Ένα βήμα πλησιέστερα προς τη χρεοκοπία

Η νέα φοροεπιδρομή των δοσίλογων υπαλληλίσκων της ΕΚΤ και της τρόικας υπό τη μορφή του ειδικού τέλους στα ακίνητα μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ -ας τον πούμε βενιζελοφόρο- επιδέχεται πολλών αναγνώσεων, όχι κολακευτικών για τα στελέχη της κυβέρνησης είναι η αλήθεια.

Η πρώτη και ευκολότερη ανάγνωση είναι καθαρά τεχνοκρατική. Η σταθερή αδυναμία του κράτους να εισπράξει έστω και ένα σεντ δεν επιβεβαιώνεται μονάχα από τον πρόσφατο κατάλογο νεκρών και χρεοκοπημένων που χρωστάνε στο κράτος πάνω από 100.000 ευρώ, ούτε και από το μελλοντικό κύμα συνταξιοδότησης σχεδόν δύο χιλιάδων εφοριακών και τελωνειακών επειδή η ηγεσία του ΥΠ.ΟΙΚ. αθέτησε άλλη μια υπόσχεση (περί της προσωπικής διαφοράς) αλλά από τον τελευταίο ληστρικό και εκβιαστικό τρόπο με τον οποίο προσπαθεί να τονώσει τα έσοδα της. Η τεχνική που επιλέχθηκε -μέσω των λογαριασμών της ΔΕΗ- όχι μόνο είναι σε πλήρη αντίθεση με τα λεγόμενα του Μπένι περί 'κοινωνικού αγαθού' προ δύο μηνών (1), αλλά θα δημιουργήσει και τρομερή αναστάτωση μεταξύ ιδιοκτητών και ενοικιαστών με τους απαραίτητους συμψηφισμούς μισθωμάτων. Επιπλέον, οι ατσίδες του υπουργείου άλλαζαν συνεχώς τους υπολογισμούς τους στα τεφτέρια τους καταλήγοντας τελικά σε μια κλίμακα η οποία πιστεύουν πως θα είναι ικανή να συμπληρώσει το τελικό συνολικό ποσό το οποίο επιθυμούν να εισπράξουν αγνοώντας όμως την ραγδαία άνοδο στον αριθμό των ήδη απλήρωτων λογαριασμών και των διακοπών ηλεκτροδότησης. Αναπόφευκτα λοιπόν το επιθυμητό ποσό δεν πρόκειται να εισπραχθεί στην ακεραιότητά του, ενώ οι διακοπές ρεύματος και οι ανεξόφλητοι λογαριασμοί θα χτυπήσουν 'κόκκινο' οδηγώντας τα έσοδα της ΔΕΗ σε δραματική μείωση.

Αυτά είναι λεπτομέρειες και ασημαντότητες όμως. Το χειρότερο είναι πως θα προκαλέσει και πραγματικές ανθρώπινες απώλειες, θανάτους εν μέσω χειμώνα όσο μακάβριο και τραβηγμένο κι αν ακούγεται. Με το πετρέλαιο θέρμανσης να παραμένει ακριβό και το επίδομα θέρμανσης να ταυτίζεται με τους γραφειοκρατικούς εφιάλτες του κράτους, δεν είναι λίγοι εκείνοι οι οποίοι βασίζονται σε μια ηλεκτροσόμπα, πολυτέλεια η οποία θα περικοπεί προς τέρψιν της ευρωπαϊκής οικονομικής αυθεντίας. Το κράτος, οι λειτουργοί του και οι εκπρόσωποί του, λόγω της πλήρης ανικανότητάς τους οδηγούνται στην έσχατη λύση για την άμεση είσπραξη, το λεγόμενο 'ντου' που είπε και ο Μπένι, αγνοώντας όμως, πως στα 'ντου' υπάρχουν και θύματα.

Η δεύτερη ανάγνωση, πιο πολύπλοκη, έχει να κάνει με τις απανταχού αντιδράσεις και τις μορφές τους. Λίγο, πολύ τα διάφορα επιμελητήρια την περιμένανε την επίθεση στην ακίνητη περιουσία ενώ και η ΠΟ.ΜΙ.ΔΑ. έπρεπε να πει τα απαραίτητα κι αυτά που αρμόζουν στο χαρακτήρα της. Η Νέα Δημοκρατία με τη σειρά της επέλεξε να κάνει αντιπολίτευση παλαιάς κοπής, ανούσια, κούφια, του κώλου κοινώς, αναμενόμενο και πιστό ενός κόμματος που περιμένει στην ουρά της εξουσίας. Συνένοχη και δημιουργός τόσο του χρέους όσο και της απόκρυψής του, δεν δύναται να προσθέσει και πολλά στο δημόσιο διάλογο. Όμως ο ΣΥΡΙΖΑ και η Δημοκρατική Αριστερά; Στις ανακοινώσεις τους κάνανε φυσικά λόγο για την εξαίρεση των θρησκευτικών οργανισμών και για τις ευπαθείς κοινωνικές ομάδες (άνεργοι, πολύτεκνοι κλπ.), ακόμη και για τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις αλλά και οι δύο ζήτησαν την πλήρη απόσυρση του μέτρου. Γιατί δεν επιδιώκουν όμως τροποποίηση του μέτρου, για παράδειγμα γιατί δεν πρότειναν την εξαίρεση της πρώτης κατοικίας (ή αυτής μέχρι ενός ορίου), τους άνεργους και την άρση της εξαίρεσης των θρησκευτικών οργανισμών; Γιατί δεν πρότειναν η είσπραξη να γίνει από τις ΔΟΥ από όπου δεν θα 'ξέφευγαν' και όσα δεν ηλεκτροδοτούνται, και γιατί δεν ζήτησαν την αναπροσαρμογή της γραμμικής κλίμακας ώστε να επιβαρυνθούν λιγότερο τα χαμηλότερα στρώματα; Γιατί η 'αριστερά' προστατεύει μεγαλο-ιδιοκτήτες με πρόσχημα τις ευπαθείς ομάδες για τις οποίες υποτίθεται καίγεται και κόπτεται; Γιατί να μην επιβληθεί φόρος κεφαλαίου σε εισοδηματίες με εκατοντάδες και χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα, σε κεφαλαιούχους που εκμεταλλεύονται την εν λόγω ακίνητη περιουσία; Αναπάντητα ερωτήματα απο τους ηθικά άμεμπτους εκπροσώπους της αριστεράς και της κοινωνικής ρητορίας που αρνούνται κάθε ευθύνη και σύνθεση προτάσσοντας μια άρνηση πλημμελώς στοιχειοθετημένη. Τέλος το ΚΚΕ, βλέπει προλετάριους ακόμη και στο ... Κεφαλάρι και καλεί σε μαζική άρνηση πληρωμών. Ίσως τρέμουν με το ποσό που θα κληθεί να καλέσει το Κόμμα, ίσως να ελπίζουν σε θεσμικές ανατροπές από τη βάση, ποιος ξέρει.

Η τρίτη ανάγνωση έχει να κάνει με την αναλογικότητα και το δίκαιον του μέτρου, τομέας φυσικά στον οποίο το ΥΠ.ΟΙΚ. εγκληματεί, πόσο μάλλον σε ένα σχετικά απλό πρόβλημα κατανομής βαρών. Άνεργοι, χαμηλόμισθοι, συνταξιούχοι, άνθρωποι χωρίς εισόδημα, καλούνται να πληρώσουν ουσιαστικά κάτι παραπάνω από ένα νοίκι ή μια μηνιαία δόση δανείου για το σπίτι τους σε συνθήκες υψηλής ακρίβειας και αβεβαιότητας και μείωσης παροχών και επιδομάτων, σε εποχές που το πραγματικό τους εισόδημα μειώνεται κατά δεκάδες ποσοστιαίες μονάδες εντός λίγων μηνών. Το ΥΠ.ΟΙΚ. υποστηρίζει πως υπάρχει αναλογικότητα με την ανά τετραγωνικό μέτρο χρέωση και την κλιμάκωση με βάση την τιμή ζώνης του ακινήτου αλλά στην πραγματικότητα πρόκειται για άλλοθι μπροστά στην κατακρεούργηση των μικρών νοικοκυριών, 'τιμωρεί' τις νεότερες κατοικίες (των οποίων τα δάνεια ακόμα εξοφλούνται) με υψηλότερους συντελεστές ενώ ταυτόχρονα σε καμία περίπτωση (είτε στους χαμηλούς είτε στους υψηλούς συντελεστές) δεν εξασφαλίζεται η εισοδηματική αναλογικότητα αφού δεν υπάρχει κανένα αντίστοιχο κριτήριο (2). Άλλωστε όμως εκεί ακριβώς είναι και η διαχρονική αδυναμία του κράτους, να προσδιορίσει το πραγματικό εισόδημα των φορολογούμενων και να το φορολογήσει στην πηγή, και για αυτό επιλέγει τέτοιου είδους οριζόντια μέτρα των οποίων η εφαρμογή αναπόφευκτα επιβαρύνει σε χειρότερο βαθμό τα χαμηλότερα στρώματα παρά τα ανώτερα, αυτά δηλαδή που εν τέλει τυγχάνουν φορολογικής ανοσίας.

Η τέταρτη ανάγνωση έχει να κάνει με την αποτελεσματικότητα του μέτρου. Μετά την αποτυχία της αύξησης του Φ.Π.Α. στο 23% και του αστείου μέτρου των αποδείξεων, επιβάλλεται μια ακόμη 'τυφλή' φορολόγηση, ένα ακόμη δείγμα της εισπρακτικής απελπισίας και της ανικανότητας των μεγάλων σωτήρων της χώρας. Βραχυπρόθεσμα βέβαια τα ταμεία του κράτους θα ζεσταθούν από τις εισπράξεις, όμως μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα αυτά είναι κεφάλαια που αφαιρούνται από την αγορά, την αποταμίευση, την κατανάλωση και τις επενδύσεις τόσο των καταναλωτών όσο και των μικρών και μικρομεσαίων επιχειρήσεων. Όπως αναφέρθηκε, θα δημιουργηθεί ένα κύμα διακοπών ηλεκτροδοτήσεων με πολλαπλές απώλειες εσόδων, ενώ πολλές μικρές επιχειρήσεις θα έχουν έναν ακόμη λόγο να βάλουν λουκέτο οδηγώντας στην ανεργία πλήθος κόσμου καθώς. Με άλλα λόγια είναι ένα ακόμη μέτρο το οποίο θα σπρώξει κι άλλο την πραγματική οικονομία στην ύφεση, τον επιχειρηματικό κόσμο στην συσσώρευση και την κοινωνία στην ανέχεια και την παρακμή.

Τρόικα, ΕΚΤ, Ε.Ε. και κυβέρνηση αρνούνται πεισματικά να επαναπροσδιορίσουν έναν νέο φορολογικό και παραγωγικό χάρτη και εξυπηρετούν με τυφλή εμπιστοσύνη τις αποτυχημένες επιταγές της νεοφιλελεύθερης σκέψης με αποκλειστικό σκοπό τη διαμόρφωση ενός απελευθερωμένου επενδυτικού τοπίου. Ο εφιαλτικός εκβιασμός της χρεοκοπίας έχει ανοίξει νέους ορίζοντες για την ιδιωτικοποίηση των πολιτών και για την συσσώρευση του κεφαλαίου του οποίου η κερδοφορία χωρίς περιστροφές πια θα αγοράζει και θα πουλάει τη ζωή μας σχεδόν σε όλες τις εκφάνσεις της. Έννοιες όπως δημόσια υγεία, δημόσια παιδεία, κοινωνικό δίχτυ ασφαλείας, ασφάλιση βαδίζουν ραγδαία μα σταθερά προς το χρονοντούλαπο της ιστορίας, μύθοι και θρύλοι μιας πολιτικής ιστορίας που ποτέ δε στέριωσε σε πραγματικές αξίες.

Η τελευταία και σημαντικότερη ανάγνωση έχει να κάνει με την αναγκαιότητα του μέτρου, το οποίο όπως όλα τα προηγούμενα δεν σχετίζεται με τις ανάγκες της κοινωνίας και την αναδιανομή του πλούτου μα την εξυπηρέτηση δανειστών, εκβιαστών και κερδοσκόπων. Τη στιγμή που υποτίθεται πως κυνηγάμε πρωτογενές πλεόνασμα το 2012 για να τιμήσουμε τις εγγυοδοτήσεις και τη συνδρομή των εταίρων μας, μεγαλύτερες οικονομίες από αυτές της Ελλάδας -Ισπανία, Ιταλία, Ιρλανδία και σε λίγο Γαλλία- έχουν αρχίσει να ξεγυμνώνονται μπροστά στα φιλήδονα μάτια του διεθνούς κεφαλαίου οδηγώντας το Ευρώ σε μια συνεχή κατρακύλα. Οι φωνές του εξωτερικού που αρνούνται την συνδρομή (Σλοβακία) και προτάσσουν την ελεγχόμενη χρεοκοπία και ακόμη την έξοδο από το Ευρώ (Γερμανία) δεν προέρχονται από μια αφηρημένη αρχή αναδιάρθωσης μιας αποτυχημένης οικονομίας και μιας αποτυχημένης νομισματικής ένωσης ούτε από την όποια ιδιαιτερότητα του ελληνικού προβλήματος, αλλά από καθαρές λογιστικές ανάγκες των μελών κρατών να διατηρήσουν τις αποθεματικές τους άμυνες υψηλά απέναντι στις μελλοντικές κρίσεις.

Ακόμη κι αν ή χώρα έχει την ικανότητα να σώσει τη δημοσιονομική ξεφτίλα του κράτους -πολύ αμφίβολο όσοι φόροι κι αν επιβληθούν- από καιρό έχει γίνει αντιληπτό πως δεν αξίζει τον κόπο και το πραγματικό κόστος. Ήδη μπροστά μας παρατηρούνται οι συνέπειες των κοντόφθαλμων πολιτικών επιλογών, με την ακυβερνησία να μεταλλάσσεται σε πλήρη αποδόμηση του κράτους και των υπηρεσιών του, και με την κοινωνία να είναι χωρισμένη και ταμπουρωμένη σε κλαδικά χαρακώματα ενισχύοντας τις ιδεοληψίες που την οδήγησαν εδώ. Όσο για τους πιο πατριώτες που κόπτονται για την εθνική υπερηφάνεια επί πτωμάτων, ποιος ο λόγος της διαιώνισης αυτού του βασανιστηρίου, αφού σε λίγες μέρες θα εδραιωθούν παρατηρητήρια της εφαρμογής όλων των απαραίτητων για το ξεπούλημα της χώρας μέτρων; Ουδείς. (3)

Οι αιρετικές απόψεις υπέρ της χρεοκοπίας -σε εθνικό επίπεδο- και της έκδοσης ευρωπαϊκών ομολόγων -σε ευρωπαϊκό επίπεδο- αν και υπάρχουν παραπάνω από ένα χρόνο κρίνονται ως ανώριμες, καταστροφικές, αντεθνικές και προβοκατόρικες, καθυστερώντας όσο είναι δυνατόν την αναπόφευκτη υλοποίηση τους. Το πρόβλημα όμως έγκειται στον φθοροποιό χρόνο που περνά χωρίς αυτές να πραγματοποιούνται επιβαρύνοντας οικονομικά, κοινωνικά, ακόμη και ψυχολογικά, οι τελευταίοι τροχοί της αμάξης, οι τελευταίοι που ευθύνονται (χωρίς να αποκλείεται το ποσοστό τους) για τη δημοσιονομική χρεοκοπία της χώρας και την άλωση της ευρωζώνης από το διεθνές κεφάλαιο. Στις τελευταίες ίσως σελίδες αυτής της ιστορίας, δεν θα γραφτεί στις πόσες μονάδες στοιχηματιζόταν το credit event της Ελλάδας, αλλά στους πόσους νεκρούς η θνησιμότητα των πολιτών της. Μα τέτοιοι αριθμοί δε χωράνε φαίνεται στα κιτάπια των μεταρρυθμιστών.

