Greek Politics FC

Ενόψει ντέρμπι(;) και εκλογών, είναι λογικό για άτομα του δικού μου χαμηλού επιπέδου να κάνουν κάποιους συνειρμούς για μια πολιτική ενδεκάδα. Αν και διάφοροι βουλευτές έχουν προσπαθήσει από καιρό να δείξουν πως που και που παίζουν μπάλα με φοβερή επιτυχία στο να τραυματίζονται και να γίνονται ρεζίλι, οι σχετικοί συνειρμοί είναι πιο υπερβατικοί. Μεταφέρουν τα πολιτικά τους χαρίσματα στο χορτάρι, και μετατρέπουν τους άσημους πολιτικούς σε Βραζιλιάνους σούπερ σταρ. Παραθέτω λοιπόν τις προσωπικές μου επιλογές σε σχήμα 3-1-3-2-1:

GK: Νίκος Γεωργιάδης (Κέρκυρα). Έχει το τουπέ και τη μενταλιτέ του φούσκουλα. Πολύ καλός στις εξόδους του αλλά αδύναμος πολύ στις υψηλές σέντρες, ενώ στερείται πλήρως επικοινωνίας με την αμυνά του. Η πολιτική του εκκεντρικότητα εκ πρώτης όψεως τον κάνει εύκολο θύμα των αντίπαλων επιθετικών, αλλά στην πραγματικότητα έχει την ικανότητα να βραχυκυκλώνει και το πιο δεινό φορ. Είναι κι όμορφο παλλικάρι σαν τον Tony Νικοπολίδη.



DL: Μίμης Ανδρουλάκης: Φλύαρος και ανούσιος, γεμάτος απίστευτες ιδεές, φαντασία άνευ ορίων, μπάζει από όλες τις πλευρές. Κλασσικό αριστερό μπακ. Συμπεριφορά George Best και ταλέντο Μύρτσου. Μόλις τελειώσει την ανούσια ποδοσφαιρική του καριέρα θα γράψει την αυτοβιογραφία του αποκαλύπτωντας τις αμέτρητες προτάσεις που είχε για μεταγραφή στην Barca, την Man Utd, την Chelsea, και την Real...



DC/SW: Βύρων Πολύδωρας. Παλιό, βαρύ λίμπερο της λογικής ηλεκτρική σκούπα. Στις μικρές ηλικίες έπαιζε επιτελικός μέσος χάρη στη τρέλλα που κουβαλούσε αλλά μετά βάρυνε, και οι πάσες του ... ήταν περισσότερο στους αντιπάλους. Τώρα σαν αμυντικός, κόβει όλες τις μπαλιές, κάνει τάκλιν και ψαλιδάκια που θα ζήλευε και ο καρατέκα Καλλιτζάκης, ενώ απομακρύνει τη μπάλα από τη περιοχή άτσαλα μεν, αλλά με τη σιγουριά πως πέτυχε γκολ δε. Πίστευει πως οι κινήσεις του μέσα στο γήπεδικο είναι ποιητικές, αλλά στη πραγματικότητα είναι σπασμωδικές και νευρωτικές. Μεγάλο πρόβλημα η επιρρέπειά του στα αυτογκόλ.



DR: Δύσκολη η βυντρική θέση, αλλά τελικά την κερδίζει επάξια ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Εντάξει, στερείται το ταλέντο του μέγιστου Λουκά, αλλά αμύνειται με τον ίδιο τρόπο, με τα μάτια. Βασικό ατού η τρομοκρατική του φάτσα που θα έκανε το Ronaldinho να τρέχει κλαίγοντας στα αποδυτήρια. Στα επιθετικά του καθήκοντα, ξεκινά συντηρητικά αλλά μετά παρασύρεται και μπορεί να ξεχαστεί και στο αντίπαλο κόρνερ. Ο πλακατζής της ομάδας, πετάει τις ατάκες τη μια μετά την άλλη, χωρίς όμως να το καταλαβαίνει...



DMC: Η νευραλγική θέση του σύγχρονου ποδοσφαίρου ανήκει δικαιωματικά στο Θεοδωρή Ρουσόπουλο. Ο Τεό αυτής της politics team είναι γρήγορος, ευφυής, όσο ψώνιο χρειάζεται ενώ στο δημιουργικό τομέα είναι άριστος. Άψογο τάκλιν, κοφτές μεταβιβάσεις. Έχει ανακόψει ένα τσουβάλι σκάνδαλα, έχει απλώσει και έχει μοιράσει το παιχνίδι σε διαφορους δημοσιοκάφρους και υπουργούς, έχει κάνει τη ΝΕΤ φερέφωνο, ενώ άντεξε και τον εφιάλτη του βασικού μετόχου. Άξιος!



ML/WBL: Τη θέση των μεγάλων μάγων της μπάλλας την παίρνει μετά από μεγάλο ανταγωνισμό ο Γ. Καρατζαφέρης. Ελλίσεται μεταξύ λαϊκού σοσιαλισμού, αρχαιολατρικού εθνικισμού και χριστιανορθόδοξου συντηριτισμού με τη χάρη και το νεύρο του Messi. Ακούραστος και φιλόδοξος, οργώνει την αριστερή πλευρά και όποτε βρει χώρο θα επιτεθεί. Απέκτησε μεγάλη εμπειρία μετά την καριέρα του στην Ευρώπη. Μετά από κάθε προσπάθεια κάνει το σταυρό του.




MR/WBR: Αλέκα Παπαρήγα. Όχι, θα την άφηνα. Ατομίστρια άνευ προηγουμένου, δεν αλλάζει παιχνίδι ποτέ από την απένατι πλευρά, βουτάει συνεχώς στα φάουλ. Είναι το φετίχ όλων των προπονητών, αναντικατάστατη! Άτεχνη αλλά δυνατή και σκληρή, δεν έχει καταφέρει να φθάσει ποτέ στην αντίπαλη περιοχή. Κάτι σαν τον Πάντο ένα πράμα, αλλά στο χειρότερό του άμα είναι αυτό δυνατό. Σπάνια θα κάνει ένα καταπληκτικό ανασταλτικό παιχνίδι, αλλά δεν πτοείται ποτέ της. Αποτελεί κόκκινο πανί για την εξέδρα.



AMC: Μα φυσικά Ευάγγελος Βενιζέλος. Το μεγάλο (όχι σε διαστάσεις, σας παρακαλώ...) ταλέντο, ο νέος Πούσκας, είναι ο παίχτης που οι αντίπαλοι οπαδοί και παίχτες. Υπερδραστήριος, κάνει τα πάντα, πασάρει δεξιά, αριστερά, πάνω, κάτω, γράφει blog, ντριμπλάρει, κάνει κολπάκια και τακουνάκια, αναθεωρεί το Σύνταγμα κάθε τόσο και λιγάκι, τσακώνεται με το διαιτητή, δελφινιάζει και ακούραστα εμφανίζεται σε άπειρα τηλεοπτικά παράθυρα παραθέτοντας το απίστευτο έργο που έχει κάνει τα τελευταία χρόνια τόσο σαν υπουργός όσο και σαν βουλευτής. Είναι ο κλασσικός παίχτης που φτιάχνει παιχνίδι, αλλά σαν άλλος Gonzalez θα δεχθεί την άσχετη κόκκινη κάρτα και θα χαντακώσει την ομάδα του.



AML/FC: Αλέκος Αλαβάνος. Ατίθασος και απείθαρχος, λίγα υποσχόμενος, αλλά κανονικός σβούρας, σε αργούς ρυθμούς πάντα. Παίζει διαρκώς με τη φανέλα έξω από το σορτσάκι, ντριμπλάρει και σεντράρει μανιωδώς, αλλά χωρίς πολύ αποτέλεσμα. Βουτάει στα φάουλ και δεν έχει καλό δεξί. Χαρακτηριστική του κίνηση η βαθιά ντρίπλα ακριβώς πάνω στη γραμμή του άουτ. Κουράζεται εύκολα, κατηγορεί την υπόλοιπη ομάδα στις ήττες, και διαμαρτύρεται συνεχώς για τη κακή κατάσταση του χλοωτάπητα. Δεν συνεργάζεται καλά με τον οπισθοφύλακά του.



AMR/FC: Κώστας Λαλιώτης. Προικισμένος με λαμπρή καριέρα, έτοιμος για το δυναμικό comeback. Κλασσικός σφηνόπουτσας της μεγάλης περιοχής, θα σου πετάξει το γκολ εκεί που δεν το περιμένεις. Γλυκιές σέντρες, όμορφη τεχνική, χορευτική ντρίμπλα, ταλαιπωρεί τον αντίπαλο αμυντικό μέχρι εξάντλησης. Μοντέλο επαγγελματία, παίζει και σκυλίσια άμυνα, πάντα έτοιμος να θυσιαστεί για την ομάδα. Ο παίχτης ελβετικός σουγιάς που κάνει τη διαφορά.



ST: Το κλασσικό φορ της politics team είναι ο Γ. Παπανδρέου. Από τεράστια οικογένεια μπαλαδόρων κουβαλάει μεγάλο φορτίο, αλλά μέχρι στιγμής είναι ο κλασσικός χασογκόλης που σπάει τα δοκάρια. Η πίστη του στο μοντέρνο σοσιαλιστικό σκανδιναβικό μοντέλο δεν ταιριάζει και πολύ με το ύφος της ομάδας. Γκρινιάζει στον επιτελικό του μέσο για τις πάσες που παίρνει. Καλός στο ψηλό παιχνίδι λόγω ύψους και στρογγυλής κεφάλας, ντριμπλάρει συνεχώς στα αριστερά αλλά οι αντίπαλοι αμυντικοί πάντα του κερδίζουν το άουτ. Η ομάδα περιμένει πολλά από αυτόν αλλά ακόμα δεν αποδίδει. Αναποφάσιστος.



-----
1η αναπληρωματική, ειδική μνεία, 12ος παίχτης/ MC: Βάσω Παπανδρέου χωρίς δεύτερη σκέψη. Ο ορισμός του βαριέμαι που παίζω και τρώω τα λεφτά της μεταγραφής. Κάνει τον Biscan να φαίνεται μηχανάκι. Κοντές πάσες, πλησιάζει το αντίπαλο τέρμα σπανίως, όποτε θυμηθεί βαράει και ένα σουτ στις απέναντι πολυκατοικίες. Είναι αυτό που λένε τα αμερικανάκια 'Could have been, never did'. Στα αποδυτήρια τσακώνεται με τον Κυριάκο για το ποιός έχει την πιο δολοφονική φάτσα. Πραγματικό face-off δηλαδή.

Η χαρά του να είσαι ηλίθιος

Κοιτούσα πρόσφατα κάποια videάκια στο εσύ-σωλήνα (παιδί τού), και θυμήθηκα τον μάγιστρο της ψυχολογίας και του υποσυνείδητου, Derren Brown. Συνοψίζοντας, σε αντίθεση με μάγους και illusionists της σειράς, ο Brown δεν ξεγελά τις αισθήσεις μας αλλά το μυαλό μας. Μπορεί να σε πείσει τι ήθελες για τα γενεθλιά σου και να σε κάνει να ξεχάσεις τι πραγματικά ήθελες ή να αγοράσει κάτι χρησιμοποιώντας λευκά χαρτάκια αντί για χαρτονομίσματα ή ακόμη να προβλέψει -ή να σε χειραγωγήσει- που έχεις βάλει τη σφαίρα σε ένα περίστροφο (ίσως το πιο γνωστό του κόλπο). Το εντυπωσιακό στα νούμερά του είναι φυσικά η τρομακτική αποκάλυψη της πλαστικότητας και της ευπείθειας του ανθρώπινου εγκεφάλου. Η επιτυχία του έγκειται στην βαθιά πεποίθηση που έχει χτίσει ο εγωισμός του καθενός μας πως όχι μόνο δεν ξεγελιόμαστε, αλλά και πως ο εγκέφαλος μας είναι πιο αξιόπιστος και από τις αισθήσεις μας (παρόλω τα αναρίθμητα καθημερινά παραδείγματα του εναντίου). Το prestige όμως δεν κρύβεται στην απουσία μηχανικών κατασκευών (πολύπλοκων ή μη) ή σε κουρτίνες αλλά στη χρήση απλών καθημερινών στοιχείων ως οπτικοακουστικά μέσα για να επιτύγχουν τα κόλπα. Για παράδειγμα είχε προβλέψει με εφιαλτική ακρίβεια τι θα σχεδίαζαν 2 διαφημιστές έχοντας τοποθετήσει έξυπνα τα οπτικά μέσα -τα οποία τελικά προέκυψαν στο τελικό σχέδιο- στη διαδρομή τους προς το γραφείο που θα έκαναν την άσκηση αλλά και μέσα σε αυτό. Βέβαια, υπάρχει κι ένα άλλο χαρακτηριστικό σε αυτά τα έντεχνα τρικ. Ο χρόνος, ο οποίος πάντα είναι πολύ μικρός, επίτηδες έτσι ώστε να υπάρξει η στιγμιαία, ενστικτώδης αντίδραση, αυτό που λέμε 'το πρώτο πράμα που έρχεται στο κεφάλι σου'. Ο μπαξές του από πιθανές τεχνικές είναι πλούσιος με τη χρήση μεθόδων όπως η NLP (neuro-linguistic programming) και η αυθυποβολή, αλλά συνήθως προτιμά να παραπλανήσει το θεατή γύρω από την 'εξήγηση' για να μεγιστοποιήσει το θέαμα. Περισσότερα για το Derren Brown, βρείτε μόνοι σας. Άμα βαριέστε, δείτε στα 4 πρώτα επεισόδια των Star Wars τον Obi Wan Kenobi να κάνει τα ίδια κόλπα με τη δύναμη της ... δύναμης.

Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά; Πρώτον γιατί είμαι κουρασμένος από τη διπλωματική. Δεύτερον, επειδή πολύ εύκολα ξεχνιέμαι και ξεχνάω ένα από τα βασικότερα εργαλεία του καταναλωτισμού, τη διαφήμιση. Τρίτον διότι βαίνομεν πρός εκλογάς. Τέταρτον γιατί μου αρέσουν οι ταινίες. Άσχετο.
Οι γενικοί αφορισμοί του χώρου της διαφήμισης είναι εύκολοι και πολλές φορές σωστοί. Οι διαφημίσεις είναι φθηνές, συχνά εκνευριστικές, και συνήθως σε πείθουν να αγοράσεις πράματα τελείως άχρηστα αντί να ασχοληθείς με άλλα πολύ πιο χρήσιμα και ενίοτε ευχάριστα. Εξυπηρετούν μια αγορά πολυτέλειας και αφθονίας, αλόγιστου καταναλωτισμού και πολύ συχνά ψυχικού καταναγκασμού. Άλλωστε ο καταναλωτισμός, κόρη του εμπορίου και μάνα της παγκοσμιοποίησης, ήταν αυτός που γκρέμισε τα νοερά (αλλά όχι τα υπαρκτά) ταξικά σύνορα κι όρισε καινούρια, αυτά της ψυχολογίας. Από τους ευγενείς έχουμε φθάσει στους ηθοποιούς, από τους μεταλλειορύχους στα φρικιά, από τους αγρότες στους παχύσαρκους και από τους ιππότες στους executives, ενώ τα πραγματικά κέντρα εξουσίας παραμένουν ακόμα πιο απόμακρα και άκριτα. Άμα δεν ταιριάζεις στο καταναλωτικό καλούπι είσαι προβληματικός, ελλιπής, αντικοινωνικός, περίεργος και αποτελείς μέρος μιας σιωπηρής μειοψηφίας της οποίας η έκταση δεν είναι ποτέ γνωστή. Η διαφήμιση είναι ο φορέας και αγωγός της πολιτιστικής κληρονομιάς αυτής της κοινωνικής διακριτοποίησης, μεταφέροντας μυνήματα, δίνοντας το ρυθμό της αγορά με το ταμπούρλο της, προγραματίζοντάς μας τι να αγοράσουμε, που, πότε, πως και το σημαντικότερο, γιατί. Δεν είναι ο μεγάλος δάσκαλος ή ο χειραγωγός, αλλά ένας ζοφερός μαγικός καθρέφτης που σου λέει ψέμματα και που καλύπτει κενά, άλλα υπαρκτά κι άλλα ανύπαρκτα.
Η διαφήμιση είναι απόδειξη πως παρόλο τα ανθρώπινα επιτεύματα, δεν είμαστε και πολύ πιο έξυπνοι από το σκυλί του Pavlov. Συνδιάζουμε καταστάσεις, περιστάσεις, σκηνικά ακόμα και συναισθήματα με το οπτικοακουστικό μύνημα και ελπίζουμε πως με την απόκτηση του διαφημιζόμενου αντικειμένου θα αποκτήσουμε αυτόματα και αυτά που μας 'λείπουν'. Επιπλέουμε ρηχά στην επιφάνεια της συμπτωματολογίας, με σωσίβιο μια αλυσίδα από ψέματα, αυτά που μας λένε και αυτά που λέμε στον εαυτό μας. Γιατί όταν αρχίζουν και ξεθωριάζουν τα πρώτα, το εγώ μας πρέπει να επιβιώσει κάπως. Η επίτευξη των παραπάνω βασίζεται στη μαζικότητα της εκπομπής αλλά και σε ψυχολογικές τεχνικές, σαν κι αυτές του Brown, από τις πιο απλές στις πιο σύνθετες που δεν γίνονται αντιληπτές. Ένα καλό παράδειγμα είναι οι διαφημίσεις της Apple με το λευκό φόντο, την φαιδρή μουσικούλα και τους σύντομους μονολόγους. Η προδιάθεση η οποία εντυπώνεται είναι πως δεν πρόκειται για διαφήμιση (ο λευκός φόντος παραπέμπει σε γαλήνια πνευματική κατάσταση και στη λογική) αλλά για ένα μικρό ανεκδοτάκι το οποίο θέλει να σε διασκεδάσει αντί να σε κουράσει με τις υπερφίαλες φιλοδοξίες του τμήματος marketing. Η βασική ιδέα είναι πως τα προϊόντα της Apple σε κάνουν ευτυχή(!!) αλλά και πως εσύ, ο θεατής, δεν είσαι κανένας ηλίθιος ο οποίος θα πιστεί από μια διαφήμιση, αλλά ένας έξυπνος και αυτάρκης (αν όχι αυτάρεσκος) άνθρωπος ο οποίος θα αποφασίσει μόνος του ήρεμα και ώριμα. Μαντέψτε όμως τώρα τι gadgets έχουν οι σοβαροί, έξυπνοι hip και ώριμοι άνθρωποι; Μα φυσικά Apple.... Άλλο παράδειγμα είναι οι νέες διαφημίσεις της Coca-ψώλα (συγνώμη παρασύρθηκα) οι οποίες είναι σχετικά ωμές στη τεχνική τους. Από τη μια, για αδιευκρίνηστους λόγους, ο ναζιστικός χαιρετισμός του υψωμένου χεριού προβάλλεται συνεχώς, κι από την άλλη το slogan 'Η ζωή έχει τη γεύση που της δίνεις, τη γεύση Coca-Cola' ('The Coke Side of Life'). Εμφανής λοιπόν η αντιπαραβολή του μαζικού (τα υψωμένα χέρια, που είσαι ρε Goebels να δεις τα παιδιά σου) και από την άλλη του εξατομικευμένου, πως δηλαδή εσύ ορίζεις τη ζωή του (και τη γεύση της φυσικά φυσικά...), αλλά μονάχα σαν μέρος ενός συνόλου και μονάχα πίνοντας κόκα-ψώλα. Άμα πίνετε απλή γκαζόζα είστε κουμουνιστής και δεν το ξέρετε. Το αστείο φυσικά είναι πως η διαφήμιση και το marketing προστατεύουν ως κόρη οφθαλμού το περιθωροποιημένο, το διαφορετικό, το παράξενο, την μειοψηφία, και ιδιαίτερα. Άμα δεν γουστάρεις το σύστημα, μην αντισταθείς, πάρε καλύτερα μια μπλούζα του Τσε Γκεβάρα να είσαι μέσα στα κόλπα όπως ο Καρατζαφέρης. Ακού τη μουσική άλλων παράξενων (punk on) και θαύμασε τον εαυτό σου και τη διαφορετικότητα σου, την ανεξάρτητη προσωπικότητά σου. Όπως λέμε εμείς οι ρεβιζιόνες αριστεροί, 'η διαφορές μας ενώνουν'. Οι αριστεροί το ονειρεύονται, ο καπιταλισμός το έχει κάνει πραγματικότητα. Για όλους έχει το μαγαζί και δικαίως άλλωστε.
Αυτό το καιρό λοιπόν το μαγαζί πουλάει κόμματα, ιδεολογίες, και πάνω από όλα ρουσφέτια, μίζες και κονόμα. Η οικολογία προσφέρεται bonus σε άτομα με υπερβολικά βραχυπρόθεσμη μνήμη. Και ερωτώ προτού συνεχίσω τη φλυαρία: ποιά η διαφορά μεταξύ ενός μελισσιού και της Ελλάδας. Ιδού: Στο πρώτο μπορεί να μην την εκλέγεις τη βασίλισσα αλλά τουλάχιστον την πηδάς, στην Ελλάδα τους εκλέγεις και σε πηδάνε. Και αλλού βέβαια, αλλά στην Ελλάδα το γουστάρουμε. Πολιτικά και πολιτειακά, έχουμε αναπτύξει μια πέτσα τόσο χοντρή που κάνει το bacon να θυμίζει την Kate Moss, μια αναισθησία που κάνει την μεθαδόνη πιο αθώα και από τη νικοτίνη, μια σχιζοφρένεια που κάνει τον Norman Bates του Psycho πιο λογικό κι από το Πυθαγόρειο θεώρημα. Δεν είναι τυχαίο που το άκυρο, το λευκό και η αποχή πέφτει σύννεφο. Κι εγώ, πριν αποκτήσω το δικαίωμα του εκλέγειν, πίστευα πως μέχρι να πέσουν τα δόντια μου θα έριχνα λευκό. Βέβαια έκτοτε αναθεώρησα, απαλλάχτηκα από το μηδενιστικό κυνικό προσωπείο μου, και υιοθέτησα την trendy ταυτότητα του εναλλακτικού, του ιδεολογικά ανεξάρτητου, αλλά και του πολιτικά συμβαστικού. Τα πειστήριά μου τα έδωσα το 2004, δεν ψήφισα ελέω σπουδών, αλλά θυμάμαι χαρακτηριστικά που θεωρούσα άτοπο και αδόκιμο να προσμετρώνται τα λευκά στην κατανομή. Μου άρεσε ιδιαίτερα το λογοπαίγνιο της 'λευκής Βουλής' όπως και η λογική την οποία είχα συκροτήσει η οποία επίτασσε την συμμετοχή ακόμα και την ύστατη στιγμή, ακόμα και σε ένα σύστημα και μια διαδικασία με την οποία δεν συμφωνείς. Μπορεί να έκανα και λάθος.
Το να ρίχνεις συνειδητά λευκό-άκυρο-απών είναι μια αξιοπρεπής επιλογή σίγουρα, αλλά από την άλλη δεν είναι χρήσιμη. Η 'νίκη της αποχής' κι άλλα τέτοια τετριμμένα δεν πέρνανε κανένα μύνημα στους καρεκλοκένταυρους και δεν επηρρεάζουν το πολιτικό σκηνικό παρά στο ελάχιστο. Αντιθέτως εξυπηρετούν το εξουσιαστικό πολιτικό στερέωμα του δικομματικού διαλόγου και της μονοκομματικής πλειοψηφίας - δεν θέλει μυαλό, με απλά μαθηματικά το βρίσκεις. Καταλαβαίνω φυσικά πως είναι δυνατόν περίπου το 25% του λαού να μην εκπροσωπείται από κανένα κόμμα (αλλά από ένα νόμισμα...), αλλά δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν αυτό το ποσοστό, στο βωμό της αξιοπρέπειας ή της απλής ιδιωτικής αδιαφορίας, να αποδέχεται μοιρολατρικά την εκάστοτε πλειοψηφούσα γνώμη. Εξακολουθώ να πιστεύω πως η ουσιαστική μετατροπή ψήφων αποδικομασίας σε λευκά-άκυρα-απών αποτελεί μεγάλη σπατάλη για μια κοινωνία βασισμένη στα εκλεγμένα κέντρα εξουσία.
Το ίδιο πιστεύει και ο Καραμανλής εκ Ραφήνας. Δεν είναι τυχαίο που η προεκλογική καμπάνια της ΝΔ προσπαθεί να περάσει το μύνημα της συμμετοχής στην εκλογική διαδικασία, όπως δεν ήταν και τυχαίες οι περιοδείες του στη Ν. Ζηλανδία και Αυστραλία. Σαν εκπαιδευτής ποντικίων, έκανε άνοιγμα σε όλο το κοινωνικό φάσμα και ιδιαίτερα στους λεγόμενους αναποφάσιστους, χρησιμοποιώντας προσεκτική φρασεολογία διαλάλησε πως αυτοί θα κάνουν τη διαφορά. Πως το πέτυχε αυτό ο μαθητευόμενος του Brown; Η επανάληψη της φράσης 'ισχυρή πλειοψηφία' και ο συνδιασμός της με τις περίφημες μετταρυθμίσεις για να διώξει το φάσμα της μη αυτοδυναμίας, εκβιάζοντας την ψήφο με αντάλλαγμα την πολιτική σταθερότητα. Και ποιοί θα πετύχουν την πολιτική σταθερότητα, τις μεταρυθμίσεις και τον δύσκολο προϋπολογισμό; Μα φυσικά οι αναποφάσιστοι και οι απόντες. Πες σε κάποιον πως μπορεί να κάνει κάτι, και αυτός θα το κάνει. Κι ο λόγος πλαισιώνεται λογικά και από την κατάλληλη διαφήμιση, το λεγόμενο ίματζ. Δεν εννοώ φυσικά τα τρισάθλια τηλεοπτικά σποτάκια, αλλά τον ίδιο τον πρωθυπουργό και πάλι. Οι κινήσεις των χεριών του, η σπάνια εμφάνιση του χωρίς γραβάτα εν μέσω θέρους, και η άνεσή του είναι η καλύτερη διαφήμιση για αυτό συνοθύλευμα ιδεολογιών και αρπαχτών που λέγεται Νέα Δημοκρατία (το άλλο λέγεται Πα-Θ-οΚ). Ειδικότερα η άνεση. Ο Κ. Καραμανλής δεν δουλεύει, έχει μια όμορφη γυναίκα, 2 χαριτωμένα παιδάκια, σπίτι στη Ραφήνα και είναι ο Πρωθυπουργός της χώρας. Είναι το όνειρο του καθενός μας, όπως ήταν κάποτε ο Αντρέας που μετέτρεψε την απιστία από θέμα τραγωδίας σε εθνικό σπορ. Αμίμητο παράδειγμα της άνεσης, ήταν όταν βγήκε να μας ανακοινώσει την παραίτηση του Τσιτούρ (υπουργός με 2 παραιτήσεις σε μια θητεία παρακαλώ), με το προφίλ του καλού πατερούλη μιλώντας για τη δεύσμευση που είχε αναλάβει η κυβέρνησή του κατά της διαφθοράς. Ο Στάλιν θα ήταν υπερήφανος. Όντως οι εκλογές θα γίνουν στην ώρα τους. Στη δικιά του ώρα, και για αυτό θα κερδίσει. Με πικρία το συνειδητοποιώ.
Αλλά επιστρέφω στο λευκό-άκυρο-απών. Τρώγομαι να υπερασπιστώ τα μικρά σε ψήφους κόμματα, που ζητούν το χτύπημα στο δικομματισμό, να ορματιστώ τη συγκυρία μιας πεντακομματικής βουλής και το υγρό όνειρο της μη αυτοδυναμίας. Θέλω να πυκνώσω το εσωστρεφές μου κείμενο με παραγράφους για τη κοινωνία των πολιτών, την ενεργή συμμετοχή σε ένα αντιπροσωπευτικό σύστημα, την αποκύρρηξη του διχασμού, την ισότητα των απόψεων, την απλή αναλογική. Αλλά μετά θυμάμαι την αξιοπρέπεια. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλη έννοια -και για αυτό την επαναλαμβάνω- που να προστατεύει το συνειδητό λευκό-άκυρο-απών. Το πολίτευμα και ο όποιος κοινωνικός πολιτισμός μας όχι μόνο μας προστατεύει για τις επιλογές μας αλλά και μας εξοπλίζει με την ευθύνη των πράξεών μας. Σίγουρα η εμμονή μας με 2 φιλελεύθερα δεξιά κόματα τροφοδοτεί τη στασιμότητα, την διαφθορά, την εξαθλίωση της κοινωνικής συνοχής και της απαξίωσης της πολιτείας και των θεσμών. Όμως παραμένει η επιλογή μας, και είναι σφάλμα να επιρρίπτονται ευθύνες σε μια μερίδα των ψηφοφόρων για αυτό το αποτέλεσμα και την ιδεολογική ομηρία, παρόλω που το εκλογικό σύστημα σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί. Όπως είναι εξίσου σφάλμα να μεταφέρουμε το βάρος των ευθυνών στους εκπροσώπους της πολιτικής ζωής τους οποίους εμείς τοποθετούμε και εμείς συντηρούμε. Είπαμε. Τους εκλέγουμε και μας πηδάνε. Και μας αρέσει. Γιατί έτσι έχουμε προγραμματιστεί.

