις επικοινωνιακές αηδίες.
• Ιδέες: Οι ιδέες είναι τα θεωρητικά εκείνα πολιτικά σχέδια τα οποία απορρέουν από την ιδεολογία. Αν και πιο κάτω υπάρχουν θεματικές ενότητες, αυτή η κατηγορία τις βαθμολογεί στο σύνολο τους, και στο κατά πόσο μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά μεταξύ τους.
• Αποτελεσματικότητα: Αυτή η κατηγορία αξιολογεί ταυτόχρονα πόσο καλά εφαρμόζονται οι ιδέες, αλλά και πόσο αποτελεσματικό είναι το κάθε κόμμα στο να αναλάβει κάτι και να διεκπεραιώσει
• Πρόσωπα: Οι ικανότητες και οι χαρακτήρες των ατόμων που ανήκουν στο κόμμα συνολικά, αλλά και αυτών που διεκδικούν την ψήφο.
• Συνέπεια - Ήθος: Αυτή η κατηγορία έχει να κάνει με το κατά πόσο τα προεκλογικά προγράμματα και υποσχέσεις ακολουθούνται στην μετεκλογική περίοδο, όπως και το γενικότερο ήθος που διέπει το κόμμα, και το πόσο χαμηλά μπορεί να πέσει για να μαζέψει κανένα ψηφαλάκι. Μαζί με την κατηγορία της Δημόσιας Διοίκησης μοιράζονται τη διαφθορά και την αντιμετώπισή της.
• Δημοκρατικό Αίσθημα: Εδώ μετράται η στάση του κόμματος απέναντι στην εκλογική διαδικασία, οι συνταγματικές του προτάσεις και η διάθεσή του για διάλογο και συνεργασία.
• Κοινωνία: Κάτω από αυτό το γενικό πλαίσιο, συμπεριλαμβάνεται η κοινωνική συνοχή, οι διάφορες κοινωνικές παροχές και υπηρεσίες, όπως και άλλες θεματικές ενότητες που ακολουθούν ξεχωριστά.
• Οικονομία: Τα γνωστά. Φορολογία, προϋπολογισμός, αναδιανομή πλούτου.
• Παιδεία: Τα γνωστά, συμπεριλαμβάνει και τον πολιτισμό.
• Υγεία: Τα γνωστά.
• Δικαιοσύνη: Τα γνωστά.
• Ασφάλεια: Περιλαμβάνει την έννομη τάξη και την εθνική άμυνα.
• Εξωτερική Πολιτική: Τα γνωστά, με κύρια ζητήματα αυτά των ελληνοτουρκικών σχέσεων, το μακεδονικό και το Κυπριακό.
• Δημόσια Διοίκηση: Περιλαμβάνει τη γραφειοκρατία, την πολυνομία, την εξυγίανση και την διαφθορά.
• Αγροτική Πολιτική: Τα γνωστά.
• Εργασιακά - Ασφαλιστικό: Τα γνωστά. Κατώτερος μισθός, συνδικαλισμός, ωράρια, δικαιώματα και τα λοιπά.
• Τοπική Αυτοδιοίκηση: Αποκέντρωση και αποτελεσματικότητα των κομματικών δημάρχων-νομαρχών όποτε ανέλαβαν τέτοια πόστα.
• Προοδευτισμός: Αυτή η κατηγορία μετράει πόσο προοδευτικό (το αντίθετο του συντηρητικού) είναι το κάθε κόμμα, όπως επίσης και την ικανότητα του να εφαρμόσει και να διαχειριστεί αλλαγές και μεταρρυθμίσεις
• Κρατικός Παρεμβατισμός: Αυτή η κατηγορία αξιολογεί το μέγεθος του (προτεινόμενου) κράτους, την κεφαλαιακή ελευθερία, και τις προτάσεις και τις ικανότητες των κομμάτων σχετικά με τις ΔΕΚΟ.
  
• Ατομικός Φιλελευθερισμός: Η ενότητα αυτή καλύπτει κυρίως το φάσμα των ατομικών δικαιωμάτων. Είναι παράλληλο με το δημοκρατικό αίσθημα, αλλά περιορισμένο στις ατομικές ελευθερίες και ευθύνες.
• Ταξική Εκπροσώπηση: Επειδή η Μαριάννα Λάτση δεν ψηφίζει ΚΚΕ και η ταξική πάλη δεν είναι ακριβώς ανύπαρκτη, καλό είναι να λαμβάνεται κι αυτό υπόψη.
• Ευρώπη: Η τελευταί αυτή κατηγορία αντιπροσωπεύει τις ιδέες του κάθε κόμματος για την ΕΕ καθώς και την εμπειρία του και την αποτελεσματικότητά του στα όργανα της Ευρωβουλής.
  

