Ας ανάψουμε ένα τσιγαράκι....

'Καίγομαι, καίγομαι
ρίξε κι άλλο λάδι στη φωτιά
πνίγομαι, πνίγομαι
πέτα με σε θάλλασα βαθιά'

Ν. Γκάτσος (από το 'Ρεμπέτικο΄)

Η αδιαφορία μας για το τι συμβαίνει στο χώρο που ζούμε, είναι τελικά σαν εκείνα τα πρώτα μεθύσια που κάναμε μικροί. Το πρώτο μας το θυμόμαστε ακόμα, η άνεση με την οποία κατεβάζαμε τα σφηνάκια, οι φίλοι μας που μας κουβαλάγανε σπίτια μας ή που κόβαμε βόλτες τρεκλίζονας σε άγνωστες οδούς. Μας εντυπωσίασε και μας σημάδεψε (ελαφρώς). Έτσι και με την Πάρνηθα.

Η πρώτη μεγάλη πυρκαγιά μετά από χρόνια μας ξάφνιασε, μας απείλησε, μας τρόμαξε. Γεμίσαμε πρωτοσέλιδα, πλημμυρίσαμε με ζωντανές αναμεταδόσεις, στείλαμε χιλιάδες e-mail, ενημερωθήκαμε, κοιτάξαμε χάρτες, μάθαμε για τα αρνητικά της άμεσης αναδάσωσης, συζητήσαμε στις καφετέριες και στα τηλέφωνα για ώρες, γίναμε αίφνης οικολόγοι, γενικά το ξεχειλώσαμε το θέμα. Και αφού με τις κουβέντες δεν βγήκε άκρη, προχωρήσαμε.

Μετά τα 100.000 στρέμματα της Πάρνηθας έχουμε φθάσει στα 700.000 σε ολόκληρη την επικράτεια, πολλούς καμένους οικισμούς και τους 7 νεκρούς. Α, και καμμιά εικοσαριά συλληφθέντες με την κατηγορία του εμπρησμού, ευγενική προσφορά του ‘ποιητή’, αναλγητικό ίσως για την αγανάκτησή μας. Αλλά πλέον η κατάσταση είναι σαν τα επακόλουθα και συνεχόμενα μεθύσια. Το ένα μετά το άλλο, ανεξήγητα, ανούσια, σχεδόν ακούσια, αδιάφορα κατ’ ουσίαν. Ένας συνωστισμός από διάφορα ποτά, παλιές και καινούριες φάτσες, τρέντυ και όχι τόσο τρέντυ μέρη. Ίσως και να θυμηθήκαμε και τις παλιές κακές εποχές που οι πυρκαγιές (ιδίως στα νησιά) ήταν οι μόνιμοι παραθεριστές των καλοκαιριών μας. Τώρα όμως πια, τα μεγέθη, τα νούμερα, οι συχνότητες, και κυρίως οι ερωτήσεις (πως ξεκινάνε σχεδόν 3000 πυρκαγιές σε 2 μήνες; τις πταίει;), όλα αυτά μας είναι απρόσιτα, μυστήρια, σουρεαλιστικά. Τώρα πια δεν ξυπνάμε με πονοκέφαλο από τις χθεσινοβραδινές τεκίλες, ξεκινάμε με την ίδια ελαφρά ζαλάδα, την ανεμελιά του επόμενου μεθυσιού που μπορεί να ‘ρθει απόψε, μπορεί και αύριο.

Είναι και η ιδιοσυγκρασία μας βλέπετε. Οι ζέστες μας έχουν περικυκλώσει, οι επαναλήψεις της τι-βι είναι λες και έχουν βγει από παιδικό εφιάλτη (Σάκης ο υδραυλικός!!!) και τα αιρ κοντίσιον βαράνε υπερωρίες (μην ξεχνάτε να καθαρίζετε τα φίλτρα....). Μερικά στελέχη των ΜΜΕ προσπαθούν να κρατήσουν το θέμα ζωντανό, θες επειδή όντως έχει σημασία, θες επειδή το δεύτερο θέμα στην επικαιρότητα είναι το ίματζ του πρωθυπουργού στη διεθνή πολιτική σκηνή (παρεούλα με τα νόθα παιδιά του Ναπολέοντα, Πούτιν και Σαρκοζί), θες επειδή είναι το μοναδικό ζήτημα αντιπολίτευης μέσα στη καλοκαιρινή ραστώνη (ασφαλιστικό; ποιό ασφαλιστικό;), η ουσία είναι πως η πλέμπα δεν συγκινείται εύκολα. Βλέπετε έχουμε σεληνιαστεί πάλι. Έρχονται και τα ‘κύματα΄(οι ορδές, οι φάλαγγες, οι μάζες, κλπ. κλπ.) των αδειούχων, έχουν αρχίσει και τα φιλικά τους οι ομάδες, γενικά ή φάση είναι αθλητική, παραλία, φραππές. Είμαστε ράθυμος λαός.

