Ένα τσουβάλι φράγκα

Στη μητριά του καπιταλισμού, τα κουστουμάτα παλικάρια σκεφτήκανε ένα ακόμη φοβερό τηλεοπτικό σόου το οποίο πραγματικά πρέπει να φυλαχθεί σε κάποια μελλοντική ταινιοθήκη προς υπενθύμιση των νεκροζώντανων και διαπαιδαγώγηση των παίδων. Διέπεται όχι μόνο από τα τυπικά μεταμοντέρνα στοιχεία και την αυτόματη ειρωνεία την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις, αλλά και από μια αδυσώπητη κοινωνική κριτική, η οποία βγαίνει στην επιφάνεια διακριτικά και πονηρά, αφοπλίζοντας τις αντιστάσεις.

Στο 'A Ton Of Money' -με σήμα έναν Άτλα που σηκώνει στοίβες χαρτονομίσματα- μια ντουζίνα και βάλε 'όμορφοι' επί τω πλείστον και καταχρεωμένοι στις τράπεζες και στις πιστωτικές άνθρωποι τσακώνονται και ψηφίζουν ο ένας τον άλλο on camera για να κερδίσουν ιδανικά ένα εκατομμύριο δολάρια, αν και χάρη στις διάφορες δοκιμασίες στη διάρκεια των οποίων κουβαλάνε τα χαρτονομίσματα σε δύσβατες περιοχές, το ποσό αυτό μειώνεται σημαντικά. Το πρόγραμμα το παρουσιάζει ένας πλαστικός παίχτης του NFL (η θεοποίηση του ναρκισισμού, της πολυτέλειας και του ηδονισμού) ενώ ακόμη και οι ψηφοφορίες γίνονται με ματσάκια των των δέκα χιλιάδων, από τις οποίες προκύπτουν δύο υποψήφιοι προς αποχώρηση και διαπόμπευση, και εν τέλει ένας μετά από μια ακόμη δοκιμασία, το 'Prove your worth' (πόσο αξίζεις). Ιδιοφυές.

Εκ πρώτης όψεως ο θεατής καλείται να γελάσει και να ειρωνευτεί τους διαγωνιζόμενους και φυσικά να παίρνει μάτι κάνα κωλαράκι και κάνα σιλικονάτο βυζί που σκάει να σκίζει το φανελάκι που θαρραλέα το συγκρατεί. Εν συνεχεία βέβαια αρχίζεις να ταυτίζεσαι, να εμπλέκεσαι, να συμπαθείς και να αντιπαθείς, και φυσικά να θέλεις κι άλλο, όσο οι τσακωμοί εντείνονται και τα φασώματα φουσκώνουνε (σωστό, γιατί οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να σκεφτούν την καριέρα τους και μετά το σόου). Μα όπως και σε όλα τα ριάλιτι (1), έτσι κι εδώ υπάρχει η πιο σοφιστικέ ματιά, το τρίτο μάτι στο σφαγείο, η οποία δεν είναι μονάχα μια ενδοσκόπηση στον χαμηλότερο παρανομαστή της ανθρώπινης φύσης, αλλά και στα απίστευτα μετέριζια μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε αποβολή, η επιστροφή στα θρανία για τους μαθητές της Τι-Βι όπου τα κορμιά τους ανακυκλώνονται και χρησιμοποιούνται για τους νέους σπουδαστές του παρακμάζον καταναλωτισμού.

Πρώτο μάθημα, οι ωραίοι έχουν χρέη. Από τους εκλεκτούς ανταγωνιζόμενους, μόνο δύο είναι 30 και άνω, ένας εκ των οποίων είναι ο μόνος μαύρος ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι ο πρώτος που φεύγει από το σόου με βαλίτσες δεμένες στους καρπούς και στους αστραγάλους με χειροπέδες. Φοβερή εικόνα με άμεση αναφορά στην ιστορία του ρατσισμού στις ΗΠΑ, προσπαθώντας ίσως να πείσει το λευκό κοινό πως ο ρατσισμός είναι εργαλείο των αφεντάδων και πως στο χρήμα είμαστε όλοι δούλοι.

Μάθημα δεύτερο. Το χρήμα μπορεί να είναι στη ρίζα του προβλήματος, ταυτόχρονα όμως είναι και η σωτηρία, χέρι-χέρι με την τι-βι. Κάποτε ο Andy Warholl υποσχόταν 15 λεπτά φήμης, τώρα η ιντελιγκέντσια της επικοινωνίας προσφέρει ακόμη και την οικονομική σωτηρία για όποιον φανεί άξιος. Με το που ο παρουσιαστής αποκαλύπτει στα κρέατα το διεκδικούμενο ποσό -αφού πρώτα τους έχει υπενθυμίσει τα χρέη που έχουν- αλαλιάζουν με χαρά και ελπίδα πλανώμενοι πως επιτέλους θα ξεφορτωθούν τα δεσμά τους και όλα θα πάνε καλά όπως στις διαφημίσεις. Όμως, όπως και στο Χαΐλαντερ, μόνο ένας μπορεί να κερδίσει το τελικό ποσό, όποιο κι αν είναι αυτό, αν και ομολογουμένως οι πιθανότητες είναι αισθητά καλύτερες από ότι στην πραγματική οικονομία.

Μάθημα τρίτο. Η επιβίωση είναι επιτυχία, η ανθρωπιά και αλληλεγγύη είναι εμπόδια στην επιτυχία. Στην πρώτη δοκιμασία, ο ευτραφής μαύρος ανταγωνιζόμενος παθαίνει θερμοπληξία, αλλά κανείς δεν τρέχει να τον βοηθήσει πλην του ιατρικού τιμ της παραγωγής, κι αυτό αφού έχουν σιγουρευτεί πως πρώτα έχει παραμιλήσει και παραπατήσει μπροστά στην κάμερα για αρκετό και χρήσιμο για το μοντάζ χρόνο.


Μάθημα τέταρτο. Δεν έχει σημασία τι πραγματικά είσαι και κανείς, αλλά πως το περιβάλλον σου σε εκλαμβάνει και σε αντιμετωπίζει. Είσαι μέλος της ομάδας; Είσαι κανονικός; Έχεις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσεις στις ψηφοφορίες. Αν όχι, ετοιμάσου να ακολουθήσεις το ντροπιαστικό δρόμο της επιστροφής. Μπουυυυυυυ! Επέκταση του μαθήματος: τα σκληρά αρσενικά και τα θελκτικά θηλυκά, οι υπηρέτες της κατασκευασμένης νόρμας παλαιότερων δεκαετιών έχουν πολύ καλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν.

Bonus μάθημα οπτικής παραίσθησης. Οι δύο όψεις του νομίσματος είναι ίδιες. Οι ανταγωνιζόμενοι 'κουβαλάνε' στη πλάτη τους χρέη, τα οποία για να ξεπληρώσουν θα πρέπει να κουβαλήσουν στην πλάτη τους χρήματα, όπως και στο σύμβολο της εκπομπής. Δηλαδή ότι και να κάνεις ένα λουμπάγκο δεν το γλυτώνεις.

Τα επιμέρους μαθήματα είναι ακόμη πολλά, και αν κάποιος παρακολουθήσει την τηλεοπτική αυτή αρένα θα χρειαστούν τόμοι για να τα αποδελτιώσει και εν τέλει δεν υπάρχει και λόγος να ασκείς μια διαρκής λοβοτομή για να της ασκήσεις κριτική εκ του δεινοπαθούς. Το κυριότερο μάθημα παραμένει αναλλοίωτο όπως και στις υπόλοιπες εκπομπές του είδους. Τα πάντα είναι αναλώσιμα, και πόσο μάλλον οι άνθρωποι που προσφέρονται τόσο εύκολα, θύματα της ίδιας τους της απελπισίας, συνεχιστές της ίδιας τους της κοροϊδίας και απαξίωσής τους. Ο καταναλωτής γίνεται προϊόν για τον ίδιο του τον εαυτό, καλωσήρθατε στον καλωδιωμένο κανιβαλισμό με χορηγό την πιστωτική κάρτα που χρωστάτε τα ρουχαλάκια του παιδιού σας. Σίγουρα, οι παραγωγοί αυτών των εκπομπών είναι χασάπηδες και κρετίνοι, μα ποτέ μου δεν έχω ακούσει για ζώα που μπαίνουν οικειοθελώς στο σφαγείο και τρώγονται μεταξύ τους, ένα θέαμα που θα έκανε σίγουρα τον κάθε πραγματικό χασάπη να κλάψει με θλίψη.

Μια άλλη αδιάφορη παρατήρηση ή ανάκληση του ψηφιακού παρελθόντος άμα θες, είναι πόσο πολύ η εκπομπή θυμίζει το Runing Man του 1987 (βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Stephen King), όπου ο διαγωνιζόμενος πάλευε όχι για τα λεφτά, αλλά για την ελευθερία του, την οποία τελικά κερδίζει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο από το απαιτούμενο από την παραγωγή. Σαμπόταρε το σενάριο, σταμάτησε να τρέχει και στο τέλος με τη βοήθεια άλλων γκρεμίζει τους αναμεταδότες της τηλεόρασης, ένα ξεκάθαρο μήνυμα του συγγραφέα για τον τρόμο της κοινωνίας της πληροφορίας και του θεάματος.



Στο 'A Ton of Money' τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει φυσικά, κι στο μέλλον, αυτό ή τα παράγωγά του θα γίνονται ολοένα πιο βίαια και γλαφυρά προς τέρψιν των ανομολόγητων επιθυμιών του κοινού και του κέρδους των καναλαρχών και των διαφημιστών. Όπως λέει και ο Τσακ, ο πριζωμένος από τα στεροειδή body-builder από το New Jersey, 'We are here to make the most money possible.' Πες τα δικέ μου.

1. Άξιος της εποχής μας ο διπλά ειρωνικός χαρακτηρισμός ως 'reality' μιας κατηγορίας εκπομπών που ουδεμία σχέση έχουν με τη καθημερινότητα όπως τη βιώνουμε, αλλά ταυτόχρονα την αποτυπώνουν τόσο πιστά όσο αυτή κατασκευάζεται, πακετάρεται και πωλείται.

Καταραμένο μάρκετινγκ

Δεν πιστεύω πως είμαι ιδιαίτερα καταναλωτικός, ούτε από εκείνους που γκρινιάζουν και παραπονιούνται για ανούσια πράματα. Αλλά άνθρωπος είμαι και έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου. Ακουστικά και φακούς.

Όσο αφορά τα ακουστικά, πρέπει στη ζωή μου να έχω αγοράσει πάνω από 30 ζευγάρια τα οποία όλα έχουν σπάσει ή χαλάσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Μεγαλύτερη αποτυχία τα πρόσφατα 404 της AKG τα οποία αν και puffs διπλώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να χωράνε σε μια απαλή τσέπη, αλλά λόγω του μεταλλικού ελάσματός τους σε τιμωρούν κάθε φορά που τα βγάζεις με το ένα χέρι, μέχρι που έσπασαν τα πλαστικά στο δεξί και ησύχασα. Παρήγγειλα τα αντίστοιχα πλαστικά αλλά πολύ πιο στιβαρά Κ450 που κάθονται τέλεια και κάτι σιλικόνες της Sony για να συνεχίσω τη σειρά βασανιστηρίων στα μικρά και αρνητικά προς τις κλασσικές 'ψείρες' αυτιά μου.

Στους φακούς τώρα, τα πράματα είναι πολύ χειρότερα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν μέτριο φωτογράφο (μπρρρρρ) που ακόμα έχει πολλά να μάθει, όπως και χρόνο πολύ για να χτίσει τον εξοπλισμό του. Έχω δύο μηχανές Nikon, την απαράδεκτη D40x και την αγέρωχη και πολύ πιο πρακτική D90 η οποία λογικότατα έχει παροπλίσει πλήρως την πρώτη. Αντίστοιχα ο κλασσικός bundle 18-55mmf/3.5-5.6G φακός έχει μείνει κουμπωμένος στη παλιά μηχανή και αχρησιμοποίητος για παραπάνω από ένα χρόνο όπως και ο συμβιβαστικός 'σκοτεινούλης' 55-200mm f/4-5.6 DC της Sigma, και οι δύο δολοφονημένοι πισώπλατα από τον ελβετικό σουγιά των φακών, τον κλασσικό από τη δεκαετία του '90 'Streetsweeper' 24-120mm f/3.5-5.6 AF-D ο οποίος όμως με τη σειρά του έχει κι αυτός τα όρια του.

Υπάρχει λοιπόν ένας νόρμαλ zoom φακός οποίος δυνητικά μπορεί να σκοτώσει όλους τους παραπάνω και με έκπτωση στέλνοντας τουλάχιστον τους δύο από τους τρεις στην χρηματική απόσυρση. Ο διαβόητος (που συμπεριλαμβάνεται και στα ακριβά bundles) AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED. Ο Άτλας της φωτογραφίας στο internet Ken Rockwell μόνο που δεν έρχεται σε οργασμό για αυτό το φακό, μα υπάρχει το ζήτημα της τιμής και του πως καταλήγει κάποιος να τον αγοράσει. Και εξηγούμαι.

Με τον 'Streetsweeper' αμετακίνητο από το σώμα της D90, η λογική προτάσσει μια εναλλακτική για τις μεγαλύτερες αποστάσεις (χρήσιμο όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις, λέμε τώρα...) οπότε πολύ γρήγορα οι επιλογές πέφτουν μεταξύ του AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6G IF-ED και του πιο φθηνού AF-S VR 55-300/4.5-5.6G DX. Κάπου εδώ λοιπόν είναι που αρχίζουν τα marketing κόλπα των DX φακών και μηχανών.