1. Δεν τίθεται θέμα αντισυνταγματικότητας αφού ήδη από τους λογαριασμούς της ΔΕΗ εξοφλούνται το ΤΑΠ, οι δημοτικοί φόροι και το τέλος υπερ της ΕΡΤ το οποίο δίκαια διερωτάται κανείς άμα θα μειωθεί μετά τη συρρίκνωσή της.
2. Για να ακριβολογούμε όμως, οι εφαρμοσθείσες κλιμακώσεις είναι σαφέσταρα πιο δίκαιες από το ανισόπεδο ΕΤΑΚ που εξίσωνε όλες τις γαίες ανεξαρτήτου περιοχής και χρήσης, όπως αντίστροφα είναι πιο άδικες από εκείνες των αντικειμενικών αξιών με τις όποιες ανωμαλίες τους.
3. Η περίφημη Task Force υπό την ηγεσία του κ. Reichenbach δεν θα έπρεπε να θίγει τον εγωισμό μας τόσο πολύ. Τόσο χρόνια οι ελληνικές κυβερνήσεις προσπαθούσαν να συγκεράσουν τις εντολές της Ε.Ε. με τις κομματικές τους ανάγκες. Καιρός είναι να εξαλείψουμε τον ενδιάμεσο.

Μικρή Αννούλα, λίγο ακόμη και χάσαμε στα αλήθεια

Την ώρα που ο ΓΑΠ και ο Βρούτος του πολεμάνε φαντάσματα στους ανεμόμυλους του διεθνούς κεφαλαίου, καθημερινοί συμβολισμοί ξεπετάγονται σαν αγκάθια στην νάρκωσή μας. Όσο το Υπουργείο Αμύνης μοιράζει πτητικά επιδόματα ακόμη και σε υπασπιστές που πετάνε χαρταετούς στη Μεσογείων, το Υπουργείο Παιδείας ακόμη δεν έχει βρει την τσίπα να βάλει ένα τέλος στην γελοιότητα των σχολικών βιβλίων. Αντιθέτως καλεί τους μεγαλύτερους μαθητές να φέρουν στο σχολείο τα παλαιότερα βιβλία τους -με όλα τα σκονάκια, τα στιχάκια και τις μουντζούρες- και να τα δώσουν στους μαθητές των χαμηλότερων τάξεων ώστε να παρακολουθήσουν απρόσκοπτα τα μαθήματά τους. Την ίδια ώρα, κάποια λίγο μεγαλύτερα παιδιά, τα στελέχη των φασιστοκομματικών παρατάξεων των πανεπιστημίων διυλίζουν τον κώνωπα επειδή η Αννούλα τους αίρει τις εκλογικές δυνάμεις στην ανάδειξη των πρυτάνεων. Διότι το θέμα μας, ήταν, είναι και θα είναι η εξουσία, και όχι η ουσία. 

Μπράβο καλή μου Αννούλα. Πραγματικά συγχαρητήρια, πως δεν το είχαμε σκεφτεί τόσα χρόνια, τι γελοίοι που ήμαστε που επιτρέπαμε τέτοια αλόγιστη σπατάλη τόσα χρόνια, την έκδοση βιβλίων για τους μαθητές, ενώ υπάρχουν τα βιβλία της προηγούμενης χρονιάς; Μπράβο σου που ρηξικέλευθα όχι μόνο περιόρισες τις δαπάνες του δημοσίου μα δημιούργησες τις κατάλληλες συνθήκες για μια κοινωνικοποίηση των παιδιών στο σχολείο σε μοντέλο ... σοσιαλιστικό. Αχ, μικρή Αννούλα πόσο βαθιά στην πρωτοπορία βρίσκεσαι και σε τι πελάγη άγνοιας πελαγοδρομούμε. Μακάρι να μοιραζόμασταν και εμείς το ριζοσπαστικό σου τρόπο σκέψης, πόσα πολλά θα μπορούσαμε να πετύχουμε...

Μα στα αλήθεια τώρα, αν και είναι πάντα γελοίο να μιλάς για τις νεότερες γενεές, ο εν λόγω συμβολισμός της κατάρρευσης της παιδείας στην έναρξη της νέας σχολικής χρονιάς είναι τόσο πραγματικός όσο και η ηθική μας χρεοκοπία. Άλλωστε η άλλη, η δημοσιονομική, είναι από καιρό δεδομένη και συγκεκαλυμμένη, με την ημερομηνία του πιθανού πιστωτικού γεγονότος να είναι ένα ακόμη κερδοσκοπικό χαρτί στη φαρέτρα των χρυσών παιδιών του άυλου κεφαλαίου. Αυτό όμως δεν είναι τίποτα μπροστά στην πνευματική μας χρεοκοπία, η οποία εξαργυρώνεται κάθε μέρα, γύρω μας, μπροστά μας, με την απάθεια, τον εγωισμό και τον κοινωνικό διχασμό να βασιλεύουν. 

Οι μικρές μας νίκες λιγοστεύουν και οι ήττες μας πληθαίνουν, αφήνοντας πίσω τους καμμένη γη και καμμένα μυαλά. Με εφιαλτική ταχύτητα γινόμαστε ξένοι, ιδιώτες και ηλίθιοι, φοβικοί και βίαιοι, καρκινώματα στην ίδια μας τη ζωή η οποία ολοένα κλείνεται στο στενό της καβούκι, κι αυτό δανεικό. Αποκτηνωνόμαστε, και τώρα χάρη στη μικρή μας Αννούλα, εντάσσουμε τους νεότερούς μας κατευθείαν στη φρίκη μας, χωρίς περίοδο προσαρμογής, αντίδρασης και απογοήτευσης. Αρκετά με τον κόσμο που θέλουμε, ας αρκεστούμε με τον κόσμο που ανεχόμαστε. Σκοτώνουμε τα παιδιά μας γιατί δεν μας έχει μείνει τίποτα άλλο να σκοτώσουμε.

Συνέχεια λέμε πως σημασία έχει η παιδεία, και πως έχουμε δανειστεί τον κόσμο από τα παιδιά μας κι άλλα τέτοια γελοία και υποκριτικά. Μα η αλήθεια που έχουμε επιλέξει είναι τελείως διαφορετική, διότι έχουμε επιλέξει να συντηρούμε κρατικοδίαιτους, να στήνουμε πατριωτικούς φόβους και να ξεπουλάμε μια χώρα ψεύτικη καίγοντας ότι έχει αξία και θάβοντας ότι κατακτήθηκε. Έχουμε επιλέξει το διεφθαρμένο κράτος και την πολιτική ολιγαρχία, μα θα ήταν ανεπίτρεπτο να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να εξαθλιωθούμε κι άλλο. Δεν μας μένει και πολύ άλλωστε. Λίγο πιο απλά, το στοίχημα με τα λεφτά το έχουμε χάσει καιρό, ας μη χάσουμε και το στοίχημα με την αξιοπρέπειά μας. Να μην γίνουμε δηλαδή σαν τη μικρή Αννούλα.

Με καθίσανε στο μικρό καρεκλάκι και μου δώκανε παγωτό χωνάκι πλαστικό από διαφήμιση. Δε μάσησα, και άρχισα να μασάω το πλαστικό σαν τα βακτήρια που τρώνε το πετρέλαιο, απλά σε μεγαλύτερη διάσταση και όχι στην ανάταση. 'Sehr Gutt' είπε το ελβετικό σκουλήκι με τις χίλιες τρύπες, και κατάλαβα αμέσως πως έπρεπε να καλέσω τον Dahli να τον προειδοποιήσω. Σκέφτηκα να του στείλω εικονομήνυμα (είχες και MMS στο χωριό σου Κούλα;)  μα μετά κατάλαβα πως δεν θα καταλάβαινε τίποτα. Κάπως έτσι την είχα πατήσει και με τον γερο-Hunter ο οποίος από τον τρόμο του κρύφτηκε σε ένα κόμικ.

Ένα γερό χαστούκι με επανέφερε στη σχολική πραγματικότητα. Δεν ήταν πιο ο ελβετικός σουγιάς, μα ένα σφυροδρέπανο made in china το οποίο απαιτούσε τους ελέγχους παραγωγικότητας μου. Ήταν δύσκολο να κουνηθώ στη βρωμοκαρέκλα, μεγάλωνα ταχύρρυθμα σαν την Αλίκη στο ναυτικό και την Χρουσαλά στο Αβέρωφ και έσκιζα τα τζην μου οσάν το Χουλκ. Επαναλάμβανα ένα αρχαίο δαλαϊλαμέζικο μάντρα που μου είχε μάθει ο Carradine λίγο πριν πεθάνει από ερωτική ασφυξία (ιδανικός θάνατος): 'Οι Κινέζοι είναι φίλοι μας και εμείς καταναλωτές τους' μα ο νέος μου δάσκαλος δεν σήκωνε από τέτοια, μόνο από τα άλλα τα καλά, ξέρεις εσύ.

Πήρε τα δάκτυλά μου και αφού τα βούτηξε σε σόγια και γλυκόξινη, μου τα βραχυκύκλωσε στην παλιά μου τέχνη κόσκινο Siemens τοστιέρα. Του τα ζήτησα πίσω και μου ζήτησε 5 Ευρώ, του ζήτησα δανεικά και μου ζήτησε εγγυήσεις, του ζήτησα εγγύηση για την τι-βι και κατάλαβε πόσο δίκιο είχα και πόσο ανατολίτης ήμουν στα παζάρια μου. Φιληθήκαμε και ανταλλάξαμε τηλέφωνα, εγώ του έδωσα ένα Nokia κι αυτός μια φθηνή αντιγραφή του αϊ-γαμήσου-φώνι5, και υποσχεθήκαμε ποτέ ξανά να μην ειδωθούμε ώστε να έχω αρκετό υλικό για τουλάχιστον τρία κιλά ποιήματα. Ήταν πολύ γλυκούλης.

Γύρισα σπίτι, άνοιξα την πόρτα και μπήκα στη Λιβαδειά. Στην αρχή νόμιζα πως ήμουν στο σουβλατζίδικο και χάρηκα, αλλά μετά κατάλαβα πως ήμουν στη περιοχή και απογοητεύτηκα. Πήρα το πλοίο για να καταλήξω στο προορισμό μου, και λαγοκοιμήθηκα στην πρύμνη. Το επόμενο που θυμάμαι είναι εμένα με μια ντομάτα στο στόμα να στριφογυρνάω σε μια βρώμικη γυριστρούλα, κι όχι από τις καλές, εκείνες που λέει το τραγούδι με τα κοντά τα φουστανάκια, αλλά από τις άλλες που σε γυρνάνε τριακόσιες εξήντα μοίρες κάθε δύο δευτερόλεπτα και κάθε σου πλευρά καίγεται κάθε τέσσερα δευτερόλεπτα.

Παρήγγειλα λίγο από 'μενα με από όλα με την ελπίδα πως εφόσον δεν μπορώ να σώσω την ακεραιότητα μου και δεν μπορώ να σωθώ στο ακέραιο, τότε τουλάχιστον ας έσωζα λίγα κομμάτια μου τέλεια δεμένα με τζατζίκι και μπόλικο κρεμμύδι. Με έφαγα, και πασαλείφτηκα με τα λάδια, δεν θα ξαναφάω από αυτό το μαλάκα, ίσως βέβαια επειδή ήταν το τελευταίο μου δείπνο, όχι γιατί θα πέθαινα, μα επειδή δεν θα ξανάτρωγα τόσο αργά το βράδυ, κάνει κακό στο στομάχι κάπου άκουσα.

Τελικά όντως γύρισα στο σπίτι. Ήλπιζα να είχε μεταφερθεί κάπου αλλού, στο Κάιρο, στο Μπουένος Άιρες, μα όχι ήταν εκεί ακόμη, στα Εξάρχεια. Άρχισα να ξεφλουδίζω τους τοίχους και να μυρίζω τις ιστορίες του, κάπου στις ρωγμές ίσως να 'βρισκα και τη δικιά μου.

Ο μπακαλόγατος

Θα πρέπει να αισθάνεται πολύ άβολα τώρα τελευταία ο δήθεν υπουργός δήθεν οικονομικών. Από νομικός, συνταγματολόγος, καθηγητής πανεπιστημίου και μελλοντικός ηγέτης του μπατσόκ, είναι δύσκολο κανείς να αναλογιστεί πως νοιώθει αυτή τη στιγμή ο Ευάγγελος Βενιζέλος.

Με γνήσιο ελληνικό στυλ, ο υπουργός χρεών χάρη στην διαμεσολάβηση του προέδρου της Βουλής 'παραίτησε' με δημοκρατικές διαδικασίες την επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Στέλλα Σάββα-Μπαλφούσια μετά την ντροπιαστική σχετική έκθεση για τα δημοσιονομικά της χώρας. Η έκθεση η ίδια δεν λέει κάτι το συνταρακτικό πέρα από αυτά που ήδη γνωρίζουμε. Χωρίς να αιτιολογεί, επισημαίνει τον κύκλο ύφεσης στον οποίο έχει περιέλθει η ελληνική οικονομία με συνεχείς αστοχίες στις προβλέψεις για το έλλειμμα και δημόσιο χρέος καθιστώντας τα ως 'ανεξέλεγκτα' μεγέθη.

Πιθανώς η φρασεολογία της έκθεσης να είναι άκομψη, να μην ταιριάζει με την εκλεπτυσμένη γλώσσα των οίκων αξιολόγησης ή των κεντρικών τραπεζών ή των ευρωπαίων εταίρων, μα τουλάχιστον αξιολογεί την δημοσιονομική κατάσταση πλησιέστερα στην πραγματική της ποιότητα. Όμως φαίνεται πως οι συντάκτες του κειμένου δεν εκτίμησαν την αντίδραση του κομψότατου, ευγενέστατου και πλούσιου σε 'γνώση, εμπειρία και υπευθυνότητα' Ευάγγελου Βενιζέλου ο οποίος λογικότατα και σαφέστατα προτιμά την ελληνική κυβέρνηση, τους μηχανισμούς στήριξης και τα μέσα μαζικής εξημέρωσης να έχουν την αποκλειστικότητα στην προπαγάνδα της οικονομικής τρομοκρατίας.