Η γενικότερη (εδώ και πολλά χρόνια) περιβαλλοντική καταστροφή τη χώρας, και της οποίας την επιφάνεια μόλις τώρα σκαλίζουμε, θα πάρει πολύ χρόνο για να μας γίνει μάθημα, βίωμα. Υπάρχουν τόσα και τόσα που παλεύουμε σαν μικροί Ηρακλειδείς να τα εντάξουμε στο πολιτισμό μας, που η περιβαλλοντική συνειδητοποίηση θα μας πάρει πολύ χρόνο. Οι διαφήμισεις με τον Χασάν και της ευρυζωνικότητας του ΟΤΕ είναι ενδεικτικές.

Άλλωστε η οικολογική καταστροφή είναι μικρή. Βέβαια, μικρή! Όσο και η αντίστοιχη ευαισθησία και συλλογική νοϋμοσύνη μας. Άλλωστε και τι είναι το περιβάλλον μας; Μιλάμε για αυτό με μια άνετη φυσικότητα, και αμέσως γίνοται παραπομπές σε δάση, ποτάμια, ωκεανούς, φάλαινες και αρκούδες. Αλλά για τη πλειοψηφία εξ’ ημών, αυτά μας είναι ξένα, απόκοσμα, αναφορές που δεν μας ανήκουν. Συγγνώμη, αλλά πολύ που χέστηκα για τον Αρκτούρο. Εμένα, το δικό μου περιβάλλον είναι τα υπέροχα μπετά, τα ρετιρέ, ο τηλεοπτικός δέκτης, τα γαμημένα περιστέρια, τα περίπτερα, το πι-τσι, το μπαλκόνια (για πολύ φυσιολατρικά ακτίβιτιζ αυτό), οι λάμπες αλογόνου, τα λεωφορεία, τα ασανσέρ.Κάψτε ότι θέλετε, δε με νοιάζει ρε κουφάλες. Άμα τα πρωινά τα δισκάδικα δουλεύουν, και τα βράδια τα μπαρ (όχι όλα, σκατά στο Γκάζι) είναι ακόμα όρθια, εγώ είμαι εντάξει. Ο αέρας, η ατμόσφαιρα; Θα αγοράσω ιονιστή, μερικά παραπάνω ευρώ στο ρεύμα μου.

Καλό μήνα και καλές διακοπές.

Σκατά με ροδάκινα;

Τα σκατά με ροδάκινα είναι κάτι σαν τα παπάρια μάντολες, μόνο λίγο πιο διατροφικά. Σίγουρα ένα πιο λαϊκό πιάτο από τον γλάρο με σύκα. Το τρως βασικά όταν όλα σου πηγαίνουν πρίμα, αλλά εσύ επιμένεις να χώνεις το κεφάλι σου στη θάλασσα να δεις μέχρι πόσο μπορείς να αντέξεις με τη τελευταία αναπνοή που πήρες. Ωωωω, τι έγραψα πάλι ο 'πούστης'! Σε εισαγωγικά, δεν ξέρω αλλά έχω την αίσθηση πως οι πούστηδες γράφουν το ίδιο καλά όσο τρώνε ή πηδάνε. Ευτυχώς που γράφω χάλια δηλαδή. Φυσικά αυτά τα λένε οι κάφροι και οι κρετίνοι, σπέρνοντας την ανοργάνωτη προπαγάνδα τους. Ασυναρτησίες. Σκατά με ροδάκινα δηλαδή. Σκατά με ροδάκινα λοιπόν.

Ένταξει, έχω κράξει την μετεωρολογική μοιρολατρία ουκ ολίγες φορές, αλλά ρε πούστη μου (νάτος πάλι) δεν βοηθάει και ο καιρός. Είμαι σε μια δουλειά που κατά το δοκούν μπορώ να είμαι από 6 έως 16 ώρες, συνήθως σε μια καρέκλα μπροστά από έναν υπολογιστή. Άμα οι ασφάλεις κάποτε είχαν καεί, τώρα έχουν λιώσει για τα καλά. Όση ώρα τα άντερά μου επεξεργάζονται το πρωινό μου (γαλλικός σχεδόν σκέτος και κανένα τσουρεκάκι στα πολλά κέφια), το λιπόσαρκο σώμα μου σκεβρώνει σαν μπετόβεργα διαλυμένου ορόφου. Την ίδια στιγμή το μυαλό μου σκέφτεται ένα κάρο λεπτομέρειες, μικροπράματα που στο συνολό τους κάνουν το ξενοδοχείο δυνητικά πιο λειτουργικό, πιο σωστό, πιο εξυπηρετικό, πιο μαλακίες. Πόσα πλυντήρια πρέπει να βάλω το βράδυ, αν τελικά πλήρωσε το χψ δωμάτιο, να φωνάξω τον Α. να φτιάξει μια πρίζα, να ανανεώσω τις τιμές και τη διαθεσιμότητα σε δεκαπέντε χιλιάδες διαφορετικά κανάλια πωλήσεων, να στείλω e-mail στο υω πρακτορείο να τους εξήγησω ότι είναι μεγάλη μαλακία να πληρώσω 6 ευρώ έμβασμα για κατάθεση προμήθειας 10 ευρώ και να περιμένουν για τους επόμενους μήνες, να πάρω την Ολυμπιακή να τους κράξω που ακόμα δεν ξέρουν που είναι η γαμώ-βαλίτσα του πελάτη πο φεύγει αύριο, να εξηγήσω στον κάθε ανέμελο πελάτη πως 'όχι η κάρτα σας δε χρεώθηκε ακόμα, τα στοιχεία χρησιμοποιούνται για λόγους εγγύησης', να στείλω για εβδομηκοστή όγδοη φορά αίτηση στο δήμο για ένα δεύτερο κάδο απορριμάτων, να, να, να. Πολλές φορές ούτα τα μισά δεν κάνω. Σκατά με ροδάκινα.

Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως περιστοιχίζομαι από κάφρους και κρετίνους, αλλά ευτυχώς γρήγορα ενθυμούμαι πως κι εγώ έτσι είμαι. Βασικός εχθρός μου η τεμπελιά και η αδιαφορία μου, παρόλο που από αυτό ζω, τη δουλειά όχι την αδιαφορία. Είναι μια δουλειά κουραστική, σχεδόν περιττή, μια δουλειά που την απεχθάνομαι, μια δουλειά που δεν μου ταιριάζει. Αλλά δεν παραπονούμαι. Αν είναι δυνατόν κιόλας, να παραπονούμαι, στα 25 μου με σίγουρη και καλή δουλειά, που με συντηρεί και με το παραπάνω. Ποιά θα με πρωτοπάρει ρε κουφάλες! Σίγουρα κάποια που θα τρελλαίνεται για θρησκευτικό γάμο, για να τσακώνομαι με τον παπά για τον ορισμό του 'όσο θέλετε' και για το άμα το ρύζι είναι βιολογικό ή όχι. Σκατά με ροδάκινα. Σιγά το κόλπο, να πιάνεις κάτι ευτελές (τον παπά όχι το γάμο) και να το σατιρίζεις, να το καυτηριάζεις με τα επιτηδευμένα (;) λογοπαίγνια και αστειάκια, μόνο και μόνο για να αποφύγεις να κοιταχθείς στον καθρέφτη. Τα οίκο μη εν δήμο, λένε, ο δήμος μη εν οίκο λέω εγώ. Αποκυρρήσω τα παλιά μου ιδεολογικά σκευάσματα, και διατείνω πως η αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν είναι όργανο συλλογικής διακυβέρνησης αλλά ο πολιτειακός κηδεμόνας που μας επιτρέπει να αναζητούμε ουμανιστικές υπαρξιακές θεωρήσεις στο Ρόδα, Τσάντα και Κοπάνα. Σαν να λέμε Σουβλάκι, μπύρα και γρανίτα ένα πράμα.
Δηλαδή τι καθρέφτη εδώ που τα λέμε. Πρώτα πρέπει να τον καθαρίσεις, ή μήπως όχι; Γιατί αν ναι, έχουμε πρόβλημα. Αν και είμαι τρελλό ρεμάλι και θεωρώ τη καθαριότητα και την τάξη ρομαντικά μάταιες καταπιεστικές δυνάμεις της φυσικής ροής των πραμάτων, όταν είναι να υποκύψω σε αυτή τη κοινωνική σύμβαση, όλα ωραία και καλά, εκτός από τους καθρέφτες και τα τζάμια. Ρε τι εφημερίδες, τι wax-οn wax-off, τι Mr. Muscle, χέσε με σου λέω, το αποτέλεσμα θολό και μουτζουρωμένο. Δεν υπάρχει κάποιος συμβολισμός εδώ πέρα. Απλά, δεν μπορώ να καθαρίσω τζάμια. Ακαμάτης παιδί μου. Σκατά με ροδάκινα.
Σε αυτό το ευχάριστο κλίμα είναι σαφές πως η διπλωματική έχει πάρει τον κατήφορο. Δε λέω, έχω γράψει μερικές matlabιές που δουλεύουν (fucking hell) αλλά έχω να γράψω άλλες τόσες (multiple inverse knot insertion and removal, flow variables derivatives heuristic, coupling codes with optimisation software, stop-start switches) και ύστερα να τα μεταγλωττίσω όλα σε Fortran και αφού γίνουν όλα αυτά να δοκιμάσω την τρισάθλια θεωρία μου σε πραγματικές συνθήκες optimization. Α, και να δουλέψω στο γράψιμο, τουλάχιστον της θεωρίας. Κοινώς χαιρέτα μου τον πλάτανο (καμένος και αυτός), shit high and watch. Πάνε οι εποχές που έκανα αεροδυναμική...
Η ζωή έχει 3 ταχύτητες: happy, unhappy και idle. Σε γεύσεις βγαίνει σε πολύ περισσότερες. Συνήθως λέω πως είμαι σε idle, αλλά δεν πρέπει να είναι αλήθεια. Ή τουλάχιστον μπορεί να είμαι σε idle αλλά συγχρόνως είμαι και happy. Σαν τους τύπους που κολλάνε στη κίνηση και αντί να βρίζουν θεούς κια δαίμονες, χαμογελάνε απλά. Και πως να μην χαμογελάω δηλαδή όταν έχω την υγεία μου και τους φίλους μου (και τι φίλους! the bestest και το εννοώ). Όταν έχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και τους αγαπάς όλα είναι εντάξει. Η αλήθεια να λέγεται η μπακουρίαση με έχει ξεκάνει (θα 'γραφα ειδάλλως όλες αυτές τις μακροσκελείς μπούρδες;), αλλά θα το βολέψουμε κι αυτό. Πόσο να αντισταθεί πλέον ο γυναικείος πληθυσμός στο άτριχο στήθος μου, τις κοκκαλιασμένες πλάτες μου, το σημαδεμένο αστραγγαλό μου (οι ουλές είναι τρελλά trendy), τον αριστερό λυρισμό μου και την ακατάσχετη φλυαρία μου για ταινίες;
Και αυτό το AXE ρε πούστη μου (νάτος πάλι σαν τον Mickey Mouse στη τουαλέτα) όλο υποσχέσεις....