Πως γίνεται ένας φακός με τα ίδια χαρακτηριστικά και διευρυμένο εύρος εστιακού μήκους (αν και το εύρος 50-70mm είναι ψιλο-αδιάφορο σε DX μηχανές εδώ που τα λέμε) να είναι φθηνότερος; Απλό. Είναι μικρότερος και κάνει μονάχα για DX μηχανές (όπου το είναι 15.8mm x 23.6mm επιτρέποντας μικρότερο και φθηνότερο σένσορα από τον αντίστοιχο 24mm x 36mm των full frame μηχανών και έτσι αντίστοιχα οι DX φακοί έχουν μικρότερα κρύσταλλα). Ταυτόχρονα, είναι και φτωχότερης ποιότητας, αργός, και δεν έχει Α/Μ mode (αναγκάζοντας το χρήστη να χρησιμοποιεί 2 κουμπάκια, ένα στο σώμα και ένα στο φακό, για να αλλάξει από manual focus σε auto focus εκτός κι αν έχεις τη βλαμμένη D40x που έχει γυρίσει την ασθενική της πλάτη στους AF φακούς).

Μικρό το κακό βέβαια, αφού για να πάρει κανείς μια full frame μηχανή θέλει τουλάχιστον 2500 δολάρια, κατατάσσοντας τες αυτόματα στην κατηγορία των επαγγελματικών, και αφήνοντας τις ερασιτεχνικές D-SLR να πελαγοδρομούν στα μικρότερα καρέ. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν όταν πια διαχωρίζονται και οι φακοί. Ένας DX φακός είναι οικονομικός και αποδοτικός σε μια DX μηχανή και ουσιαστικά παντελώς άχρηστος σε μια full frame (1). Αντίστροφα ένας FX (ο χαρακτηρισμός της Nikon για φακούς που ταιριάζουν σε full frame μηχανές) φακός είναι φτιαγμένος για μια full frame μηχανή, αλλά περιορίζεται αισθητά σε μια DX, αυξάνοντας το πραγματικό εστιακό μήκος, μειώνοντας την γωνία κάλυψης και το βάθος πεδίου.

Όμως εγώ, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι ερασιτέχνες, δεν έχω πρόβλημα με τη δεύτερη περίπτωση. Βαθιά κάπου μέσα μας φανταζόμαστε έναν πολύ χοντρό κουμπαρά ο οποίος μέρα με τη μέρα αποταμιεύει τα χρήματα για μια άξια full frame μηχανή, κατατάσσοντας έναν DX φακό ως πισωγύρισμα και αναδεικνύοντας τον στόλο των FX φακών μας χωρίς επιπρόσθετο κόστος κι ας αδικούνται πάνω στα DX σώματα. Έλα μου όμως που η Nikkon-Nikkor θέλει σώνει και καλά να παγιδέψει το κοινό της σε κατηγορίες. Μπορεί να μην τα κατάφερε με την αλαζονική entry-level D40x (η αντιπάθεια είναι αισθητή, έτσι;), αλλά με τις οικογένειες φακών που φτιάχνει τα καταφέρνει περίφημα.

Ουσιαστικά λέει στον πελάτη της, πως με τον 'σατανικό' (και ανώτερης ποιότητας σε σχέση με αρκετούς άλλους DX φακούς) AF-S 18-200mm f/3.5-5.6VR G DX δεν χρειάζεται να αγοράσει ποτέ ξανά άλλο φακό για την ερασιτεχνική μηχανή του πέρα φυσικά των όποιων σταθερών. Άμα από την άλλη έχεις ψώνιο και θες να γεμίζεις τα ράφια σου με φακούς θα πρέπει να συνδυάσεις τον AF-S VR 24-120mm D (ο σύγχρονος διάδοχος του 'Streetsweeper' (2)) και τον AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6 με υπερδιπλάσιο κόστος, χωρίς να έχεις το χρήσιμο (αν και 'petite') εύρος των 18-24mm και μακαρίζοντας την σπατάλη στο αχρείαστο 200-300mm (το οποίο κάνει μονάχα για ματάκηδες όταν πρόκειται για DX μηχανές). Και άντε μετά να γεμίσεις τον κουμπαρά σου για το υγρό full frame όνειρο, χωρίς καν να σκεφτούμε πως π.χ. σε μια πορεία μέχρι να τους αλλάξεις αυτούς έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.

Κάποτε, με ένα φίλο αστειευόμενοι είχαμε σκεφτεί τον καλύτερο δυνατό φακό, τον AF-S DC 12-180mmf/1.8 ED VRII, ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ, ειδικά με το εξεζητημένο defocus control το οποίο το θέλουν μονάχα άρρωστοι με το bokeh, αρνούμενοι να το ελέγξουν με το διάφραγμα. Όμως άμα υπήρχε ένας AF-S 18-200mm f/3.5-5.6 VR ED 30% ακριβότερος από τον αντίστοιχο υπαρκτό DX όλα θα ήταν μια χαρά ή τουλάχιστον έτσι θα νόμιζε κάποιος(3). Η Nikon όμως προτιμά να μας βασανίζει και ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED ήταν η αναπόφευκτη εξέλιξη στον ανταγωνισμό των bundles ικανοποιώντας τις ορέξεις του καταναλωτικού κοινού που ήθελε ζουμ, ζουμ, ζουμ στέλνοντας τον φτωχό πλην άριστο για εκπαίδευση 18-55mm f/3.5-5.6G στα τάρταρα των αποθηκών.

Το πιο εκνευριστικό όμως είναι πως εκτός από χρήσιμος, ο συγκεκριμένος φακός είναι όντως οπτικά καλός, γρήγορος και πολύ δελεαστικός αφήνοντας τα διλήμματα να αιωρούνται αναπάντητα. Άμα όμωες υπολογίσει κανείς πως σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ούτε σε τέσσερα χρόνια δεν θα μπορώ να πάρω full frame σώμα (άσε που εν πολλοίς θα πάει και χαμένο σε μένα...), ο 'σατανικός φακός' γίνεται ολοένα πιο θεμιτός. Και να σκεφτεί κανείς πως όταν τον έβλεπα συσκευασμένο με την D90, θεωρούσα το πακέτο σκέτη απάτη.

Τώρα που γκρίνιαξα σαν κακομαθημένος καταναλωτής, μπορώ να κλείσω όλα τα παράθυρα από το ebay, το (φοβερό) kenrockwell.com το dpgr.gr και το adorama, και να γυρίσω στη δουλειά. Υπέροχα.

1. Ένας DX φακός πάνω σε μια full frame μηχανή λόγο του μικρότερου κύκλου εικόνας (image circle) δημιουργεί μαύρες γωνίες, το γνωστό κι ως vignetting, αν και σχεδόν όλες οι FX μηχανές κάνουν αυτόματο κροπάρισμα. Επιπλέον τα εύρη εστιακού μήκους σε έναν DX φακό είναι σχεδόν παραπλανητικά αφού αναφέρονται στα αντίστοιχα των FX φακών όπως θα λειτουργούσαν σε ένα DX σώμα, τα οποία όμως δεν αναπαράγουν σε ένα FX σένσορα αφού η συμβατότητα είναι μονοκατευθυντήρια. Μπέρδεμα όντως!
   
2. Βέβαια, ένας 'Streetsweeper' πάνω σε μια full frame έχει σχεδόν το ίδιο εύρος εστιακού μήκους πεδίου στα χαμηλά όσο και ένας DX 18-200mm πάνω σε μια DX μηχανή, εκλογικεύοντας τα 'παντρέματα' σε σημαντικό βαθμό.
3. Βέβαια, στα αλήθεια υπάρχει ο αντίστοιχος FX, και είναι ο AF-S 28-300mmf/3.5-5.6 G ED VR ο οποίος είναι όντως 30% ακριβότερος, και πάνω σε μια FX μηχανή -με όλα τα άλλα ίδια- βγάζει σχεδόν το ίδιο ακριβώς καρέ όπως ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED πάνω σε μια DX μηχανή. Πρόκειται δηλαδή για δύο τελείως διαφορετικούς φακούς που με τους κατάλληλους συνδυασμούς βγάζουν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα.
   

Αγαπητέ σύντροφε Θόδωρα,

Ήθελα καιρό να σου γράψω, μα ποτέ μου δεν έβρισκα το κουράγιο να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου, και το χρόνο να συμπυκνώσω το λόγο μου σε λίγες γραμμές. Άσε που βαριόμουνα κιόλας.

Καλέ μου σύντροφε Θόδωρα, ήθελα να σου εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μου στο πρόσωπο σου, και να σου ευχηθώ ποτέ να μην χάσεις τον αντικειμενικό σου στόχο, αυτόν που είχες από την αρχή, αυτόν που είχες από την εποχή που κυκλοφορούσες με σανδάλια, θυμάσαι και διατύπωνες απόψεις αντίστοιχων των συντρόφων Τσίμα και Παναγιωτόπουλου; Να παρεισφρύσεις στα ενδότερα των μηχανισμών και να τους ανατρέψεις, να κολυμπήσεις μαζί με το ρεύμα και να του αλλάξεις κατεύθυνση, να περάσεις στην άλλη πλευρά και να ρίξεις το σύστημα εκ των έσω.

Σύντροφε Θόδωρα είναι τόσο παρασκηνιακή η δουλειά που κάνεις, τόσο υπόγεια και λεπτεπίλεπτη, που μονάχα η ιστορία θα σε δικαιώσει. Τι απέραντη μοναξιά πρέπει να νοιώθεις έγκλειστος στο λιπόσαρκο κελί σου. Χρόνια πολλά έχεις δουλέψει μέσα στο αστικό πολιτικό κατεστημένο προσπαθώντας όχι απλά να το διαβάλλεις -αδύνατον άλλωστε- μα να το εκθέσεις με όρους χειροπιαστούς και άμεσους, να το ξεμπροστιάσεις ωμά και αδιαπραγμάτευτα. Όπως όταν βρέθηκες αντίπαλος του καγκελοδήμαρχου και ο λόγος σου ήταν χυδαιότερος και από τη μάκα που μαζεύει το σιφώνι του νεροχύτη ενός κουναβιού τον Αύγουστο μα ταυτόχρονα και τόσο αντιπροσωπευτικός της σύγχρονης πολιτικής ηθικής. Λίγοι κατάλαβαν το πραγματικό σου ρόλο, τον τρόπο που προσέγγιζες το υποσυνείδητο του εκλογικού σώματος και το προετοίμαζες για τη μαζικότητα της αλήθειας και την αναγκαιότητα της αντίδρασης. Καημένε μου.

Όπως αργότερα, όταν πήρες την μικροαστική έννοια του πατριωτισμού και την έσκισες στα δύο, δίνοντας στο παραμύθι της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης και της μεσογειακής εξωτερικής πολιτικής την ξεφτίλα της υπόθεσης Οτσαλάν, ενώ στα ρετιρέ δεξιότερα της δεξιάς τους χάρισες μια πραγματικά μοναδική στιγμή όταν ζήτησες από τους ΟΥΚάδες να κατεβάσουν από τα Ίμια την ελληνική σημαία. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κουρελιάσει το πατριωτικό αίσθημα με τόση άνεση και ευκολία σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας μας, ποιος αλήθεια θα μπορούσε να γκρεμίσει τα μισητά τείχη του ρεφορμιστικού εθνικισμού; Πραγματικά φοβερό επίτευγμα.

Πλούσιο το αγωνιστικό σου βιογραφικό, η προβοκατόρικη δράση σου ενάντια στο σύγχρονο τέρας της συντηρητικής αντίδρασης, και θαυμαστή η σχεδόν σε βαθμό αφέλειας εμπιστοσύνη σου στο λαϊκό θυμικό, μα πραγματικά πρέπει να σε επαινέσω για τη δουλειά που έχεις κάνει τον τελευταίο καιρό στις ημέρες τις κρίσης. Αλήθεια η εργατικότητά σου είναι εκπληκτική, μα άμα πρέπει να είμαι ειλικρινής η παραγωγικότητα σου μάλλον δεν είναι το ίδιο θαυμαστή - ίσως να φταίνε εξωτερικοί παράγοντες, δεν ξέρω. Έχεις όμως πραγματικά ξεπεράσει τον εαυτό σου, κι αυτό φαίνεται άλλωστε από την παγιοποίηση σου στα τσαρτς των ύβρεων κατά πολιτικών προσώπων. Αλησμόνητο το ‘μαζί τα φάγαμε’ το οποίο όχι μόνο έχει κάνει θραύση αλλά έχει προκαλέσει και την δημιουργία άλλων συγγενικών συνθημάτων όπως το ‘μαζί τα κάψαμε’ ή το ‘μαζί τους κρεμάσαμε’. Μα και η συνέχεια ακόμη καλύτερη, κάτι οι δηλώσεις σου για ‘τεμπέληδες Έλληνες’ (αφυπνίζοντας την οργή των συντρόφων που δουλεύουν υπερωρίες και μαύρα) , λίγο η νοσταλγία σου για τα τανκς (προκαλώντας το δημοκρατικό αίσθημα όσων ακόμη πιστεύουν στην κανονικότητα του καναπέ) και τέλος ‘οι μικροί Φύρερ’ της πλατείας Συντάγματος (αντιπαραβάλλοντας υπέροχα το λαϊκό αίσθημα με την κατευθυνόμενη χειραγώγηση των ΜΜΕ), όλες αυτές οι καταστασιακά προβοκατόρικες δηλώσεις σε συνδυασμό με τις υπέρογκες δαπάνες για το κινητό σου τηλέφωνο … πως να στο πω, φοβάμαι μήπως έχεις φτάσει στο αποκορύφωμά σου χωρίς όμως να έχεις εισπράξει το επιθυμητό αποτέλεσμα και εν τέλει απογοητευτείς. Πίστεψε με ποτέ μου δεν θα ήθελα να πάθεις κάτι τέτοιο.

Στο κάτω κάτω, πόσα πια να κάνεις σύντροφε, μονάχα ένας άνθρωπος είσαι, όχι δα και ρομπότ. Καλέ μου Θόδωρα πως κανείς να αποτολμήσει να σε κατηγορήσει όταν οι συνειδήσεις μας είναι αργές και αντιδραστικές, όταν όσες φορές κι αν εκθέσεις τις προθέσεις και την αισθητική του πολιτικού κατεστημένου, εμείς απλά το αποδεχόμαστε μοιρολατρικά; Τόσα χρόνια παλεύεις να δώσεις διαστάσεις στη πολιτική ζωή μας ενώ ταυτόχρονα έχεις κάνει το σώμα σου θυσία, ένα ζωντανό μνημείο στην αδηφαγία των συναδέλφων σου. Ναι, Θόδωρα, μην ντρέπεσαι να το παραδεχτείς, είσαι ένας πρωτοπόρος, ένας ήρωας, ένας σύγχρονος κουασιμόδος, θύμα της αγνοίας και της δειλίας μας. Μην μας παρεξηγείς καλέ μου, μην κάνεις και εσύ το ίδιο λάθος που κάνουμε κι εμείς μαζί σου.

Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα, και να σου ευχηθώ καλή συνέχεια και πολλή δύναμη γιατί άμα συνεχίσεις με αυτούς τους ρυθμούς σίγουρα θα την χρειαστείς. Venceremos camarade!

Αγαπητό μπατσόπουλο

Καλησπέρα, ελπίζω να είσαι καλά αν και είμαι σίγουρος πως έχεις σοβαρά προβλήματα να κοιμάσαι τα βράδια. Σου γράφω γιατί τις προάλλες που σου 'λεγα να χαλαρώσεις λίγο επειδή υπήρχε τραυματίας στο δρόμο που την είχες ψεκάσεις εξ' επαφής, παρατήρησα πως δεν έδινες και μεγάλη σημασία.

Βλέπεις καλό μου μπατσόπουλο τις ξέρω καλά όλες τις δικαιολογίες. Και 'συ τι δουλειά σου κάνεις, και πως θα ζήσουν τα παιδιά σου, και 'συ άνθρωπος είσαι, οι άλλοι τα ξεκινάνε, πως να την αντέξεις τόση πίεση και τόσα πετρίδια που σου πετάνε κι άλλα τέτοια. Όμως αγαπητέ μου, μονάχα εντολές εκτελείς, να το ξέρεις, εντολές των ανωτέρων σου, που και αυτοί με τη σειρά τους παίρνουν εντολές από τους ανωτέρους τους που την έχουν βολεμένη την καρέκλα στο γραφείο γωνία. Κάνεις τα θελήματα του του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που την ώρα που έκλαιγε κόσμος στη πλατεία Συντάγματος αυτό χαριεντιζόταν με την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Κάνεις τη βρωμοδουλειά των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, που παίζουν τη μοίρα ανθρώπινων ζωών σε ανεξέλεγκτες αγορές και στέλνουν κόσμο στην αυτοκτονία. Επιβάλεις τον τρόμο και την υποταγή στις προσταγές του χρήματος, προστατεύεις προδότες, νταβατζήδες και κλέφτες οι οποίοι πίστεψε με πολύ που χέστηκαν για την πάρτη σου. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι και οι αναρχικοί και οι μπάχαλοι, και εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι δαίμονες της φαντασίας των μέσων μαζικής υστερίας, αλλά ο απλός ο κόσμος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο μεροκαματιάρης, αυτός που σου σερβίρει την μπύρα σου, αυτός που φτιάχνει τα υδραυλικά σου, αυτός που καθαρίζει τον δρόμο σου, αυτός που μαθαίνει γράμματα στα παιδιά σου. Πρώτος και καλύτερος το ξέρεις αυτό καλέ μου, και δεν χρειάζεται να δεις τα δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν για να το θυμηθείς.

Την γραμμένη στα χαρτιά αποστολή σου, ούτε καν την γνωρίζεις και κάθε μέρα που κυκλοφορείς χωρίς διακριτικά παρανομείς εις βάρος όλων, όπως φυσικά και όταν τσαμπουκαλεύεις κοριτσάκια και ανυποψίαστους, όταν χτυπάς κάποιον αβοήθητο ή βαράς με την ανάποδη μεριά του γκλομπ, όταν παρασέρνεις κοσμάκι με τη μηχανή σου ή όταν προκαλείς με κωλοδάχτυλα. Να το ξέρεις όμως καλό μου μπατσόπουλο κάθε φορά που κάνεις κάτι τέτοιο, γεννιούνται όχι ένας αλλά 10 αναρχικοί-κουκουλοφόροι-μπαχαλάκηδες-αγανακτισμένοι-διαδηλωτές-απεργοί και γενικά όλοι αυτοί που σε κοιτάνε και σε φτύνουν. Κακό στον εαυτό σου κάνεις καημένε μου, γιατί κάθε φορά που χτυπάς, δεν προστατεύεις τη φυσική ύπαρξη των αφεντικών σου, αλλά μετουσιώνεις τη βία των αριθμών σε κάτι απτό, γίνεσαι το πρόσωπο αυτής βίας, έλκοντας αναπόφευκτα το μένος δικαίων και αδίκων. Μα να ξέρεις καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν είναι αυτό τρομοκρατικό τόσο ο κόσμος δυναμώνει, με κάθε μελανιά που του χαρίζεις, τόσο αυτός σκυλιάζει και εμψυχώνεται. Η τρομοκρατία ,σου είναι μονάχα τεχνική, κενή και τζούφια σαν τα ληγμένα χημικά που πετάς όταν αρχίζουν και σου τελειώνουν.

Μα δεν θέλω να μου ανησυχείς, δε σε στήνω στον τοίχο, το ξέρω ότι φοβάσαι, αλλιώς γιατί να φοράς επικαλαμίδες, επιγονατίδες, πλαστικό, κράνος και ασπίδα; Γιατί άλλωστε μου τρελαίνεσαι στα γυμναστήρια και χαπακώνεσαι σαν πρεζάκι; Φοβάσαι καημένο μου γιατί μέσα σου βαθιά ξέρεις πως δεν είσαι στη σωστή πλευρά, και ας μην το αναγνωρίζεις, φοβάσαι γιατί τόσο εύκολα θα μπορούσες και εσύ να είσαι στους απέναντι. Είναι όμως κρίμα καλό μου, διότι από την πλύση εγκεφάλου που έχεις υποστεί σου έχουν μείνει μονάχα δύο συναισθήματα, ο φόβος και ο θυμός. Ξεπερνάς τον πρώτο μονάχα με τον δεύτερο, και σε αυτή σου την στρεβλή ψυχανάλυση σκορπάς τρόμο και σπασμένα κεφάλια και στο τέλος δε σου μένει τίποτα, αδειάζεις ψυχολογικά και παγιδεύεσαι στον εθισμό της αδρεναλίνης, στον ίλιγγο της μικροσκοπικής σου εξουσίας.

Μα καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν σε δικαιολογώ έχεις και εσύ ευθύνες, δεν είσαι πια παιδί, κι ας είσαι μικρός σε ηλικία. Εδώ που τα λέμε είσαι κοτζαμάν γαιδούρι και μου κάθεσαι και χτυπάς τον αδερφό σου, την αδερφή σου,, τον γείτονά σου, το συμμαθητή σου, τη μάνα σου, τον παππού σου. Ναι καλό μου μπατσόπουλο, θα έπρεπε να ντρέπεσαι για τη δουλειά που κάνεις, θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ανέργους, συνταξιούχους, ανθρώπους που καθημερινά διεκδικούν το μέλλον τους και το μέλλον σου, ανθρώπους που παρά με τα ελάχιστα μέσα προσέφεραν ελπίδα στον κόσμο, ανθρώπους που σε περικύκλωσαν σε απόσταση αναπνοής προσφέροντας σου ανθρώπινη ασπίδα απέναντι στις πέτρες, ανθρώπους που όταν σε παράτησε η διμοιρία σου και χάθηκες σε φυγάδευσαν σε πολυκατοικία (29/6/2011), που φυγάδευσαν τροχονόμο όταν ξαφνικά βρέθηκε στη μέση των συμπλοκών (16/6/2011), που όταν τους παρακαλούσες να προσφέρουν πρώτες βοήθειες σε ένα παιδί που του είχε γυρίσει η γλώσσα ανταποκρίθηκαν αμέσως (Δεκέμβρης 2008 στην Τζωρτζ). Θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ρεπόρτερ που σε ξεμπροστιάζουν, γιατρούς που περιθάλπουν τα θύματα της τυφλής σου βίας και βγήκαν με τη σημαία του ερυθρού σταυρού μπας και νοιώσεις καθόλου (28/6/2011). Λένε πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάνουν λάθος καλό μου μπατσόπουλο, γιατί η δικιά σου δουλεία είναι όντως ντροπή, όσο κι αν δεν θες να το πιστέψεις.

Πρέπει να καταλάβεις καλό μου μπατσόπουλο πως δε σε μισώ και ούτε θέλω το κακό σου, αλλά σε οικτίρω. Είσαι μια θλιβερή περίπτωση με ελάχιστες πιθανότητες σωτηρίας, την οποία μονάχα εσύ μπορείς να εξασφαλίσεις. Πως, αναρωτιέσαι; Κάνε στροφή 180 μοιρών και πέτα ασπίδες, γκλόμπ, χημικά και όλα σου τα προστατευτικά και δες την αλήθεια κατάμουτρα όσο κι αν πονάει. Διότι καλό μου μπατσόπουλο, δεν υπάρχει κανένας εξοπλισμός στον κόσμο που να προστατεύει την ψυχή. Μονάχα η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη, έννοιες που δεν χάνονται από τον κόσμο όσο κι αν τρομοκρατείς. Μα αν έχεις επιλέξει να μείνεις κουφάρι αδειανό, ένα κτηνώδες όργανο των τυράννων σου, τότε βάρα, χτύπα με όλη σου τη λύσσα, φλόμωσε με στα χημικά, γίνε το διαφημιστικό της ανθρώπινης εξαθλίωσης, γίνε η γελοία φιγούρα μιας υπόθεσης χαμένης. Δε σε φοβάμαι καημένε μου, σε λυπάμαι.

Γιατί ο Σταύρος πρέπει να τιμωρηθεί

Σε μια κοινωνία της οποίας ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά είναι μια επωάζουσα στα σπλάχνα του μικροαστισμού επιχειρηματική οικογενειοκρατία, σε μια κοινωνία η οποία εθελοτυφλεί στο επιστέγασμα στης ανηθικότητας με την ανεξέλεγκτη παραβίαση τύπων, κανόνων και νόμων, σε μια κοινωνία όπου η ατιμωρησία είναι φυσικός νόμος για τους έχοντες και κατέχοντες χρήμα, εξουσία και μπράβους, σε αυτή λοιπόν την κοινωνία, έστω και για συμβολικούς λόγους ο Σταύρος Ψωμιάδης πρέπει να τιμωρηθεί (1).

Ο Σταύρος Ψωμιάδης συντελεί μαζί με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο των στημένων αγώνων στην σχεδόν πιστή αποτύπωση της ελληνικής κοινωνίας. Ανάμεσά τους θα βρεις λούμπεν στοιχεία και στυγνούς εγκληματίες(Μάκης Ψωμιάδης, Τσακογιάννης) μεγάλους εφοπλιστές (Μαρινάκης), αγράμματους νεόπλουτους (Μενδρινός, Αβραάμ Παπαδόπουλος), αυτοδημιούργητους 'γαμάω και δέρνω' (Αχιλλέας Μπέος), αχυράνθρωπους (Παπακώστας), ανώνυμους δημοσίους υπαλλήλους (ΕΠΟ και πολιτεία) που μονάχα κατόπιν πιέσεων και καταγγελιών ξένων δυνάμεων, τόσο θεσμικών (UEFA) όσο και οικονομικών (διεθνείς στοιχηματικοί οργανισμοί) ξεκινούν μια προσπάθεια κάθαρσης και φυσικά γιους που αναλαμβάνουν την οικογενειακή επιχείρηση (Σταύρος Ψωμιάδης).

Όσο αναφορά τον ίδιο, ο Σταύρος Ψωμιάδης αποτελεί τυπικό παράδειγμα της επόμενης γενιάς των νεόπλουτων. Χωρίς κάποιο πραγματικό επαγγελματικό προσανατολισμό, αναμειγμένος από μικρός στην οικογενειακή επιχείρηση χωρίς κάποια ουσιαστική συνεισφορά ή επιρροή, είναι τόσο χρήσιμος όσο και η υπογραφή του μπροστά στις ανάγκες του καταμερισμού και της απόκρυψης του πραγματικού πλούτου της οικογενείας. Και επειδή ακριβώς δεν πρόσεχε που έβαζε την υπογραφή του, βρίσκεται κατηγορούμενος ως πρόεδρος της ΠΑΕ Καβάλας, παρόλο που η αρχή, το τέλος και η μέση στα πράματα ήταν και είναι ο πατέρας του Μάκης Ψωμιάδης. Το χειρότερο όμως είναι πως στο απολογητικό του υπόμνημα ο υιός Σταύρος Ψωμιάδης υιοθετεί την ομφάλια πραγματικότητα ως δικαιολογία, ενώ παράλληλα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 250.000 Ευρώ, δηλαδή με χρήματα του πατέρα του τα οποία με τη σειρά τους κατά πάσα πιθανότητα είναι προϊόν εγκληματικών ενεργειών (2), βαθαίνοντας το χάσμα μεταξύ αξιοπρέπειας και υποκρισίας.



Άρα σε ηλικία 26 ετών, ο Σταύρος Ψωμιάδης βάζει την υπογραφή του όπου να 'ναι, αποποιείται οποιασδήποτε ευθύνης καταστρατηγώντας βασικές νομικές έννοιες, και κρύβεται πίσω από τον πλούτο του πατέρα του τον οποίο υπηρετούσε και υπηρετεί από τη στιγμή που ενηλικιώθηκε. Από την αντιπέρα όχθη, μια όχι πολύ μεγαλύτερή του, η Πόπη Παπανδρέου σε ηλικία 32 ετών είναι Εισαγγελέας Πρωτοδικών και υπό την εποπτεία και καθοδήγηση της προϊσταμένης της Ελένης Ράικου, καλείται να βγάλει εις πέρας την τρίτη κατά σειρά υπόθεση διαφθοράς μετά την υπόθεση των υποβρυχίων και την υπόθεση Μαρκογιαννάκη (ενοικίαση πυροσβεστικών ελικοπτέρων σε ασύλληπτο κόστος για το δημόσιο), ενώ έχει ήδη κερδίσει τις καρδιές των άρρωστων ποδοσφαιρόφιλων που τόσα χρόνια υπέμειναν το φιάσκο του ελληνικού αθλητισμού.