Βέβαια υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Δεν είναι ξεκάθαρο αν ο υπουργός χρεοκοπίας ενοχλείται από το περιεχόμενο ή από το ύφος, το οποίο δεν είναι δα σκανδαλώδες – τουναντίον μάλλον ήπιο και επιεικές θα το χαρακτήριζε κάποιος. Επίσης, μέχρι στιγμής το υπουργείο οικονομικών πέρα από το να αποκηρύξει το ύφος της έκθεσης και την αξιοπιστία του γραφείου, δεν έχει διαψεύσει το περιεχόμενο και άρα σιωπηρά το αποδέχεται. Άρα ουσιαστικά η ηγεσία του υπουργείο λέει πως 'εντάξει μωρέ, θα τα βολέψουμε, τρεις το λάδι, τρεις το ξύδι έχουμε την κατάσταση υπό έλεγχο, αλλά μην το κάνουμε και θέμα μωρέ, το 'χουμε σου λέω, σιγουράκι'.

Με άλλα λόγια ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει κάνει ένα ταξίδι στο παρελθόν, και έχει βρεθεί σε ένα μικρό οπωροπωλείο, τρέχει πάνω κάτω σαν παλαβός να προλάβει και τα μισά προϊόντα του έχουν τελειώσει από καιρό, και κάθε φορά που μιλάει με ένα πελάτη σκουπίζει το ιδρωμένο μέτωπο του με το μπακαλόχαρτό του. Γιατί πια, ο άνθρωπος έχει γίνει μπακαλόγατος και τίποτα παραπάνω. Όχι πως αυτό δεν είναι αξιέπαινο ή σεβαστό, αλλά ο Ευάγγελος Βενιζέλος μάλλον δεν συμμερίζεται αυτή την άποψη, ακόμη κι αν η ραχοκοκκαλιά της ελληνικής οικονομίας χτίστηκε και γκρεμίστηκε πάνω στις πλάτες των μπακαλόγατων.

Καμία ανησυχία λοιπόν για τον φίλτατο Ευάγγελο, ο οποίος όπως όλοι μας θα μάθει στου κασίδι το κεφάλι ανακαλύπτοντας τον τροχό και τη φωτιά εκμεταλλευόμενος την νεοσύστατη αυθεντία του στα οικονομικά όπως και τις βαρυσήμαντες και αποδεδειγμένες ηγετικές του ικανότητες. Καμία ανησυχία λοιπόν και για εμάς τους αδαείς και ταπεινούς, τους φτωχούς τω πνεύματι αρκεί να δείξουμε πίστη στα λεγόμενα και τις αλήθειες του νέου τσάρου των οικονομικών του οποίου η μέχρι τώρα διαδρομή στο νέο του πόστο είναι στολισμένη μονάχα με επιτυχίες. Χαίρε Βαγγελάρα, ατσίδα μπακαλόγατε!

Υ.Γ. Με αρέσει στα post μου να βάζω στενές κατακόρυφες φωτογραφίες. Με την Βαγγελάρα αυτό δεν ήταν εύκολο. 

Βρώμαγε μούστο

Ήμουν στον πάτο του βαρελιού και προσπαθούσα να βγάλω μιαν ακίδα από τον κώλο μου μέχρι που ήρθε η μούργα να μου ανακοινώσει πως μου έκανε έξωση. Αντί να την πατάω την έπινα και έτσι αυτή η σχέση δεν οδηγούσε πουθενά, αυτή ήταν μαζοχίστρια κι εγώ ένα πότης χωρίς γούστο. Βρέθηκα λοιπόν στο δρόμο και σήκωσα το χέρι μου να πιάσει ένα σύννεφο να με παρασύρει σε μέρη μακρινά, μέρη εξωτικά. Ένα ταξί σταμάτησε και με ρώτησε που πηγαίνω. Του είπα να με ρωτήσει πάλι σε πέντε χρόνια και έφυγε ψάχνοντας για τουρίστες να γδύσει. Τον μαλάκα.

Άρχισα να περπατάω αφήνοντας τα φανάρια να με οδηγήσουν όπου αυτά θέλανε, ποιος είμαι εγώ να τα αμφισβητήσω, μα βρέθηκα να κάνω τον κύκλο του τετραγώνου. Ένας τροχαίος με πήρε στο κατόπι γιατί λέει περπατούσα στο αντίθετο ρεύμα. Του χαμογέλα και τον αγκάλιασα, ήταν ο πρώτος στη ζωή μου που αναγνώρισε το έργο μου. Εν τω μεταξύ η μούργα μου τηλεφώνησε και με φωνή γλυκιά μου έλεγε να τα ξαναβρούμε. Το έπαιξα σκληρός. Δεν θα γίνω χαλάκι να με πατήσεις κυρία μου. 'Το ακριβώς αντίθετο θέλω' μου είπε και έκλεισα το τηλέφωνο.

Συνέχισα να περπατάω. Αυτή τη φορά μονάχα ευθεία κατά το νότο όπως ο ποιητής ορίζει. Τα χρόνια περνούσαν και ο ήλιος έφτιαχνε αψίδες πάνω από το κεφάλι μου τις οποίες κάθε βράδυ πουλούσα σε άστρα συντροφικά. Μου πήρε τόσο καιρό να μάθω πως είναι πάντα εκεί και δεν χρειάζεται την αγάπη τους να εξαγοράζω αν και νομίζω πως ακόμα πουτάνες είναι και πως με το συντακτικό δεν θα έπρεπε να παίζω. Σε αντίθεση με τα δέντρα που από την αρχή μου το ξεκαθάρισαν πως θα μπορούσα να την αράζω στη σκληρή τους βάση αρκεί το χάραμα να τα προειδοποιούσα για τίποτα φιλόδοξους ξυλοκόπους με ηλεκτρικά μπάντζο. Μια μέρα είδα τον Καλιτζάκη και έτρεξα τόσο γρήγορα να κρυφτώ που δεν πρόλαβα να τα ειδοποιήσω και από τότε το φέρω βαρέως.

Κάπως έτσι θα πρέπει να εξηγείται και η χαρακτηριστική μου καμπούρα, καμιά σχέση με το ύψος μου. Την είχε αποτυπώσει σχετικά καλά ο τυφλός απόφοιτος του ΙΕΚ Μείγμα που είχε φιλοτεχνήσει την καταζητούμενη αφίσα μου. Η βλαμμένη η μούργα τα είχε ξεράσει όλα στον οινοποιό της ο οποίος την είχε στριμώξει για την χαμηλή της περιεκτικότητα σε όνειρα, και τώρα με κυνηγούσε για να τον αποζημιώσω λες και είχα εγώ δικά μου να δώσω. Εγώ ήθελα να φεύγω, και να ξυπνάω κάθε πρωί σε διαφορετική σκιά, και τώρα αυτοί οι αληταράδες με κυνηγάνε και με επικυρρήσουν για μονάχα μερικά ομόλογα του δημοσίου. Τους φτηνιάρηδες.

Μπήκα σε ένα μεταλάδικο να πάρω μια καλή λεπίδα αλλά κατέληξα με μερικούς δίσκους. Κλασσικό λάθος. Με τα βινύλια παραμάσχαλα έκατσα στη μέση του χωμάτινου δρόμου και περίμενα όποιον τολμούσε να έρθει να αναμετρηθεί μαζί μου. Έναν μάλιστα τον είχα ανάμεσα στα δόντια μου σε επίδειξη δύναμης και ουλίτιδας. Είχε ώρα που δεν ήταν πια δώδεκα το μεσημέρι, και έτσι δεν ερχόταν κανείς. Εκμεταλλεύτηκα αυτή τη φοβερή εμμονή στους τύπους και τράπηκα σε τακτική φυγή, η οποία ήταν όντως τακτική αφού ήταν απόφαση καθαρής τακτικής όπως μου είχαν μάθει στο στρατό. Όπως ήταν και η απόφαση του οινοποιού να στήσει μπλόκα με ποιητές στο μονοπάτι μου. Ο πούστης το ήξερε πως δεν μπορούσα να τους κάνω τίποτα, ακόμη χειρότερα πως θα καθόμουν να τους κάνω παρέα και να ανταλλάξουμε απόψεις και στιχάκια και μερικά πικρά ποτηράκια. Το χειρότερο ήταν πως ντρεπόμουν με όλους αυτούς τους μεταλ δίσκους, δεν ήξερα τι να τους κάνω και δεν άντεχα τα αποδοκιμαστικά βλέμματα όλων αυτών των μεγάλων αποτυχημένων καλλιτεχνών. Ήταν φοβερό, είχα καταφέρει να είμαι διπλά αποτυχημένος.

Έσκυψα το κεφάλι και γύρισα προς τα πίσω, προς την πόλη. Μου λέγανε να κάτσω, περιμένοντας την αμοιβή να πάρουν από τον κρασέμπορα, μα άλλο δεν άντεχα. Έφτασα αργά το βράδυ και έκατσα στη μέση του δρόμου, και άρχισα να πίνω από το φλασκί μου ζεστό ουίσκι μέχρι που με πήρε ο ύπνος. Την άλλη μέρα, στις δώδεκα ακριβώς το μεσημέρι κάποιος που δεν πρόλαβα ποτέ να δω μου τύλιξε ένα πάνινο σακί γύρω από το κεφάλι μου. Βρώμαγε μούστο.

Μπαμπά, τι σημαίνει άσυλο;

Όλα τα σκληρά υλικά όταν προβάλουν αντίσταση σε μια δύναμη, το πιο πιθανό είναι να σπάσουν τελείως παρά να λυγίσουν. Κάτι αντίστοιχο έγινε και με το χώρο της ανώτερης παιδείας, όπου το μεταπολιτευτικό δώρο του αυτοδιοίκητου υπό προστασία δημοσίου χώρου με την ευρύτερη έννοια μετά από τόσα χρόνια απαξίωσης και στείρου διαλόγου ένθεν και εκείθεν γκρεμίστηκε.

Μόλις την τελευταία στιγμή τα συγγράμματα παρέμειναν δωρεάν, ενώ το φοβερό θέατρο της ευρύτερης συναίνεσης σκότωσε την έννοια του ασύλου. Ταυτόχρονα θεσμοθετούνται φοιτητικά δάνεια με εγγυητή το δημόσιο -το οποίο δεν μπορεί να εγγυηθεί ούτε τον κώλο του- προφανώς στο δρόμο που χάραξαν οι ΗΠΑ με ολόκληρες γενιές να χρωστάνε στις τράπεζες πριν καν ξεκινήσουν να εργάζονται, ενώ τα επιπλέον εξάμηνα περιορίζονται πια στα τέσσερα. Λογικό όμως, διότι μετά από τόσους αγώνες, τόσα κείμενα, τόση καθοδήγηση, τόσες πρωτοβουλίες, τόσες πορείες την μεγαλύτερη ευθύνη την έχει ο ίδιος ο κόσμος του ελληνικού πανεπιστημίου.

Από την μια ο ακαδημαϊκός κόσμος που πρότασσε διαρκώς την ακαδημαϊκή και επαγγελματική καριέρα του υψηλότερα από το δημόσιο συμφέρον, που μπήκε σε διαδικασία υπόγειων συναλλαγών με το φοιτητικό σώμα με εκλογικά ανταλλάγματα, που έχτισε στην άμμο τμήματα, μεταπτυχιακά και έρευνες και έκανε το πανεπιστήμιο μαντρί του και οικογενειακή υπόθεση. Ο ακαδημαϊκός χώρος ο οποίος από τη πρώτη στιγμή αρνήθηκε την αξιολόγηση και που σε ακραίες περιπτώσεις γελοιοποίησε τους πειθαρχικούς κανόνες υποβαθμίζοντας το κύρος των ιδρυμάτων που υποτίθεται υπηρετεί όσο και τη δική του αξιοπιστία φυσικά, που αντιμετώπιζε τους Έλληνες ακαδημαϊκούς του εξωτερικού σαν μιάσματα και απατεώνες. Το ακαδημαϊκό σώμα της χώρας μπορεί να συμπεριλαμβάνει φοβερά μυαλά και σεβαστούς επιστήμονες, μα στο σύνολό του είναι μια κοινωνική απογοήτευση, ένα κενό γράμμα, ένα σώμα εγκλωβισμένο σε αλλότριες σχέσεις και ζητήματα.

Από την άλλη είναι τα βρομόσκυλα των κομματικών παρατάξεων, αυτά τα κτήνη που έχουν μετατρέψει τα αμφιθέατρα σε αρένες και κρίνουν ακαδημαϊκούς με ύφος χιλίων καρδιναλίων χωρίς οι ίδιοι να έχουν καμία πραγματική γνώση, αυτά τα γλοιώδη ανθρωπάρια που μαθαίνουν στο νέο πολίτη την κομματικοποίηση και την κονσερβοποίηση της ιδεολογίας, αυτοί οι ελεεινοί ψηφοθήρες που μιλάνε για σφραγίδες, ψήφους, εκδρομές και πάγκους μετατρέποντας κάθε διάδρομο σχολής στη σύγχρονη αγορά της Ιερουσαλήμ. Πληρωμένοι δολοφόνοι μυαλών, που αντιλαμβάνονται το πανεπιστήμιο σαν ένα χώρο να δικτυωθούν, μια πρακτική εξάσκηση στα ρουσφέτια και στο πολιτικό αλισβερίσι.

Όπως και ο μέσος φοιτητής, ο καθένας μας, ο μελλοντικός μέσος Έλληνας που όσο βρίσκεται στο πανεπιστήμιο θέλει κι άλλα εξάμηνα, ζητά να μην αναγνωριστούν οι συνάδελφοι του από το εξωτερικό αλλά και να αναγνωριστούν το εξάμηνο που έκανε αυτός Erasmus στην Τενερίφη, που γλύφει τον καθηγητή για να τον περάσει και ύστερα από πίσω του τον βρίζει, που δεν θέλει να πληρώνει για τα μεταπτυχιακά, που οποιαδήποτε αλλαγή στον τρόπο εξέτασης το βαφτίζει εντατικοποίηση αγνοώντας πλήρως τις ιδιαιτερότητες της ακαδημαϊκής εκπαιδευτικής διαδικασίας. Αυτός που βγάζει γκόμενες από τα ΤΕΙ αλλά δεν θέλει την ισοτιμία τους, αυτός που εξισώνει τα εξάμηνα με πτυχία, αυτός που δεν σεβάστηκε ποτέ καθηγητή του στην παράδοση με εξευτελιστικές συνθήκες στα αμφιθέατρα, που δεν μπορεί να δουλέψει όσο σπουδάζει αλλά κάνει 3 μήνες διακοπές στα νησιά, που με το που τελειώνει επιτέλους τη σχολή θέλει να βρεθεί η δουλειά μόνη της και αλλάζει απότομα στάση απέναντι στο πανεπιστήμιο και βρίζει που οι κωλοφοιτητές κάθονται και τα ξύνουν και κάνουν καταλήψεις με τα λεφτά των δικών του φόρων. Ο συμφεροντολόγος, ο βολεψάκιας, ο προσαρμοστικός, ο ιδιοτελής, ο καταναλωτής, ο ιδιώτης.