Επιτέλους δικαίωση!!!

Είναι ο προσωπικός μου θεούλης, το ποδοσφαιρικό μου φετίχ, το τοτέμ της οπαδικής μουρμούρας, το καλύτερο δεξί μπακ που παίζει στην Ελλάδα, και το μοναδικό που δεν απλώνει το πόδι όταν το αντίπαλο χαφ σεντράρει. Είναι ο Λουκά Βύντρα και χάρη στην colpo ανακάλυψα πως έχει και blog αφιερωμένο στη πάρτη του:

http://runvyntrarun.wordpress.com

Προσκυνώ απλά.

Μια χρήσιμη συμβουλή

Όταν έχετε βγει με τη παρέα σας για μπύρες και κρασιά, και είναι αργά, και είστε μεθυσμένοι, και οι φίλοι σας δεν έχουν τη σύναιση να σας προφυλάξουν, και έχουν σκοπό της ζωής τους να σας εκβιάζουν με ντροπιαστικές φωτογραφίες σε 10 χρόνια από τώρα, και μόλις έχετε καταθλιβεί από το σάπιο ηχοσύστημα του Dada, και τριγυρνάτε στου Ψυρρή σε αναζήτηση βρώμικου που τόσο το έχετε ανάγκη, και πετυχαίνετε το καροτσάκι του γνωστού space cowboy κουλουρτζή αλυσοδεμένο, προς Βύντρα, μην επιχειρήσετε ότι και ο ανεκδιήγητος βλαξ της εικόνας!!!

Spam is in the air

ΜΗΝ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΑΜΑ: Είστε κάτω των 10, άνω των 60, σεμνότυφος και καθολικός.

Μόλις πρόσφατα, έλαβα (ξανά) εκείνο το γνωστό ελληνικό forward το οποίο κοροϊδεύει τα κλασσικά σάπια chain email και σκεφτόμουνα ... ένταξει δεν θέλω να υπερβάλλω. Δεν σκεφτόμουνα ακριβώς, απλά με κάποιο θαυματουργό τρόπο κάποια από τα εγκεφαλικά κύτταρα που είχαν παραιτηθεί από τη μάταια ζωή τους κατά τη περίοδο της Πρωτοχρονιάς απόφασισαν να επανέλθουν στην ενεργό δράση. Μην παραξενεύεστε, εδώ ο πιο αργός και από τη σκιά του Τάκης Φύσσας επέστρεψε στην αριστερή πτέρυγα της ομαδάρας.
Επιστρέφωντας στα εν λόγω εγκεφαλικά κύτταρα, οφείλω να ομολογήσω πως αυτό το οποίο αποφάσισαν να παρουσιάσουν σαν ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα δεν με εξέπλξηξε και πολύ. Πιο πολύ με έπληξε. Η αλήθεια είναι πως και τα υπόλοιπα ημιλειτουργικά κύτταρα είχαν τις ίδιες ανυσηχίες εδώ και αρκετό καιρό. Λογικό άλλωστε, αφού μέρος της πολυσχιδής δουλειάς μου είναι να ελέγχω το spam folder των email, για να επιβεβαιώνω πως όλα είναι όντως spam και όχι κάτι σοβαρό, και έτσι αναπόφευκτα έχω αποκτήσει μια σχετική εμπειρία ενώ τολμώ να πω πως και η προσωπική μου ζωή έχει αλλάξει αισθητά χάρη στα spam.
Αρχή γενομένης, είμαι ζάμπλουτος. Είμαι χεσμένος στο τάληρο. Το κωλόχαρτό μου είναι από μετάξι. Η αμύθητη περιούσια μου είναι το αποτέλεσμα γνωριμιών μου στο εξωτερικό, κυρίως στην Αφρική και ιδιαίτερα στη Νιγηρία, όπου οι συνεχείς συγκρούσεις έχουν αφήσει αμέτρητες κληρονομιές ορφανές, τις οποίες διάφοροι τραπεζικοί, αξιωματούχοι, πρίγκηπες, χήρες και ανηψιοί εμπιστεύονται εμένα για να τις φέρουν στη ζεστή αγκαλιά των ευρωπαϊκών τραπεζών. Φυσικά αφού παραλάβω τα κεφάλαια τα επενδύω πάραυτα σε μετοχές για την αξία των οποίων έχω αποκλειστικές πληροφορίες πως θα εικοσαπλασιαστεί σε μια εβδομάδα. Α, και όταν δεν επενδύω σε αμέτρητα κινέζικα εργοστάσια και εισαγωγείς, κερδίζω το Lotto, κυρίως το καναδικό και κάτι μυστήρια αμερικάνικα, περίπου 15 φορές την εβδομάδα, οπότε ρε παιδί μου έχω αρκετά για τσιγάρα ας πούμε. Όλα τα τσιγαρά. Του κόσμου.
Βέβαια το χρήμα πολλοί θέλησαν, αλλά τη δόξα ΟΛΟΙ. Έτσι, ένα από τα πρώτα πράματα που έκανα χάρη στα spam ήταν να μεγαλώσω το πέος μου. Το παλαμάρι μου. Τον κροταλία μου. Τον ελαστικό μου μοναχό. Το περήφανο στυλάρι μου. Ας μην κοροϊδευόμαστε, το μέγεθος μετράει, κι εγώ το μέτρησα πολύ, και πολλές φορές και κατέληξα πως 2,71 εκατοστά is just not good enough. Έτσι πήρα την μεγάλη (όντως!) απόφαση και με ικανοποίηση μπορώ να σας εκμηστιρευτώ πλέον πως χάρη σε μια εκτενής ποικιλία μεθόδων, χημικών και μηχανικών, το μονόφθαλμο εργαλείο ερωτικής απόλαυσης και ηδονής το οποίο κατέχω, έχει φθάσει στο σεβαστό μήκος των εξακοσίων πενήντα έξι (656) εκατοστών εν στύση. Σίγουρα είναι λίγο δύσκολο να το πηγαινοφέρνω από εδή κι από 'κει, αλλά τι να κάνεις ; Η ζωή του θεριακλή έχει το τίμημά της.
Άλλα δεν σταμάτησα εκεί φυσικά. Άλλωστε το ζώδιό μου είναι καρκίνος, και αυτό σημαίνει πως έχω ευαισθησίες και μικρός τα έκανα πάνω μου. Αλήθεια. Έτσι λοιπόν, χάρη στα spam και πάλι, σκέφτηκα (ξέρετε τώρα....) για λίγο και τις ανάγκες των γυναικών. Αναρωτήθηκα λοιπόν τι πράγματι θέλουν -όχι, αναθεωρώ: τι πραγματικά χρειάζονται. Μήπως μια αδιάβροχη μασκάρα Loreal; Μήπως ένα καλό στοματικό διάλυμα ACT; Μήπως το νέο επεισόδιο του Star Trek σε blu ray; Ή μήπως κατανόηση, στοργή, λουλούδια και ένα κουτί με low fat σοκολατάκια μετά από ένα μπάνιο με κατσικίσιο γάλα, σαμπάνια και 250 διαφορετικά κεριά; Όχι φυσικά, τίποτα από τα παραπάνω. Είναι πολύ απλό: σπέρμα. Σπέρμα σε τεράστιες ποσότητες, και υψηλής ποιότητας. Όπως έχετε ήδη αρχίσει να αντιλαμβάνεστε, με μεγάλη θέρμη προμηθεύτικα αντίστοιχα σκευάσματα τα οποία μετέτρεψαν το λιτό μου ζωογόνο νέκταρ σε μισόλιτρη κρέμα γάλακτος ΝΟΥΝΟΥ αρίστης ποιότητας. Πλέον εκσπερματώνω σαν σαμπάνια. Thanks spam.
Τέλος φυσικά δεν θα μπορούσα να παραλείψω και ένα ακόμη ζήτημα. Το χρόνο. Ένα ζήτημα το οποίο τολμώ να πω πως δεν με ταλαιπωρούσε ιδιαίτερα, ειδικά αφότου η ενασχόλησή μου με τη φυσική μου αποκάλυψε πως δεν υπήρχε χρόνος. Όχι γενικά, η έννοια χρόνος αυτή καθεαυτή δεν υπάρχει. Φυσικά το γυναικείο μυαλό από τα πολλά μανό δεν είναι σε θέση να αντιληφθεί τέτοιες λεπτές αλλά σημαντικότατες φυσικο-μαθηματικές θεωρήσεις. Αποτέλεσμα: Ένα υπερπλήρες φαρμακείο στιβαγμένο με Cialis ($2.69), Viagra ($1.79), Viagra Jelly ($4.25) και Levitra (που σκίζει την κάθε μήτρα σύμφωνα με φαρμακοποιό....).
Θα μου πείτε βέβαια: 'Τι να τα κάνεις όλα τα παραπάνω όμως άμα δεν έχεις γκόμενα;' Κι όμως παιδιά, το spam έχει προβλέψει για όλα. Σας πληροφορώ πως καθημερινά λαμβάνω email από διάφορα πιπινάκια τα οποία ψιλοβαριούνται την παρέα τους και θέλουν να με γνωρίσουν ή απλά να με πηδήξουν. Βέβαια, για να λέμε όλη την αλήθεια, εγώ έχω τους ενδοιασμούς μου. Δεν είναι μόνο πως περιμένω την κατάλληλη κοπέλα, αλλά έχω και την υποψία πως με θέλουν για την περιουσία μου και όχι για τον πλούσιο εσωτερικό μου κόσμο... Όπως και να έχει, ιt is always nice to be wanted.
Για αυτό λοιπόν, από τα βάθη της ψυχής μου θα ήθελα να ευχαριστήσω όλα αυτές τις ευγενικές ψυχές, τους spammers (τους φαντάζομαι σαν μοντέρνους μικροτσούτσουνους Ρασπούτιν, με γενειάδες, σπυριά, καμπούρα και σπασμένα γυαλιά να ψάχνουν στο λεξικό τη λέξη 'μπάνιο') που μου έκανα τη ζωή μου τόσο μοναδική και ευχάριστη.