Ο παρακάτω πίνακας (δυστυχώς σε μορφή εικόνας αφού τα tables και η html είναι τσακωμένοι από καιρό) δείχνει τις προσωπικές μου βαθμολογίες (0-10) και βάρη(από 1 έως 6).

Εννοείται πως οι βαθμολογίες του βαθμολογητή (οι δικές μου δηλαδή!) αντιπροσωπεύουν και τον τρόπο σκέψης του, αφού στη δική μου περίπτωση είναι ένας συγκερασμός προσωπικών πεποιθήσεων (κατά πόσο οι απόψεις μου ταυτίζονται με αυτές του κόμματος), αντικειμενικών γεγονότων και τοποθετήσεων, και δημοκρατικών και κοινωνικών αναγκαιοτήτων. Για παράδειγμα δεν συμφωνώ πλήρως με την αγροτική πολιτική του ΚΚΕ, αλλά είναι βασικός άξονας του συγκεκριμένου κόμματος με πληθώρα προτάσεων και έντονη συνδικαλιστική απήχηση στον συγκεκριμένο τομέα, για αυτό και λαμβάνει υψηλή βαθμολογία. Αντίστοιχα, και τα βάρη δείχνουν πόσο σημαντική είναι η κάθε ενότητα για τον βαθμολογητή, και οι τιμές τους αποτελούν και πάλι προσωπική επιλογή, όπου όμως αντικατοπτρίζεται η ιδιαιτερότητα των εκλογών. Έτσι, για παράδειγμα, τα πρόσωπα δεν έχουν τόσο μεγάλη σημασία (αφού το ψηφοδέλτιο είναι ασταύρωτο), αλλά το βάρος που αντιπροσωπεύει την αντιμετώπιση και την εμπειρία του εκάστοτε κόμματος στα ευρωπαϊκά ζητήματα παίρνει την υψηλότερη τιμή.

Παρ' όλα αυτά και επειδή είμαι φλύαρος, πρέπει να εξηγήσω κάποια πράματα:

• Σε κάθε βαθμολογούμενο κριτήριο, ο βαθμός συμπεριλαμβάνει τόσο τις προτάσεις, όσο και την αποτελεσματικότητα του κόμματος στον εκάστοτε τομέα, παρόλο που η αποτελεσματικότητα είναι ξεχωριστό κριτήριο.
• Για όσα κόμματα δεν είχα σαφή εικόνα, η βαθμολογία είναι μεταξύ 2 και 3.

Επειδή όμως ένας πίνακας χωρίς το αντίστοιχο graph είναι σαν αμάξι χωρίς ζάντες, ιδού οι χρωματικές ικανότητες του Office 2007.


Και τώρα η φαρμακερή... Όπως πριν μερικούς μήνες λέγαμε 'όχι άλλα πλιάτσικα, όχι άλλο Πλιάτσικα', τώρα εγώ φωνάζω:

ΟΟΟΟΟΟΟΧΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ, ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΣΥΡΙΖΑ!!!!

'Ελεος πια! Όσο και να τα πειράξω τα ρημάδια τα νούμερα είναι αδύνατον να ξεφύγω από τα πλοκάμια του ξύλινου φλώρου Τσίπρα, και άμα τα μαγειρέψω ακόμα περισσότερο μπορεί να πέσω στα βαριά ναρκωτικά του ΠΑΣΟΚ, ενώ ακόμη κι αν έπεφτα στους Δημοκρατικούς, θα ήταν χαμένος κόπος αφού είναι εκτός εκλογικής διαδικασίας ελέω Αρείου Πάγου. Έτσι, μετά από όλη αυτή τη διαδικασία, ακόμη (!) δεν έχω αποφασίσει τι θα ψηφίσω παρόλο που όλα δείχνουν πως οφείλω πλέον να γίνω ένας σταθερός υποστηρικτής του γαμω-ΣΥΡΙΖΑ (καθώς γράφω προετοιμάζω τα ταξιδιωτικά μου έγγραφα για μετανάστευση στη Δανία ή τον Καναδά...).

Εσείς όμως οι υπόλοιποι, μπορείτε να δοκιμάσετε το ίδιο σύστημα και να βγάλετε τα δικά σας συμπεράσματα. Ακολουθώντας τα παρακάτω link μπορείτε να κάνετε export το φύλλο υπολογισμού (το zoho προτείνεται καλύτερα) ή να το δουλέψετε επί τόπου και να το κάνετε publish και σαν ιστοσελίδα (οπότε δουλεύετε καλύτερα με το google documents - μονάχα πρώτα μην ξεχάσετε να κάνετε copy και rename το υπάρχων sheet).