Για αυτό σας λέω, να αρχίσουν τα φιλικά, να μπούμε και στην αγωνιστική περίοδο να 'χουμε να ασχολούμαστε και με τίποτα σοβαρό.

Homo urbanis athenaeum

(Όπου ο,του,τον εννοείται και η,της,την)

Είδος τοπικό, σχετικά ακίνδυνο, σε διαρκή εξέλιξη, μετάλλαξη του νεοέλληνα. Ευδοκιμεί ανατολικά του Κηφισσού, νότια της Πάρνηθας, βόρεια της Βούλας και ανατολικά της Ραφήνας. Αν και δεν προέρχεται από το κέντρο, συχνάζει εκεί με βασικά hotspots το Γκάζι, τα Εξάρχεια, Ψυρρή, Μοναστηράκι, Θησείο και άντε ολίγη από Κολωνάκι. Βασικό μέσο μετακίνησης είναι οι συγκοινωνίες αλλά και τα ταξί και το μηχανάκι. Άμα αποκτήσει αμάξι, αυτομάτως μεταλάσσεται και διαγράφεται από το είδος.

Είναι φοβερός αποψάκιας, γουστάρει κουβέντα και συζήτηση, με βασικότερα θέματα την ομορφιά των νεοκλασσικών κτιρίων, τη τσιμεντοποίηση της Αθήνας (άσχετα που δεν τη γνώρισε ποτέ του) και που βρίσκονται τα καλύτερα βρώμικα. Συνήθως δεν έχει σπουδάσει κάποια δημιουργική τέχνη ή επιστήμη και αυτό του έχει βγάλει απωθημένο το οποίο το συντηρεί με ακριβές συναυλίες στο Gagarin και το Fuzz, βιβλία της Taschen, και φωτογραφίζοντας stencil και συνθήματα στους δρόμους. Κυκλοφορεί πάντα με άνετα, alternative αλλά όχι απαραίτητα trendy ρούχα, με τα λευκά ακουστικά του iPod, βασικό αξεσουάρ στην ένδυσή του. Μπορεί να μην φοράει Fred and Perry ή Lacoste, αλλά ένα σκισμένο τζην 200 ευρώ από το Diesel το έχει στη ντουλάπα του. Αρκετά συχνά ακόμη, τυπώνει τις δικές του μπλούζες. Τρώει όπως ντύνεται με ελαφρείς μεζέδες από τα διάφορα τσιπουράδικα και κρέπες από τα CrepeXarcheia (αλλά ποτέ από το Au Grande Zinc).

Υμνεί την ομορφιά της Αυγουστιάτικης Αθήνας που λείπει ο πολύς ο κόσμος, αλλά κι αυτός για διακοπές την κάνει είτε για το εξοχικό-χωριό, ή για camping σε κάποιο νησί με άτομα του είδους του. Δεν bloggάρει απαραίτητα, αλλά σίγουρα διαβάζει, όπως διαβάζει την Lifo ή την Athens Voice (ή και τις δύο) από όπου ενημερώνεται για τα πολιστικά δρώμενα της αγαπημένης του πόλης. Μικρός έριχνε κλεφτές ματιές στο Αθηνόραμα της μάνας του (όπως και στα καλλυντικά της....), αλλά τώρα το διαβάζει μόνο στο internet. Χάρη σε αυτό (το σύμπλεγμα των ευρυζωνικών λεοφώρων) έχει ανακαλύψει παλιές και νέες σειρές (24, Lost, Faulty Towers και πάει λέγοντας....) τις οποίες φυσικά και προτιμά από την ελληνική τηλεόραση, από την οποία βλέπει κυρίως το πολεμικό ρεπορτάζ του Star για να γελάσει λίγο.