Θερμο-πληξία

Μισώ τον Αύγουστο για πολλούς και διαφόρους λόγους, αλλά βασικά ο κυριότερος πρέπει να είναι η ζήλια μου για όλους τους υπολοίπους που παίρνουν άδειες, κανονίζουν διακοπές, πηγαίνουν σε μαγικά νησιά, μαυρίζουν μέχρι το κόκκαλο και μυρίζουν Carroten. Επειδή όμως ο Αύγουστος είναι από τους πιο ράθυμους μήνες ever, αδυνατώ να κάνω μια ενδελεχής απογραφή της ψυχοσύνθεσής μου και του μίσους μου προς όλους (σχεδόν) τους λουόμενους, και αντιθέτως θα εξασκήσω τη διεστραμμένη μου φαντασία πάνω σε ένα πασίγνωστο λαϊκό εικόνισμα. Όχι δεν εννοώ την Άντζελα, προς Βύντρα (μην πας στη Χέρτα θα σταματήσω να τρώω λουκάνικα!!!), άλλωστε αυτή δεν είναι και γνωστή.

Αντιθέτως αναφέρομαι σε αυτή τη βρομερή κουφάλα των cartoon (και όχι των comics), τον ποταπό Bugs Bunny. Βέβαια, δεν θα πέσω στη παγίδα των πρωτόγονων ενστίκτων μου κατηγορώντας το διαολεμένο Bugs ως διαφθορέα της νεολαίας με τις διάφορες drag εμφανίσεις του. Όχι, αυτό το αφήνω στο Λιακόπουλο για όταν (και όποτε...) εξαντληθούν οι προφητείες του. Αντιθέτως θα εστιάσω στο σατανικό τρόπο με τον οποίο πάντα τη σκαπουλάρει και πάντα καλοπερνάει. Άμα δείτε τις περιπέτειές του με τον Yosemite Sam και τον Elmer Fudd (προσωπικός μου ημίθεος, 'Shhh.... I am chasing wabbits.... hahaha'), θα εκπλαγείτε πως δεν σας είχε κυριεύσει ο τρόμος και ο φόβος (πάνε πακέτο αυτοί οι δύο) όταν τις βλέπατε μικροί. Τι είναι αυτό που μας τρομάζει τώρα που έχουμε περάσει την ανάπτυξη και την ακμή; Μα φυσικά η κακία και το μίσος που έχει αυτό το ανήθικο κουνέλι προς τους κυνηγούς του. Δεν τη κοπανάει ή κρύβεται όπως τα κανονικά κουνέλια, αλλά αντιθέτως τους σκαρώνει πλάκες και τους κοροϊδεύει χωρίς έλεος, θέτοντας τη σωματική αλλά και πολλές φορές την ψυχική τους υγεία σε κίνδυνο. Στην κυριολεξία παίζει και διασκεδάζει με τις ψυχικές αδυναμίες των αντιπάλων του ως άλλος Lucifer, τους ταλαιπωρεί και τους μεταλάσσει σε κακόγουστα ράκοι των πρηγούμενων τους εαυτών. Έχει κι αυτό το μαλακισμένο υφάκι, του δήθεν έξυπνου, μου 'ρχεται να τον πνίξω τον αλήτη! Για να μην αρχίσω για την κλασσική toy ατάκα....
Βέβαια το παράδειγμα του μισητού Bugs είναι αντιπροσωπευτικό ορισμένων cartoon που διακομωδούν και υποβαθμίζουν τη φυσική ροή και ισορροπία των πραμάτων. Άμα πραγματικά θέλετε να φρικάρετε, δείτε το Shark Tale (΄Ο Καρχαριομάχος' για έσας που διαβάζετε Καθημερινή και Ελευθεροτυπία), μια ταινία στην οποία ένα υπερφίαλο ψάρι βοηθάει ένα καρχαρία αδελφή να μην σκοτώνει (πως έφτασε τα κιλά που έφτασε δεν εξηγείται φυσικά). Στην ουσία δεν πρόκειται για τίποτα άλλο για μια συνεχής άρνηση των ρόλων που έχουμε όλοι σε οποιοδήποτε πλαίσιο, και μια φαιδρή αντιμετώπιση και αστήρικτη άρνηση των φυσικών μας ενστίκτων. Ένας καρχαρίας πρέπει να τρώει κρέας. Τέλος. Μην τη δείξετε τη ταινία στα παιδιά σας, καλύτερα Lion King που πέφτει και πολύ κλάμα.
Αλλά αρκετά με αυτό το αρχίδι τον Bugs. Στα κομμάτια να πάει ο βλαμμένος. Εδώ έχουμε άλλα ζητήματα, πιο σοβαρά, προεκλογικά. Ή μήπως όχι; Τον τελευταίο καιρό φαίνεται πως δεν συμβαίνουν και πολλά, ευτυχώς. Μόνος τζόγος η καταληκτική ημερομηνία των εκλογών - όχι μέσα στο Σεπτέμβρη κουφάλες, έχουμε φεστιβάλ λέμε! Φυσικά για αυτή τη νηνεμία φταίει πάλι η χρονική συγκυρία. Έχουν λουφάξει οι περισσότεροι πολιτικοί και δημοσιοκάφροι, έχουν πάει για διακοπές τα πουλάκια μου, ενώ είχαμε ποδοσφαιρικά φιλικά και πολύ μπασκετάκι τις τελευταίες μέρες. Κάτι πήγε να παιχτεί με κάτι παροχές (το άλλο με τον Τοτό το ξέρετε;), αλλά και πάλι τίποτα. Τι τα θες; Αύγουστος παιδί μου, μήνας για τον πούτσο. Τίποτα δεν δουλεύει, όσοι εργάζονται καταριούνται την τύχη τους, και όσοι δεν εργάζονται βρίζουν που αργεί να έρθει ο freddomochafrappecappucineto τους. Τι τον ήθελα τον Bugs; Πάλι στον Αύγουστο έπεσα. Αυτό δεν είναι μήνας, αυτό είναι εφεύρεση!


Υ.Γ.1 Βαριέμαι οικτρά, το έχετε καταλάβει ε;
Υ.Γ.2 Υπάρχει ένας τρόπος για να κερδίζει η Εθνική στους τελικούς. Να μην πηγαίνει ο Ορφανός!

Σύγχρονα άγχη (το γου και το χου δεν μου άρεσαν ποτέ...)

Εκεί που έκανα κάτι παπαρίες για τη διπλωματική (έχουμε φθάσει knot removal τώρα , thank you very much) και συγχρόνως αρμένιζα στο crackhitler για να νιώσω λίγο übercool (it gives me pleasure to think that I have attention defeicit disorder), έκανα το λάθος και έκανα μια βόλτα (ψηφιακή) από το avopolis (μήπως μετά να πλύνω τα χέρια μου με ξύδι;) όπου με τρόμο αντίκρυσα το λινκ για τις νέες νύχτες πρεμιέρας. Ήταν αναπόφευκτο, αλλά κάποια στιγμή θα έβγαινε το πρόγραμμα, κάποια στιγμή θα έπρεπε να αντιμετωπίσω το φεστιβαλικό τέρας all over again. Χάρη στον αποτροπιαστικό προγραμματισμό μου (τον χρονικό, όχι τον υπολογιστικό, αυτός είναι ακόμα χειρότερος), έχω αφήσει τη διπλωματική να κρέμεται από τη σκιά μιας κλωστής με τη νεκρή-γραμμή (deadline στη γλώσσα της παγκοσμιοποίησης) να είναι κάπου εκεί (θολά) στις μέρες του φεστιβάλ (20-30 Σεπτεμβρίου, έτσι για να γουστάρουμε).

Όχι τίποτα άλλο, αλλά πρέπει να το παίξω και φασίστας αφεντικό και να κόψω κάθε ενδεχόμενο και υπόνοια άδειας για την υποδοχή εκείνες τις μέρες. Όχι που θα χάσω εγώ ταινία για να σηκώνω τα σκατοτηλέφωνα! Δεν καταλάβατε καλά μου φαίνεται....Άμα είναι να καταστραφώ ακαδημαϊκά, τουλάχιστον ας το κάνω με στυλ. Με τέσσερις ταινίες, 3 espresso και 2 μπύρες (τουλάχιστον) μέσα σε 5 ώρες, για να μην αναφερθώ φυσικά και στη συγγραφή των ευφάνταστων και ψυχικά διαρρηκτικών σχολίων μου, σε αυτό το κόσμημα της ελληνικής blogόσφαιρας . Όπως έλεγε και ο Jarvis 'This is hardcore...' Πέρα από τις μαλακίες, χλωμό το βρίσκω να τα καταφέρνω όλα μαζί. Το πιο πιθανό είναι να μην δω ούτε μια ταινία, μπας και προλάβω την ύστατη στιγμή να περισώσω τη διπλωματική μου. Το δεύτερο πιο πιθανό, είναι είναι η προθεσμία να είναι πριν τις 20 Σεπτεμβρίου, όποτε θα γιορτάσω την αποτυχία μου με 40 ταινίες και περίπου 200 μπύρες (no espresso).
Αυτό όμως που με ανυσηχεί βαθύτατα είναι το ίματζ μου φυσικά. Δεν αναφέρομαι στην προοπτική να επαληθευθεί ο σάπιος σπουδαστικός εαυτός μου, όχι, αλλά στη μακάβρια πιθανότητα να χάσω το φεστιβάλ και να μην είμαι πλέον τρέντυ φατσούλα της Αθήνας. Έχω προσπαθήσει σκληρά αυτό το καλοκαίρι να χτίσω το στυλ μου πηγαίνοντας στα πιο μουράτα μέρη με τα πιο γαμάτα ατομάκια, αποφεύγοντας διακαώς γνωστές-άγνωστες εβδομαδιαίες φυλλάδες για να είμαι über, και όλα αυτά με φοβερό προσωπικό κόστος (εχώ πάει παραλία μόλις μια φορά, τέλος), αλλά τώρα αγωνιώ πραγματικά (κρύος ιδρώτας, κομμένα πόδια, ξέρετε τώρα) πως όλο αυτό το οικοδόμημα θα καταρεύσει το Σεπτέμβρη. Συγγνώμη κιόλας, αλλά δεν θα είμαι καθόλου übercool άμα χάσω το φεστιβάλ (ένα είναι το φεστιβάλ...). Όχι μόνο θα πέσω πολλά gestahl (άσχετοι! τσ, δεν ξέρετε τι είναι το gestahl;;;), αλλά δεν θα είμαι και καθόλου τρέντυ άμα δεν πάω. Φανταστείτε δηλαδή το ακόλουθο σκηνικό: είμαι τώρα εγώ σε ένα hip (πάντα) μέρος με φίλους μου και μισή ντουζίνα θεές και με ρωτάνε:

Αφελής νο1: Ιάσονα πως ήταν φέτος το φεστιβάλ;
Εγώ (νευρικά): Ποιό φεστιβάλ;
Αφελής νο3 (ο/η 2 έχει βραχυκυκλώσει ήδη....) Έλα μωρέ, εκείνο του κινηματογράφου, απογέυματα πριβέ, κάπως έτσι.
Εγώ (απογοητευμένος): Α, τις νύχτες πρεμιέρας λες; Ε, δεν πήγα.
Σερβιτόρα (μοναδική εννοείται στο cool κατάστημα): Μα εσύ τρελλαίνεσαι για το φεστιβάλ!!
Εγώ: Do I know you?
Αφελής νο6 (4,5 έχουν πάει τουαλέτα, ΜΑΖΙ): Λέγε ρε, γιατί δεν πήγες;
Εγώ (με την ηρεμία του πολιτικού που μόλις ξεκίνησε το τρίτο παγκόσμιο πόλεμο): Ε, δεν πήγα γιατί δούλευα όλη μέρα και έκανα τη διπλωματική μου για το Πολυτεχνείο, την οποία τελικά δεν παρέδωσα.
(Η κουβέντα μεταφέρεται εσπευσμένα στο κατά πόσο η θεά μου Αννίτα εκμεταλλεύεται τον κάθε πικραμένο όση ώρα εγώ διαπραγματεύομαι με το ψυχισμό μου κατά πόσο ένα πέμπτο Southern Comfort είναι προτιμότερο από ένα τρίτο ποτήρι κρασί.)