Όπως αναπόφευκτα ευθύνες πολλές έχουν τα πρωτοποριακά και ριζοσπαστικά στοιχεία της κοινωνίας που κατά καιρούς πλαισιώνουν, ακόμη και καταχράζονται πολύ πιο σπάνια το χώρο του πανεπιστημίου κυρίως χάρη στο άσυλο, η κατάχρηση του οποίου οδήγησε σε μαθηματική ακρίβεια στην τερατώδη άγνοια γύρω από τη σημασία του και τη κοινωνική του χρησιμότητα. Όσο οι δυνάμεις αυτές ορθά οικιοποιούσαν τους υλικούς χώρους ως έσχατο ιδεολογικό καταφύγιο και ορμητήριο ενάντια στις δυνάμεις καταστολής, τόσο το ευγέρτημα ταυτιζόταν επικοινωνιακά με ποινικά και περιθωριακά στοιχεία, τόσο η πρόνοια αυτή αναχωρούσε από τη συνείδηση των πολιτών. Εν ολίγοις, η διαχείριση του ασύλου από εκείνους που το έχουν μεγαλύτερη ανάγκη αποδείχτηκε καταστροφική, επιτρέποντας πια στην κρατική βια να κάνει την εμφάνιση της παντού τρομοκρατώντας και ποδοπατώντας την λαϊκή έκφραση.

Δεν είναι να απορεί κανείς. Επιχειρηματολογίες όπως οι παραπάνω θα γίνουν προπαγάνδα και πιπίλα από τους μελλοντικούς υπουργούς και γενικούς γραμματείς της ΠΑΣΠ και της ΔΑΠ για να περιοριστούν οι αντιδράσεις στους γνωστούς ... αντιδραστικούς, στους 'αριστερούς', τους ελιτιστές, τους αναρχικούς, στα φρικιά και τους κομπλεξικούς, για αυτό άλλωστε και η εντυπωσιακή συναίνεση των 250, για αυτό άλλωστε και οι διαρροές της ΝΔ περί κατάργηση των κομματικών παρατάξεων στα ΑΕΙ και ΤΕΙ. Η πραγματικότητα όμως είναι πως ακόμα και αν σχεδιαστικά η δομή των πανεπιστημίων είχε ορισμένα κραυγαλέα λάθη, σε αντίθεση με τις μεταπολιτευτικές μεταρρυθμίσεις που εκδημοκράτισαν την ανώτερη παιδεία και εν πάση περίπτωση έθεσαν μια σωστή κατεύθυνση τόσο θεσμικά όσο και λειτουργικά, αυτή η μεταμνημονιακή μεταρρύθμιση είναι αυταρχική και απαξιωτική του χαρακτήρα και της λειτουργίας του πανεπιστήμιου. Με την άκαμπτη όμως και χωρίς φαντασία δημόσια τοποθέτησή του, το πανεπιστήμιο έχει από καιρό θέσει τον εαυτό του εκτός κοινωνίας και έτσι καταλήγει τελείως απροστάτευτο σε πολιτικές πρωτοβουλίες του είδους.

Όσους σχεδιασμούς, όσους κανονισμούς και νόμους όμως κάποιος και να σκαρφιστεί, όπως και πολλά άλλα που αφορούν το δημόσιο βιο, το ελληνικό πανεπιστήμιο δεν πρόκειται να αλλάξει παρά θα συνεχίσει στο δρόμο της παρακμής και της σταδιακής άλωσης του από τους όρους του κεφαλαιού. Οι νόμοι δεν αλλάζουν νοοτροπίες, αυτές αλλάζουν μόνο με την παιδεία και την αντιπαράθεση. Η μεν πρώτη θα γίνεται σταδιακά προνόμιο των λίγων και έτσι αυτόματα ο αποκλειστικός της χαρακτήρας την υποβαθμίζει, ενώ η δεύτερη γίνεται ακόμη πιο δύσκολη με την άρση του ασύλου και την αδιάκοπη επικοινωνιακή και ιδεολογική ακαμψία.

Είναι λοιπόν η ηττοπάθεια η μόνη επιλογή, η αποδοχή ενός ακόμη ανουσιουργού νομοθετήματος, μιας ακόμη νεοφιλελεύθερης βαρβαρότητας; Είναι η παθητικότητα και η λειτουργικότητα, τα σκυμμένα κεφάλια, η σίγουρη μόνη στάση; Ίσως, αλλά δεν είναι σίγουρα η πιο αξιοπρεπής. Το πανεπιστήμιο και οι πολίτες του, οι ζώντες οργανισμοί του, οι φορείς της λειτουργίας του, φοιτητές, ακαδημαϊκοί και διοικητικοί έχουν υποχρέωση να αναγνωρίσουν τα λάθη τους, τις υποχρεώσεις τους και να δράσουν ανάλογα. Όχι να οραματιστούν το πανεπιστήμιο που θέλουν και να το ζητήσουν από διοικούντες και αφεντικά, αλλά να σχεδιάσουν και να συνθέσουν το πανεπιστήμιο που χρειάζεται το σύνολο της κοινωνίας, το πανεπιστήμιο που μπορεί να σταθεί περήφανα και αποτελεσματικά στα σημεία των καιρών. Χρειάζεται να σταματήσουν να απαιτούν και να αρχίζουν να παράγουν, και να πολεμήσουν τους μεγαλύτερους εχθρούς τους, την αφέλεια και την ιδιοτέλειά τους. Απαιτείται να αφοπλίσουν τα νομοθετικά εκτρώματα των δουλοπάροικων υπαλλήλων της κερδοσκοπίας, να διεκδικήσουν τον διαχωρισμό τους από τους άρπαγες και τους κηφήνες και να διεκδικήσουν την αξιοπρέπεια τους, να δημιουργήσουν νέες εσωτερικές σχέσεις εκ του μηδενός και να αποτελέσουν παράδειγμα πρωτοπορίας απέναντι στην παρακμάζουσα κοινωνία που έχει ανάγκη την παιδεία και τον πολιτισμό όσο ποτέ άλλοτε.

Επιβάλλεται να αφουγκρασθούν τις οργισμένες φωνές της ιστορίας και από καχεκτική αντανάκλαση του παρόντος να αποτελέσουν φωτεινό σηματοδότη στο βάθος του χρόνου.

Μερικές εθνικού επιπέδου λύσεις για την κρίση

Α' Σενάριο: Πουστιά στις εταίρες

Έκδοση λαϊκών ομολόγων, από τα έσοδα των οποίων το δημόσιο αγοράζει όσα Credit Default Swaps γίνεται. Μετά την εξάντληση και του τελευταίου σεντ, βγαίνει ο ΓΑΠ από το Καστελόριζο (συμβολικά) και κηρύσσει πτώχευση. Η ευρωζώνη συνταράσσεται και το δημόσιο χέζεται στο τάλιρο με την ρευστοποίηση των CDS. Πιθανή έξοδος της Ελλάδας από το Ευρώ, αλλά υιοθέτηση διπλού νομίσματος από την αγορά – ευρώ για τις μεγάλες συναλλαγές και τις συναλλαγές εξωτερικού, νεοδραχμή για τις μικρότερες και καθημερινές του εσωτερικού. Άμα λάχει γινόμαστε και φορολογικός παράδεισος για το ευρωπαϊκό κεφάλαιο εκτινάσσοντας το εμπορικό ισοζύγιο της χώρας σε μυθολογικά ύψη.

Β' Σενάριο: Καν' το όπως ο Πανιώνιος και η Swiss Air

Μέσα από ένα απίστευτο χαρτομάνι, κηρύσσουμε όχι τη πτώχευση αλλά τη διάλυση της χώρας και την άμεση επανασύσταση της ως Νέα Ελλάδα με νέο σύνταγμα και ύμνο από τον Νταλάρα. Τα χρέη διαγράφονται και εξακολουθούμε να παίζουμε στο ίδιο πρωτάθλημα και άσε τους πιστωτές να κουρεύονται.

Γ' Σενάριο: Ανεξαρτητοποίηση τώρα

Με την εμπλοκή ορισμένων φευγάτων, ανεξαρτητοποιείται η Μύκονος, η οποία με ειδικές συμβάσεις φορτώνεται κι όλο το δημόσιο χρέος. Αναπόφευκτα, το νέο κράτος της Μυκόνου δίνει ως εγγύηση την εδαφική της ακεραιότητα σε τουριστικούς πράκτορες για την επόμενη χιλιετία. Σε περίπτωση που τολμήσει να το 'παίξει' φορολογικός παράδεισος επιδεικνύουμε τις ιμπεριαλιστικές μας διαθέσεις και

Δ' Σενάριο: Πουλάμε τα πάντα και μετά αντάρτικο νούμερο 3

Αφού στη δημόσια διοίκηση δεν τα καταφέρνουμε καλά, πουλάμε τη χώρα στους ξένους που ξέρουν από μάνατζμεντ. Έτσι κι αλλιώς πότε μας ένοιαξε η εθνική κυριαρχία στα της πολιτικής; Η διαδικασία γίνεται τμηματικά και υπό τη μορφή 'έξυπνου πλειστηριασμού με αποτέλεσμα οι τσέπες των πολιτών να γεμίσουν ευρώ και να μην έχουν ανάγκη να δουλέψουν σαμποτάροντας τη παραγωγική διαδικασία και μετατρέποντας τη χώρα σε μια απέραντη Ικαρία. Οι νέοι κυβερνώντες αμέσως θέτουν υψηλή φορολογία στις αποταμιεύσεις για να ενεργοποιήσουν το εργατικό δυναμικό, κίνηση η οποία σε συνδυασμό με το ανθελληνικό τους αίμα προκαλεί εθνική επανάσταση από όλες τις πλευρές η οποία παρόλο τους απανταχού την ιστορία παρόντες ρουφιάνους και δοσίλογους, στέφεται με φοβερή επιτυχία χωρίς καμία ταξική αναδιαμόρφωση. Διώχνουμε με τσαμπουκά το ξένο κεφάλαιο που μας έφαγε το φυσικό πλούτου και εγκαθιδρύουμε πάλι το εθνικό κεφάλαιο γιατί έτσι γουστάρουμε. Αποτέλεσμα; Είμαστε όλοι πλουσιότεροι, χωρίς χρέη, και έχουμε προσθέσει μερικές χρυσές σελίδες ακόμη στην ένδοξη ιστορία μας γιορτάζοντάς τες με φέτα ΠΟΠ, τζατζίκι νορμάλ και θρούμπες.

Ε' Σενάριο: Η άθεη προσέγγιση

Καταργούνται όλες οι επιδοτήσεις και μισθοδοσίες προς όλες τις εκκλησίες (ανεξαρτήτως θρησκεύματος για να μην παρεξηγιόμαστε) και δημεύεται η περιουσία της Εκκλησίας η οποία και πωλείται κατά το δοκούν. Επαναφέρουμε τα διονυσιακά όργια και τα Ελευσίνια μυστήρια για καθαρά πρακτικούς λόγους.

Ζ' Σενάριο: Το παραμύθι χωρίς δράκο

Λαϊκή επανάσταση, εθνικοποίηση τραπεζών και ΔΕΚΟ, αποχώρηση από το ευρώ, δήμευση περιουσιών για 'φιλανθρωπικούς σκοπούς', κατάργηση του χρηματιστηρίου, ανατροπή του φορολογικού χάρτη με βάση τη μείωση της ανεργίας και μείωση της υπεραξίας, καθιέρωση ανοιχτού και ελεύθερου λογισμικού σε όλες τις δημόσιες υπηρεσίες και λειτουργίες, προλεταριοποίηση των μικροαστών, περικοπή των αμυντικών δαπανών στο ένα τέταρτο, άμεση στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας περιφερειακά κατανεμημένες, νομιμοποίηση της κάνναβης και ενίσχυση της παραγωγής της, διάσπαση της χώρας σε αυτοδιοίκητες περιφέρειες, υιοθέτηση διπλού οικονομικού χαρακτήρα με την επιστροφή στη παραγωγή, αγροτική και βιομηχανική, αναδιανομή προς τα κάτω των αστικών γαιών και απαλλοτρίωση των εγκαταλελειμμένων κτιρίων.

 Ή Σενάριο: Το παραμύθι με δράκο

Γινόμαστε παράρτημα της Κίνας και τότε οι Αμερικανοί χρωστάνε σε εμάς.

Ένα τσουβάλι φράγκα

Στη μητριά του καπιταλισμού, τα κουστουμάτα παλικάρια σκεφτήκανε ένα ακόμη φοβερό τηλεοπτικό σόου το οποίο πραγματικά πρέπει να φυλαχθεί σε κάποια μελλοντική ταινιοθήκη προς υπενθύμιση των νεκροζώντανων και διαπαιδαγώγηση των παίδων. Διέπεται όχι μόνο από τα τυπικά μεταμοντέρνα στοιχεία και την αυτόματη ειρωνεία την οποία δεν μπορείς να αποφύγεις, αλλά και από μια αδυσώπητη κοινωνική κριτική, η οποία βγαίνει στην επιφάνεια διακριτικά και πονηρά, αφοπλίζοντας τις αντιστάσεις.

Στο 'A Ton Of Money' -με σήμα έναν Άτλα που σηκώνει στοίβες χαρτονομίσματα- μια ντουζίνα και βάλε 'όμορφοι' επί τω πλείστον και καταχρεωμένοι στις τράπεζες και στις πιστωτικές άνθρωποι τσακώνονται και ψηφίζουν ο ένας τον άλλο on camera για να κερδίσουν ιδανικά ένα εκατομμύριο δολάρια, αν και χάρη στις διάφορες δοκιμασίες στη διάρκεια των οποίων κουβαλάνε τα χαρτονομίσματα σε δύσβατες περιοχές, το ποσό αυτό μειώνεται σημαντικά. Το πρόγραμμα το παρουσιάζει ένας πλαστικός παίχτης του NFL (η θεοποίηση του ναρκισισμού, της πολυτέλειας και του ηδονισμού) ενώ ακόμη και οι ψηφοφορίες γίνονται με ματσάκια των των δέκα χιλιάδων, από τις οποίες προκύπτουν δύο υποψήφιοι προς αποχώρηση και διαπόμπευση, και εν τέλει ένας μετά από μια ακόμη δοκιμασία, το 'Prove your worth' (πόσο αξίζεις). Ιδιοφυές.

Εκ πρώτης όψεως ο θεατής καλείται να γελάσει και να ειρωνευτεί τους διαγωνιζόμενους και φυσικά να παίρνει μάτι κάνα κωλαράκι και κάνα σιλικονάτο βυζί που σκάει να σκίζει το φανελάκι που θαρραλέα το συγκρατεί. Εν συνεχεία βέβαια αρχίζεις να ταυτίζεσαι, να εμπλέκεσαι, να συμπαθείς και να αντιπαθείς, και φυσικά να θέλεις κι άλλο, όσο οι τσακωμοί εντείνονται και τα φασώματα φουσκώνουνε (σωστό, γιατί οι διαγωνιζόμενοι πρέπει να σκεφτούν την καριέρα τους και μετά το σόου). Μα όπως και σε όλα τα ριάλιτι (1), έτσι κι εδώ υπάρχει η πιο σοφιστικέ ματιά, το τρίτο μάτι στο σφαγείο, η οποία δεν είναι μονάχα μια ενδοσκόπηση στον χαμηλότερο παρανομαστή της ανθρώπινης φύσης, αλλά και στα απίστευτα μετέριζια μιας κοινωνίας που βρίσκεται σε αποβολή, η επιστροφή στα θρανία για τους μαθητές της Τι-Βι όπου τα κορμιά τους ανακυκλώνονται και χρησιμοποιούνται για τους νέους σπουδαστές του παρακμάζον καταναλωτισμού.