Google Documents: http://spreadsheets.google.com/ccc?key=rlrj--pScjEVK0Xh8I8vFRA

Zoho: http://public.sheet.zoho.com/public/lapikuhu/evroekloges-2009


Εννοείται πως μπορείτε να αλλάξετε τα πάντα (βαθμολογίες, βάρη, κατηγορίες). Τη συνολική βαθμολογία την έχω 'κρύψει' επίτηδες με λευκό χρώμα στη γραμματοσειρά, ώστε να μην επηρεάζεστε όση ώρα βαθμολογείται τα υποψήφια αφεντικά σας. Το αντίστοιχο διάγραμμα (το οποίο ανανεώνεται αυτόματα) έχει τοποθετηθεί και στις δύο περιπτώσεις κάτω από τον σχετικό πίνακα.

Μικρά, λίγα και τελείως ασήμαντα

Περίεργα λάθη

Μετά το βρώμικο '89, φαίνεται πως έχουμε και το βρώμικο '09, με πόλο ενδιαφέροντος τη σχέση δικαιοσύνης και πολιτικής. Με σπασμωδικούς χειρισμούς, δύο από τις τρεις θεσμικές εξουσίες της χώρας, έχουν επιτύγχει την αποδυνάμωση των δικαστικών διαδικασιών που θα οδηγήσουν στην τελική διαλεύκανση του σκανδάλου Siemens και την απόδοση ευθυνών και ποινών. Από τη μια, υπάρχει η διαφυγή υπόπτων στη Γερμανία, οι ευθύνες του ΥΠΕΞ και του διπλωματικού σώματος στην πλέον ονομαζόμενη 'υπόθεση Μοντεβιδέο', η μή απόδοση του πλήρους φακέλου στον δικηγόρο (ο Τσοβόλας είναι αυτός παρεπιπτόντως) του Σκαρπέλη, που μπορεί κάλλιστα να οδηγήσει σε κακοδικία, η σύλληψη του Σκαρπέλη και του Γεωργίου λίγες ώρες μετά την κλήση τους σε απολογία μετά τις Ευρωεκλογές, και το τελευταίο περιστατικό, η ανήθικη και θρασύδειλη σύλληψη-παράδοση των γυναικόπαιδων του Καραβέλα με πενιχρές αιτιάσεις και προχειρώς συνταγμένα εντάλματα σύλληψης, κατόπιν αποτυχίας του περιορισμού εξόδου του ίδιου του Καραβέλα και του Χριστοφοράκου με τρόπο ευτελιστικό για την εκτελεστική και δικαστική εξουσία.

Αυτό το σύνολο των λάθος χειρισμών (που μπορεί να είναι καθόλα σύννομες) οδηγεί στην υποψία πως κύκλοι εντός και εκτός των δικαστικών κύκλων επιθυμούν οι σχετικοί φάκελοι να διατρηθούν νομικά με τελικό αποτέλεσμα την θωράκιση των υπερασπιστικών γραμμών των κατηγορουμένων, ενώ παράλληλα οι επικείμενες Ευρωεκλογές να απογυμνωθούν από όποια δημόσια διαβούλευση επί της ουσίας μπορούν να έχουν. Μακάρι να αποδειχθεί ένας ατυχής συνδιασμός λανθασμένων χειρισμών και υπερβάλλοντα ζήλου.

Ασχέτως όμως των τυχών επικοινωνιακών παιγνίων της υπερασπιστικής γραμμής και του υπόγειου πολέμου μεταξύ ΜΜΕ και δικαιοσύνης, οι προς το παρών δικαστικές ενέργειες και η παραρέουσα φιλολογία πενιχρούν μπροστά στα βασικά ζητήματα που ελάχιστοι ακουμπούν και πρέπει να εκτεθούν στην κοινή αντίληψη και γνώμη. Τα πραγματικά ζητούμενα είναι:

• Να αποδειχθεί με επιτυχία η ενεργή δωροδοκία των στελεχών της Siemens, να καταδικασθούν ανάλογα και να δημευθεί μέρος της περιουσίας τους με ποσοστό αντίστοιχο του άμεσου και έμμεσου πλουτισμού τους από αυτή. Κατά πόσο αυτό είναι εφικτό (που μάλλον δεν είναι) εξαρτάται από τόσο τη Γερμανική νομοθεσία όσο και από την Ελληνική, αλλά όπως και να έχει θα είναι απαράδεκτο να παραμείνουν ατιμώρητοι οι ενεπλεκόμενοι.
• Ασχέτως της παραγραφής, να κατανομασθούν όλα τα πρόσωπα, πολιτικά και μή, τα όποια είτε ήταν αποδέκτες της δωροδοκίας ή γνώριζαν για αυτήν, και να αποκαλυφθούν όλες οι σχετικές λεπτομέρειες χωρίς καμία σκιά, υπαινιγμό ή κουκούλωμα.
• Εν συνεχεία και της υπόθεσης Παυλίδη, να ανοίξει ο διάλογος για τα προνόμια των βουλευτών, και να καταργηθούν άμεσα αυτά, όπως επίσης και να αυξηθεί το όριο της παραγραφής.
• Να κατατεθούν προτάσεις και να βρεθεί επιτέλους μια λύση για τους δημόσιους διαγωνισμούς και το διάτρητο αυτών όπως και τις φωτογραφικές προκυρήξεις.
• Να αναρωτηθούμε όλοι πως είναι δυνατόν να τρέχουμε πίσω από την ουρίτσα του κάθε Καραβέλα και του κάθε Χριστοφοράκου.
  