Εγώ με τη σειρά μου, σε ηλικία αισίως 29 ετών αναρωτιέμαι ποια πρέπει να είναι το ηθικό συμπέρασμα της δικής μου γενιάς σε αυτή τη συμβολική αναμέτρηση. Πρέπει άραγε να συμπάσχω με τον Σταύρο με τον οποίο μοιράζομαι πολλά κοινά και να τον παραμερίσω ως ασήμαντο και αδιάφορο, ως έναν νεαρό που στην πραγματικότητα δεν έφταιξε σε τίποτα και να στρέψω όλο μου το μένος προς τη μεριά του πατέρα του; Ή μήπως θα έπρεπε να ευελπιστώ σε μια πιστή εφαρμογή των νόμων η οποία θα θέσει τον Σταύρο Ψωμιάδη προ των ευθυνών του και θα τον καλέσει να κάνει ίσως το πρώτο ενήλικο πράμα στη ζωή του;

Το να ζητάς την φυλάκιση κάποιου είναι σκληρό, διότι είναι σίγουρα από τις χειρότερες τιμωρίες και δεν χρειάζεται να έχεις κάνει φυλακή για να το ξέρεις, Στον δικό μου το νου όμως δε χωρά αμφιβολία πως η τιμωρία του Σταύρου Ψωμιάδη όχι μόνο επιβάλλεται από τους νόμους που καλώς ή κακώς μας διέπουν όλους, αλλά είναι και αναγκαία για τη γενιά του και τη γενιά μου, μια γενιά που με τόση ευκολία μεταφέρει τις ευθύνες στο παρελθόν, το οποίο όσο απομυζεί τόσο αντιγράφει, το οποίο όσο καταγγέλλει τόσο σε αυτό καταφεύγει για λύσεις. Και μια από τις στρεβλώσεις που αντιγράφουμε είναι και η ατιμωρησία, η οποία όχι μόνο βλάπτει το κοινωνικό σύνολο πολύ περισσότερο από όσο η τιμωρία το άτομο, αλλά είναι και μάστιγα στην διαμόρφωση ήθους και πολιτισμού. Μπορεί ο Σταύρος Ψωμιάδης να μην κόψει ποτέ την σχέση εξάρτησης απέναντι στον πατέρα του, μα πέραν των προσωπικών συσχετισμών του καθενός, η γενιά μας οφείλει να ενηλικιωθεί, όχι απλά ζητώντας το, αλλά επιδιώκοντας το μη την ανάλογη στάση και συμπεριφορά. Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να καταδικαστεί ο Σταύρος Ψωμιάδης.



(1) Το τεκμήριο της αθωότητας είναι επιθυμητό αλλά όχι απαραίτητο έξω από τα δικαστήρια εντός τον οποίων επιβάλλεται από τον δικονομικό μας πολιτισμό.

(2) Σε μια από τις συνομιλίες που έχουν διαρρεύσει, ο ίδιος ο Μάκης Ψωμιάδης λέει πως πλήρωσε για περαίωση 49.000 Ευρώ, ποσό το οποίο δεν δικαιολογεί την ευκολία με την οποία δεσμεύθηκαν 250.000 Ευρώ για την αποφυλάκιση του Σταύρου Ψωμιάδη.

Έχουμε τον αθλητισμό που μας αξίζει

Ευτυχώς που χάρη που υπάρχει και η δουλειά και μαθαίνω κάποια νέα, διότι το μενού των μέσων μαζικής εξαθλίωσης δεν συμπεριλαμβάνει πια τίποτα άλλο παρά οικονομική τρομοκρατία και σκάνδαλα, με πιο επίκαιρο το ποδοσφαιρικό με τους πικάντικους διαλόγους για τους οποίους όλοι μας τρελαινόμαστε.

Κι όμως σήμερα Σάββατο 25/6 ξεκινά στη το μοναδικό για φέτος αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας και κανένας μας δεν ξέρει ποιο είναι αυτό, ενώ ολωσδιόλου δεν έχουν ασχοληθεί μαζί του τα μαγαζιά αθλητικής ενημέρωσης. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας που δεν χαίρει των τρομερών χορηγιών των πολυεθνικών και των φαρμακευτικών ενισχύσεων. Ένα αθλητικό γεγονός για το οποίο κανένας μπούκι δεν πρόκειται να πάρει κανένα στοίχημα. Ένα αθλητικό γεγονός στο οποίο οι συμμετέχοντες είναι ουσιαστικά άγνωστοι και δεν πρόκειται ποτέ να συμμετάσχουν στο επόμενο διαφημιστικό της NIKE ή της Gilette, ούτε πρόκειται να αποτελέσουν θέμα κάποιας μελλοντικής βιογραφίας κι ας έχουν ξεπεράσει εμπόδια ανήκουστα για εμάς. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας το οποίο δεν προβλήθηκε σχεδόν καθόλου, αν και σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα έχει περίπου 25.000 εθελοντές και έχει εκδώσει 3.000 δημοσιογραφικές διαπιστεύσεις, αλλά μπροστά στα ανδραγαθήματα του Μάκη, του Αχιλλέα, του Βαγγέλη και των υπόλοιπων βοειδών ζήτημα άμα αποσπά ένα μονόστηλο.

Ποιο είναι αυτό το αθλητικό γεγονός; Τα Special Olympics 2011 μαλάκες.



(Όχι πως εγώ είμαι καλύτερος.)

Συγκλονίστηκα

Εννοείται πως το θέμα με τους στημένους ποδοσφαιρικούς αγώνες δεν είναι κάτι ενδιαφέρον ή πρωτάκουστο. Στις λεπτομέριες κάτι μπορεί να ισχύει, και κάτι όχι, αλλά το ζουμί είναι το ίδιο βρωμερό και τη μυρωδιά του την ξέρουμε χρόνια. Όλοι μας το είχαμε κρυφό καμάρι και οι μπούκις τελικά το 'κάνανε τούμπανο γιατί βαρέθηκαν να ξεπλένουν (και με ζημιά) το βρώμικο χρήμα του κάθε τραμπούκου κεντρά και τον εγωισμό του κάθε θαλασσοπνίχτη. Είναι άλλωστε πικάντικο και προσφέρει εύκολο αποπροσανατολισμό στον κάθε αφελή και υποκριτή, αρκετά για ξεχαστεί για λίγο από τον πολυεπίπεδο οικονομικό εφιάλτη που ζούμε. Παλιά ήταν η Τζούλια και το μουνί της, και τώρα είναι κάτι μουνιά που γαμάνε τη μπάλα εδώ και χρόνια. Αναρωτιέμαι πως θα αντέχαμε το υπαρξιακό μας μελόδραμα, άμα δεν υπήρχαν οι υποκλοπές κάθε δύο τρία χρόνια.

Αληθινή μπαλίτσα:


Στα αρχίδια μου κυριολεκτικά όλοι τους. Έχω πάει γήπεδο αρκετές φορές, μια χρονιά μάλιστα τα 'κλαψα τα λεφτά μου σε διαρκείας, αλλά χαζός δεν υπήρξα ποτέ. Το 'ξερα το παραμύθι απ' έξω και ανακατωτά, και όπως όλα τα καλά παραμύθια, το διασκέδαζα περισσότερο κάνοντας πως το πιστεύω -για τα ενενήντα του λεπτά φυσικά. Και στησίματα υπάρχουνε, και απάτες υπάρχουνε, και ντόπες υπάρχουνε, και ότι θες, μα πάνω απ' όλα χρήματα παίζονται. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς περίμενε ο κόσμος και γιατί εντυπωσιάζεται από τη στιγμή που το πρωτάθλημα διοργανώνεται εξ' ολοκλήρου από ιδιωτικές εταιρείες. Ξεχάστηκα, πρέπει να πουλήσουν οι αθλητικές εφημερίδες ζουμερές ιστορίες, γιατί μάλλον με τις τρεισήμισι χιλιάδες μεταγραφές που θα γίνουν πάλι του χρόνου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν πουλιούνται τα φύλλα. Όχι φυσικά πως παλαιότερα όταν τα πρωταθλήματα τα διοργάνωνε η ΕΠΟ τα πράματα ήταν καλύτερα, αλλά πια και με τις ευλογίες του UEFA, οι 'παράγοντες΄ και οι μπράβοι τους μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε άλλα πρωταθλήματα, αλλά με πιο τακτ βρε αδερφέ. Έτσι κι αλλιώς πάλι πρωτάθλημα είναι, μόνο που δεν παίζεται στο χορτάρι, αλλά στα τηλέφωνα και στις τσάντες με τα λεφτά.

Καλύτερα να μην τιμωρηθεί κανείς, ταλαιπωρία, άλλωστε πάντα αυτοί οι 'παράγοντες' παθαίνουν μια ανίατη αρρώστια που μετά από 6 μήνες θαυματουργά την έχουν ξεπεράσει. Μόνο τα πρεζάκια πεθαίνουν στη φυλακή. Απλά να κοπεί πλήρως οποιαδήποτε δημόσια επιχορήγηση και εμπλοκή, είτε μέσω ΟΠΑΠ, είτε μέσω ΕΠΟ, και να κάτσουν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους, και με τα δικά τους φράγκα. Και κυπελλάκι κομμένο, είναι αστειότητα. Άμα γουστάρεις μπάλα, είτε θα το φας το παραμύθι -αλλά να το ξέρεις ότι τρως- είτε πάρε τη μπαλίτσα σου και τράβα σε αλάνα με τους φίλους σου να παίξεις, όπως όταν ήσουν μικρός που άμα δεν είχαν σκιστεί και τα δύο γόνατα δεν είχες κλάσει μια. Δηλαδή, πως να το πω – γουστάρουμε μπαλίτσα βρε αδερφέ αλλά το 'χετε γαμήσει το θέμα. Έτσι απλά.

Ειρωνική Δημοκρατία

Ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να πιστέψει την τροπή που είχε η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται τελικά μονάχα πως στον κομματικό πάτο υπάρχουν οι επιταγές της κατά το Σύνταγμα Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός προσήλθε, απολογήθηκε, ενέπνευσε (λέμε και κάνα αστείο να περνάει η ώρα δηλαδή), κλαψούρισε, μισή ώρα ολόκληρη ξεμαλλιάστηκε η γλώσσα του και μονάχα πέντε χειροκροτήματα (1) απέσπασε. Από την άλλη η κοινοβουλευτική ομάδα του μπατσόκ τόσο πριν με τις παραιτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις και δηλώσεις, όσο και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασής της με μπροστάρισα την συνώνυμη Βάσω, τον κατσάδιαζε και τον απειλούσε με εκλογές στέλνοντας την διαβόητη κοινοβουλευτική πειθαρχία στα βάθη του χρονοντούλαπου.

Με άλλα λόγια, για πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολίτευσης, η πλειοψηφούσα κοινοβουλευτική ομάδα άσκησε κυβερνητικό έλεγχο, όπως πραγματικά ορίζει το σύνταγμα και η διαίρεση των εξουσιών, αφήνοντας στο μελλοντικό αποτέλεσμα της ψήφου εμπιστοσύνης να αιωρείται η υποψία της απόρριψης.

Άραγε, μήπως κάποιοι βλέπουν πως δεν θα επανεκλεγούν ούτε ... με πλαστική χειρουργική και φλερτάρουν από τώρα με τους μελλοντικούς τους βιογράφους;


(1) Το τρίτο που αφορούσε το πατριωτικό χρέος των πολιτών να μην φοροδιαφεύγουν ήταν ιδιαιτέρως χλιαρό... όπως και το τέταρτο που ήταν επανάληψη του πρώτου ('στηριχτείτε πάνω μου'). Το τελευταίο παρεμπιπτόντως δε μετράει.

Ούτε βίδα!

Εν μέσω οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αναδιάταξης απέναντι στο σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα, το ΓΕΣ προσπαθεί επαίσχυντα να περάσει από την πίσω πόρτα άλλη μια εκβιαστική μέγκενη στη ελληνική κοινωνία, ευγενική χορηγία πάντα των υπερατλαντικών συμμάχων μας.

Συγκεκριμένα, το ΓΕΣ βρίσκεται σε διαβουλεύσεις με τα αντίστοιχα κλιμάκια του Αμερικάνικου Στρατού για δωρεάν παραχώρηση μεταχειρισμένου αλλά λειτουργικού υλικού, με σκοπό την απόσυρση και αναβάθμιση του τεχνολογικά παρωχημένου του ήδη υπάρχοντος. Το εν λόγω υλικό σε αριθμούς είναι 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Abrams, 225 τεθωρακισμένων μεταφοράς προσωπικού Μ113Α2 και 106 Βελτιωμένων Οχημάτων αντιαρματικών βλημάτων TOW (ITV) Μ901A2.

Για την όποια τακτική εγκυρότητα της συγκεκριμένης κίνησης υπάρχει ευτυχώς πλήθος πρόθυμων στρατηγών του καναπέ και ευφάνταστων ηρώων που θα επιχειρηματολογήσουν με πάχη θωράκισης, διαμετρήματα, ταχύτητες και τις ικανότητες του υλικού να γκρεμίζει σπίτια ιρακινών αμάχων με ακρίβεια και επιτυχία, έτοιμοι πάντα να διαφημίσουν τα ετερόκλητα συμφέροντα των αφεντικών τους. Όμως οι στρατιωτικές αρετές του υλικού είναι ουσιαστικά άσχετες με την πραγματικότητα, η οποία έχει καθαρά ένα χαρακτήρα εκμετάλλευσης σε γεωπολιτικό επίπεδο και αντίστοιχα απάτης σε κοινωνικό, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν με το σκάνδαλο των υποβρυχίων να αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Συγκεντρωτικά:

1. Η είσοδος ενός νέου τύπου άρματος στη φαρέτρα (τρομάρα μας!) του ΕΣ θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο με τη δημιουργία μιας νέας γραμμής υποστήριξης παράλληλα με αυτήν των ήδη υπαρχόντων Leopard που πρακτικά σημαίνει διαρκής προμήθεια ανταλλακτικών, καυσίμων και επιπλέον νέων πυρομαχικών (λόγω της ομογενοποίησης του διαμετρήματος των 120mm). Άρα η δήθεν 'δωρεάν' παραχώρηση υλικού είναι στην πραγματικότητα μια ετήσια οικονομική υποχρέωση του ελληνικού δημοσίου απέναντι στις ΗΠΑ, δηλαδή άλλο ένα δάνειο σχεδιασμένο να πνίγει την ελληνική κοινωνία.
   