Είναι ιδιαίτερα κοινωνικός, και έχει ανάγκη τον κόσμο, ιδιαίτερα για να τον θαυμάσει για τον urbanισμό του, αλλά δεν ξέρει να επικοινωνεί πολύ καλά, ενώ η ειλικρίνεια δεν είναι και το φόρτε του. Δύσκολα θα βγει μόνος του για βόλτα, αλλά δεν το αποκλείει κιόλας. Δεν είναι απαραίτητα άεργος ή φοιτητής, αλλά συνήθως είναι. Είναι γενικά drug free, αλλά είναι υπέρ της αποποινικοποίησης των ‘ελαφριών’. Πίνει Heineken και mojitos, και γουστάρει party, φεστιβάλ και promotions. Ακούει κατά βάση indy μουσική, πολύ λιγότερο ηλεκτρονική, εκτός και άμα μιλάμε για τους Air, τον Κ. Βήτα και τους Basement Jaxx, ενώ στα κρυφά θα ακούσει και κανένα ελληνικό (οι γονείς του λατρεύουν Πάριο και Μητροπάνο). Ακούει Raining Pleasure, αλλά αγνοεί τον πρώτο τους δίσκο, όπως και τους make believe. Γενικά είναι ψαγμένος στα καλλιτεχνικά και τοποθετεί τον εαυτό του στο cutting edge του αθηναϊκού κοινού.

Μαζί του θα βρεις φωτογραφική μηχανή, αναπτήρα, flyers, στυλό και mp3 player. Είναι βασικά αδιάφορος για τη πολιτική, αν και αριστερίζει, ενώ στις εθνικές εκλογές συνήθως καταθέτει ‘οικογενειακή’ ψήφο. Γκομενίζει αρκετά αν και δεν είναι το πρώτο πράμα στο μυαλό του, και άμα είναι άνδρας είναι άνετος με τον όρο metrosexual, ενώ καταπιέζει την ομοφυλοφοβία του. Βασικοί του εχθροί είναι η ακριβή είσοδος, το γήπεδο, το ποτό μπόμπα, τα ζάκια και η εκπληκτικά μικρή πιθανότητα να μην έχει ενημερωθεί για το τελευταίο event της πόλης. Φίλοι του οι θερινοί κινηματογράφοι, τα graffiti, οι πλανόδιοι πωλητές, οι δωρεάν παραλίες, και ο freddo.

Μιλάω από προσωπική πείρα (και μπύρα).

Ένα κυριακάτικο δειλινό

Ένα καυτό Κυριακάτικο δειλινό δειλινό διαλέξανε μερικές χιλιάδες αστοί (μεταξύ αυτών και εγώ φυσικά) για να διαμαρτυρηθούν για τις πρόσφατες πυρκαγιές και την κρατική αναποτελεσματικότητα. Στην αρχή ήταν λίγο νευρικά τα πράματα, αφού κανείς δεν ήξερε πόσοι θα έρθουν, και τι ακριβώς θα γίνει, ενώ η αστυνομική δύναμη ήταν ελάχιστη. ήρεμα πράματα δηλαδή.

Στη συνέχεια φυσικά ο κόσμος μαζεύτηκε, και σχετικά απότομα μάλιστα. Σαν καλοί αστοί πήραν μαζί τους τις κάμερές τους (όπως κι εγώ), τα κινητά τους (όπως κι εγώ), τα τσιγάρα τους (όπως κι εγώ), τα μαύρα τους γυαλιά (όχι εγώ), τις σφυρίχτρες τους (πολύ λίγοι, ούτε εγώ) και ξεχάσαν τα πλακάτ, τη συνθηματολογία, τη μαζικότητα, τον παλμό και γενικότερα την οργάνωση. Έφεραν μαζί τους όμως, τα παιδιά τους, τα εγγόνια τους, τις γυναίκες τους και τους φίλους τους.

Έφεραν ακόμη τον αυθορμητισμό, την ευχάριστη διάθεση, τα happening (με το salata.wordpress.com να κλέβει την παράσταση άνετα) και .... τη διάρκεια. Όταν έφυγα κατά τις εννιάμιση, πρέπει να ήταν ακόμα τα 3/4 του κόσμου (το μέγιστο που έφτασε δεν πρέπει να ξεπερνούσε τις πέντε χιλιάδες), το οποίο απλά καθότανε, μιλούσε (τα γιουχαίσματα, τα φάσκελα και τα μονολεκτικά συνθήματα είχαν επιτέλους κωπάσει), κοιτούσε τη βουλή, σκεφτόταν τι θα κάνει μετά, γενικά ρέμβαζε.