Πρώτο μάθημα, οι ωραίοι έχουν χρέη. Από τους εκλεκτούς ανταγωνιζόμενους, μόνο δύο είναι 30 και άνω, ένας εκ των οποίων είναι ο μόνος μαύρος ο οποίος ειρήσθω εν παρόδω είναι ο πρώτος που φεύγει από το σόου με βαλίτσες δεμένες στους καρπούς και στους αστραγάλους με χειροπέδες. Φοβερή εικόνα με άμεση αναφορά στην ιστορία του ρατσισμού στις ΗΠΑ, προσπαθώντας ίσως να πείσει το λευκό κοινό πως ο ρατσισμός είναι εργαλείο των αφεντάδων και πως στο χρήμα είμαστε όλοι δούλοι.

Μάθημα δεύτερο. Το χρήμα μπορεί να είναι στη ρίζα του προβλήματος, ταυτόχρονα όμως είναι και η σωτηρία, χέρι-χέρι με την τι-βι. Κάποτε ο Andy Warholl υποσχόταν 15 λεπτά φήμης, τώρα η ιντελιγκέντσια της επικοινωνίας προσφέρει ακόμη και την οικονομική σωτηρία για όποιον φανεί άξιος. Με το που ο παρουσιαστής αποκαλύπτει στα κρέατα το διεκδικούμενο ποσό -αφού πρώτα τους έχει υπενθυμίσει τα χρέη που έχουν- αλαλιάζουν με χαρά και ελπίδα πλανώμενοι πως επιτέλους θα ξεφορτωθούν τα δεσμά τους και όλα θα πάνε καλά όπως στις διαφημίσεις. Όμως, όπως και στο Χαΐλαντερ, μόνο ένας μπορεί να κερδίσει το τελικό ποσό, όποιο κι αν είναι αυτό, αν και ομολογουμένως οι πιθανότητες είναι αισθητά καλύτερες από ότι στην πραγματική οικονομία.

Μάθημα τρίτο. Η επιβίωση είναι επιτυχία, η ανθρωπιά και αλληλεγγύη είναι εμπόδια στην επιτυχία. Στην πρώτη δοκιμασία, ο ευτραφής μαύρος ανταγωνιζόμενος παθαίνει θερμοπληξία, αλλά κανείς δεν τρέχει να τον βοηθήσει πλην του ιατρικού τιμ της παραγωγής, κι αυτό αφού έχουν σιγουρευτεί πως πρώτα έχει παραμιλήσει και παραπατήσει μπροστά στην κάμερα για αρκετό και χρήσιμο για το μοντάζ χρόνο.


Μάθημα τέταρτο. Δεν έχει σημασία τι πραγματικά είσαι και κανείς, αλλά πως το περιβάλλον σου σε εκλαμβάνει και σε αντιμετωπίζει. Είσαι μέλος της ομάδας; Είσαι κανονικός; Έχεις καλύτερες πιθανότητες να κερδίσεις στις ψηφοφορίες. Αν όχι, ετοιμάσου να ακολουθήσεις το ντροπιαστικό δρόμο της επιστροφής. Μπουυυυυυυ! Επέκταση του μαθήματος: τα σκληρά αρσενικά και τα θελκτικά θηλυκά, οι υπηρέτες της κατασκευασμένης νόρμας παλαιότερων δεκαετιών έχουν πολύ καλύτερες πιθανότητες να επιβιώσουν.

Bonus μάθημα οπτικής παραίσθησης. Οι δύο όψεις του νομίσματος είναι ίδιες. Οι ανταγωνιζόμενοι 'κουβαλάνε' στη πλάτη τους χρέη, τα οποία για να ξεπληρώσουν θα πρέπει να κουβαλήσουν στην πλάτη τους χρήματα, όπως και στο σύμβολο της εκπομπής. Δηλαδή ότι και να κάνεις ένα λουμπάγκο δεν το γλυτώνεις.

Τα επιμέρους μαθήματα είναι ακόμη πολλά, και αν κάποιος παρακολουθήσει την τηλεοπτική αυτή αρένα θα χρειαστούν τόμοι για να τα αποδελτιώσει και εν τέλει δεν υπάρχει και λόγος να ασκείς μια διαρκής λοβοτομή για να της ασκήσεις κριτική εκ του δεινοπαθούς. Το κυριότερο μάθημα παραμένει αναλλοίωτο όπως και στις υπόλοιπες εκπομπές του είδους. Τα πάντα είναι αναλώσιμα, και πόσο μάλλον οι άνθρωποι που προσφέρονται τόσο εύκολα, θύματα της ίδιας τους της απελπισίας, συνεχιστές της ίδιας τους της κοροϊδίας και απαξίωσής τους. Ο καταναλωτής γίνεται προϊόν για τον ίδιο του τον εαυτό, καλωσήρθατε στον καλωδιωμένο κανιβαλισμό με χορηγό την πιστωτική κάρτα που χρωστάτε τα ρουχαλάκια του παιδιού σας. Σίγουρα, οι παραγωγοί αυτών των εκπομπών είναι χασάπηδες και κρετίνοι, μα ποτέ μου δεν έχω ακούσει για ζώα που μπαίνουν οικειοθελώς στο σφαγείο και τρώγονται μεταξύ τους, ένα θέαμα που θα έκανε σίγουρα τον κάθε πραγματικό χασάπη να κλάψει με θλίψη.

Μια άλλη αδιάφορη παρατήρηση ή ανάκληση του ψηφιακού παρελθόντος άμα θες, είναι πόσο πολύ η εκπομπή θυμίζει το Runing Man του 1987 (βασισμένο στο ομότιτλο βιβλίο του Stephen King), όπου ο διαγωνιζόμενος πάλευε όχι για τα λεφτά, αλλά για την ελευθερία του, την οποία τελικά κερδίζει κάνοντας το ακριβώς αντίθετο από το απαιτούμενο από την παραγωγή. Σαμπόταρε το σενάριο, σταμάτησε να τρέχει και στο τέλος με τη βοήθεια άλλων γκρεμίζει τους αναμεταδότες της τηλεόρασης, ένα ξεκάθαρο μήνυμα του συγγραφέα για τον τρόμο της κοινωνίας της πληροφορίας και του θεάματος.



Στο 'A Ton of Money' τίποτα από όλα αυτά δεν πρόκειται να γίνει φυσικά, κι στο μέλλον, αυτό ή τα παράγωγά του θα γίνονται ολοένα πιο βίαια και γλαφυρά προς τέρψιν των ανομολόγητων επιθυμιών του κοινού και του κέρδους των καναλαρχών και των διαφημιστών. Όπως λέει και ο Τσακ, ο πριζωμένος από τα στεροειδή body-builder από το New Jersey, 'We are here to make the most money possible.' Πες τα δικέ μου.

1. Άξιος της εποχής μας ο διπλά ειρωνικός χαρακτηρισμός ως 'reality' μιας κατηγορίας εκπομπών που ουδεμία σχέση έχουν με τη καθημερινότητα όπως τη βιώνουμε, αλλά ταυτόχρονα την αποτυπώνουν τόσο πιστά όσο αυτή κατασκευάζεται, πακετάρεται και πωλείται.

Καταραμένο μάρκετινγκ

Δεν πιστεύω πως είμαι ιδιαίτερα καταναλωτικός, ούτε από εκείνους που γκρινιάζουν και παραπονιούνται για ανούσια πράματα. Αλλά άνθρωπος είμαι και έχω κι εγώ τις αδυναμίες μου. Ακουστικά και φακούς.

Όσο αφορά τα ακουστικά, πρέπει στη ζωή μου να έχω αγοράσει πάνω από 30 ζευγάρια τα οποία όλα έχουν σπάσει ή χαλάσει με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο. Μεγαλύτερη αποτυχία τα πρόσφατα 404 της AKG τα οποία αν και puffs διπλώνουν με τέτοιο τρόπο ώστε να χωράνε σε μια απαλή τσέπη, αλλά λόγω του μεταλλικού ελάσματός τους σε τιμωρούν κάθε φορά που τα βγάζεις με το ένα χέρι, μέχρι που έσπασαν τα πλαστικά στο δεξί και ησύχασα. Παρήγγειλα τα αντίστοιχα πλαστικά αλλά πολύ πιο στιβαρά Κ450 που κάθονται τέλεια και κάτι σιλικόνες της Sony για να συνεχίσω τη σειρά βασανιστηρίων στα μικρά και αρνητικά προς τις κλασσικές 'ψείρες' αυτιά μου.

Στους φακούς τώρα, τα πράματα είναι πολύ χειρότερα. Θεωρώ τον εαυτό μου έναν μέτριο φωτογράφο (μπρρρρρ) που ακόμα έχει πολλά να μάθει, όπως και χρόνο πολύ για να χτίσει τον εξοπλισμό του. Έχω δύο μηχανές Nikon, την απαράδεκτη D40x και την αγέρωχη και πολύ πιο πρακτική D90 η οποία λογικότατα έχει παροπλίσει πλήρως την πρώτη. Αντίστοιχα ο κλασσικός bundle 18-55mmf/3.5-5.6G φακός έχει μείνει κουμπωμένος στη παλιά μηχανή και αχρησιμοποίητος για παραπάνω από ένα χρόνο όπως και ο συμβιβαστικός 'σκοτεινούλης' 55-200mm f/4-5.6 DC της Sigma, και οι δύο δολοφονημένοι πισώπλατα από τον ελβετικό σουγιά των φακών, τον κλασσικό από τη δεκαετία του '90 'Streetsweeper' 24-120mm f/3.5-5.6 AF-D ο οποίος όμως με τη σειρά του έχει κι αυτός τα όρια του.

Υπάρχει λοιπόν ένας νόρμαλ zoom φακός οποίος δυνητικά μπορεί να σκοτώσει όλους τους παραπάνω και με έκπτωση στέλνοντας τουλάχιστον τους δύο από τους τρεις στην χρηματική απόσυρση. Ο διαβόητος (που συμπεριλαμβάνεται και στα ακριβά bundles) AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED. Ο Άτλας της φωτογραφίας στο internet Ken Rockwell μόνο που δεν έρχεται σε οργασμό για αυτό το φακό, μα υπάρχει το ζήτημα της τιμής και του πως καταλήγει κάποιος να τον αγοράσει. Και εξηγούμαι.

Με τον 'Streetsweeper' αμετακίνητο από το σώμα της D90, η λογική προτάσσει μια εναλλακτική για τις μεγαλύτερες αποστάσεις (χρήσιμο όταν δεν μπορείς να αναπνεύσεις, λέμε τώρα...) οπότε πολύ γρήγορα οι επιλογές πέφτουν μεταξύ του AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6G IF-ED και του πιο φθηνού AF-S VR 55-300/4.5-5.6G DX. Κάπου εδώ λοιπόν είναι που αρχίζουν τα marketing κόλπα των DX φακών και μηχανών.

Πως γίνεται ένας φακός με τα ίδια χαρακτηριστικά και διευρυμένο εύρος εστιακού μήκους (αν και το εύρος 50-70mm είναι ψιλο-αδιάφορο σε DX μηχανές εδώ που τα λέμε) να είναι φθηνότερος; Απλό. Είναι μικρότερος και κάνει μονάχα για DX μηχανές (όπου το είναι 15.8mm x 23.6mm επιτρέποντας μικρότερο και φθηνότερο σένσορα από τον αντίστοιχο 24mm x 36mm των full frame μηχανών και έτσι αντίστοιχα οι DX φακοί έχουν μικρότερα κρύσταλλα). Ταυτόχρονα, είναι και φτωχότερης ποιότητας, αργός, και δεν έχει Α/Μ mode (αναγκάζοντας το χρήστη να χρησιμοποιεί 2 κουμπάκια, ένα στο σώμα και ένα στο φακό, για να αλλάξει από manual focus σε auto focus εκτός κι αν έχεις τη βλαμμένη D40x που έχει γυρίσει την ασθενική της πλάτη στους AF φακούς).

Μικρό το κακό βέβαια, αφού για να πάρει κανείς μια full frame μηχανή θέλει τουλάχιστον 2500 δολάρια, κατατάσσοντας τες αυτόματα στην κατηγορία των επαγγελματικών, και αφήνοντας τις ερασιτεχνικές D-SLR να πελαγοδρομούν στα μικρότερα καρέ. Τα προβλήματα όμως ξεκινούν όταν πια διαχωρίζονται και οι φακοί. Ένας DX φακός είναι οικονομικός και αποδοτικός σε μια DX μηχανή και ουσιαστικά παντελώς άχρηστος σε μια full frame (1). Αντίστροφα ένας FX (ο χαρακτηρισμός της Nikon για φακούς που ταιριάζουν σε full frame μηχανές) φακός είναι φτιαγμένος για μια full frame μηχανή, αλλά περιορίζεται αισθητά σε μια DX, αυξάνοντας το πραγματικό εστιακό μήκος, μειώνοντας την γωνία κάλυψης και το βάθος πεδίου.

Όμως εγώ, όπως φαντάζομαι και οι περισσότεροι ερασιτέχνες, δεν έχω πρόβλημα με τη δεύτερη περίπτωση. Βαθιά κάπου μέσα μας φανταζόμαστε έναν πολύ χοντρό κουμπαρά ο οποίος μέρα με τη μέρα αποταμιεύει τα χρήματα για μια άξια full frame μηχανή, κατατάσσοντας έναν DX φακό ως πισωγύρισμα και αναδεικνύοντας τον στόλο των FX φακών μας χωρίς επιπρόσθετο κόστος κι ας αδικούνται πάνω στα DX σώματα. Έλα μου όμως που η Nikkon-Nikkor θέλει σώνει και καλά να παγιδέψει το κοινό της σε κατηγορίες. Μπορεί να μην τα κατάφερε με την αλαζονική entry-level D40x (η αντιπάθεια είναι αισθητή, έτσι;), αλλά με τις οικογένειες φακών που φτιάχνει τα καταφέρνει περίφημα.

Ουσιαστικά λέει στον πελάτη της, πως με τον 'σατανικό' (και ανώτερης ποιότητας σε σχέση με αρκετούς άλλους DX φακούς) AF-S 18-200mm f/3.5-5.6VR G DX δεν χρειάζεται να αγοράσει ποτέ ξανά άλλο φακό για την ερασιτεχνική μηχανή του πέρα φυσικά των όποιων σταθερών. Άμα από την άλλη έχεις ψώνιο και θες να γεμίζεις τα ράφια σου με φακούς θα πρέπει να συνδυάσεις τον AF-S VR 24-120mm D (ο σύγχρονος διάδοχος του 'Streetsweeper' (2)) και τον AF-S VR 70-300mm f/4.5-5.6 με υπερδιπλάσιο κόστος, χωρίς να έχεις το χρήσιμο (αν και 'petite') εύρος των 18-24mm και μακαρίζοντας την σπατάλη στο αχρείαστο 200-300mm (το οποίο κάνει μονάχα για ματάκηδες όταν πρόκειται για DX μηχανές). Και άντε μετά να γεμίσεις τον κουμπαρά σου για το υγρό full frame όνειρο, χωρίς καν να σκεφτούμε πως π.χ. σε μια πορεία μέχρι να τους αλλάξεις αυτούς έχεις χάσει τα αυγά και τα πασχάλια.