2. Ο νέος τύπος στο ίδιο διαμέτρημα ανοίγει την πόρτα στους αμερικανούς κατασκευαστές πυρομαχικών στους αντίστοιχους 'διαγωνισμούς' προμηθειών του ΓΕΣ.
3. Παρόλο τις διαψεύσεις και τις υποσχέσεις του ΓΕΣ, τίθεται σοβαρό θέμα υγείας κληρωτών και έμμισθων, αφού τύποι του υλικού έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Αμερικάνικο Στρατό στο παρελθόν με θωράκιση απεμπλουτισμένου ουρανίου.
4. Στις ισορροπίες του τρόμου και στις ζυγαριές του κέρδους μόνος κερδισμένος είναι πάντα ο προμηθευτής, οι ΗΠΑ δηλαδή, και μόνος χαμένος οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, η οποία αναμφισβήτητα στα δικά της εθνικιστικά πλαίσια θα προβεί σε αντίστοιχες προμήθειες ως στρατηγική απάντηση διαιωνίζοντας τον παραλογισμό των στρατιωτικών δαπανών.

Τι θα έπρεπε να απαντήσει σε όλα αυτά ένας υπεύθυνος νους; Ούτε ... βίδα από τους συμμάχους νταβατζήδες. Τόσο απλά. Τώρα που ακόμη και ο πιο συγχυσμένος του παρελθόντος αναγνωρίζει την επιτακτική ανάγκη για δημοσιονομικό πάγωμα των αμυντικών δαπανών, η προκλητική αυτή μεθόδευση πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία ξεσκεπάσματος της αθλιότητας του συστήματος των αμυντικών προμηθειών και την έναυση της πλήρης απόρριψής του. Είναι ευκαιρία να εξοστρακίσουμε την εθνικιστική παραμυθολογία και την στρατολαγνεία, ευκαιρία να αξιολογήσουμε τις αμυντικές δαπάνες με ορόσημο τις ανάγκες και τις επιθυμίες της κοινωνίας, και όχι την την κερδοφορία των εταιρειών και των μιζαδόρων εκπροσώπων τους, όχι την την γεωπολιτική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Είναι καιρός να πούμε όχι στην διαιώνιση αυτής της εσκεμμένης κοροϊδίας.

Αισιοδοξία

Αν χρειαζόταν κανείς να χαρακτηρίσει με μια λέξη την κινηματική συνάθροιση του Συντάγματος τότε αυτή θα ήταν αισιοδοξία.

Αισιοδοξία επειδή μετά από τόσες μέρες η πλατεία Συντάγματος γεμίζει ακόμα κόσμο σε μεγάλους αριθμούς και φοβερή δυναμική, επειδή η συνέλευση υπάρχει και λειτουργεί. Επειδή το κίνημα οργανώνεται σε επιτροπές, ψηφίσματα και καλέσματα. Επειδή - κι αυτό είναι το εκπληκτικό - δεν έχουν υπάρξει ρήξεις και ξεσπάσματα βίας. Επειδή επικρατεί μια καθολική άπωση απέναντι σε όλες τις πολιτικές και κινηματικές ταυτότητες του παρελθόντος, και επειδή αυτές οι φωνές, μικρές ή μεγάλες συμπεριλαμβανομένου του υπογράφοντος, παρατηρούν νευρικά, διστακτικά, ακόμη και καχύποπτα το φαινόμενο χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, ακόμη και να το σκιαγραφήσουν με ακρίβεια. Επειδή η αφέλεια του μετατρέπεται σε πολιτική παιδεία, επειδή η έντασή του θέτει σε πραγματική αμφισβήτιση την επιβίωση του δικομματισμού. Επειδή όλες οι προσπάθειες καπελώματος έχουν ουσιαστικά αποτύχει μέχρι τώρα όπως και οι απόπειρες επικοινωνιακού πακεταρίσματός του, επειδή σιγά σιγά η μετριοπάθεια γίνεται συμμετοχή, η απονεύρωση σκέψη και η απάθεια αντίδραση.

Μπορεί να μην βγει και τίποτα βέβαια, αλλά ακόμη και αυτό το άυλο εφήμερο, η αισιοδοξία, είναι ένα κέρδος, συλλογικό και πάνω από όλα αξιοπρεπές.

Μόνοι μας;

Μόνοι μας.

Το συμβούλιο αρχηγών έχει τελειώσει μέρες τώρα και ο πρωθυπουργός δήλωσε πως θα πορευθεί μόνος του χωρίς εκλογές. Ενδιαφέρον. Αντίθετα ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, κατά τα δημοσιογραφικά λεγόμενα πάντα, σκάλωσε στα φορολογικά σχέδια της κυβέρνησης και αρνήθηκε της συναίνεσης ζητώντας επαναδιαπραγμάτευση. Από την άλλη ο μελλοντικός παράγοντας κλειδί της επόμενης (συγ)κυβέρνησης, ο Γ. Καρατζαφέρης απεφάνθη με στόμφο πως πρέπει να σχηματιστεί κυβέρνηση εθνικής ενότητας, κατά τες επιταγάς των εταίρων μας. Φοβερή ειρωνεία όντως, η ακροδεξιά να προδίδει την πατρίδα της.

Μόνοι μας λοιπόν κ. πρωθυπουργέ; Αλήθεια; Και τόσο καιρό εγώ νόμιζα πως ήμαστε μια συγκροτημένη και καλά οργανωμένη κοινωνία, μια κοινότητα αγαπημένων ανθρώπων και έντιμων πολιτών που συνυπήρχαν με αρμονία, ειλικρίνεια και θάρρος. Μάλλον έκανα λάθος. Όπως όλοι μας άλλωστε, διότι η πραγματικότητα είναι τελείως διαφορετική.

Κάποιοι βέβαια δεν είναι μόνοι τους ή τουλάχιστον έτσι θέλουν να πιστεύουν. Έχουν βρει ο ένας τον άλλο, έξω από τη Βουλή και τη μουντζώνουν με τις καλύτερες των προθέσεων. Δεν έχουν κάποια ξεκάθαρη πρόθεση ή σκοπό, η ταυτότητά τους είναι ασύνδετη και διάσπαρτη, με μοναδικό χαρακτηριστικό στοιχείο αποποίηση οποιασδήποτε πολιτικής και ιδεολογικής ταύτισης και συσχέτισης. Μακριά από τα παλιά πανό, και με αρκετά δανεικά συνθήματα. Δηλώνουν απλά 'αγανακτισμένοι', αγανακτισμένοι πολίτες, ψηφοφόροι. Οι 'απολιτίκ' και οι αδιάφοροι ξεσηκώθηκαν άραγε; Μακάρι. Πεθάναν οι νεοέλληνες και ξύπνησαν τα παιδιά των μικροαστών; Ξέρουν τι θέλουν;

Φυσικά. Αυτό είναι το πιο εύκολο άλλωστε. Να γίνουν όλα καλά, να σβηστεί το χρέος, να ανακάμψει η οικονομία, να αλλάξει το μοντέλο διακυβέρνησης της χώρας, δικαιοσύνη, 'αληθινή' δημοκρατία, διαφάνεια, να επανέλθει η εξουσία στα χέρια του λαού. Αλλά δεν έχει σημασία τι θέλουν, άλλωστε όλοι θέλουμε κάτι. Το θέμα είναι πως το θέλουν. Και αυτό είναι που δεν το ξέρουν, αλλά σίγουρα το ψάχνουν, και είναι και επίμονοι γιατί το έχουν ανάγκη, όπως τα μικρά μωρά έχουν ανάγκη να μπουσουλήσουν μέχρι να κάνουν τα πρώτα τους βήματα. Μερικές φορές μοιάζει λες και η ιστορία θα γραφτεί ξανά από την αρχή. Θα πετύχουν τίποτα; Μάλλον όχι, ίσως μονάχα κάποιες μικρές προσωπικές νίκες, τίποτα άλλο.

Είμαστε στην αρχή μιας νέας εποχής, μια εποχή πιο σκοτεινή από ποτέ μα και πιο αποκαλυπτική από τα θεμέλια του παρελθόντος της. Δεν έχει σημασία αν θα έχουμε εκλογές το 2011 ή το 2013 (το 2011, τέλη Σεπτεμβρίου το πιο πιθανό εκτός κι αν αρχίζει η χώρα να εκβιάζει την Ε.Ε.), αυτοδύναμη κυβέρνηση ή συγκυβέρνηση (συγκυβέρνηση), αν θα χρεοκοπήσει ή όχι η χώρα (όχι), τίποτα από όλα αυτά δεν έχει σημασία. Αυτό που έχει σημασία , είναι το φως να μείνει αναμμένο, η φλόγα να μείνει άσβηστη, αυτό έχει σημασία, γιατί στο φως μπορείς να βλέπεις, μπορείς να διαβάσεις, ακόμη και να ακούσεις. Όχι πως αυτά είναι αρκετά, δεν φτάνουν μονάχα αυτά, μα είναι τα ελάχιστα και είναι σαφώς τα άκρως απαραίτητα. Πρέπει να διαβάζουμε για να θυμόμαστε τα λάθη μας, να μιλάμε και να ακούμε για να επικοινωνούμε, για να δίνουμε ανάσα και πνοή στις ιστορίες και τους θρύλους μας, για να μας φέρνει πιο κοντά. Η συνέχεια είναι απαραίτητη, όπου κι αν μας πηγαίνει. Αρκεί βέβαια να είμαστε μαζί και όχι μόνοι μας. Μόνοι μας ήμαστε τόσο καιρό και να που φτάσαμε, στην αυγή του ζόφους, των ευχών και των ευφυολογημάτων.

Μερικές ευχές ακόμη λοιπόν. Είθε να παραμείνουν οι πλατείες γεμάτες και η πίστη μας -αυτή η τυφλή και αφελής πίστη- δυνατή και ατσαλάκωτη. Είθε τα ψέματα να γκρεμιστούν υπό το φως των φωνών και το δηλητήριο της τρομοκρατίας να γίνει το αντίδοτο για τον φόβο μας, είθε να μάθουμε από τα λάθη μας και από τα λάθη των άλλων, είθε γίνουμε καλύτεροι, κάθε μέρα και από λίγο.

Είθε τα χέρια μας να μείνουν ζεστά, και ενωμένα σφιχτά.

Και ... η πόλις εάλω

Η κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου επιτέλους πέτυχε αυτό που προσπάθησαν πολλές πριν από αυτήν, αλλά σε ελάχιστο βαθμό πέτυχαν. Την απόλυτη και άνευ όρων εκποίηση της δημόσιας περιουσίας μας. Μπράβο μας.

Ο εκβιασμός πέρασε, οι πολιτικοί δουλοπάροικοι έκαναν τους αφεντάδες τους να χαμογελάνε επιτέλους. Σαν παρατημένη ζωντοχήρα η Ελλάδα πουλάει ότι έχει και δεν έχει με γοργούς ρυθμούς και είναι βέβαιο πλέον πως σε λίγα χρόνια (κι αυτό είναι το αισιόδοξο σενάριο) πέραν του ύδωρ (ΟΛΠ, ΟΛΘ, ΕΥΔΑΠ, ΕΥΑΘ) θα πουλήσει και γη. Είναι επίσης σίγουρο πως δεν πρόκειται να επιτευχθούν πλειοδοτικές επιτυχίες από αυτές τις ιδιωτικοποιήσεις, αλλά όπως και στο παρελθόνν θα εξυπηρετηθούν αλλότρια συμφέροντα και πολιτικές σκοπιμότητες, με το χρηματικό αντίτιμο (γιατί περί αυτού πρόκειται και όχι περί οικονομικού οφέλους) να είναι μικρότερο του δυνατού. Μπράβο μας.

Το ελληνικό δημόσιο πέθανε πια ολοκληρωτικά. Σαν έννοια, είχε πεθάνει από καιρό φυσικά, μα τώρα και οι ασθενικές του σάρκες αφήνουν την τελευταία τους πνοή. Το δημόσιο απογυμνώτεται τόσο από τους φορείς τους όσο και από τα στελέχη του, με τα δρομολογημένα προγράμματα εθελούσιας εξόδου να προμηνύουν μελλοντικές απολύσεις. Η εξίσωση ιδιωτικού και δημοσίου τομέα επιτέλους επιτεύχθηκε, αλλά από την αντίθετη κατεύθυνση. Μπράβο μας.

Κάποτε φωνάζαμε να μειωθούν οι αμυντικές δαπάνες προς όφελος των κοινωνικών. Πλέον ο μόνος λόγος που έχουν περικοπεί οι αμυντικές δαπάνες είναι επειδή οι δανειστές μας αυτή τη στιγμή δεν πουλάνε (όπλα), αλλά αγοράζουν (ΔΕΚΟ). Όσο για τις κοινωνικές δαπάνες; Αστείο του παρελθόντος, που απότομα θα γίνει τραγωδία του μέλλοντος. Το μόνο που μένει για να ολοκληρωθεί η αποκτήνωση της ελληνικής κοινωνίας είναι η κατάρρευση του ασφαλιστικού, η οποία και αυτή είναι δρομολογημένη όπως και ότι έχει γίνει μέχρι τώρα. Έννοιες όπως ΙΚΑ και ΕΣΥ θα αντικατασταθούν από την πλήρη επικράτηση των ιδιωτικών νοσοκομείων και ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών. Όσο για την παιδεία, μην ξεχνάμε πως ήδη έχει αποφασιστεί να στοιβάζονται οι μαθητές σε ολοένα και μεγαλύτερες τάξεις με ολοένα και λιγότερους καθηγητές. Εσύ που θα στείλεις τα παιδιά σου; Και για το μετά, μην σε απασχολεί, μέχρι να μεγαλώσουν θα δουλεύουν τα ιδιωτικά πανεπιστήμια και τα παραρτήματα τους έτοιμα να σπουδάσουν τις νέες γενιές προς κάποιο αντίτιμο φυσικά. Θα υπάρχουν και τα σπουδαστικά δάνεια να σε βοηθήσουν. Welcome to America. Μπράβο μας.