Όχι, πείτε μου τώρα. Πόσο ξενέρωτο ακούγεται αυτό!!!!

'Είμαι ελαφρύς,
Πρωινή γυμναστική μέσα στο στόμα του θηρίου
Είμαι ελαφρύς
Σαν γιορτούλα παιδική σε προθάλαμο πορνείου'

Τρύπες, 'Είμαι Ελαφρύς', από το 'Μέσα στη νύχτα των άλλων'

Ας ανάψουμε ένα τσιγαράκι....

'Καίγομαι, καίγομαι
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι, πνίγομαι
πέτα με σε θάλλασα βαθιά'

Ν. Γκάτσος (από το 'Ρεμπέτικο΄)

Η αδιαφορία μας για το τι συμβαίνει στο χώρο που ζούμε, είναι τελικά σαν εκείνα τα πρώτα μεθύσια που κάναμε μικροί. Το πρώτο μας το θυμόμαστε ακόμα, η άνεση με την οποία κατεβάζαμε τα σφηνάκια, οι φίλοι μας που μας κουβαλάγανε σπίτια μας ή που κόβαμε βόλτες τρεκλίζονας σε άγνωστες οδούς. Μας εντυπωσίασε και μας σημάδεψε (ελαφρώς). Έτσι και με την Πάρνηθα.

Η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά μετά από χρόνια μας ξάφνιασε, μας απείλησε, μας τρόμαξε. Γεμίσαμε πρωτοσέλιδα, πλημμυρίσαμε με ζωντανές αναμεταδόσεις, στείλαμε χιλιάδες e-mail, ενημερωθήκαμε, κοιτάξαμε χάρτες, μάθαμε για τα αρνητικά της άμεσης αναδάσωσης, συζητήσαμε στις καφετέριες και στα τηλέφωνα για ώρες, γίναμε αίφνης οικολόγοι, γενικά το ξεχειλώσαμε το θέμα. Και αφού με τις κουβέντες δεν βγήκε άκρη, προχωρήσαμε.

Μετά τα 100.000 στρέμματα της Πάρνηθας έχουμε φθάσει στα 700.000 σε ολόκληρη την επικράτεια, πολλούς καμένους οικισμούς και τους 7 νεκρούς. Α, και καμμιά εικοσαριά συλληφθέντες με την κατηγορία του εμπρησμού, ευγενική προσφορά του ‘ποιητή’, αναλγητικό ίσως για την αγανάκτησή μας. Αλλά πλέον η κατάσταση είναι σαν τα επακόλουθα και συνεχόμενα μεθύσια. Το ένα μετά το άλλο, ανεξήγητα, ανούσια, σχεδόν ακούσια, αδιάφορα κατ’ ουσίαν. Ένας συνωστισμός από διάφορα ποτά, παλιές και καινούριες φάτσες, τρέντυ και όχι τόσο τρέντυ μέρη. Ίσως και να θυμηθήκαμε και τις παλιές κακές εποχές που οι πυρκαγιές (ιδίως στα νησιά) ήταν οι μόνιμοι παραθεριστές των καλοκαιριών μας. Τώρα όμως πια, τα μεγέθη, τα νούμερα, οι συχνότητες, και κυρίως οι ερωτήσεις (πως ξεκινάνε σχεδόν 3000 πυρκαγιές σε 2 μήνες; τις πταίει;), όλα αυτά μας είναι απρόσιτα, μυστήρια, σουρεαλιστικά. Τώρα πια δεν ξυπνάμε με πονοκέφαλο από τις χθεσινοβραδινές τεκίλες, ξεκινάμε με την ίδια ελαφρά ζαλάδα, την ανεμελιά του επόμενου μεθυσιού που μπορεί να ‘ρθει απόψε, μπορεί και αύριο.

Είναι και η ιδιοσυγκρασία μας βλέπετε. Οι ζέστες μας έχουν περικυκλώσει, οι επαναλήψεις της τι-βι είναι λες και έχουν βγει από παιδικό εφιάλτη (Σάκης ο υδραυλικός!!!) και τα αιρ κοντίσιον βαράνε υπερωρίες (μην ξεχνάτε να καθαρίζετε τα φίλτρα....). Μερικά στελέχη των ΜΜΕ προσπαθούν να κρατήσουν το θέμα ζωντανό, θες επειδή όντως έχει σημασία, θες επειδή το δεύτερο θέμα στην επικαιρότητα είναι το ίματζ του πρωθυπουργού στη διεθνή πολιτική σκηνή (παρεούλα με τα νόθα παιδιά του Ναπολέοντα, Πούτιν και Σαρκοζί), θες επειδή είναι το μοναδικό ζήτημα αντιπολίτευης μέσα στη καλοκαιρινή ραστώνη (ασφαλιστικό; ποιό ασφαλιστικό;), η ουσία είναι πως η πλέμπα δεν συγκινείται εύκολα. Βλέπετε έχουμε σεληνιαστεί πάλι. Έρχονται και τα ‘κύματα΄(οι ορδές, οι φάλαγγες, οι μάζες, κλπ. κλπ.) των αδειούχων, έχουν αρχίσει και τα φιλικά τους οι ομάδες, γενικά ή φάση είναι αθλητική, παραλία, φραππές. Είμαστε ράθυμος λαός.

Η γενικότερη (εδώ και πολλά χρόνια) περιβαλλοντική καταστροφή τη χώρας, και της οποίας την επιφάνεια μόλις τώρα σκαλίζουμε, θα πάρει πολύ χρόνο για να μας γίνει μάθημα, βίωμα. Υπάρχουν τόσα και τόσα που παλεύουμε σαν μικροί Ηρακλειδείς να τα εντάξουμε στο πολιτισμό μας, που η περιβαλλοντική συνειδητοποίηση θα μας πάρει πολύ χρόνο. Οι διαφήμισεις με τον Χασάν και της ευρυζωνικότητας του ΟΤΕ είναι ενδεικτικές.

Άλλωστε η οικολογική καταστροφή είναι μικρή. Βέβαια, μικρή! Όσο και η αντίστοιχη ευαισθησία και συλλογική νοϋμοσύνη μας. Άλλωστε και τι είναι το περιβάλλον μας; Μιλάμε για αυτό με μια άνετη φυσικότητα, και αμέσως γίνοται παραπομπές σε δάση, ποτάμια, ωκεανούς, φάλαινες και αρκούδες. Αλλά για τη πλειοψηφία εξ’ ημών, αυτά μας είναι ξένα, απόκοσμα, αναφορές που δεν μας ανήκουν. Συγγνώμη, αλλά πολύ που χέστηκα για τον Αρκτούρο. Εμένα, το δικό μου περιβάλλον είναι τα υπέροχα μπετά, τα ρετιρέ, ο τηλεοπτικός δέκτης, τα γαμημένα περιστέρια, τα περίπτερα, το πι-τσι, το μπαλκόνια (για πολύ φυσιολατρικά ακτίβιτιζ αυτό), οι λάμπες αλογόνου, τα λεωφορεία, τα ασανσέρ.Κάψτε ότι θέλετε, δε με νοιάζει ρε κουφάλες. Άμα τα πρωινά τα δισκάδικα δουλεύουν, και τα βράδια τα μπαρ (όχι όλα, σκατά στο Γκάζι) είναι ακόμα όρθια, εγώ είμαι εντάξει. Ο αέρας, η ατμόσφαιρα; Θα αγοράσω ιονιστή, μερικά παραπάνω ευρώ στο ρεύμα μου.

Καλό μήνα και καλές διακοπές.

Σκατά με ροδάκινα;

Τα σκατά με ροδάκινα είναι κάτι σαν τα παπάρια μάντολες, μόνο λίγο πιο διατροφικά. Σίγουρα ένα πιο λαϊκό πιάτο από τον γλάρο με σύκα. Το τρως βασικά όταν όλα σου πηγαίνουν πρίμα, αλλά εσύ επιμένεις να χώνεις το κεφάλι σου στη θάλασσα να δεις μέχρι πόσο μπορείς να αντέξεις με τη τελευταία αναπνοή που πήρες. Ωωωω, τι έγραψα πάλι ο 'πούστης'! Σε εισαγωγικά, δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως οι πούστηδες γράφουν το ίδιο καλά όσο τρώνε ή πηδάνε. Ευτυχώς που γράφω χάλια δηλαδή. Φυσικά αυτά τα λένε οι κάφροι και οι κρετίνοι, σπέρνοντας την ανοργάνωτη προπαγάνδα τους. Ασυναρτησίες. Σκατά με ροδάκινα δηλαδή. Σκατά με ροδάκινα λοιπόν.