Κάποτε, με ένα φίλο αστειευόμενοι είχαμε σκεφτεί τον καλύτερο δυνατό φακό, τον AF-S DC 12-180mmf/1.8 ED VRII, ο οποίος φυσικά δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να υπάρξει ποτέ, ειδικά με το εξεζητημένο defocus control το οποίο το θέλουν μονάχα άρρωστοι με το bokeh, αρνούμενοι να το ελέγξουν με το διάφραγμα. Όμως άμα υπήρχε ένας AF-S 18-200mm f/3.5-5.6 VR ED 30% ακριβότερος από τον αντίστοιχο υπαρκτό DX όλα θα ήταν μια χαρά ή τουλάχιστον έτσι θα νόμιζε κάποιος(3). Η Nikon όμως προτιμά να μας βασανίζει και ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED ήταν η αναπόφευκτη εξέλιξη στον ανταγωνισμό των bundles ικανοποιώντας τις ορέξεις του καταναλωτικού κοινού που ήθελε ζουμ, ζουμ, ζουμ στέλνοντας τον φτωχό πλην άριστο για εκπαίδευση 18-55mm f/3.5-5.6G στα τάρταρα των αποθηκών.

Το πιο εκνευριστικό όμως είναι πως εκτός από χρήσιμος, ο συγκεκριμένος φακός είναι όντως οπτικά καλός, γρήγορος και πολύ δελεαστικός αφήνοντας τα διλήμματα να αιωρούνται αναπάντητα. Άμα όμωες υπολογίσει κανείς πως σε αυτούς τους χαλεπούς καιρούς ούτε σε τέσσερα χρόνια δεν θα μπορώ να πάρω full frame σώμα (άσε που εν πολλοίς θα πάει και χαμένο σε μένα...), ο 'σατανικός φακός' γίνεται ολοένα πιο θεμιτός. Και να σκεφτεί κανείς πως όταν τον έβλεπα συσκευασμένο με την D90, θεωρούσα το πακέτο σκέτη απάτη.

Τώρα που γκρίνιαξα σαν κακομαθημένος καταναλωτής, μπορώ να κλείσω όλα τα παράθυρα από το ebay, το (φοβερό) kenrockwell.com το dpgr.gr και το adorama, και να γυρίσω στη δουλειά. Υπέροχα.

1. Ένας DX φακός πάνω σε μια full frame μηχανή λόγο του μικρότερου κύκλου εικόνας (image circle) δημιουργεί μαύρες γωνίες, το γνωστό κι ως vignetting, αν και σχεδόν όλες οι FX μηχανές κάνουν αυτόματο κροπάρισμα. Επιπλέον τα εύρη εστιακού μήκους σε έναν DX φακό είναι σχεδόν παραπλανητικά αφού αναφέρονται στα αντίστοιχα των FX φακών όπως θα λειτουργούσαν σε ένα DX σώμα, τα οποία όμως δεν αναπαράγουν σε ένα FX σένσορα αφού η συμβατότητα είναι μονοκατευθυντήρια. Μπέρδεμα όντως!
   
2. Βέβαια, ένας 'Streetsweeper' πάνω σε μια full frame έχει σχεδόν το ίδιο εύρος εστιακού μήκους πεδίου στα χαμηλά όσο και ένας DX 18-200mm πάνω σε μια DX μηχανή, εκλογικεύοντας τα 'παντρέματα' σε σημαντικό βαθμό.
3. Βέβαια, στα αλήθεια υπάρχει ο αντίστοιχος FX, και είναι ο AF-S 28-300mmf/3.5-5.6 G ED VR ο οποίος είναι όντως 30% ακριβότερος, και πάνω σε μια FX μηχανή -με όλα τα άλλα ίδια- βγάζει σχεδόν το ίδιο ακριβώς καρέ όπως ο AF-S DX 18-200mm f/3.5-5.6VR G ED πάνω σε μια DX μηχανή. Πρόκειται δηλαδή για δύο τελείως διαφορετικούς φακούς που με τους κατάλληλους συνδυασμούς βγάζουν σχεδόν το ίδιο αποτέλεσμα.
   

Αγαπητέ σύντροφε Θόδωρα,

Ήθελα καιρό να σου γράψω, μα ποτέ μου δεν έβρισκα το κουράγιο να ξεπεράσω τις ανασφάλειές μου, και το χρόνο να συμπυκνώσω το λόγο μου σε λίγες γραμμές. Άσε που βαριόμουνα κιόλας.

Καλέ μου σύντροφε Θόδωρα, ήθελα να σου εκφράσω την αμέριστη συμπαράσταση και αλληλεγγύη μου στο πρόσωπο σου, και να σου ευχηθώ ποτέ να μην χάσεις τον αντικειμενικό σου στόχο, αυτόν που είχες από την αρχή, αυτόν που είχες από την εποχή που κυκλοφορούσες με σανδάλια, θυμάσαι και διατύπωνες απόψεις αντίστοιχων των συντρόφων Τσίμα και Παναγιωτόπουλου; Να παρεισφρύσεις στα ενδότερα των μηχανισμών και να τους ανατρέψεις, να κολυμπήσεις μαζί με το ρεύμα και να του αλλάξεις κατεύθυνση, να περάσεις στην άλλη πλευρά και να ρίξεις το σύστημα εκ των έσω.

Σύντροφε Θόδωρα είναι τόσο παρασκηνιακή η δουλειά που κάνεις, τόσο υπόγεια και λεπτεπίλεπτη, που μονάχα η ιστορία θα σε δικαιώσει. Τι απέραντη μοναξιά πρέπει να νοιώθεις έγκλειστος στο λιπόσαρκο κελί σου. Χρόνια πολλά έχεις δουλέψει μέσα στο αστικό πολιτικό κατεστημένο προσπαθώντας όχι απλά να το διαβάλλεις -αδύνατον άλλωστε- μα να το εκθέσεις με όρους χειροπιαστούς και άμεσους, να το ξεμπροστιάσεις ωμά και αδιαπραγμάτευτα. Όπως όταν βρέθηκες αντίπαλος του καγκελοδήμαρχου και ο λόγος σου ήταν χυδαιότερος και από τη μάκα που μαζεύει το σιφώνι του νεροχύτη ενός κουναβιού τον Αύγουστο μα ταυτόχρονα και τόσο αντιπροσωπευτικός της σύγχρονης πολιτικής ηθικής. Λίγοι κατάλαβαν το πραγματικό σου ρόλο, τον τρόπο που προσέγγιζες το υποσυνείδητο του εκλογικού σώματος και το προετοίμαζες για τη μαζικότητα της αλήθειας και την αναγκαιότητα της αντίδρασης. Καημένε μου.

Όπως αργότερα, όταν πήρες την μικροαστική έννοια του πατριωτισμού και την έσκισες στα δύο, δίνοντας στο παραμύθι της σοσιαλιστικής αλληλεγγύης και της μεσογειακής εξωτερικής πολιτικής την ξεφτίλα της υπόθεσης Οτσαλάν, ενώ στα ρετιρέ δεξιότερα της δεξιάς τους χάρισες μια πραγματικά μοναδική στιγμή όταν ζήτησες από τους ΟΥΚάδες να κατεβάσουν από τα Ίμια την ελληνική σημαία. Ποιος άλλος θα μπορούσε να κουρελιάσει το πατριωτικό αίσθημα με τόση άνεση και ευκολία σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας μας, ποιος αλήθεια θα μπορούσε να γκρεμίσει τα μισητά τείχη του ρεφορμιστικού εθνικισμού; Πραγματικά φοβερό επίτευγμα.

Πλούσιο το αγωνιστικό σου βιογραφικό, η προβοκατόρικη δράση σου ενάντια στο σύγχρονο τέρας της συντηρητικής αντίδρασης, και θαυμαστή η σχεδόν σε βαθμό αφέλειας εμπιστοσύνη σου στο λαϊκό θυμικό, μα πραγματικά πρέπει να σε επαινέσω για τη δουλειά που έχεις κάνει τον τελευταίο καιρό στις ημέρες τις κρίσης. Αλήθεια η εργατικότητά σου είναι εκπληκτική, μα άμα πρέπει να είμαι ειλικρινής η παραγωγικότητα σου μάλλον δεν είναι το ίδιο θαυμαστή - ίσως να φταίνε εξωτερικοί παράγοντες, δεν ξέρω. Έχεις όμως πραγματικά ξεπεράσει τον εαυτό σου, κι αυτό φαίνεται άλλωστε από την παγιοποίηση σου στα τσαρτς των ύβρεων κατά πολιτικών προσώπων. Αλησμόνητο το ‘μαζί τα φάγαμε’ το οποίο όχι μόνο έχει κάνει θραύση αλλά έχει προκαλέσει και την δημιουργία άλλων συγγενικών συνθημάτων όπως το ‘μαζί τα κάψαμε’ ή το ‘μαζί τους κρεμάσαμε’. Μα και η συνέχεια ακόμη καλύτερη, κάτι οι δηλώσεις σου για ‘τεμπέληδες Έλληνες’ (αφυπνίζοντας την οργή των συντρόφων που δουλεύουν υπερωρίες και μαύρα) , λίγο η νοσταλγία σου για τα τανκς (προκαλώντας το δημοκρατικό αίσθημα όσων ακόμη πιστεύουν στην κανονικότητα του καναπέ) και τέλος ‘οι μικροί Φύρερ’ της πλατείας Συντάγματος (αντιπαραβάλλοντας υπέροχα το λαϊκό αίσθημα με την κατευθυνόμενη χειραγώγηση των ΜΜΕ), όλες αυτές οι καταστασιακά προβοκατόρικες δηλώσεις σε συνδυασμό με τις υπέρογκες δαπάνες για το κινητό σου τηλέφωνο … πως να στο πω, φοβάμαι μήπως έχεις φτάσει στο αποκορύφωμά σου χωρίς όμως να έχεις εισπράξει το επιθυμητό αποτέλεσμα και εν τέλει απογοητευτείς. Πίστεψε με ποτέ μου δεν θα ήθελα να πάθεις κάτι τέτοιο.

Στο κάτω κάτω, πόσα πια να κάνεις σύντροφε, μονάχα ένας άνθρωπος είσαι, όχι δα και ρομπότ. Καλέ μου Θόδωρα πως κανείς να αποτολμήσει να σε κατηγορήσει όταν οι συνειδήσεις μας είναι αργές και αντιδραστικές, όταν όσες φορές κι αν εκθέσεις τις προθέσεις και την αισθητική του πολιτικού κατεστημένου, εμείς απλά το αποδεχόμαστε μοιρολατρικά; Τόσα χρόνια παλεύεις να δώσεις διαστάσεις στη πολιτική ζωή μας ενώ ταυτόχρονα έχεις κάνει το σώμα σου θυσία, ένα ζωντανό μνημείο στην αδηφαγία των συναδέλφων σου. Ναι, Θόδωρα, μην ντρέπεσαι να το παραδεχτείς, είσαι ένας πρωτοπόρος, ένας ήρωας, ένας σύγχρονος κουασιμόδος, θύμα της αγνοίας και της δειλίας μας. Μην μας παρεξηγείς καλέ μου, μην κάνεις και εσύ το ίδιο λάθος που κάνουμε κι εμείς μαζί σου.

Πρέπει όμως να σε αφήσω τώρα, και να σου ευχηθώ καλή συνέχεια και πολλή δύναμη γιατί άμα συνεχίσεις με αυτούς τους ρυθμούς σίγουρα θα την χρειαστείς. Venceremos camarade!

Αγαπητό μπατσόπουλο

Καλησπέρα, ελπίζω να είσαι καλά αν και είμαι σίγουρος πως έχεις σοβαρά προβλήματα να κοιμάσαι τα βράδια. Σου γράφω γιατί τις προάλλες που σου 'λεγα να χαλαρώσεις λίγο επειδή υπήρχε τραυματίας στο δρόμο που την είχες ψεκάσεις εξ' επαφής, παρατήρησα πως δεν έδινες και μεγάλη σημασία.

Βλέπεις καλό μου μπατσόπουλο τις ξέρω καλά όλες τις δικαιολογίες. Και 'συ τι δουλειά σου κάνεις, και πως θα ζήσουν τα παιδιά σου, και 'συ άνθρωπος είσαι, οι άλλοι τα ξεκινάνε, πως να την αντέξεις τόση πίεση και τόσα πετρίδια που σου πετάνε κι άλλα τέτοια. Όμως αγαπητέ μου, μονάχα εντολές εκτελείς, να το ξέρεις, εντολές των ανωτέρων σου, που και αυτοί με τη σειρά τους παίρνουν εντολές από τους ανωτέρους τους που την έχουν βολεμένη την καρέκλα στο γραφείο γωνία. Κάνεις τα θελήματα του του διεφθαρμένου πολιτικού συστήματος, που την ώρα που έκλαιγε κόσμος στη πλατεία Συντάγματος αυτό χαριεντιζόταν με την υπερψήφιση του Μεσοπρόθεσμου. Κάνεις τη βρωμοδουλειά των τραπεζών και του μεγάλου κεφαλαίου, που παίζουν τη μοίρα ανθρώπινων ζωών σε ανεξέλεγκτες αγορές και στέλνουν κόσμο στην αυτοκτονία. Επιβάλεις τον τρόμο και την υποταγή στις προσταγές του χρήματος, προστατεύεις προδότες, νταβατζήδες και κλέφτες οι οποίοι πίστεψε με πολύ που χέστηκαν για την πάρτη σου. Δεν είναι οι κουκουλοφόροι και οι αναρχικοί και οι μπάχαλοι, και εγώ δεν ξέρω ποιοι άλλοι δαίμονες της φαντασίας των μέσων μαζικής υστερίας, αλλά ο απλός ο κόσμος, ο άνεργος, ο συνταξιούχος, ο μεροκαματιάρης, αυτός που σου σερβίρει την μπύρα σου, αυτός που φτιάχνει τα υδραυλικά σου, αυτός που καθαρίζει τον δρόμο σου, αυτός που μαθαίνει γράμματα στα παιδιά σου. Πρώτος και καλύτερος το ξέρεις αυτό καλέ μου, και δεν χρειάζεται να δεις τα δεκάδες βίντεο που κυκλοφορούν για να το θυμηθείς.