Δεν έχουμε ηττηθεί, διότι αυτός που προ πολλού έχει παραδοθεί είναι αδύνατο να ηττηθεί. Πορευτήκαμε καιρό πολύ όχι μόνο με δανεικά χρήματα, μα και με χρόνο δανεικό. Και ο χρόνος μας τελείωσε επιτέλους. Τώρα ο καθείς για τη πάρτη του, μην καεί η γούνα του ή καλύτερα οι λιγοστές τρίχες της κεφαλής του. Και ποιοι είμαστε εμείς στο κάτω κάτω; Ούτε καν σκιές του εαυτού μας, ασύνδετοι, απροσδιόριστοι, αμέτοχοι, ακοινώνητοι, ιδιώτες. Ιδιώτες σε μια χώρα ιδιωτική πια, και σε μια κηδεία δημόσια. Ραντεβού στο Σύνταγμα για τα κόλλυβα.

Μπράβο μας και γεια μας.

Τα πράματα είναι σκατά

Τα πράματα είναι σκατά.

Μην το γελάς μωρό μου, δεν πρόκειται να σου πουλήσω παραμύθια και όνειρα, ξέμεινα βλέπεις. Ήταν πάντα φθηνά και γελοία άλλωστε. Άνθρακες οι άνθρακες, τα πράματα είναι σκατά, ψέματα άλλα δεν θα πω. Ελπίδες από τα μάτια σου άλλες δεν θα κλέψω, νόημα δεν έχει, γιατί θα το ξαναπώ, τα πράματα είναι σκατά και μόνο χειρότερα θα γίνουν. Ναι, θα γίνουν χειρότερα.

Θα γινόμαστε κι άλλο ρεζίλι, γυμνοί μπροστά στην πραγματικότητα μας, θα μαυρίσουν κι άλλο οι ουρανοί, σαν τα αυλάκια κάτω από τα μάτια μας. Οι τσέπες μας θα γεμίσουν τρύπες, τα κενά στη μνήμη μας θα σκιάζουν τα βράδια μας και, και σε λίγο θα βλέπουμε τη ζωή μας σε επανάληψη στην τηλεόραση. Τα δόντια μας θα πέφτουν, φαράγγια θα ανοίξουν στο δέρμα μας, μια στο τόσο θα χάνουμε το τρόλεϊ όπως θα χάνουμε τα χρόνια μας.

Μα μη σε νοιάζει όμως γιατί έχω σχέδιο τρομερό. Όσο με το γκρίζο θα ερωτοτροπούν οι μέρες μας τόσο θα καίμε τα μάτια μας. Όσο θα σαπίζουν τα φρούτα γύρω μας, τόσο θα σπάμε καρπούς με σφυριά σκουριασμένα, και τα φύλλα θα σκεπάζουν τα ματωμένα οδοστρώματα, τόσο θα λασπώνουμε σε άστοχες αναλογίες. Δεν θα προκαλέσουμε γιατί φοβόμαστε, μα δεν είναι ανάγκη να κρυβόμαστε.

Τα λάθη μου θα κάνω συλλογή, να χτίσω τοίχο σαθρό και αδύναμο σαν εμένα, έτοιμο να πέσει με το πρώτο φύσημα να κάνει και θόρυβο.

Δεν θα αλλάξει κάτι, άκου με που σου λέω, όπως τα φοβάσαι, έτσι θα είναι τα πράματα, έτσι θα χαράζουν τα μουντά μας πρωινά. Έτσι όπως ακριβώς τα φοβάσαι.

Αγαπητό ημερολόγιο 4562

Σκούρα τα πράματα. Είναι περίεργο, μα μετά από τόσα χρόνια που παλεύω για την παγκοσμιοποίηση, τελικά να την τρώω λόγω των πολιτισμικών διαφορών μεταξύ των αποικιών και της γριάς ηπείρου, ε είναι μεγάλη μαλακία.

Πίσω στη Γαλλία όποτε γουστάρω μπαλαμουτιάζω και κανά κωλαράκι, ενώ στην Ελλάδα εδώ κι ένα χρόνο τους έχω γαμήσει παντόκορφα και δεν λένε κουβέντα τα γλυκούλια μου. Εδώ στην Αμερική όμως, μια ήπια αναπροσαρμογή πήγα να κάνω ο κακομοίρης στην καμαριέρα και τώρα με έχουν με χειροπέδες να κάθομαι να κάνω μαθήματα μικρο-οικονομίας και ελεύθερης αγοράς σε έναν πρεζέμπορα από το Μπρονξ.

Το χειρότερο όμως αγαπητό μου ημερολόγιο -άμα εξαιρέσεις την ξεφτίλα στο αεροπλάνο και όλα τα διεθνή ΜΜΕ φυσικά, το φαγητό και τους νέους συγκάτοικους μου- είναι ο ύπνος. Κοιμάμαι τελείως ακατάστατα και έχω πολύ περίεργα όνειρα. Να, όταν με πρωτο-έσυραν σε αυτό το καταθλιπτικό κελί, προσπάθησα να πνίξω την απογοήτευση μου με έναν γλυκό υπνάκο αλλά στο τέλος κατέληξα να βλέπω μια αρχαία ελληνική κωμωδία. Ήμανε λέει ντυμένος γυναικωτά και μάζευα την προίκα μου για να παντρευτώ ένα χοντρό τραπεζίτη. Μα δεν είχα τίποτες δικό μου, και μάζευα από τους συγχωριανούς μου ασήμι και νερό. Τους έπαιρνα από τις συντάξεις και τους μισθούς τους, και η μάνα μου που 'χε ένα μουστάκι τσιγκελωτό όλο τον κώλο μου τσιμπούσε. Στο τέλος ξύπνησα με υψηλό πυρετό και ακόμη υψηλότερα spreads.

Με αναστάτωσε τόσο πολύ τούτο το όνειρο που με δυσκολία έφαγα την κρεμ μπρουλέ της φυλακής. Ήτανε και χάλια, αυτοί οι γιάνκηδες δεν κάνουνε για τίποτα. Μετά με πήγανε στο δικαστήριο και με κρίνανε προφυλακιστέο και μου απαγόρευσαν την έξοδο από τη χώρα γιατί λέει μπορεί να την κοπάναγα για την Γαλλία. Αηδίες. Την κοπάνησα από την πίσω πόρτα και την ξανάπεσα, αλλά εις μάτην. Αυτή τη φορά είδα πως τάχα μου ήμανε σε μια από 'κείνες τις πρες κόνφερενς και εκθειάζαμε τις απαράμιλλες προσπάθειες των Γραικών να σβήσουν το χρέος κι όλα τα συναφή, ώσπου άξαφνα σηκώνεται η πουτάνα η Μέρκελ με μουστάκι και τσιμπούκι ιβοριανό και αρχίζει να γελάει δείχνοντας προς τα 'χαμνά μου. Και τι διαπιστώνω αγαπητό μου ημερολόγιο; Ήμουνα γυμνός και το πουτσάκι μου ήταν μικρότερο και από στραγάλι.

Όπως καταλαβαίνεις ξύπνησα πνιγμένος στα κλάματα στην αγκαλιά μιας λατίνας τραβεστί, παλαιό φθίνων αστέρι της Γουόλ Στρίτ.

Τι είπε στην πραγματικότητα ο Μουρίνιο

Χαίρομαι για την αποβολή του Πέπε γιατί μου δίνει την ευκαιρία να συκοφαντήσω ένα σπουδαίο διπλό απέναντι στην ομάδα μου. Ο γνωστός ψυχάκιας έκανε ένα από τα προσφιλή του δολοφονικά τάκλιν για το οποίο άμα μου το κάνανε σε δικό μου παίχτη, όχι κόκκινη, αλλά τιμωρία τριών αγωνιστικών θα ζητούσα. Όταν την έπαιξα την ακατανόμαστη ανοιχτά από Special One, έγινα Special … Five, και όταν την έπαιξα κλειστά σήκωσα το Copa del Rey. Τώρα έκανα το ίδιο αλλά δεν είναι κάθε μέρα του Αϊ Γιαννιού, ειδικά επειδή δεν υπάρχει η ψυχολογία του μονού αγώνα.

Η Barca είναι ένα καταπληκτικό σύνολο, αλλά μέτρια τακτικά. Παίζει ένα κοντρόλ αντίστροφο κατενάτσιο το οποίο βασίζεται στις ατομικές ενέργειες, με το σεντερ φορ τους απλά να απασχολεί τους κεντρικούς αμυντικούς για να δημιουργούνται διάδρομοι για το Μέσσι και τους άλλους σε δεύτερη φάση. Και όσο η Μπάρτσα θα σηκώνει τίτλους, ο καλύτερος επιθετικός στον κόσμο, ο Βίγια, θα μένει ευχαριστημένος με αυτόν τον άχαρο ρόλο. Στερούν την κατοχή από την αντίπαλη ομάδα, γιατί έχουν βάλει τους καλύτερους πασέρ στον κόσμο να παίζουν με μικρές μπαλιές και βαφτίζουν αυτό το μπουκαδόρικο κοντρόλ παιχνίδι επιθετικό ποδόσφαιρο και υπέροχο passing game. Αυτό δεν είναι δημιουργικό ποδόσφαιρο, ούτε τακτικό, απλά κατάλληλο για το υπέροχο δυναμικό της ομάδα.

Δεν έχουν δα την καλύτερη αμυντική γραμμή στον κόσμο, αλλά δεν δοκιμάζονται συχνά και ο καθαρά επιθετικός προσανατολισμός των υπόλοιπων δύο γραμμών τους προστατεύει ψυχολογικά, ενώ οι ικανότητες της επιθετικής γραμμής ακόμα και στις πιο δύσκολες άμυνες, τους δίνει την πολυτέλεια να παίζουν και με ένα καθαρό κόφτη στα χαφ για προστασία, τον Ματσεράνο φέτος και τον Τουρέ παλιότερα, κάτι το οποίο αποδείχτηκε περίτρανα σήμερα. Άμα είχα εγώ αυτούς τους παίχτες δεν θα κατέβαινα καν στο γήπεδο, θα τους άφηνα να παίζουν μόνοι τους, μπορεί να παίρνανε και καλύτερα αποτελέσματα. Ο Πεπ Γκουαρντιόλα δεν είναι μάστορας της τακτικής όπως εγώ αλλά πρέπει να είναι υπερήφανος που διαχειρίζεται μια ομάδα σαν τη δική του με τόση ηρεμία και αντέχει τα επικοινωνιακά μου χτυπήματα με ψυχραιμία και επαγγελματισμό. Παίζει αυτό που ξέρει και είναι προσεκτικός αποφεύγοντας κάποιο συγκλονιστικό λάθος. Άμα ανταλλάσσαμε θέσεις στους πάγκους, λογικά θα τον ξεβράκωνα, αλλά καθόμαστε στις θέσεις που έχουμε διαλέξει να καθόμαστε και ο καθείς χαράζει την πορεία του.

Άμα θυμάστε, από την εποχή που ήμανε στην Τσέλσι είχα την τάση στα δύσκολα να πετάω κεντρικό αμυντικό σαν σεντερ φορ, αλλά να παίζω σεντερ φορ σαν κεντρικό αμυντικό ο οποίος έχει προωθηθεί ψηλά, ε αυτό είναι μεγάλη επινόηση. Κάθομαι και κοροϊδεύω τον ποδοσφαιρικό κόσμο και λέω πως θα πέταγα τον Κακά πίσω από τρεις επιθετικούς, εννοώντας τον μικρό στα δύσκολα Ρονάλντο, εκείνον τον πως τον λένε, εδώ τον έχω, τέλος πάντων εκείνον τον αριστερό ακραίο που δεν πέρασε ούτε μια φορά τον αμυντικό του, και φυσικά τον υπερμέγιστο Αντεμπαγιόρ που τα πήγε πολύ καλά στο μαρκάρισμα. Δηλαδή ενώ έπαιζα στα αλήθεια ένα φουλ αμυντικό 4-1-3-1-1 με 6 αμυντικούς στον άξονα και τους ακραίους να είναι στην ίδια ευθεία με τον Τσάμπι Αλόνσο, τολμώ και λέω πως έπαιζα 4-3-3 (4-5-1 στην άμυνα και καλά...), το οποίο μάλιστα θα το άλλαζα σε 4-2-3-1. Κι όλα αυτά επειδή θα με κράζατε άμα με βλέπατε να παρατάσσομαι με ένα 5-4-1 με αντεπιθέσεις. Να λέτε πάλι καλά που δεν πέταξα τον Κασίγιας κεντρικό μπακ και τον Ρονάλντο σέντερ φορ (επινόηση του κώλου btw).

Διάλεξα να σπάσω το διαβόητο passing game της ακατανόμαστης και το έκανα με τα συνεχόμενα φάουλ για τα οποία πολλοί από τους παίχτες μου έπρεπε να κιτρινιστούν πολύ νωρίς στο παιχνίδια. Ευχαριστώ τον Σταρκ που πειθαρχικά ήταν οικονόμος αλλά ταυτόχρονα διέκοπτε οποιοδήποτε ρυθμό του αγώνα. Επιπλέον σε μερικές περιπτώσεις καταφέραμε και κλέψαμε μπάλες για να βγάλουμε αντεπιθέσεις αλλά η διάταξη μου δεν μου επέτρεπε κάτι τέτοιο. Παρόλο που είχαμε σφραγίσει την τροφοδοσία στον Μέσσι, μας έβαλε δύο γκολ κυρίως στις απίστευτες ατομικές του ικανότητες αλλά και την σωστή αλλαγή που έκανε ο Γκουαρντιόλα αντικαθιστώντας τον Πέντρο με τον Αφελάι.