Μερικοί κόβανε βόλτες με τα ποδηλατά τους, ενώ άλλοι απλά απολάμβαν τις λίγες αυτές ώρες που η Πανεπιστημίου ήταν ελεύθερη για τους πεζούς. Γενικά όλοι μας χαμογελούσαμε, γελούσαμε, μιλάγαμε, τραβούσαμε φωτογραφίες και ανυσηχούσαμε (ελαφρώς). Οι μόνοι που φαινόντουσαν απτόητοι από την ατμόσφαιρα ήταν τα τσολιαδάκια, που εκτός από τον καιρό έπρεπε να υπομείνουν τη βαβούρα. Βέβαια η υπομονή τους ανταμείφθηκε με ένα θερμό χειροκρότημα στην αλλαγή. Μερικά επίπεδα καλύτερο το κλίμα από τότε που κάηκε το κουβούκλιο.

Σε αυτό το γενικά πρωτόγνωρο για διαμαρυρία πλαίσιο, τα πρωτοσέλιδα μερικών εφημερίδων μιλούν για την αφύπνιση του πολίτη, αντιπαραθέτωντας την απουσία οποιοδήπουτε οργανισμού ή φορέα (με εξαίρεση το WWF φυσικά) με την αυτοργάνωση(;) των πολιτών μέσω των κινητών και των blogs. Βέβαια δεν θα πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες. Όσο εχάριστη και πολιτισμένη και να ήταν η διαδήλωση, δεν υπήρξε ούτε μαζική, ούτε ‘ενοχλητική’, σίγουρα σημαντική αλλά όχι μαχητική.

Τα πακέτα μέτρων του ΥΠΕΧΩΔΕ είχαν ήδη σχεδιασθεί και ετοιμασθεί μέσα στην εβδομάδα, ενώ η επικαιρότητα περιστράφηκε κυρίως γύρω από το συνέδριο του κυβερνώντος κόμματος. Κοινώς ψιλο-χέστηκε η φοράδα στο αλώνι. Άλλωστε ο μικρός αριθμός του κόσμου μαρτυρά τη γενικότερη στάση του κόσμου απέναντι στα περιβαλλοντικά προβλήματα που συνήθως περιστρέφεται γύρω από την άγνοια, την αδιαφορία και την απάθεια. Το κυριακάτικο δειλινό που πέρασε υπήρξε ευδιάθετο, αλλά και αναποτελεσματικό. Νερόβραστο και γλυκόπικρο.

Βέβαια στην γενικότερη τάση μου να αποφεύγω συνειδητά την υιοθέτηση δημόσιων θεμάτων ως σκεπάστρω που θα υπερκαλύψουν το δικό μου mood, θα προτιμήσω να είμαι ελάχιστα αισιόδοξος. Η συγκέντρωση μπορεί να απέτυχε να είναι θεαματική, αλλά για αυτό μπορεί να φταίνε ένα σωρό τεχνικοί λόγοι. Τα μπάνια του λαού, η απουσία οργανισμών και φορέων (σωστά, ποιός δουλεύει Κυριακή απόγευμα;), η χρονική απόσταση από τις πυρκαγιές, ακόμα και η έλλειψη πίστης πως μια τέτοια κίνηση θα μάζευε κόσμο. Κι όμως μάζεψε. Όχι πολύ, πολύ μακριά από οποιοδήποτε critical mass, αλλά μάζεψε. Και μάλιστα με όμορφο τρόπο. Άμα έπεισε, αυτό είναι στη κρίση του καθενός. Αφύπνισε και ευαισθητοποίησε τον κόσμο; Πιθανώς στο ελάχιστο. Αλλά τουλάχιστον έγινε. Ακόμα και αυτό το λίγο είναι καλύτερο από το τίποτα.

Τώρα μένει η πρόκληση της συνέχειας. Οι επόμενες διαμαρτυρίες. Ο έλεγχος των εξαγγελιών. Η άρνηση του εφήμερου, και η διατήρηση της μνήμης. Μπορεί το δάσος να καίγεται εν μια νυκτί, αλλά το πρόβλημα δεν σβήνει ποτέ. Είναι διαρκές και καλπάζων. Πόσο μάλλον η αναγκαιότητα για την επίλυσή του.

Υ.Γ. Εγώ ένα ξέρω. Χωρίς το ΠΑΜΕ, δεν γίνεται διαμαρτυρία.

What a fucking freak!!!