Ένταξει, έχω κράξει την μετεωρολογική μοιρολατρία ουκ ολίγες φορές, αλλά ρε πούστη μου (νάτος πάλι) δεν βοηθάει και ο καιρός. Είμαι σε μια δουλειά που κατά το δοκούν μπορώ να είμαι από 6 έως 16 ώρες, συνήθως σε μια καρέκλα μπροστά από έναν υπολογιστή. Άμα οι ασφάλεις κάποτε είχαν καεί, τώρα έχουν λιώσει για τα καλά. Όση ώρα τα άντερά μου επεξεργάζονται το πρωινό μου (γαλλικός σχεδόν σκέτος και κανένα τσουρεκάκι στα πολλά κέφια), το λιπόσαρκο σώμα μου σκεβρώνει σαν μπετόβεργα διαλυμένου ορόφου. Την ίδια στιγμή το μυαλό μου σκέφτεται ένα κάρο λεπτομέρειες, μικροπράματα που στο συνολό τους κάνουν το ξενοδοχείο δυνητικά πιο λειτουργικό, πιο σωστό, πιο εξυπηρετικό, πιο μαλακίες. Πόσα πλυντήρια πρέπει να βάλω το βράδυ, αν τελικά πλήρωσε το χψ δωμάτιο, να φωνάξω τον Α. να φτιάξει μια πρίζα, να ανανεώσω τις τιμές και τη διαθεσιμότητα σε δεκαπέντε χιλιάδες διαφορετικά κανάλια πωλήσεων, να στείλω e-mail στο υω πρακτορείο να τους εξήγησω ότι είναι μεγάλη μαλακία να πληρώσω 6 ευρώ έμβασμα για κατάθεση προμήθειας 10 ευρώ και να περιμένουν για τους επόμενους μήνες, να πάρω την Ολυμπιακή να τους κράξω που ακόμα δεν ξέρουν που είναι η γαμώ-βαλίτσα του πελάτη πο φεύγει αύριο, να εξηγήσω στον κάθε ανέμελο πελάτη πως 'όχι η κάρτα σας δε χρεώθηκε ακόμα, τα στοιχεία χρησιμοποιούνται για λόγους εγγύησης', να στείλω για εβδομηκοστή όγδοη φορά αίτηση στο δήμο για ένα δεύτερο κάδο απορριμάτων, να, να, να. Πολλές φορές ούτα τα μισά δεν κάνω. Σκατά με ροδάκινα.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως περιστοιχίζομαι από κάφρους και κρετίνους, αλλά ευτυχώς γρήγορα ενθυμούμαι πως κι εγώ έτσι είμαι. Βασικός εχθρός μου η τεμπελιά και η αδιαφορία μου, παρόλο που από αυτό ζω, τη δουλειά όχι την αδιαφορία. Είναι μια δουλειά κουραστική, σχεδόν περιττή, μια δουλειά που την απεχθάνομαι, μια δουλειά που δεν μου ταιριάζει. Αλλά δεν παραπονούμαι. Αν είναι δυνατόν κιόλας, να παραπονούμαι, στα 25 μου με σίγουρη και καλή δουλειά, που με συντηρεί και με το παραπάνω. Ποιά θα με πρωτοπάρει ρε κουφάλες! Σίγουρα κάποια που θα τρελλαίνεται για θρησκευτικό γάμο, για να τσακώνομαι με τον παπά για τον ορισμό του 'όσο θέλετε' και για το άμα το ρύζι είναι βιολογικό ή όχι. Σκατά με ροδάκινα. Σιγά το κόλπο, να πιάνεις κάτι ευτελές (τον παπά όχι το γάμο) και να το σατιρίζεις, να το καυτηριάζεις με τα επιτηδευμένα (;) λογοπαίγνια και αστειάκια, μόνο και μόνο για να αποφύγεις να κοιταχθείς στον καθρέφτη. Τα οίκο μη εν δήμο, λένε, ο δήμος μη εν οίκο λέω εγώ. Αποκυρρήσω τα παλιά μου ιδεολογικά σκευάσματα, και διατείνω πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι όργανο συλλογικής διακυβέρνησης αλλά ο πολιτειακός κηδεμόνας που μας επιτρέπει να αναζητούμε ουμανιστικές υπαρξιακές θεωρήσεις στο Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα. Σαν να λέμε Σουβλάκι, μπύρα και γρανίτα ένα πράμα.
Δηλαδή τι καθρέφτη εδώ που τα λέμε. Πρώτα πρέπει να τον καθαρίσεις, ή μήπως όχι; Γιατί αν ναι, έχουμε πρόβλημα. Αν και είμαι τρελλό ρεμάλι και θεωρώ τη καθαριότητα και την τάξη ρομαντικά μάταιες καταπιεστικές δυνάμεις της φυσικής ροής των πραμάτων, όταν είναι να υποκύψω σε αυτή τη κοινωνική σύμβαση, όλα ωραία και καλά, εκτός από τους καθρέφτες και τα τζάμια. Ρε τι εφημερίδες, τι wax-οn wax-off, τι Mr. Muscle, χέσε με σου λέω, το αποτέλεσμα θολό και μουτζουρωμένο. Δεν υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ πέρα. Απλά, δεν μπορώ να καθαρίσω τζάμια. Ακαμάτης παιδί μου. Σκατά με ροδάκινα.
Σε αυτό το ευχάριστο κλίμα είναι σαφές πως η διπλωματική έχει πάρει τον κατήφορο. Δε λέω, έχω γράψει μερικές matlabιές που δουλεύουν (fucking hell) αλλά έχω να γράψω άλλες τόσες (multiple inverse knot insertion and removal, flow variables derivatives heuristic, coupling codes with optimisation software, stop-start switches) και ύστερα να τα μεταγλωττίσω όλα σε Fortran και αφού γίνουν όλα αυτά να δοκιμάσω την τρισάθλια θεωρία μου σε πραγματικές συνθήκες optimization. Α, και να δουλέψω στο γράψιμο, τουλάχιστον της θεωρίας. Κοινώς χαιρέτα μου τον πλάτανο (καμένος και αυτός), shit high and watch. Πάνε οι εποχές που έκανα αεροδυναμική...
Η ζωή έχει 3 ταχύτητες: happy, unhappy και idle. Σε γεύσεις βγαίνει σε πολύ περισσότερες. Συνήθως λέω πως είμαι σε idle, αλλά δεν πρέπει να είναι αλήθεια. Ή τουλάχιστον μπορεί να είμαι σε idle αλλά συγχρόνως είμαι και happy. Σαν τους τύπους που κολλάνε στη κίνηση και αντί να βρίζουν θεούς κια δαίμονες, χαμογελάνε απλά. Και πως να μην χαμογελάω δηλαδή όταν έχω την υγεία μου και τους φίλους μου (και τι φίλους! the bestest και το εννοώ). Όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς όλα είναι εντάξει. Η αλήθεια να λέγεται η μπακουρίαση με έχει ξεκάνει (θα 'γραφα ειδάλλως όλες αυτές τις μακροσκελείς μπούρδες;), αλλά θα το βολέψουμε κι αυτό. Πόσο να αντισταθεί πλέον ο γυναικείος πληθυσμός στο άτριχο στήθος μου, τις κοκκαλιασμένες πλάτες μου, το σημαδεμένο αστραγγαλό μου (οι ουλές είναι τρελλά trendy), τον αριστερό λυρισμό μου και την ακατάσχετη φλυαρία μου για ταινίες;
Και αυτό το AXE ρε πούστη μου (νάτος πάλι σαν τον Mickey Mouse στη τουαλέτα) όλο υποσχέσεις....

Για αυτό σας λέω, να αρχίσουν τα φιλικά, να μπούμε και στην αγωνιστική περίοδο να 'χουμε να ασχολούμαστε και με τίποτα σοβαρό.

Homo urbanis athenaeum

(Όπου ο,του,τον εννοείται και η,της,την)

Είδος τοπικό, σχετικά ακίνδυνο, σε διαρκή εξέλιξη, μετάλλαξη του νεοέλληνα. Ευδοκιμεί ανατολικά του Κηφισσού, νότια της Πάρνηθας, βόρεια της Βούλας και ανατολικά της Ραφήνας. Αν και δεν προέρχεται από το κέντρο, συχνάζει εκεί με βασικά hotspots το Γκάζι, τα Εξάρχεια, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο και άντε ολίγη από Κολωνάκι. Βασικό μέσο μετακίνησης είναι οι συγκοινωνίες αλλά και τα ταξί και το μηχανάκι. Άμα αποκτήσει αμάξι, αυτομάτως μεταλάσσεται και διαγράφεται από το είδος.

Είναι φοβερός αποψάκιας, γουστάρει κουβέντα και συζήτηση, με βασικότερα θέματα την ομορφιά των νεοκλασσικών κτιρίων, τη τσιμεντοποίηση της Αθήνας (άσχετα που δεν τη γνώρισε ποτέ του) και που βρίσκονται τα καλύτερα βρώμικα. Συνήθως δεν έχει σπουδάσει κάποια δημιουργική τέχνη ή επιστήμη και αυτό του έχει βγάλει απωθημένο το οποίο το συντηρεί με ακριβές συναυλίες στο Gagarin και το Fuzz, βιβλία της Taschen, και φωτογραφίζοντας stencil και συνθήματα στους δρόμους. Κυκλοφορεί πάντα με άνετα, alternative αλλά όχι απαραίτητα trendy ρούχα, με τα λευκά ακουστικά του iPod, βασικό αξεσουάρ στην ένδυσή του. Μπορεί να μην φοράει Fred and Perry ή Lacoste, αλλά ένα σκισμένο τζην 200 ευρώ από το Diesel το έχει στη ντουλάπα του. Αρκετά συχνά ακόμη, τυπώνει τις δικές του μπλούζες. Τρώει όπως ντύνεται με ελαφρείς μεζέδες από τα διάφορα τσιπουράδικα και κρέπες από τα CrepeXarcheia (αλλά ποτέ από το Au Grande Zinc).

Υμνεί την ομορφιά της Αυγουστιάτικης Αθήνας που λείπει ο πολύς ο κόσμος, αλλά κι αυτός για διακοπές την κάνει είτε για το εξοχικό-χωριό, ή για camping σε κάποιο νησί με άτομα του είδους του. Δεν bloggάρει απαραίτητα, αλλά σίγουρα διαβάζει, όπως διαβάζει την Lifo ή την Athens Voice (ή και τις δύο) από όπου ενημερώνεται για τα πολιστικά δρώμενα της αγαπημένης του πόλης. Μικρός έριχνε κλεφτές ματιές στο Αθηνόραμα της μάνας του (όπως και στα καλλυντικά της....), αλλά τώρα το διαβάζει μόνο στο internet. Χάρη σε αυτό (το σύμπλεγμα των ευρυζωνικών λεοφώρων) έχει ανακαλύψει παλιές και νέες σειρές (24, Lost, Faulty Towers και πάει λέγοντας....) τις οποίες φυσικά και προτιμά από την ελληνική τηλεόραση, από την οποία βλέπει κυρίως το πολεμικό ρεπορτάζ του Star για να γελάσει λίγο.

Είναι ιδιαίτερα κοινωνικός, και έχει ανάγκη τον κόσμο, ιδιαίτερα για να τον θαυμάσει για τον urbanισμό του, αλλά δεν ξέρει να επικοινωνεί πολύ καλά, ενώ η ειλικρίνεια δεν είναι και το φόρτε του. Δύσκολα θα βγει μόνος του για βόλτα, αλλά δεν το αποκλείει κιόλας. Δεν είναι απαραίτητα άεργος ή φοιτητής, αλλά συνήθως είναι. Είναι γενικά drug free, αλλά είναι υπέρ της αποποινικοποίησης των ‘ελαφριών’. Πίνει Heineken και mojitos, και γουστάρει party, φεστιβάλ και promotions. Ακούει κατά βάση indy μουσική, πολύ λιγότερο ηλεκτρονική, εκτός και άμα μιλάμε για τους Air, τον Κ. Βήτα και τους Basement Jaxx, ενώ στα κρυφά θα ακούσει και κανένα ελληνικό (οι γονείς του λατρεύουν Πάριο και Μητροπάνο). Ακούει Raining Pleasure, αλλά αγνοεί τον πρώτο τους δίσκο, όπως και τους make believe. Γενικά είναι ψαγμένος στα καλλιτεχνικά και τοποθετεί τον εαυτό του στο cutting edge του αθηναϊκού κοινού.

Μαζί του θα βρεις φωτογραφική μηχανή, αναπτήρα, flyers, στυλό και mp3 player. Είναι βασικά αδιάφορος για τη πολιτική, αν και αριστερίζει, ενώ στις εθνικές εκλογές συνήθως καταθέτει ‘οικογενειακή’ ψήφο. Γκομενίζει αρκετά αν και δεν είναι το πρώτο πράμα στο μυαλό του, και άμα είναι άνδρας είναι άνετος με τον όρο metrosexual, ενώ καταπιέζει την ομοφυλοφοβία του. Βασικοί του εχθροί είναι η ακριβή είσοδος, το γήπεδο, το ποτό μπόμπα, τα ζάκια και η εκπληκτικά μικρή πιθανότητα να μην έχει ενημερωθεί για το τελευταίο event της πόλης. Φίλοι του οι θερινοί κινηματογράφοι, τα graffiti, οι πλανόδιοι πωλητές, οι δωρεάν παραλίες, και ο freddo.

Μιλάω από προσωπική πείρα (και μπύρα).

Ένα κυριακάτικο δειλινό

Ένα καυτό Κυριακάτικο δειλινό δειλινό διαλέξανε μερικές χιλιάδες αστοί (μεταξύ αυτών και εγώ φυσικά) για να διαμαρτυρηθούν για τις πρόσφατες πυρκαγιές και την κρατική αναποτελεσματικότητα. Στην αρχή ήταν λίγο νευρικά τα πράματα, αφού κανείς δεν ήξερε πόσοι θα έρθουν, και τι ακριβώς θα γίνει, ενώ η αστυνομική δύναμη ήταν ελάχιστη. ήρεμα πράματα δηλαδή.

Στη συνέχεια φυσικά ο κόσμος μαζεύτηκε, και σχετικά απότομα μάλιστα. Σαν καλοί αστοί πήραν μαζί τους τις κάμερές τους (όπως κι εγώ), τα κινητά τους (όπως κι εγώ), τα τσιγάρα τους (όπως κι εγώ), τα μαύρα τους γυαλιά (όχι εγώ), τις σφυρίχτρες τους (πολύ λίγοι, ούτε εγώ) και ξεχάσαν τα πλακάτ, τη συνθηματολογία, τη μαζικότητα, τον παλμό και γενικότερα την οργάνωση. Έφεραν μαζί τους όμως, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τις γυναίκες τους και τους φίλους τους.

Έφεραν ακόμη τον αυθορμητισμό, την ευχάριστη διάθεση, τα happening (με το salata.wordpress.com να κλέβει την παράσταση άνετα) και .... τη διάρκεια. Όταν έφυγα κατά τις εννιάμιση, πρέπει να ήταν ακόμα τα 3/4 του κόσμου (το μέγιστο που έφτασε δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις πέντε χιλιάδες), το οποίο απλά καθότανε, μιλούσε (τα γιουχαίσματα, τα φάσκελα και τα μονολεκτικά συνθήματα είχαν επιτέλους κωπάσει), κοιτούσε τη βουλή, σκεφτόταν τι θα κάνει μετά, γενικά ρέμβαζε.