Την γραμμένη στα χαρτιά αποστολή σου, ούτε καν την γνωρίζεις και κάθε μέρα που κυκλοφορείς χωρίς διακριτικά παρανομείς εις βάρος όλων, όπως φυσικά και όταν τσαμπουκαλεύεις κοριτσάκια και ανυποψίαστους, όταν χτυπάς κάποιον αβοήθητο ή βαράς με την ανάποδη μεριά του γκλομπ, όταν παρασέρνεις κοσμάκι με τη μηχανή σου ή όταν προκαλείς με κωλοδάχτυλα. Να το ξέρεις όμως καλό μου μπατσόπουλο κάθε φορά που κάνεις κάτι τέτοιο, γεννιούνται όχι ένας αλλά 10 αναρχικοί-κουκουλοφόροι-μπαχαλάκηδες-αγανακτισμένοι-διαδηλωτές-απεργοί και γενικά όλοι αυτοί που σε κοιτάνε και σε φτύνουν. Κακό στον εαυτό σου κάνεις καημένε μου, γιατί κάθε φορά που χτυπάς, δεν προστατεύεις τη φυσική ύπαρξη των αφεντικών σου, αλλά μετουσιώνεις τη βία των αριθμών σε κάτι απτό, γίνεσαι το πρόσωπο αυτής βίας, έλκοντας αναπόφευκτα το μένος δικαίων και αδίκων. Μα να ξέρεις καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν είναι αυτό τρομοκρατικό τόσο ο κόσμος δυναμώνει, με κάθε μελανιά που του χαρίζεις, τόσο αυτός σκυλιάζει και εμψυχώνεται. Η τρομοκρατία ,σου είναι μονάχα τεχνική, κενή και τζούφια σαν τα ληγμένα χημικά που πετάς όταν αρχίζουν και σου τελειώνουν.

Μα δεν θέλω να μου ανησυχείς, δε σε στήνω στον τοίχο, το ξέρω ότι φοβάσαι, αλλιώς γιατί να φοράς επικαλαμίδες, επιγονατίδες, πλαστικό, κράνος και ασπίδα; Γιατί άλλωστε μου τρελαίνεσαι στα γυμναστήρια και χαπακώνεσαι σαν πρεζάκι; Φοβάσαι καημένο μου γιατί μέσα σου βαθιά ξέρεις πως δεν είσαι στη σωστή πλευρά, και ας μην το αναγνωρίζεις, φοβάσαι γιατί τόσο εύκολα θα μπορούσες και εσύ να είσαι στους απέναντι. Είναι όμως κρίμα καλό μου, διότι από την πλύση εγκεφάλου που έχεις υποστεί σου έχουν μείνει μονάχα δύο συναισθήματα, ο φόβος και ο θυμός. Ξεπερνάς τον πρώτο μονάχα με τον δεύτερο, και σε αυτή σου την στρεβλή ψυχανάλυση σκορπάς τρόμο και σπασμένα κεφάλια και στο τέλος δε σου μένει τίποτα, αδειάζεις ψυχολογικά και παγιδεύεσαι στον εθισμό της αδρεναλίνης, στον ίλιγγο της μικροσκοπικής σου εξουσίας.

Μα καλό μου μπατσόπουλο, όσο κι αν σε δικαιολογώ έχεις και εσύ ευθύνες, δεν είσαι πια παιδί, κι ας είσαι μικρός σε ηλικία. Εδώ που τα λέμε είσαι κοτζαμάν γαιδούρι και μου κάθεσαι και χτυπάς τον αδερφό σου, την αδερφή σου,, τον γείτονά σου, το συμμαθητή σου, τη μάνα σου, τον παππού σου. Ναι καλό μου μπατσόπουλο, θα έπρεπε να ντρέπεσαι για τη δουλειά που κάνεις, θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ανέργους, συνταξιούχους, ανθρώπους που καθημερινά διεκδικούν το μέλλον τους και το μέλλον σου, ανθρώπους που παρά με τα ελάχιστα μέσα προσέφεραν ελπίδα στον κόσμο, ανθρώπους που σε περικύκλωσαν σε απόσταση αναπνοής προσφέροντας σου ανθρώπινη ασπίδα απέναντι στις πέτρες, ανθρώπους που όταν σε παράτησε η διμοιρία σου και χάθηκες σε φυγάδευσαν σε πολυκατοικία (29/6/2011), που φυγάδευσαν τροχονόμο όταν ξαφνικά βρέθηκε στη μέση των συμπλοκών (16/6/2011), που όταν τους παρακαλούσες να προσφέρουν πρώτες βοήθειες σε ένα παιδί που του είχε γυρίσει η γλώσσα ανταποκρίθηκαν αμέσως (Δεκέμβρης 2008 στην Τζωρτζ). Θα έπρεπε να ντρέπεσαι που χτυπάς ρεπόρτερ που σε ξεμπροστιάζουν, γιατρούς που περιθάλπουν τα θύματα της τυφλής σου βίας και βγήκαν με τη σημαία του ερυθρού σταυρού μπας και νοιώσεις καθόλου (28/6/2011). Λένε πως καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή. Κάνουν λάθος καλό μου μπατσόπουλο, γιατί η δικιά σου δουλεία είναι όντως ντροπή, όσο κι αν δεν θες να το πιστέψεις.

Πρέπει να καταλάβεις καλό μου μπατσόπουλο πως δε σε μισώ και ούτε θέλω το κακό σου, αλλά σε οικτίρω. Είσαι μια θλιβερή περίπτωση με ελάχιστες πιθανότητες σωτηρίας, την οποία μονάχα εσύ μπορείς να εξασφαλίσεις. Πως, αναρωτιέσαι; Κάνε στροφή 180 μοιρών και πέτα ασπίδες, γκλόμπ, χημικά και όλα σου τα προστατευτικά και δες την αλήθεια κατάμουτρα όσο κι αν πονάει. Διότι καλό μου μπατσόπουλο, δεν υπάρχει κανένας εξοπλισμός στον κόσμο που να προστατεύει την ψυχή. Μονάχα η ανθρωπιά, η αξιοπρέπεια και η αλληλεγγύη, έννοιες που δεν χάνονται από τον κόσμο όσο κι αν τρομοκρατείς. Μα αν έχεις επιλέξει να μείνεις κουφάρι αδειανό, ένα κτηνώδες όργανο των τυράννων σου, τότε βάρα, χτύπα με όλη σου τη λύσσα, φλόμωσε με στα χημικά, γίνε το διαφημιστικό της ανθρώπινης εξαθλίωσης, γίνε η γελοία φιγούρα μιας υπόθεσης χαμένης. Δε σε φοβάμαι καημένε μου, σε λυπάμαι.

Γιατί ο Σταύρος πρέπει να τιμωρηθεί

Σε μια κοινωνία της οποίας ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά είναι μια επωάζουσα στα σπλάχνα του μικροαστισμού επιχειρηματική οικογενειοκρατία, σε μια κοινωνία η οποία εθελοτυφλεί στο επιστέγασμα στης ανηθικότητας με την ανεξέλεγκτη παραβίαση τύπων, κανόνων και νόμων, σε μια κοινωνία όπου η ατιμωρησία είναι φυσικός νόμος για τους έχοντες και κατέχοντες χρήμα, εξουσία και μπράβους, σε αυτή λοιπόν την κοινωνία, έστω και για συμβολικούς λόγους ο Σταύρος Ψωμιάδης πρέπει να τιμωρηθεί (1).

Ο Σταύρος Ψωμιάδης συντελεί μαζί με τους υπόλοιπους εμπλεκόμενους στο σκάνδαλο των στημένων αγώνων στην σχεδόν πιστή αποτύπωση της ελληνικής κοινωνίας. Ανάμεσά τους θα βρεις λούμπεν στοιχεία και στυγνούς εγκληματίες(Μάκης Ψωμιάδης, Τσακογιάννης) μεγάλους εφοπλιστές (Μαρινάκης), αγράμματους νεόπλουτους (Μενδρινός, Αβραάμ Παπαδόπουλος), αυτοδημιούργητους 'γαμάω και δέρνω' (Αχιλλέας Μπέος), αχυράνθρωπους (Παπακώστας), ανώνυμους δημοσίους υπαλλήλους (ΕΠΟ και πολιτεία) που μονάχα κατόπιν πιέσεων και καταγγελιών ξένων δυνάμεων, τόσο θεσμικών (UEFA) όσο και οικονομικών (διεθνείς στοιχηματικοί οργανισμοί) ξεκινούν μια προσπάθεια κάθαρσης και φυσικά γιους που αναλαμβάνουν την οικογενειακή επιχείρηση (Σταύρος Ψωμιάδης).

Όσο αναφορά τον ίδιο, ο Σταύρος Ψωμιάδης αποτελεί τυπικό παράδειγμα της επόμενης γενιάς των νεόπλουτων. Χωρίς κάποιο πραγματικό επαγγελματικό προσανατολισμό, αναμειγμένος από μικρός στην οικογενειακή επιχείρηση χωρίς κάποια ουσιαστική συνεισφορά ή επιρροή, είναι τόσο χρήσιμος όσο και η υπογραφή του μπροστά στις ανάγκες του καταμερισμού και της απόκρυψης του πραγματικού πλούτου της οικογενείας. Και επειδή ακριβώς δεν πρόσεχε που έβαζε την υπογραφή του, βρίσκεται κατηγορούμενος ως πρόεδρος της ΠΑΕ Καβάλας, παρόλο που η αρχή, το τέλος και η μέση στα πράματα ήταν και είναι ο πατέρας του Μάκης Ψωμιάδης. Το χειρότερο όμως είναι πως στο απολογητικό του υπόμνημα ο υιός Σταύρος Ψωμιάδης υιοθετεί την ομφάλια πραγματικότητα ως δικαιολογία, ενώ παράλληλα αφέθηκε ελεύθερος με εγγύηση 250.000 Ευρώ, δηλαδή με χρήματα του πατέρα του τα οποία με τη σειρά τους κατά πάσα πιθανότητα είναι προϊόν εγκληματικών ενεργειών (2), βαθαίνοντας το χάσμα μεταξύ αξιοπρέπειας και υποκρισίας.



Άρα σε ηλικία 26 ετών, ο Σταύρος Ψωμιάδης βάζει την υπογραφή του όπου να 'ναι, αποποιείται οποιασδήποτε ευθύνης καταστρατηγώντας βασικές νομικές έννοιες, και κρύβεται πίσω από τον πλούτο του πατέρα του τον οποίο υπηρετούσε και υπηρετεί από τη στιγμή που ενηλικιώθηκε. Από την αντιπέρα όχθη, μια όχι πολύ μεγαλύτερή του, η Πόπη Παπανδρέου σε ηλικία 32 ετών είναι Εισαγγελέας Πρωτοδικών και υπό την εποπτεία και καθοδήγηση της προϊσταμένης της Ελένης Ράικου, καλείται να βγάλει εις πέρας την τρίτη κατά σειρά υπόθεση διαφθοράς μετά την υπόθεση των υποβρυχίων και την υπόθεση Μαρκογιαννάκη (ενοικίαση πυροσβεστικών ελικοπτέρων σε ασύλληπτο κόστος για το δημόσιο), ενώ έχει ήδη κερδίσει τις καρδιές των άρρωστων ποδοσφαιρόφιλων που τόσα χρόνια υπέμειναν το φιάσκο του ελληνικού αθλητισμού.

Εγώ με τη σειρά μου, σε ηλικία αισίως 29 ετών αναρωτιέμαι ποια πρέπει να είναι το ηθικό συμπέρασμα της δικής μου γενιάς σε αυτή τη συμβολική αναμέτρηση. Πρέπει άραγε να συμπάσχω με τον Σταύρο με τον οποίο μοιράζομαι πολλά κοινά και να τον παραμερίσω ως ασήμαντο και αδιάφορο, ως έναν νεαρό που στην πραγματικότητα δεν έφταιξε σε τίποτα και να στρέψω όλο μου το μένος προς τη μεριά του πατέρα του; Ή μήπως θα έπρεπε να ευελπιστώ σε μια πιστή εφαρμογή των νόμων η οποία θα θέσει τον Σταύρο Ψωμιάδη προ των ευθυνών του και θα τον καλέσει να κάνει ίσως το πρώτο ενήλικο πράμα στη ζωή του;

Το να ζητάς την φυλάκιση κάποιου είναι σκληρό, διότι είναι σίγουρα από τις χειρότερες τιμωρίες και δεν χρειάζεται να έχεις κάνει φυλακή για να το ξέρεις, Στον δικό μου το νου όμως δε χωρά αμφιβολία πως η τιμωρία του Σταύρου Ψωμιάδη όχι μόνο επιβάλλεται από τους νόμους που καλώς ή κακώς μας διέπουν όλους, αλλά είναι και αναγκαία για τη γενιά του και τη γενιά μου, μια γενιά που με τόση ευκολία μεταφέρει τις ευθύνες στο παρελθόν, το οποίο όσο απομυζεί τόσο αντιγράφει, το οποίο όσο καταγγέλλει τόσο σε αυτό καταφεύγει για λύσεις. Και μια από τις στρεβλώσεις που αντιγράφουμε είναι και η ατιμωρησία, η οποία όχι μόνο βλάπτει το κοινωνικό σύνολο πολύ περισσότερο από όσο η τιμωρία το άτομο, αλλά είναι και μάστιγα στην διαμόρφωση ήθους και πολιτισμού. Μπορεί ο Σταύρος Ψωμιάδης να μην κόψει ποτέ την σχέση εξάρτησης απέναντι στον πατέρα του, μα πέραν των προσωπικών συσχετισμών του καθενός, η γενιά μας οφείλει να ενηλικιωθεί, όχι απλά ζητώντας το, αλλά επιδιώκοντας το μη την ανάλογη στάση και συμπεριφορά. Για αυτόν ακριβώς το λόγο πρέπει να καταδικαστεί ο Σταύρος Ψωμιάδης.



(1) Το τεκμήριο της αθωότητας είναι επιθυμητό αλλά όχι απαραίτητο έξω από τα δικαστήρια εντός τον οποίων επιβάλλεται από τον δικονομικό μας πολιτισμό.

(2) Σε μια από τις συνομιλίες που έχουν διαρρεύσει, ο ίδιος ο Μάκης Ψωμιάδης λέει πως πλήρωσε για περαίωση 49.000 Ευρώ, ποσό το οποίο δεν δικαιολογεί την ευκολία με την οποία δεσμεύθηκαν 250.000 Ευρώ για την αποφυλάκιση του Σταύρου Ψωμιάδη.

Έχουμε τον αθλητισμό που μας αξίζει

Ευτυχώς που χάρη που υπάρχει και η δουλειά και μαθαίνω κάποια νέα, διότι το μενού των μέσων μαζικής εξαθλίωσης δεν συμπεριλαμβάνει πια τίποτα άλλο παρά οικονομική τρομοκρατία και σκάνδαλα, με πιο επίκαιρο το ποδοσφαιρικό με τους πικάντικους διαλόγους για τους οποίους όλοι μας τρελαινόμαστε.

Κι όμως σήμερα Σάββατο 25/6 ξεκινά στη το μοναδικό για φέτος αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας και κανένας μας δεν ξέρει ποιο είναι αυτό, ενώ ολωσδιόλου δεν έχουν ασχοληθεί μαζί του τα μαγαζιά αθλητικής ενημέρωσης. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας που δεν χαίρει των τρομερών χορηγιών των πολυεθνικών και των φαρμακευτικών ενισχύσεων. Ένα αθλητικό γεγονός για το οποίο κανένας μπούκι δεν πρόκειται να πάρει κανένα στοίχημα. Ένα αθλητικό γεγονός στο οποίο οι συμμετέχοντες είναι ουσιαστικά άγνωστοι και δεν πρόκειται ποτέ να συμμετάσχουν στο επόμενο διαφημιστικό της NIKE ή της Gilette, ούτε πρόκειται να αποτελέσουν θέμα κάποιας μελλοντικής βιογραφίας κι ας έχουν ξεπεράσει εμπόδια ανήκουστα για εμάς. Ένα αθλητικό γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας το οποίο δεν προβλήθηκε σχεδόν καθόλου, αν και σύμφωνα με τα επίσημα δεδομένα έχει περίπου 25.000 εθελοντές και έχει εκδώσει 3.000 δημοσιογραφικές διαπιστεύσεις, αλλά μπροστά στα ανδραγαθήματα του Μάκη, του Αχιλλέα, του Βαγγέλη και των υπόλοιπων βοειδών ζήτημα άμα αποσπά ένα μονόστηλο.