Λοιπόν, εχθές χάρη κυρίως στη συμβολή του dj Σ (χαχα), έκανα μια τεράστια ανακάλυψη. Εκεί που καθόμαστε και τρώγαμε κρέπες στο γνωστό 24ωρο spot της Βάρκιζας μετά το Open Ar Gagarin της Παρασκευής, και μιλούσαμε γενικότερα για μουσική, αναφέρθηκε το γνωστό ανά την υφήλιο δεδομένο, δηλαδή πως είμαι αριστερόχειρας στα μουσικά όργανα. Αυτό που λέτε, το συνηδειτοποίησα πρώτη φορά περίπου στα 14, 15 όταν είχαμε μια κιθάρα σπίτι και αυθόρμητα, όποτε και καλά ήθελα να ξεκινήσω μια άσκηση από ένα βιβλίο που είχα πάρει από το Νάκα (από το μήκος της πρότασης καταλαβαίνετε πως όχι μόνο δεν έμαθα ποτέ κιθάρα, αλλά ούτε την πρώτη άσκηση δεν τελείωσα ποτέ), την έπιανα ως αριστερόχειρας. Εκείνα τα χρόνια αυτό με ενθουσίασε αφάνταστα, αφού αριστερόχειρες υπήρξαν ο Jimy Hendrix, ο Kurt Cobain και ο Paul McCartney, και ένιωθα κάπως προνομιούχος και ευλογημένος. Τώρα γιατί πρέπει νιώθει κανείς έτσι επειδή δεν ξέρει καθόλου κιθάρα με το αριστερό δεν έχει καθόλου σημασία.

Συγχρόνως κατάλαβα, ή τουλάχιστον πίστεψα, πως ήμουν ένας καταπιεσμένος αριστερόχειρας. Αν και γράφω - ή καλύτερα ορνιθοσκαλίζω - με το δεξί, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου να πρωτοπορεί κειμενογραφικά (Εγώ και η Γλώσσα μου) πάντα έσπαζα τον καρπό προς τα μέσα σχεδόν τελείως, ενώ πάντα κρατώ το πηρούνι με το δεξί και το μαχαίρι με το αριστερό. Να τονίσω ακόμη πως μου πήρε ακόμα περισσότερα χρόνια για να καταλάβω γιατί δεν έμαθα ποτέ τη γαμώ-φλογέρα (τώρα οι μόνες φλογέρες που με απασχολούν είναι εκείνες με το τυρί). Ήταν μόλις πριν λίγα χρόνια όταν I connected the dots και κατάλαβα πως ενώ η δασκάλα της μουσικής με υποχρέωνε να κρατώ αυτό το γελοίο ποιμενικό όργανο ως δεξιόχειρας, εγώ κανονικά έπρεπε να την κρατώ ανάποδα. Μην με ρωτήσετε ποιό χέρι πάει που, θα σας γελάσω. Χα! Σας γέλασα.....
Αυτό όμως που έχει σημασία, και αποτελεί το μεγάλο θέμα για ψυχολογική ανάλυση, είναι η ανακάλυψη η οποία προέκυψε απαριθμώντας τι κάνω με το αριστερό. Και για να μην χρονοτριβώ, ιδού η συμπτωματολογία: Οποιαδήποτε ενέργεια απαιτεί ταυτόχρονη χρήση και των δύο χεριών και δεν είναι συμμετρική (π.χ. άρση βαρών), και απαιτεί κάποιο είδος κατεύθυνσης (π.χ. τοξοβολία), την εκτελώ σαν αριστερόχειρας. Επί παραδείγματι στο μπιλιάρδο στερεώνω τη στέκα στο δεξί και παίζω με το αριστερό ενώ στο πινγκ-πονγκ παίζω με το δεξί. Όπως ανέφερα, στα μουσικά όργανα (ακόμα και στο τρίγωνο) παίζω - ή καλύτερα, θα έπαιζα αν ήξερα- με το αριστερό, αλλά τη φυσαρμόνικα, όποτε τη κρατώ με ένα χέρι, αυτό είναι το δεξί! Θέλετε κάτι πιο κουλό; Στο μπάσκετ σουτάρω σαν αριστερόχειρας, αλλά έχω μονάχα δεξί layup (το αριστερό βγαίνει πλάγιο άουτ....). Το περίστροφο με το δεξί στη σκανδάλη, αλλά τη καραμπίνα με το αριστερό, όχι πως έχω κάποιο από τα δύο, αλλά ενθυμούμαι από τότε που παίζαμε καουμπόηδες. Τα ίδια και με την αξίνα και τη τσάπα. Τα ίδια ισχύουν και για τα πόδια. Στο ποδόσφαιρο το αριστερό πόδι είναι για τον πούτσο, αλλά όταν έκανα εμπόδια πατούσα με το δεξί και 'πέταγα΄το αριστερό πάνω από το εμπόδιο (το οποίο συνήθως έριχνα....). Το θέμα της κατεύθυνσης το αναφέρω γιατί όταν ας πούμε αδειάζω τις μπαταρίες από ένα τηλεκοντρόλ (θεϊκή λέξη), το κρατώ με το αριστερό και το ανοίγω με το δεξί. Το ίδιο και με τη μπύρα, και με τα σπίρτα (κουτάκι στο αριστερό, σπίρτο στο δεξί και τσιγάρο στο στόμα!). Το μόνο πράμα που μπορεί και κάνει μόνο του το αριστερό καλύτερα το δεξί είναι να χτυπάω τα δάκτυλά μου (finger snapping or fillip).
Από την άλλη όταν χουφτώνω, προτιμώ με το αριστερό, αλλά το απολαμβάνω καλύτερα με το δεξί. Μάλιστα, κατόπιν μιας σύντομης τηλεφωνικής μου έρευνας φαίνεται πως ασχέτως άμα κάποιος είναι αριστερόχειρας ή δεξιόχειρας ο κανόνας είναι δεξί χέρι στο κώλο και αριστερό στο βυζί (το ίδιο και εγώ, αλλά έχω την αίσθηση πως στις γυναίκες είναι ανάποδα, what did you expect?). Όπως είπε χαρακτηριστικά και ένας αριστερόχειρας που ακολουθεί τον ίδιο ενστικτώδη κανόνα, 'μακάρι να είχα 2 δεξιά χέρια' θέλοντας να μου επισημάνει την υπεροχή που έχει η αίσθηση της αφής στο δεξί. Βέβαια υπήρξε και μια εξαίρεση μέσα στα πλαίσια του στατιστικού λάθους (του ιδίου λάθους που προβλέπει αυτοδύναμη κυβέρνηση του ΠΑ-shock.......).
Λογικά λοιπόν αναρωτιέμαι: Μα πόσο κομπλεξικό μπορεί να είναι το αριστερό μου χέρι όταν χρειάζεται τη βοήθεια του δεξιού για να κάνει κάτι και να πάρει τα ηνία;;; Πόσα κρυφά προβλήματα κρύβω στο ψυχικό μου καβούκι; Πόσο σημαντικό είναι να κτυπάω τα δάκτυλά μου; Για αυτό παρακαλώ, προσκαλώ και προκαλώ όλους τους ψυχολόγους και τους ψυχαναλυτές, ερασιτέχνες και επαγγελματίες, να το ψάξουνε το ζήτημα και να με ενημερώσουνε τι πρόβλημα έχω και τι πρέπει να κάνω ρε παιδί μου. Να ψάξω να βρω τη δασκάλα της μουσικής που διέλυσε τη καριέρα μου σαν περίλαμπρο αριστερόχειρα κιθαρίστα και να τη λιανίσω; Μήπως για αυτό είμαι πολύ δεξιός για να είμαι αριστερός; Για βοηθήστε ρε παιδιά.