Μερικοί κόβανε βόλτες με τα ποδηλατά τους, ενώ άλλοι απλά απολάμβαν τις λίγες αυτές ώρες που η Πανεπιστημίου ήταν ελεύθερη για τους πεζούς. Γενικά όλοι μας χαμογελούσαμε, γελούσαμε, μιλάγαμε, τραβούσαμε φωτογραφίες και ανυσηχούσαμε (ελαφρώς). Οι μόνοι που φαινόντουσαν απτόητοι από την ατμόσφαιρα ήταν τα τσολιαδάκια, που εκτός από τον καιρό έπρεπε να υπομείνουν τη βαβούρα. Βέβαια η υπομονή τους ανταμείφθηκε με ένα θερμό χειροκρότημα στην αλλαγή. Μερικά επίπεδα καλύτερο το κλίμα από τότε που κάηκε το κουβούκλιο.

Σε αυτό το γενικά πρωτόγνωρο για διαμαρυρία πλαίσιο, τα πρωτοσέλιδα μερικών εφημερίδων μιλούν για την αφύπνιση του πολίτη, αντιπαραθέτωντας την απουσία οποιοδήπουτε οργανισμού ή φορέα (με εξαίρεση το WWF φυσικά) με την αυτοργάνωση(;) των πολιτών μέσω των κινητών και των blogs. Βέβαια δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Όσο εχάριστη και πολιτισμένη και να ήταν η διαδήλωση, δεν υπήρξε ούτε μαζική, ούτε ‘ενοχλητική’, σίγουρα σημαντική αλλά όχι μαχητική.

Τα πακέτα μέτρων του ΥΠΕΧΩΔΕ είχαν ήδη σχεδιασθεί και ετοιμασθεί μέσα στην εβδομάδα, ενώ η επικαιρότητα περιστράφηκε κυρίως γύρω από το συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος. Κοινώς ψιλο-χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Άλλωστε ο μικρός αριθμός του κόσμου μαρτυρά τη γενικότερη στάση του κόσμου απέναντι στα περιβαλλοντικά προβλήματα που συνήθως περιστρέφεται γύρω από την άγνοια, την αδιαφορία και την απάθεια. Το κυριακάτικο δειλινό που πέρασε υπήρξε ευδιάθετο, αλλά και αναποτελεσματικό. Νερόβραστο και γλυκόπικρο.

Βέβαια στην γενικότερη τάση μου να αποφεύγω συνειδητά την υιοθέτηση δημόσιων θεμάτων ως σκεπάστρω που θα υπερκαλύψουν το δικό μου mood, θα προτιμήσω να είμαι ελάχιστα αισιόδοξος. Η συγκέντρωση μπορεί να απέτυχε να είναι θεαματική, αλλά για αυτό μπορεί να φταίνε ένα σωρό τεχνικοί λόγοι. Τα μπάνια του λαού, η απουσία οργανισμών και φορέων (σωστά, ποιός δουλεύει Κυριακή απόγευμα;), η χρονική απόσταση από τις πυρκαγιές, ακόμα και η έλλειψη πίστης πως μια τέτοια κίνηση θα μάζευε κόσμο. Κι όμως μάζεψε. Όχι πολύ, πολύ μακριά από οποιοδήποτε critical mass, αλλά μάζεψε. Και μάλιστα με όμορφο τρόπο. Άμα έπεισε, αυτό είναι στη κρίση του καθενός. Αφύπνισε και ευαισθητοποίησε τον κόσμο; Πιθανώς στο ελάχιστο. Αλλά τουλάχιστον έγινε. Ακόμα και αυτό το λίγο είναι καλύτερο από το τίποτα.

Τώρα μένει η πρόκληση της συνέχειας. Οι επόμενες διαμαρτυρίες. Ο έλεγχος των εξαγγελιών. Η άρνηση του εφήμερου, και η διατήρηση της μνήμης. Μπορεί το δάσος να καίγεται εν μια νυκτί, αλλά το πρόβλημα δεν σβήνει ποτέ. Είναι διαρκές και καλπάζων. Πόσο μάλλον η αναγκαιότητα για την επίλυσή του.

Υ.Γ. Εγώ ένα ξέρω. Χωρίς το ΠΑΜΕ, δεν γίνεται διαμαρτυρία.

What a fucking freak!!!

Λοιπόν, εχθές χάρη κυρίως στη συμβολή του dj Σ (χαχα), έκανα μια τεράστια ανακάλυψη. Εκεί που καθόμαστε και τρώγαμε κρέπες στο γνωστό 24ωρο spot της Βάρκιζας μετά το Open Ar Gagarin της Παρασκευής, και μιλούσαμε γενικότερα για μουσική, αναφέρθηκε το γνωστό ανά την υφήλιο δεδομένο, δηλαδή πως είμαι αριστερόχειρας στα μουσικά όργανα. Αυτό που λέτε, το συνηδειτοποίησα πρώτη φορά περίπου στα 14, 15 όταν είχαμε μια κιθάρα σπίτι και αυθόρμητα, όποτε και καλά ήθελα να ξεκινήσω μια άσκηση από ένα βιβλίο που είχα πάρει από το Νάκα (από το μήκος της πρότασης καταλαβαίνετε πως όχι μόνο δεν έμαθα ποτέ κιθάρα, αλλά ούτε την πρώτη άσκηση δεν τελείωσα ποτέ), την έπιανα ως αριστερόχειρας. Εκείνα τα χρόνια αυτό με ενθουσίασε αφάνταστα, αφού αριστερόχειρες υπήρξαν ο Jimy Hendrix, ο Kurt Cobain και ο Paul McCartney, και ένιωθα κάπως προνομιούχος και ευλογημένος. Τώρα γιατί πρέπει νιώθει κανείς έτσι επειδή δεν ξέρει καθόλου κιθάρα με το αριστερό δεν έχει καθόλου σημασία.

Συγχρόνως κατάλαβα, ή τουλάχιστον πίστεψα, πως ήμουν ένας καταπιεσμένος αριστερόχειρας. Αν και γράφω - ή καλύτερα ορνιθοσκαλίζω - με το δεξί, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να πρωτοπορεί κειμενογραφικά (Εγώ και η Γλώσσα μου) πάντα έσπαζα τον καρπό προς τα μέσα σχεδόν τελείως, ενώ πάντα κρατώ το πηρούνι με το δεξί και το μαχαίρι με το αριστερό. Να τονίσω ακόμη πως μου πήρε ακόμα περισσότερα χρόνια για να καταλάβω γιατί δεν έμαθα ποτέ τη γαμώ-φλογέρα (τώρα οι μόνες φλογέρες που με απασχολούν είναι εκείνες με το τυρί). Ήταν μόλις πριν λίγα χρόνια όταν I connected the dots και κατάλαβα πως ενώ η δασκάλα της μουσικής με υποχρέωνε να κρατώ αυτό το γελοίο ποιμενικό όργανο ως δεξιόχειρας, εγώ κανονικά έπρεπε να την κρατώ ανάποδα. Μην με ρωτήσετε ποιό χέρι πάει που, θα σας γελάσω. Χα! Σας γέλασα.....
Αυτό όμως που έχει σημασία, και αποτελεί το μεγάλο θέμα για ψυχολογική ανάλυση, είναι η ανακάλυψη η οποία προέκυψε απαριθμώντας τι κάνω με το αριστερό. Και για να μην χρονοτριβώ, ιδού η συμπτωματολογία: Οποιαδήποτε ενέργεια απαιτεί ταυτόχρονη χρήση και των δύο χεριών και δεν είναι συμμετρική (π.χ. άρση βαρών), και απαιτεί κάποιο είδος κατεύθυνσης (π.χ. τοξοβολία), την εκτελώ σαν αριστερόχειρας. Επί παραδείγματι στο μπιλιάρδο στερεώνω τη στέκα στο δεξί και παίζω με το αριστερό ενώ στο πινγκ-πονγκ παίζω με το δεξί. Όπως ανέφερα, στα μουσικά όργανα (ακόμα και στο τρίγωνο) παίζω - ή καλύτερα, θα έπαιζα αν ήξερα- με το αριστερό, αλλά τη φυσαρμόνικα, όποτε τη κρατώ με ένα χέρι, αυτό είναι το δεξί! Θέλετε κάτι πιο κουλό; Στο μπάσκετ σουτάρω σαν αριστερόχειρας, αλλά έχω μονάχα δεξί layup (το αριστερό βγαίνει πλάγιο άουτ....). Το περίστροφο με το δεξί στη σκανδάλη, αλλά τη καραμπίνα με το αριστερό, όχι πως έχω κάποιο από τα δύο, αλλά ενθυμούμαι από τότε που παίζαμε καουμπόηδες. Τα ίδια και με την αξίνα και τη τσάπα. Τα ίδια ισχύουν και για τα πόδια. Στο ποδόσφαιρο το αριστερό πόδι είναι για τον πούτσο, αλλά όταν έκανα εμπόδια πατούσα με το δεξί και 'πέταγα΄το αριστερό πάνω από το εμπόδιο (το οποίο συνήθως έριχνα....). Το θέμα της κατεύθυνσης το αναφέρω γιατί όταν ας πούμε αδειάζω τις μπαταρίες από ένα τηλεκοντρόλ (θεϊκή λέξη), το κρατώ με το αριστερό και το ανοίγω με το δεξί. Το ίδιο και με τη μπύρα, και με τα σπίρτα (κουτάκι στο αριστερό, σπίρτο στο δεξί και τσιγάρο στο στόμα!). Το μόνο πράμα που μπορεί και κάνει μόνο του το αριστερό καλύτερα το δεξί είναι να χτυπάω τα δάκτυλά μου (finger snapping or fillip).
Από την άλλη όταν χουφτώνω, προτιμώ με το αριστερό, αλλά το απολαμβάνω καλύτερα με το δεξί. Μάλιστα, κατόπιν μιας σύντομης τηλεφωνικής μου έρευνας φαίνεται πως ασχέτως άμα κάποιος είναι αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας ο κανόνας είναι δεξί χέρι στο κώλο και αριστερό στο βυζί (το ίδιο και εγώ, αλλά έχω την αίσθηση πως στις γυναίκες είναι ανάποδα, what did you expect?). Όπως είπε χαρακτηριστικά και ένας αριστερόχειρας που ακολουθεί τον ίδιο ενστικτώδη κανόνα, 'μακάρι να είχα 2 δεξιά χέρια' θέλοντας να μου επισημάνει την υπεροχή που έχει η αίσθηση της αφής στο δεξί. Βέβαια υπήρξε και μια εξαίρεση μέσα στα πλαίσια του στατιστικού λάθους (του ιδίου λάθους που προβλέπει αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑ-shock.......).
Λογικά λοιπόν αναρωτιέμαι: Μα πόσο κομπλεξικό μπορεί να είναι το αριστερό μου χέρι όταν χρειάζεται τη βοήθεια του δεξιού για να κάνει κάτι και να πάρει τα ηνία;;; Πόσα κρυφά προβλήματα κρύβω στο ψυχικό μου καβούκι; Πόσο σημαντικό είναι να κτυπάω τα δάκτυλά μου; Για αυτό παρακαλώ, προσκαλώ και προκαλώ όλους τους ψυχολόγους και τους ψυχαναλυτές, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, να το ψάξουνε το ζήτημα και να με ενημερώσουνε τι πρόβλημα έχω και τι πρέπει να κάνω ρε παιδί μου. Να ψάξω να βρω τη δασκάλα της μουσικής που διέλυσε τη καριέρα μου σαν περίλαμπρο αριστερόχειρα κιθαρίστα και να τη λιανίσω; Μήπως για αυτό είμαι πολύ δεξιός για να είμαι αριστερός; Για βοηθήστε ρε παιδιά.

Υ.Γ.1 Για τους πολύ ψαγμένους να αναφέρω πως το δεξί είναι το υπερισχύων μάτι, και για αυτό μπορώ και κλείνω το αριστερό πιο εύκολα.
Υ.Γ.2 Για να προλάβω τους χυδαίους και τους πρόστυχους, η απάντηση είναι και με τα δύο, αλλά όχι συγχρόνως εννοείται....
Υ.Γ.3 Εν συνεχεία της έρευνας για το χούφτωμα feel free to contribute, αναφέροντας πάντα άμα είστε δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας (ή και αμφίχειρας).

Γιατί;

Όποιος επιχειρήσει να βάλει στη ζυγαριά τις άνανδρες επιθέσεις θρασύδειλων και τις καταχρήσεις ένστολων, παίζει με τη φωτιά και επιδίδειται σε λογικές 'βεντέτας'. Τόσο η κατάχρηση εξουσίας, όσο και οι τυφλοί τραμπουκισμοί είναι εκφάνσεις του ακριβώς ίδιου προβλήματος.