Δεν είμαι λούζερ και ούτε θα επιτρέψω στους παίχτες μου να γίνουν λούζερ. Χαίρομαι που ακόμα και το υπόδειγμα επαγγελματία Τσάμπι Αλόνσο παρολίγο να πάρει κάρτα μετά την λήξη του αγώνα επειδή επιτέθηκε φραστικά στον διαιτητή, που οι Ράμος και Μαρσέλο κλωτσάγανε βρώμικα όποιον πεσμένο βρίσκανε μπροστά τους, που ο χειρότερος μου παίχτης (ο Αντεμπαγιόρ) σχολιάζει τον τρόπο που ο αντίπαλοί του έπεφταν κάθε φορά που έχωνε τα χέρια του στα μάτια τους στις διεκδικήσεις, και που ο κλάψας Ρονάλντο προσπαθεί να μειώσει τα γκολ του Μέσσι επειδή τα έβαλε απέναντι σε δέκα και όχι έντεκα ... μόνος του! Τους έχω πωρώσει, και στα αλήθεια αυτό το πάθος ήταν κάτι που έλειπε πάντα από την ομάδα μου, ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια εξαιτίας της ενδογενούς υπεροψίας του κλαμπ. Ελπίζω βέβαια να μην γίνω ο ΠΑΟΚ της Ισπανίας, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Βεβαίως και μπορώ να προκριθώ, μην είστε τρόμπες. Για αυτό λέω πως δεν υπάρχει ελπίδα, ακριβώς για να την συντηρήσω στον εγωισμό των παιχτών μου, και να εφησυχάσω τον αντίπαλο αν και ο μετριοπαθής Πεπ μάλλον δε μασάει από τέτοια. Τώρα έχω δύο επιλογές. Ή να πάρω ρίσκο και να ακολουθήσω μια μεσαία προσέγγιση στο επόμενο παιχνίδι και να θυμηθώ πως έχω τον Μπενζεμά που μπορεί να αντιμετωπίσει το αργεντίνικο μηχανάκι που ακούει στο όνομα Ματσεράνο, ή να πάω αδιάφορος και να πω πως κρίθηκε η πρόκριση από το σημερινό αποτέλεσμα και τη διαιτησία. Κανονικά μου αξίζει τιμωρία από την UEFA για όσα σας λέω σήμερα γιατί προκαλώ δυσφήμιση του αθλήματος, αλλά είμαι τόσο παθιασμένος με την νίκη και την εκάστοτε ομάδα που κοουτσάρω που δε με νοιάζει τίποτα.

Αλλά για να λέμε του στραβού του δίκιο, δεν μπορείς να αποσπάσεις μια πονηρή λευκή ισοπαλία χωρίς να δημιουργείς και κάποιο επιθετικό φόβητρο στην αντίπαλη ομάδα. Και καλά ο Μέσσι πέρασε τέσσερις για να βάλει το δεύτερο γκολ του. Η ομάδα μου, όταν είχε την κατοχή τι την έκανε; Α ναι, είχα το Πέπε να πετάει την μπάλα όπου να 'ναι γιατί το παιδί είναι σεντερ μπακ και όχι επιτελικός μέσος, τον Ρονάλντο να προσπαθεί να τα κάνει όλα μόνος του, τον Αλμπιόλ που δεν πέρασε τη μεσαία γραμμή, τον Τσάμπι Αλόνσο, που δεν είχε παίχτη στον άξονα για να δημιουργήσει και ανώφελα την άνοιγε στους κλεισμένους ακραίους, τον Ντι Μαρία που με την αδιαφορία του ανάγκασε τον Μαρσέλο να καταπίνει αναρίθμητα χιλιόμετρα με αποτέλεσμα την εύκολη κίνηση του ξεκούραστου Αφελάι στο πρώτο γκολ και τον Αντεμπαγιόρ να κάνει επιθετικά φάουλ όταν δεν έτρεχε να κρυφτεί στο σημαιάκι του κόρνερ. Εντάξει, το παραδέχομαι, έστησα λάθος την ομάδα μου, αλλά όσο δεν σκόραρε η ακατανόμαστη πίστευα πως μπορούσε το παιχνίδι να έχει τους ίδιους ρυθμούς μέχρι το τέλος. Δε μου βγήκε, έτσι είναι η μπάλα.

Μακριά και όχι αγαπημένοι

Θυμάμαι σε μικρή ηλικία όταν ήμουν αθλητής του handball, που είχε εγερθεί το εύλογο ερώτημα ανάμεσα σε εμάς τους τότε αφελείς και σε πολλαπλές διαστάσεις μικρούς παίχτες του αθλήματος, πως και δεν είναι ανακατεμένες οι μεγάλες ομάδες που πρωταγωνιστούν στα άλλα σπορ – Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός, ΑΕΚ και ούτω καθεξής. Είχαμε την αίσθηση πως άμα σύλλογοι με με πλούσιο ιστορικό υπόβαθρο, πλούσιο κασέ και 'βαρύ' 'όνομα' εμπλεκόντουσαν σοβαρά με το handball, τότε θα γνώριζε την ανάπτυξη και την προβολή που του άξιζε. Ο τότε προπονητής μας (προπονητής Α1 τώρα) μας το ξέκοψε, προκαλώντας μας να του πούμε τι καλά έχουν κάνει αυτές οι ομάδες στα άλλα αθλήματα χωρίς ποτέ να λάβει ουσιαστική απάντηση (1). Και μετά αρχίσαμε ζέσταμα.

O Luc Abalo αλλάζει την αυτοπεριστροφή της γης:


Έκτοτε έχουν περάσει αρκετά χρόνια, και πλην του ΠΑΟΚ που έχει πολλά χρόνια παρουσίας στο άθλημα, μόνο η ΑΕΚ (μετά από απορρόφηση της Ηλιούπολης το 2005) έχει βρεθεί να καλύψει το εκ πρώτης δυσνόητο κενό αυτό των 'μεγάλων'. Όμως, έλα που έδωσε περίτρανα την απάντηση σε εκείνο το παιδικό ερώτημα. Μπορεί βέβαια να έχει γνωρίσει σημαντικές επιτυχίες και μια σεβαστή -για τα δεδομένα του αθλήματος- φετινή ευρωπαϊκή πορεία, στην πραγματικότητα όμως έχει προσφέρει πολύ λιγότερα στο άθλημα από όσα έχει αποκομίσει.

Στην τελευταία ευρωπαϊκή της υποχρέωση γνώρισε την ήττα από την Παρτιζάν Βελιγραδίου με 23-24 σε μια φιλότιμη αλλά μάλλον προδιαγεγραμμένη σε αποτυχία προσπάθεια πρόκρισης στον επόμενο γύρο, δοθέντος του αποτελέσματος στον πρώτο γύρο στο Βελιγράδι. Μα το αγωνιστικό αποτέλεσμα ωχριά σε σημασία μπροστά στην παθογένεια του χουλιγκανισμού έχει παρεισφρήσει πλέον και στο χώρο του handball, αφού με τη λήξη του αγώνα αρκετοί οπαδοί της ΑΕΚ θεώρησαν λογικό (2) να εισβάλουν στον αγωνιστικό χώρο και να πετάξουν και μπουκάλια και καρέκλες στους αθλητές της Παρτιζάν.

Ο αποκλείεται-να-υπάρξει-πιο-τεχνίτης-από-εμένα Ivano Balic κάνει ακόμα και τους μεγάλους παίχτες να απορούν:


Ευτυχώς, και προς τιμήν της η Ελληνική Ομοσπονδία Χειροσφαίρισης (ΕΟΧ) επέδειξε γρήγορα αντανακλαστικά και όχι μόνο καταδίκασε τα επεισόδια αλλά κάλεσε και τα σωματεία-μέλη της σχετικά με την διασφάλιση του αθλήματος από τα φαινόμενα βίας. Σε αντίστοιχη εκδήλωση ευαισθησίας προέβη και ο προπονητής της ομάδας της ΑΕΚ Γιάννης Αρβανίτης, ο οποίος παραιτήθηκε αμέσως μετά τον αγώνα για λόγους ευθιξίας και ντροπής – αν και τρεις μέρες μετά επανήλθε- ενώ και οι παίχτες του εξέδωσαν ομαδική ανακοίνωση καταδικάζοντας τα 'παράσιτα' όπως χαρακτηρίζουν τους λιγοστούς (όπως θέλουν να πιστεύουν) που έκανα τα επεισόδια. Για την ιστορία, αυτά τα 'παράσιτα' έκαναν αναλόγου έκτασης επεισόδια και την περσινή σεζόν στοιχίζοντας στην ΑΕΚ την συμμετοχή στο Final Four του πρωταθλήματος και τον τελικό κυπέλου. Ακόμη, για την ιστορία υπενθυμίζεται πως πρόεδρος της ερασιτεχνικής ΑΕΚ -η οποία στη δική της ανακοίνωση έκανε λόγου για ευθύνες της αστυνομίας και για ολιγάριθμους ανεγκέφαλους- είναι ο κάποτε αρχηγός της Original 21 Δημήτρης Χατζηχρήστος.

Μερικές φορές και οι φωτογράφοι -εεε οι τερματοφύλακες θέλω να πω- εντυπωσιάζουν:


Ιδού λοιπόν η απάντηση σε εκείνο το παιδικό ερώτημα: ο επαγγελματικός συλλογικός αθλητισμός στην Ελλάδα βασανίζεται όχι μονάχα από ανθρώπους που παίζουν παιχνίδια εξουσίας και χρήματος με τους συλλόγους, αλλά και από άμοιρα προγραμματισμένα στρατιωτάκια που ουδεμία σχέση έχουν με τον αθλητισμό και το φίλαθλο πνεύμα ή οποιοδήποτε πνεύμα τέλος πάντων. Το μόνο που παράγουν οι περίφημες μεγάλες ομάδες, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, είναι τυφλός οπαδισμός, βία, διαφθορά, απάτη εις βάρος του δημοσίου, στημένα παιχνίδια, πληρωμένες διαιτησίες, παρασκήνιο, κοροϊδία εις βάρος των φιλάθλων-οπαδών και κακό θέαμα. Δεν τίθεται συζήτηση πως τα παραπάνω είναι ακριβώς αυτά που δεν χρειάζεται το handball, το οποίο επί δεκαετίες στηρίχτηκε στις πλάτες περιφερειακών ομάδων που προωθούσαν το άθλημα και στελέχωναν τις εθνικές ομάδες (βλέπε Ιωνικό Ν. Φιλαδέλφειας, Δούκα, Φίλιππο Βέροιας με σπουδαίες ευρωπαϊκές διακρίσεις και ούτω καθεξής) σε αντιστοιχία με άλλα ΄μικρότερα' σε προβολή αλλά μεγαλύτερα σε ήθος συλλογικά σπορ όπως το πόλο (Βουλιαγμένη, Χίος, Εθνικός...) και το βόλεϋ (Ηρακλής, Ορεστιάδα, ΕΑ Πατρών...) που από καιρό έχουν νοιώσει τις ευεργετικές ιδιότητες των 'μεγάλων' ομάδων και τα ανδραγαθήματα των στρατών τους.

O Jackson Richardson αποφασίζει να βάλει φάλτσο με τον ώμο!


Ο επαγγελματικός συλλογικός αθλητισμός δεν μαστίζεται από λίγους κακούς, μα από από ένα συνολικά αποτυχημένο προσανατολισμό που έχει εδώ και δεκαετίες, από διοικήσεις που θέλουν τους φιλάθλους στην τιβί και τους χούλιγκαν στα γήπεδα. Δεν υπάρχουν 'μερικοί' ανεγκέφαλοι και μεμονωμένα επεισόδια. Υπάρχει δομημένη και συστηματική κουλτούρα βίας, εκφοβισμού και εκμετάλλευσης Η δυσωδία του εν ελλάδι επαγγελματικού αθλητισμού χάρη στους παράγοντες του και η παντελής έλλειψη αθλητικής παιδείας που συνοδεύει αυτούς και τους τυφλούς ακολούθους τους καλύτερα να μείνουν όσο το δυνατόν πιο μακριά από το ελληνικό handball. Καλύτερα λοιπόν υγιής ερασιτεχνισμός παρά ντροπιαστικός επαγγελματισμός

Και, για να μην ξεχνιόμαστε, ο Ivano Balic, σπάει αστραγάλους αμυντικών πριν σπάσει το ηθικό του τερματοφύλακα:


Μια τελευταία παρατήρηση. Δεν είναι όλοι οι οργανωμένοι οπαδοί το ίδιο. Αλλά μοιράζονται απολύτως τις ίδιες ευθύνες, και ας μην τρέφουν αυταπάτες περί του αντιθέτου.

(1) Δυστυχώς δεν επέμεινε και έτσι δεν γλίτωσα τα λεφτά σε διαρκείας του Παναθηναϊκού χρόνια μετά.

(2) Στο πρώτο παιχνίδι στο Βελιγράδι είχαν συμβεί ανάλογα επεισόδια από μια μερίδα οπαδών της Παρτιζάν, αν και οι οργανωμένοι οπαδοί του σέρβικου συλλόγου έστειλαν απολογητική επιστολή στους αντίστοιχους της ΑΕΚ υπενθυμίζοντας μάλιστα την αλληλεγγύη των συλλογών στους δύσκολους καιρούς των Αμερικάνικων βομβαρδισμών

Λευκά Σεντόνια

Τα λευκά μου σεντόνια έχουν βάλει πλώρη για το όρος Αιγάλεω, έτοιμα να συγκρουστούν με πυκνές μάζες νεφών. Τι τρομερό θάρρος κρύβουν στις κλωστές τους ώστε να ξεκινήσουν μια τέτοια περιπέτεια. Και όλα αυτά στο όνομα της ηλιοφάνειας. Μα για να κινήσουν θα χρειαστούν άνεμο ευγενικό, ένα νοτιά συμπαθητικό, μα και γοργό τη νύχτα να προλάβουν ειδάλλως όλη εκστρατεία θα πάει στράφι πριν καλά καλά ξεκινήσει.