Ποιο είναι αυτό το αθλητικό γεγονός; Τα Special Olympics 2011 μαλάκες.



(Όχι πως εγώ είμαι καλύτερος.)

Συγκλονίστηκα

Εννοείται πως το θέμα με τους στημένους ποδοσφαιρικούς αγώνες δεν είναι κάτι ενδιαφέρον ή πρωτάκουστο. Στις λεπτομέριες κάτι μπορεί να ισχύει, και κάτι όχι, αλλά το ζουμί είναι το ίδιο βρωμερό και τη μυρωδιά του την ξέρουμε χρόνια. Όλοι μας το είχαμε κρυφό καμάρι και οι μπούκις τελικά το 'κάνανε τούμπανο γιατί βαρέθηκαν να ξεπλένουν (και με ζημιά) το βρώμικο χρήμα του κάθε τραμπούκου κεντρά και τον εγωισμό του κάθε θαλασσοπνίχτη. Είναι άλλωστε πικάντικο και προσφέρει εύκολο αποπροσανατολισμό στον κάθε αφελή και υποκριτή, αρκετά για ξεχαστεί για λίγο από τον πολυεπίπεδο οικονομικό εφιάλτη που ζούμε. Παλιά ήταν η Τζούλια και το μουνί της, και τώρα είναι κάτι μουνιά που γαμάνε τη μπάλα εδώ και χρόνια. Αναρωτιέμαι πως θα αντέχαμε το υπαρξιακό μας μελόδραμα, άμα δεν υπήρχαν οι υποκλοπές κάθε δύο τρία χρόνια.

Αληθινή μπαλίτσα:


Στα αρχίδια μου κυριολεκτικά όλοι τους. Έχω πάει γήπεδο αρκετές φορές, μια χρονιά μάλιστα τα 'κλαψα τα λεφτά μου σε διαρκείας, αλλά χαζός δεν υπήρξα ποτέ. Το 'ξερα το παραμύθι απ' έξω και ανακατωτά, και όπως όλα τα καλά παραμύθια, το διασκέδαζα περισσότερο κάνοντας πως το πιστεύω -για τα ενενήντα του λεπτά φυσικά. Και στησίματα υπάρχουνε, και απάτες υπάρχουνε, και ντόπες υπάρχουνε, και ότι θες, μα πάνω απ' όλα χρήματα παίζονται. Δεν μπορώ να καταλάβω τι ακριβώς περίμενε ο κόσμος και γιατί εντυπωσιάζεται από τη στιγμή που το πρωτάθλημα διοργανώνεται εξ' ολοκλήρου από ιδιωτικές εταιρείες. Ξεχάστηκα, πρέπει να πουλήσουν οι αθλητικές εφημερίδες ζουμερές ιστορίες, γιατί μάλλον με τις τρεισήμισι χιλιάδες μεταγραφές που θα γίνουν πάλι του χρόνου στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν πουλιούνται τα φύλλα. Όχι φυσικά πως παλαιότερα όταν τα πρωταθλήματα τα διοργάνωνε η ΕΠΟ τα πράματα ήταν καλύτερα, αλλά πια και με τις ευλογίες του UEFA, οι 'παράγοντες΄ και οι μπράβοι τους μπορούν να κάνουν ότι θέλουν, όπως συμβαίνει άλλωστε και σε άλλα πρωταθλήματα, αλλά με πιο τακτ βρε αδερφέ. Έτσι κι αλλιώς πάλι πρωτάθλημα είναι, μόνο που δεν παίζεται στο χορτάρι, αλλά στα τηλέφωνα και στις τσάντες με τα λεφτά.

Καλύτερα να μην τιμωρηθεί κανείς, ταλαιπωρία, άλλωστε πάντα αυτοί οι 'παράγοντες' παθαίνουν μια ανίατη αρρώστια που μετά από 6 μήνες θαυματουργά την έχουν ξεπεράσει. Μόνο τα πρεζάκια πεθαίνουν στη φυλακή. Απλά να κοπεί πλήρως οποιαδήποτε δημόσια επιχορήγηση και εμπλοκή, είτε μέσω ΟΠΑΠ, είτε μέσω ΕΠΟ, και να κάτσουν να βγάλουν τα μάτια τους μόνοι τους, και με τα δικά τους φράγκα. Και κυπελλάκι κομμένο, είναι αστειότητα. Άμα γουστάρεις μπάλα, είτε θα το φας το παραμύθι -αλλά να το ξέρεις ότι τρως- είτε πάρε τη μπαλίτσα σου και τράβα σε αλάνα με τους φίλους σου να παίξεις, όπως όταν ήσουν μικρός που άμα δεν είχαν σκιστεί και τα δύο γόνατα δεν είχες κλάσει μια. Δηλαδή, πως να το πω – γουστάρουμε μπαλίτσα βρε αδερφέ αλλά το 'χετε γαμήσει το θέμα. Έτσι απλά.

Ειρωνική Δημοκρατία

Ούτε ο πιο αισιόδοξος δεν θα μπορούσε να πιστέψει την τροπή που είχε η συνεδρίαση της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ. Φαίνεται τελικά μονάχα πως στον κομματικό πάτο υπάρχουν οι επιταγές της κατά το Σύνταγμα Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας. Ο πρωθυπουργός προσήλθε, απολογήθηκε, ενέπνευσε (λέμε και κάνα αστείο να περνάει η ώρα δηλαδή), κλαψούρισε, μισή ώρα ολόκληρη ξεμαλλιάστηκε η γλώσσα του και μονάχα πέντε χειροκροτήματα (1) απέσπασε. Από την άλλη η κοινοβουλευτική ομάδα του μπατσόκ τόσο πριν με τις παραιτήσεις, ανεξαρτητοποιήσεις και δηλώσεις, όσο και κατά τη διάρκεια της συνεδρίασής της με μπροστάρισα την συνώνυμη Βάσω, τον κατσάδιαζε και τον απειλούσε με εκλογές στέλνοντας την διαβόητη κοινοβουλευτική πειθαρχία στα βάθη του χρονοντούλαπου.

Με άλλα λόγια, για πρώτη φορά στα χρονικά της μεταπολίτευσης, η πλειοψηφούσα κοινοβουλευτική ομάδα άσκησε κυβερνητικό έλεγχο, όπως πραγματικά ορίζει το σύνταγμα και η διαίρεση των εξουσιών, αφήνοντας στο μελλοντικό αποτέλεσμα της ψήφου εμπιστοσύνης να αιωρείται η υποψία της απόρριψης.

Άραγε, μήπως κάποιοι βλέπουν πως δεν θα επανεκλεγούν ούτε ... με πλαστική χειρουργική και φλερτάρουν από τώρα με τους μελλοντικούς τους βιογράφους;


(1) Το τρίτο που αφορούσε το πατριωτικό χρέος των πολιτών να μην φοροδιαφεύγουν ήταν ιδιαιτέρως χλιαρό... όπως και το τέταρτο που ήταν επανάληψη του πρώτου ('στηριχτείτε πάνω μου'). Το τελευταίο παρεμπιπτόντως δε μετράει.

Ούτε βίδα!

Εν μέσω οικονομικής κρίσης και κοινωνικής αναδιάταξης απέναντι στο σάπιο μεταπολιτευτικό σύστημα, το ΓΕΣ προσπαθεί επαίσχυντα να περάσει από την πίσω πόρτα άλλη μια εκβιαστική μέγκενη στη ελληνική κοινωνία, ευγενική χορηγία πάντα των υπερατλαντικών συμμάχων μας.

Συγκεκριμένα, το ΓΕΣ βρίσκεται σε διαβουλεύσεις με τα αντίστοιχα κλιμάκια του Αμερικάνικου Στρατού για δωρεάν παραχώρηση μεταχειρισμένου αλλά λειτουργικού υλικού, με σκοπό την απόσυρση και αναβάθμιση του τεχνολογικά παρωχημένου του ήδη υπάρχοντος. Το εν λόγω υλικό σε αριθμούς είναι 400 αρμάτων μάχης Μ1Α1 Abrams, 225 τεθωρακισμένων μεταφοράς προσωπικού Μ113Α2 και 106 Βελτιωμένων Οχημάτων αντιαρματικών βλημάτων TOW (ITV) Μ901A2.

Για την όποια τακτική εγκυρότητα της συγκεκριμένης κίνησης υπάρχει ευτυχώς πλήθος πρόθυμων στρατηγών του καναπέ και ευφάνταστων ηρώων που θα επιχειρηματολογήσουν με πάχη θωράκισης, διαμετρήματα, ταχύτητες και τις ικανότητες του υλικού να γκρεμίζει σπίτια ιρακινών αμάχων με ακρίβεια και επιτυχία, έτοιμοι πάντα να διαφημίσουν τα ετερόκλητα συμφέροντα των αφεντικών τους. Όμως οι στρατιωτικές αρετές του υλικού είναι ουσιαστικά άσχετες με την πραγματικότητα, η οποία έχει καθαρά ένα χαρακτήρα εκμετάλλευσης σε γεωπολιτικό επίπεδο και αντίστοιχα απάτης σε κοινωνικό, όπως έχει αποδειχθεί πολλάκις στο παρελθόν με το σκάνδαλο των υποβρυχίων να αποτελεί το πιο πρόσφατο παράδειγμα.

Συγκεντρωτικά:

1. Η είσοδος ενός νέου τύπου άρματος στη φαρέτρα (τρομάρα μας!) του ΕΣ θα επιβαρύνει το ελληνικό δημόσιο με τη δημιουργία μιας νέας γραμμής υποστήριξης παράλληλα με αυτήν των ήδη υπαρχόντων Leopard που πρακτικά σημαίνει διαρκής προμήθεια ανταλλακτικών, καυσίμων και επιπλέον νέων πυρομαχικών (λόγω της ομογενοποίησης του διαμετρήματος των 120mm). Άρα η δήθεν 'δωρεάν' παραχώρηση υλικού είναι στην πραγματικότητα μια ετήσια οικονομική υποχρέωση του ελληνικού δημοσίου απέναντι στις ΗΠΑ, δηλαδή άλλο ένα δάνειο σχεδιασμένο να πνίγει την ελληνική κοινωνία.
   
2. Ο νέος τύπος στο ίδιο διαμέτρημα ανοίγει την πόρτα στους αμερικανούς κατασκευαστές πυρομαχικών στους αντίστοιχους 'διαγωνισμούς' προμηθειών του ΓΕΣ.
3. Παρόλο τις διαψεύσεις και τις υποσχέσεις του ΓΕΣ, τίθεται σοβαρό θέμα υγείας κληρωτών και έμμισθων, αφού τύποι του υλικού έχουν χρησιμοποιηθεί από τον Αμερικάνικο Στρατό στο παρελθόν με θωράκιση απεμπλουτισμένου ουρανίου.
4. Στις ισορροπίες του τρόμου και στις ζυγαριές του κέρδους μόνος κερδισμένος είναι πάντα ο προμηθευτής, οι ΗΠΑ δηλαδή, και μόνος χαμένος οι λαοί της Ελλάδας και της Τουρκίας, η οποία αναμφισβήτητα στα δικά της εθνικιστικά πλαίσια θα προβεί σε αντίστοιχες προμήθειες ως στρατηγική απάντηση διαιωνίζοντας τον παραλογισμό των στρατιωτικών δαπανών.

Τι θα έπρεπε να απαντήσει σε όλα αυτά ένας υπεύθυνος νους; Ούτε ... βίδα από τους συμμάχους νταβατζήδες. Τόσο απλά. Τώρα που ακόμη και ο πιο συγχυσμένος του παρελθόντος αναγνωρίζει την επιτακτική ανάγκη για δημοσιονομικό πάγωμα των αμυντικών δαπανών, η προκλητική αυτή μεθόδευση πρέπει να αποτελέσει ευκαιρία ξεσκεπάσματος της αθλιότητας του συστήματος των αμυντικών προμηθειών και την έναυση της πλήρης απόρριψής του. Είναι ευκαιρία να εξοστρακίσουμε την εθνικιστική παραμυθολογία και την στρατολαγνεία, ευκαιρία να αξιολογήσουμε τις αμυντικές δαπάνες με ορόσημο τις ανάγκες και τις επιθυμίες της κοινωνίας, και όχι την την κερδοφορία των εταιρειών και των μιζαδόρων εκπροσώπων τους, όχι την την γεωπολιτική εκμετάλλευση των ΗΠΑ.

Είναι καιρός να πούμε όχι στην διαιώνιση αυτής της εσκεμμένης κοροϊδίας.

Αισιοδοξία

Αν χρειαζόταν κανείς να χαρακτηρίσει με μια λέξη την κινηματική συνάθροιση του Συντάγματος τότε αυτή θα ήταν αισιοδοξία.

Αισιοδοξία επειδή μετά από τόσες μέρες η πλατεία Συντάγματος γεμίζει ακόμα κόσμο σε μεγάλους αριθμούς και φοβερή δυναμική, επειδή η συνέλευση υπάρχει και λειτουργεί. Επειδή το κίνημα οργανώνεται σε επιτροπές, ψηφίσματα και καλέσματα. Επειδή - κι αυτό είναι το εκπληκτικό - δεν έχουν υπάρξει ρήξεις και ξεσπάσματα βίας. Επειδή επικρατεί μια καθολική άπωση απέναντι σε όλες τις πολιτικές και κινηματικές ταυτότητες του παρελθόντος, και επειδή αυτές οι φωνές, μικρές ή μεγάλες συμπεριλαμβανομένου του υπογράφοντος, παρατηρούν νευρικά, διστακτικά, ακόμη και καχύποπτα το φαινόμενο χωρίς να μπορούν να το εξηγήσουν, ακόμη και να το σκιαγραφήσουν με ακρίβεια. Επειδή η αφέλεια του μετατρέπεται σε πολιτική παιδεία, επειδή η έντασή του θέτει σε πραγματική αμφισβήτιση την επιβίωση του δικομματισμού. Επειδή όλες οι προσπάθειες καπελώματος έχουν ουσιαστικά αποτύχει μέχρι τώρα όπως και οι απόπειρες επικοινωνιακού πακεταρίσματός του, επειδή σιγά σιγά η μετριοπάθεια γίνεται συμμετοχή, η απονεύρωση σκέψη και η απάθεια αντίδραση.

Μπορεί να μην βγει και τίποτα βέβαια, αλλά ακόμη και αυτό το άυλο εφήμερο, η αισιοδοξία, είναι ένα κέρδος, συλλογικό και πάνω από όλα αξιοπρεπές.