Αντί-δραση

Ελπίζω να κάνω λάθος. Δεν νομίζω πως ξαφνικά αποκτήσαμε οικολογική συνείδηση χάρη στις πρόσφατες πυρκαγιές, ούτε πιστεύω πως σε λίγα χρόνια θα μας ζηλεύει ο κόσμος όλος για τη περιβαλλοντική μας ευαισθησία ή πολιτική. Θες από πανικό, από φόβο, από το μέγεθος της καταστροφής, από το γεγονός πως κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ιδεολογικά εκ βάθρων με τη προστασία του περιβάλλοντος, υπάρχει μια σχεδόν αισιόδοξη κινητοποίηση του κόσμου για διαμαρτυρία απέναντι στο οργανωμένο (;) κράτος και την ως τώρα διαχείριση του φυσικού μας πλούτου. Μέχρι στιγμής εκδηλώνεται κυρίως από τα SMS και τα blogs, αλλά σίγουρα θα λάβει σάρκα και οστά με τις οργανωμένες κινητοποιήσεις οι οποίες έχουν ήδη προγραμματιστεί. Τώρα από που προέρχονται αυτές οι ενέργειες, λίγη σημασία έχει, αφού τουλάχιστον συμβάλλουν στην αφύπνιση και στη δραστηριοποίηση του κόσμου, το οποίο είναι σίγουρο από τα κροκοδείλια δάκρυ της τηλεόρασης.

Από την άλλη ένα πολύ ενδιαφέρον post, στο οποίο με κατεύθηνε ένας anonymous (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, Π.Α. κάτοικε Π., ύψος 1,88 με κοντό μαλλί και ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους πελεκάνους), το οποίο αν και γραμμένο το 2001 στο Γαιόραμα, προειδοποιεί επίκαιρα για τα προβλήματα τα οποία εμπεριέχει μια αναδάσωση, τόσο τεχνικά, όσο και εννοιολογικά σε σχέση με τις αντιλήψεις του κοινού αλλά και των υπεθύνων. Φυσικά δεν μπορεί να κριθεί από τον οποιονδήποτε ως προς την επιστημονικές του τοποθετήσεις, αλλά τουλάχιστον είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό ως προς την πιθανώς εσφαλμένη αναγκαιότητα της αναδάσωσης.

Αυτή, η ‘αναδάσωση’, ήταν η λέξη κλειδί από τη πρώτη στιγμή που οι ιθύνοντες άρχισαν να σκέπτονται την επικοινωνιακή διαχείρηση της πρόσφατης καταστροφής, αντί να ασκούν την απαραίτητη αυτοκριτική. Προφανώς ήλπιζαν πως με την ίδια βεβαιότητα με την οποία ‘εξαφάνισαν’ τη διαφθορά, θα ‘εμφάνιζαν’ ένα δάσος ενός ολίγων ετών. Ευτυχώς όμως, και γρήγορα κιόλας, η λέξη ‘κλειδί’ μεταπήδησε στον κόσμο, ο οποίος από υπόσχεση τη μετέτρεψε σε απαίτηση, κάτι το οποίο ελπίζω θα φανεί δυναμικά την Κυριακή. Ίσως να υπάρχουν έγκυρες επιστημονικές βάσεις οι οποίες να αμφισβητούν την ορθότητα μιας τέτοιας απαίτησης. Σίγουρα υπάρχουν σοβαρές τεχνικές δυσκολίες και πρακτικά εμπόδια, όπως η έλλειψη προϋπολογισμού, ορθολογικής μελέτης και διαθεσιμότηας κατάλληλων για το οικοσύστημα σπόρων και δενδρυλλίων. Όμως πίσω από αυτή τη λέξη κλειδί, κρύβεται μια σοβαρή αντίθεση αλλά και μια σοβαρή αγανάκτηση.

Η αντίθεση προκύπτει από το γεγονός πως ουδέποτε σαν λαός είχαμε σοβαρή παιδεία γύρω από τα θέματα της οικολογίας, του περιβάλλοντος, της ανακύκλωσης, ακόμα και της υγιεινής. Θαρρώ πως από τις στάχτες της Πάρνηθας και του Πηλίου, και των υπολοίπων περιοχών που καήκαν, δεν θα ξεπηδήσει ως άλλος μυθικός Φοίνιξ η οικολογική ευαισθησία των Ελλήνων. Ίσως όμως, και μακάρι, να δώσει το έναυσμα (καμμία ειρωνική διάθεση εδώ) για μια δόκιμη ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα περιβαλλοντικά θέματα με απώτερο σκοπό τη λήψη άμεσων μεν, όρθων δε, μέτρων. Η περίφημη ελληνική σχιζοφρένεια, μπορεί μας βοηθήσει προσωρινά, από τη άλλη όμως ελοχεύει πάντα ο κίνδυνος και να χρυσώσει το χάπι του καθενός.

Η αγανάκτηση είναι άμεσα σχετική με το παραπάνω. Εν τη απουσία των ενδιάμεσων σταθμών, δηλαδή της ενημέρωσης, του γονικού παραδείγματος, των πρωτοβουλιών, των μαζικών οικολογικών κινημάτων και των μεμονωμένων καταγγελίων, ο απλός κόσμος δείχνει να έχει εξαντλήσει το ‘απόθεμα’ της απάθειάς του, και αναζητεί ενόχους για να ξεσπάσει για ένα έγκλημα, μεταξύ πολλών, το οποίο ανέχθηκε για χρόνια αλλά και για το οποίο έχει συνενοχή. Είναι σαν να αποπέμπουμε ένα κατά συρροήν δολοφόνο, αγνοώντας όμως τους μικρούς φόνους που έχουμε διαπράξει εμείς οι ίδιοι. Η μαζικότητα και το εύρος τόσο της αντίθεσης όσο και της αγανάκτησης μένουν να φανούν.

Όπως και να έχει, αυτή τη στιγμή, οι προγραμματισμένες κινητοποιήσεις και όσες είναι να ακολουθήσουν, δεν χωράνε εννοιολογική ή ιδεολογική αμφισβήτηση. Ίσως να μην διδαχθούμε αυτά που χρειαζόμαστε, πολύ πιθανό οι τελικές πολιτικές κατευθύνσεις να μην είναι της αρεσκείας μας, πολύ πιθανό επίσης το επί του πρακτέου προσδόκιμο κέρδος να μην είναι το επιθυμητό, αλλά η παράλειψη της αντίδρασης θα ήταν ένα ακόμη τεράστιο σφάλμα. Υπήρχε, υπάρχει, και θα υπάρχει δυστυχώς βαθιά ανάγκη για διαμαρτυρία τόσο απέναντι στην προσωπική στάση του καθενός μας, αλλά και ακόμη περισσότερο απέναντι στους εκπροσώπους μας και διαχειριστές της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Ασχέτως πολιτικών ή προσωπικών πολιτικών πεποιθήσεων του καθενός μας, η προστασία του περιβάλλοντος, είναι από τα λίγα ζητήματα στα οποία μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε. Αναμφίβολα, αν ακόμα και την ύστατη στιγμή, τώρα που αισθάνθηκαμε τον κόμπο που έχει φτάσει στο χτένι εδώ και χρόνια, προτιμήσουμε την αδιαφορία, το νέκταρ της ασυδοσίας, θα είναι σαν ανάβουμε το φυτίλι στα χέρια των εμπρηστών τόσο των φυσικών, όσο και αυτών που τους ανέχονται και τους ευνοούν.

Για αυτό το λόγο, πρώτα και κύρια:

"ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ. ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ. ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ. ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!!!"

Επιπλέον, από όσο έχω ενημερωθεί, θα γίνουν και οι παρακάτω εκδηλώσεις:

3/7 Προπύλαια 7 μ.μ Ελληνικό Κοινωνικό φόρουμ

8/7 ΤΕΛΕΦΕΡΙΚ 8 πμ Ποδηλατοπορεία

8/7 Αγ. Τριάδα 9 πμ Προπόνηση - Διαμαρτυρία δρομέων

12/7 Τελεφερίκ Απόγευμα Συναυλία Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ

Ακόμη έχει προγραμματισθεί μαζική και ταυτόχρονη επιστολή e-mail για τις 5 και 6 Ιουλίου για τις 12 το μεσημέρι με βάση το παρακάτω προσχέδιο κειμένου:

''

Εδώ και μισό αιώνα νομιμοποιείτε την αυθαιρεσία μας και εμείς σε αντάλλαγμα στηρίζουμε και οικοδομούμε την χυδαία ιδιοτέλεια σας. Πολίτες και επαγγελματίες της εξουσίας καταφέραμε να επεκτείνουμε το αβίωτο αστικό χάος σε βάρος της ίδιας της ύπαρξης μας, περιορίζοντας δραματικά, οτιδήποτε ανταγωνιστικό στα «τσιμεντένια» όνειρά μας. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταστροφή της γης και την συνακόλουθη «αξιοποίηση» της από τους καταπατητές, τους οικοπεδοφάγους, τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς σε τέλεια συνεργασία και διαπλοκή με συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Ο στόχος της καταλήστευσης του κοινωνικού πλούτου επετεύχθη. Η αττική γη αποτελεί παρελθόν και η διάχυση της ασχήμιας στην ελλαδική γη είναι ζήτημα χρόνου παρά θέλησης.

Φτάνει πια

Η συνείδησή μας και το ένστικτό της επιβίωσης μας είναι πιο δυνατά από τα τσιμεντένια όνειρα, την «αξιοποίηση», τις διαπλοκές των «αποχαρακτηρισμών». Τα βουνά και οι θάλασσες είναι κοινωνικό κεφάλαιο και μοναδικό στόχο έχουμε να το διατηρήσουμε, ότι έχει απομείνει, ανέπαφο.

Ως πολίτες

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αναζητούμε τρόπους δράσης. Δεν θα ανεχτούμε την επανάληψη των φαινομένων «Πεντέλης», των «αξιοποιήσεων» των ακτών, της υποβάθμισης των πόλεων, την εγκληματική έλλειψη σχεδίων πρόληψης και αντιμετώπισης "κρίσεων", την αμέλεια και ανικανότητα φορέων και επιχειρήσεων, τους "κομματικούς φίλους", την αναποτελεσματικότητα της διοίκησης.

Πολλοί απο μάς εκφράζουν την επιθυμία να αυτενεργήσουμε καλύπτοντας τα κενά που ηθελημένα αφήνει η πολιτική βούληση.

Ως πολιτικοί

Αναλάβετε και εσείς τις ευθύνες των λόγων και των πράξεων σας δείχνοντας μας ότι είστε άξιοι της εμπιστοσύνης μας. Η έλλειψη σχεδίου και η εγκληματική αμέλεια (ο αρμόδιος υπουργός προτίμησε την θερινή σύναξη υποψηφίων αγροφυλάκων) στην διαχείριση των πρόσφατων "κρίσεων" αποδεικνύει ότι στόχος σας, είναι η ικανοποίηση των ανίκανων και ανήθικων πολιτικών "φίλων". Αξιοποιείστε αξιοκρατικά το πλούσιο "ανθρώπινο κεφάλαιο" που διαθέτει ο τόπος μας και δώστε σημασία στην πρόληψη, στα μείζονα και όχι στα ελάσσονα. Η πρόσφατη ανεύθυνη συμπεριφορά σας δεν εμπνέει καμία ελπίδα για το μέλλον, ωστόσο αυτήν την ύστατη ώρα αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων. Επιτέλους σταματήστε τις "εκ των υστέρων" δηλώσεις, την ανεύθυνη "τηλεοπτική δημοκρατία", μοιραστείτε μαζί μας τα πολιτικά σας οράματα, εάν έχετε.

Δημοσιοποιείστε άμεσα,

Τους τρόπους, τους πόρους, τα μέτρα και τα μέσα που εγγυώνται την διαφύλαξη και αποκατάσταση όλων των πρόσφατα καμένων εκτάσεων.
Την προετοιμασία και την πρόληψη για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων.
Δώστε στούς πολίτες το δικαίωμα και τις ευκαιρίες να συμμετέχουν ενεργά στην πρόληψη και τη διαχείριση.

Περιμένουμε,

Η απόγνωση, η αγανάκτηση και η θλίψη μας, περιορίζουν τα περιθώρια της υπομονής μας.

''

Για το κείμενο, και λίστα σχετικών διευθύνσεων αποστολής, επισκεφθείτε το ιστολόγιο Αθήνα – Οδηγός Επιβίωσης. Περισσότερες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν επίσης από τις παρακάτω σελίδες:

http://magicasland.com/

http://arxediamedia.blogspot.com/2007/07/blog-post.html

http://anadasosi.blogspot.com/