Λίγη σημασία όμως έχουν αυτά, όταν ακόμη απουσιάζουν τα κίνητρα και η θέληση για την καταπολέμηση της διαφθοράς και του οικονομικού εγκλήματος. Αν και η συγκυρία είναι εξαιρετική ώστε να υπάρξει μια απαραίτητη στο δημόσιο βίο κάθαρση σε όλα τα επίπεδα, κάτι τέτοιο δεν πρόκειται να γίνει Το σύστημα από τη φύση του έχει αυτό τον ιδιόμορφο μηχανισμό αυτοπροστασίας όπου αν το δημόσιο αίσθημα περί δικαίου εξυπηρετεθεί από τηλεοπτικά δικαστήρια, ψεύτικους τσαμπουκάδες και μερικές καταδίκες αλά Πέτσος, το λαϊκό μαίνος θα κατευναθεί, η δικαιοσύνη θα ναρκωθεί και οι ελάχιστα ικανοί δωροδότες θα έχουν απομακρυνθεί από τους μηχανισμούς του συστήματος, αφήνοντας τους καλύτερους να σκεφτούν ακόμη καλύτερους και νομιμότερους τρόπους για να λειτουργούν οι οικονομικές ολιγαρχίες με άνεση και απόλυτη κυριαρχία.

Υ.Γ. Εμπρός στο δρόμο που χάραξε ο Σαλιαρέλης, Γεωργίου και Σκαρπέλης (οι δύο της Siemens που δεν πρόλαβαν να διαφύγουν) 'ένιωσαν αδιαθεσία' και διακομίστηκαν σε νοσοκομείο...

Hail ΕΣΡ

Η ελευθερία στον λόγο, την έκφραση και την σκέψη δεν εξαιρεί εμπορικές χρήσεις, αηδίες, κακόγουστα αποτελέσματα, ακόμη και ζωντανά-νεκρά αίσχη. Κι όμως επιμένουμε στους κανόνες της υποκρισίας, και το ΕΣΡ αποφάσισε την διακοπή (κατόπιν εορτής βέβαια) του γνωστού εισαγόμενου εμετού με την επωνυμία 'Η στιγμή της αλήθειας'. Όσο χυδαία και στημένη μπορεί να είναι η εκπομπή (κι όσο αντιπαθητική είναι η παρουσιάστριά της), τίποτα δε δικαιολογεί την διακοπή της με την προϋπόθεση φυσικά πως οι συμμετέχοντες έχουν πλήρη γνώση των κανόνων και των νομικών τους δικαιωμάτων. Τώρα για εμάς τους καταναλωτές, είναι δικαίωμά μας να λοβοτούμε τον εαυτό μας μπροστά στο χαζοκούτι με ακόμη μεγαλύτερες αηδίες όποτε και όπως θέλουμε.

Υ.Γ. Χαρακτηριστικό του επιπέδου των αποφάσεων του ΕΣΡ είναι η επιβολή προστίμου στην σειρά 'Αληθινοί Έρωτες' λόγω 'χαμηλής ποιοτικής στάθμης'! Φανταστείτε να είχαμε κάτι σαν το ΕΣΡ για τους βουλευτές μας...

Εκείνα τα όνειρα

Υπάρχουν εκείνα τα όνειρα που βλέπεις τα μέλη σου, δίχως τις απολήξεις τους, τα χέρια σου χωρίς τις παλάμες, χωρίς τα περίεργα δάκτυλα. Δεν υπάρχει αίμα, ή η αίσθηση του πόνου ή της φρίκης, απλά οι άκρες των χεριών σου απουσιάζουν. Ο τρόμος είναι αρκετός.

Είναι εκείνη η αίσθηση που έχεις όταν η θέληση είναι αδιάφορη μπροστά στην απουσία της δυνατότητας. Απλώνεις τα άδεια χέρια σου, μα δεν μπορείς να αγγίξεις τίποτα, χάνεις την ισορροπία σου και σκοντάφτεις, πέφτεις. Γεύεσαι το στιφό χώμα της ανόργανης εξορίας σου.

Ποτέ μου δεν θυμάμαι πως τελειώνουν εκείνα τα όνειρα.