Βέβαια η αλήθεια είναι πως πρώτα πρέπει να ξεπεράσουν τον σκόπελο που έχουν σχηματίσει τα διαβολικά μανταλάκια. Δεν είναι από εκείνα τα πλαστικά που με την πρώτη βροχή σκουριάζουν τα φθηνά ελατήριά τους, και σπάνε τα πλαστικά τους με την πρώτη καλοκαιριά. Όχι, είναι από εκείνα τα ξιπασμένα ξύλινα που μετά από πολύμηνη έκθεση στους αθηναϊκούς χειμώνες μαυρίζουν από την υγρασία. Η δύναμή τους δεν είναι τρομερή, αλλά είναι σίγουρα αρκετή να συγκρατήσει την αφέλεια των σεντονιών μου, τα οποία πλέον έχουν αρκεστεί να ανεμίζουν ελαφρά και βαρεμένα, σαν να κάνουμε προθέρμανση για κάποια παράδοση ή συνθηκολόγηση. Μακριά στον ορίζοντα, ορμώμενα από τις καμπύλες του Αιγάλεω, πυκνά σύννεφα εκτινάσσονται με αργούς στα μάτια ρυθμούς.

Τα σεντόνια μου δε θα φθάσουν πότε στην Ιθάκη τους.

Η κυρία Κατερίνα

Η κυρία Κατερίνα είναι η τρελή της γειτονιάς. Δεν είναι η μόνη φυσικά, αλλά ξεχωρίζει, κυρίως επειδή είναι περισσότερο κοινωνική παρά τρελή, και είναι αρκετά τρελή, οπότε είναι τρομακτικά κοινωνική. Την πετυχαίνεις την πιο άστοχες στιγμές να κατεβαίνει το δρόμο και να μονολογεί κάποια παλαβομάρα με το ίδιο πάντα μαλλί, λες και αποτελείται από κοκκάλινες τρίχες με εκπληκτική μνήμη . Αλλά δεν κάνει μονάχα αυτό. Πως θα μπορούσε άλλωστε; Τα μάτια της, σαν αγγλικό ραντάρ του 1943 διαρκώς ανιχνεύουν τους αδιάφορους γείτονές της προσπαθώντας να πετύχει εκείνον που θα κάνει το λάθος να την προσέξει παραπάνω από τρία χιλιοστά του δευτερολέπτου. Μπουμ.

Τότε αλλάζουν όλα. Τρόπο τινά. Μάλλον κάπου στην πορεία -καθώς τρελαινόταν- ένα κομμάτι του μυαλού της, αντιστεκόμενο όσο μπορούσε στην τρέλα, την κατάθλιψη, και διάφορες φωνές που κατασκήνωναν γύρω του, άρχισε να αναπτύσσει ικανότητες που θα ζήλευε και ο πιο μοναχικός νίντζα. Είναι φοβερό πως η κυρία Κατερίνα θα ελιχθεί στον χωροχρόνο και σε ανύποπτη στιγμή θα σου απευθύνει τον λόγο, που στα αλήθεια σημαίνει να επαναλάβει αυτό που μονολογούσε πιο πριν αλλά αυτή τη φορά σε μορφή ερώτησης και εσένα στη θέση του ανακρινόμενου. Η μόνη σου ελπίδα είναι κάποιος να έχει επαναλάβει το ίδιο λάθος με εσένα πριν σε προλάβει η τρελλο-κυρα-Κατερίνα.

Η κατάσταση φυσικά μπορεί να χειροτερέψει άμα την πετύχεις στο σουπερ μάρκετ. Είναι που είναι οι συνθήκες χάλια – με συγκλονιστική απορία ανακαλύπτεις πως δεν μπορείς να αγοράσεις μονάχα ένα σκόρδο, ή πως είσαι ο μόνος που αγοράζεις τα προϊόντα που έχεις στο καλάθι σου, γιατί οι ποσότητες στα ράφια είναι ακριβώς οι ίδιες όπως πριν μια εβδομάδα που αγόρασες τα ίδια πράματα, ή η διαρκής ανησυχία σου πως ακριβώς από πίσω σου παραμονεύει η καταραμένει αγοραφοβία – έχεις και την κυρία Κατερίνα να κάνει τα δικά της. Όσο παραλογίζεται για την δίαιτά της – 'θέλουν να μου κλέψουν την δίαιτά μου, γιατί θέλουν να κλέψουν την δίαιτά μου;' – μετά από άπειρα σαρώματα των διαδρόμων βρίσκει αυτό που θέλει να αγοράσει, περιμένει στην ουρά, το πληρώνει, το βάζει σε μια σακούλα, αφήνει τη σακούλα στην είσοδο και επαναλαμβάνει την διαδικασία με κάτι άλλο. Ένα αντικείμενο τη φορά. Τι της κάνει τόσες αποδείξεις; Φαντάσου την κυρία Κατερίνα να ψωνίζει για παιδικό πάρτυ, θα της έπαιρνε εβδομάδες μονάχα να ψωνίσει τα πράματα. Βέβαια από την άλλη, παρά την φοβερή της κοινωνικότητα – την ξέρουν πραγματικά όλοι, είναι απίστευτο- μου φαντάζει αδύνατο να βρίσκεται σε μια κοινωνική κατάσταση όπου θα πρέπει να προετοιμάσει ένα παιδικό πάρτυ.

Όταν όμως έχεις την κυρία Κατερίνα απέναντί σου, όταν δηλαδή έχεις αποτύχει να ακολουθήσεις την βασικότερη των συμβουλών σε αυτές τις περιπτώσεις -μην κοιτάς, μην κοιτάς, μην κοιτάς- και η κυρία Κατερίνα σου απευθύνει μια τελείως άσχετη ερώτηση η οποία δεν μπορούσε να σταθεί ούτε στο Κεκλιμένο Υπαρξιακό Στάδιο του Σουρεαλισμού, τότε λοιπόν είναι που η τρέλα γίνεται μεταδοτική. Διότι ακριβώς εκείνη τη στιγμή μερικές εκατοντάδες από τα νυσταγμένα σου εγκεφαλικά κύτταρα αρχίζουν να πιστεύουν πως η κυρία Κατερίνα ξέρει κάτι, πως στη πραγματικότητα είναι μια χαμένη προφήτισσα ετών εξακόσια ενενήντα τρία και πως η επόμενή της ερώτηση θα έχει να κάνει με to μέχρι πότε κατουριόσουνα στον ύπνο σου και γιατί δεν μπορείς να στηρίξεις μια υγιής σχέση.

Ευτυχώς η κυρία Κατερίνα δεν κάνει αυτή την ερώτηση μα επαναλαμβάνει την ίδια ηλίθια ερώτηση που έκανε πιο πριν, μονάχα πιο εκνευριστικά – 'γιατί έφυγαν τα σύννεφα, που πήγαν τα σύννεφα;'- και ευτυχώς η πλειοψηφία των υπολοίπων εγκεφαλικών μου κυττάρων θέλουν να συντονίσουν το στόμα μου και να βρίσουν την κυρία Κατερίνα, αλλά ευτυχώς ούτε αυτό δεν συμβαίνει. Όχι γιατί τη λυπάσαι, αλλά επειδή η κυρία Κατερίνα ήταν κάποτε σαν κι εμάς αλλά τα 'φτυσε. Φαίνεται έφτασε εκείνο το σημείο όπου πλέον δεν άντεχε τις δημοσκοπήσεις, τα καταστροφολογικά δελτία ειδήσεων, τις ουρές στα νοσοκομεία, στις εφορίες, παντού, τους ελεγκτές στα λεωφορεία, τις ημερομηνίες λήξης στα γάλατα και στα γιαούρτια, τα ίδια τα γάλατα και τα γιαούρτια και τις ολιγοσέλιδες εφημερίδες ανάμεσα στα κυριακάτικα διαφημιστικά φυλλάδια. 'Αρκετά' ήταν η τελευταία λογική κουβέντα που είπε η κυρία Κατερίνα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η κυρία Κατερίνα δεν είναι φοβερά εκνευριστική αλλά το ποιό πιθανό είναι πως πιστεύει ακριβώς το ίδιο για τους υπολοίπους. Και γιατί όχι άλλωστε, αφού έχουν μια μανία να κλέβουν σύννεφα και δίαιτες.

Απλά δεν αξίζει

Δεν υπάρχουν εύκολες λύσεις, ούτε εύκολες απαντήσεις, για αυτό χρειάζεται πάντα προσοχή όταν επιλέγεις τις ερωτήσεις που θα κάνεις. Μερικές φορές όμως ούτε αυτά έχουν σημασία, ειδικότερα όταν οι αλήθειες είναι μπροστά σου και αδυνατείς να τους ξεφύγεις.


Στο Μέγαρο Υπατία εκατοντάδες μετανάστες συνεχίζουν την απεργία πείνας με μοναδικό αίτημα να μπορέσουν να ζήσουν ισότιμα με όλους εμάς στην Ελλάδα, ενώ την ίδια στιγμή εξαντλούνται η πιθανότητα ανεύρεσης επιζώντων στη Σούδα όπου μετανάστες προτίμησαν τα παγωμένα νερά της θάλασσας από την απέλαση. Πολλοί αυτόματα το βαφτίζουν αυτό το αίτημα 'νομιμοποίηση', λες και υπάρχουν παράνομοι και νόμιμοι άνθρωποι, αλλά αυτή η μικρή 'λεπτομέρεια' είναι ασήμαντη μπροστά στο βάρος της πραγματικότητας. Η απεργία πείνας δεν είναι ένα επικοινωνιακό τρικ, και σίγουρα δεν είναι ένας πολιτικός εκβιασμός. Είναι μια συνεχής μάχη για το αυτονόητο, όχι μια κραυγή απελπισίας αλλά μια ιστορική κατάθεση, μια ζωντανή μαρτυρία πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι με σθένος και αξιοπρέπεια. Είναι επίσης κατά ειρωνικό τρόπο μια παρηγοριά και μια σταγόνα ελπίδας στον ωκεανό της απελπισίας που σκιάζει την κοινωνία μας.


Μα ποιος ακούει; Σίγουρα όχι οι πολιτικοί που έχουν μετατρέψει τους απεργούς σε μπαλάκι του τένις και ζυγίζουν τις ζωές τους απέναντι σε πολιτικά κόστη. Και σίγουρα όχι τα ΜΜΕ που απλά έχουν βαρεθεί το θέμα και δεν πρόκειται να ασχοληθούν ξανά μαζί του, εκτός κι αν χυθεί αίμα ή παραιτηθεί κάποιος. Ακόμη χειρότερα όμως, σίγουρα ούτε εμείς, οι 'νόμιμοι', οι γηγενείς, οι πολίτες, οι ψηφοφόροι, οι τηλεθεατές. Διότι πολύ απλά δεν μας νοιάζει. Όπως και να το προσεγγίσει κανείς και όπως να το στολίσει, αυτή είναι η αλήθεια. Όπως δεν μας νοιάζει τι γίνεται στη Λιβύη ή στην Αίγυπτο, όπως δεν μας νοιάζει τι κάνει η γιαγιά που μένει από κάτω μας, ή πως καταφέρνει ο άστεγος και βρίσκεται στην ίδια γωνία κάθε φορά που περιμένουμε στο φανάρι παρόλο τις παγερές νύχτες του χειμώνα. Απλά δεν μας νοιάζει. Είμαστε αποκομμένοι, κατακερματισμένοι και δεν μας νοιάζει. Αρκεί εμείς να είμαστε καλά και να μπορούμε να ελπίζουμε σε κάτι καλύτερο για το αύριο, όσο δεν ανήκουμε και εμείς στην διαρκώς αυξανόμενη στατιστική της ανεργίας. Διότι αν μη τι άλλο, η οικονομική χρεωκοπία μας είναι μονάχα η επιβεβαίωση της της ηθικής μας χρεωκοπίας.


Ορίστε λοιπόν μια ερώτηση. Αξίζει καθόλου η προσπάθειά τους; Όχι. Γιατί απλά εμείς δεν την αξίζουμε. Μπορεί να την έχουμε ανάγκη, αλλά σίγουρα δεν την αξίζουμε. Άμα κάποιος από τους απεργούς πείνας πεθάνει, δυστυχώς δεν θα υπάρχει κανείς να κουβαλήσει το λεγόμενο 'βαρύ φορτίο' μιας τέτοιας απώλειας, διότι πολύ απλά δεν υπάρχει κανείς που να καταλαβαίνει τι σημαίνει αυτή η φράση. Δεν μας αξίζει μια τέτοια θυσία, γιατί θα πάει χαμένη, θα αναλωθεί σε εφήμερες ενοχές και κουβέντες, θα την προσπεράσουμε και τελικά θα πάει χαμένη. Απλά δεν αξίζει.

Η Καθαρά Δευτέρα και το βρώμικο 89

Τα παιδιά του σοσιαλισμού μετράνε τις τσίμπλες από τα τηλεοπτικά μάτια τους. Κάποτε υπήρχαν τηλέφωνα που δούλευαν με κέρματα. Και υπήρχαν τρύπια κέρματα. Και πετονιές. Το μεγάλο ριφιφί ήταν μονάχα η αρχή, μα κανείς δεν ξέρει που θα καταλήξει. Πρόσφατα ρεπορτάζ αποκαλύπτουν πως μεγάλες προτάσεις συνωμοτούν με το συντακτικό για να ανατρέψουν τη χούντα των bullet points.


Τόσα χρόνια οι σχεδιαστές μόδας εξέφραζαν την αλληλεγγύη τους απέναντι στον αφρικανικό -γενικά- λαό χρησιμοποιώντας πεινασμένα μοντέλα. Πόσα λίγα ξέραμε. Τα μαρούλια τοκίσανε μα οι πληθωριστικές ακρίδες τσακίσανε τις ψυχικές μας αποταμιεύσεις. Η Γη αρχίζει και έχει μανία καταδίωξης από τις εκρήξεις του ηλίου, εξ ου και το απαράδεκτο κρύο.


Η Καθαρά Δευτέρα πέρασε, αλλά δεν θυμάμαι πως. Μόνο τον άστεγο αέρα να κοπανάει την τέντα μου. Σκάνδαλο. Α ρε Μένιο, ήσουνα πολύ καλός για δαύτους.

Χιονίζει και δε με νοιάζει καθόλου.