Υ.Γ.1 Για τους πολύ ψαγμένους να αναφέρω πως το δεξί είναι το υπερισχύων μάτι, και για αυτό μπορώ και κλείνω το αριστερό πιο εύκολα.
Υ.Γ.2 Για να προλάβω τους χυδαίους και τους πρόστυχους, η απάντηση είναι και με τα δύο, αλλά όχι συγχρόνως εννοείται....
Υ.Γ.3 Εν συνεχεία της έρευνας για το χούφτωμα feel free to contribute, αναφέροντας πάντα άμα είστε δεξιόχειρας ή αριστερόχειρας (ή και αμφίχειρας).

Γιατί;

Όποιος επιχειρήσει να βάλει στη ζυγαριά τις άνανδρες επιθέσεις θρασύδειλων και τις καταχρήσεις ένστολων, παίζει με τη φωτιά και επιδίδειται σε λογικές 'βεντέτας'. Τόσο η κατάχρηση εξουσίας, όσο και οι τυφλοί τραμπουκισμοί είναι εκφάνσεις του ακριβώς ίδιου προβλήματος.

Αντί-δραση

Ελπίζω να κάνω λάθος. Δεν νομίζω πως ξαφνικά αποκτήσαμε οικολογική συνείδηση χάρη στις πρόσφατες πυρκαγιές, ούτε πιστεύω πως σε λίγα χρόνια θα μας ζηλεύει ο κόσμος όλος για τη περιβαλλοντική μας ευαισθησία ή πολιτική. Θες από πανικό, από φόβο, από το μέγεθος της καταστροφής, από το γεγονός πως κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει ιδεολογικά εκ βάθρων με τη προστασία του περιβάλλοντος, υπάρχει μια σχεδόν αισιόδοξη κινητοποίηση του κόσμου για διαμαρτυρία απέναντι στο οργανωμένο (;) κράτος και την ως τώρα διαχείριση του φυσικού μας πλούτου. Μέχρι στιγμής εκδηλώνεται κυρίως από τα SMS και τα blogs, αλλά σίγουρα θα λάβει σάρκα και οστά με τις οργανωμένες κινητοποιήσεις οι οποίες έχουν ήδη προγραμματιστεί. Τώρα από που προέρχονται αυτές οι ενέργειες, λίγη σημασία έχει, αφού τουλάχιστον συμβάλλουν στην αφύπνιση και στη δραστηριοποίηση του κόσμου, το οποίο είναι σίγουρο από τα κροκοδείλια δάκρυ της τηλεόρασης.

Από την άλλη ένα πολύ ενδιαφέρον post, στο οποίο με κατεύθηνε ένας anonymous (ονόματα δεν λέμε, οικογένειες δεν θίγουμε, Π.Α. κάτοικε Π., ύψος 1,88 με κοντό μαλλί και ιδιαίτερη συμπάθεια προς τους πελεκάνους), το οποίο αν και γραμμένο το 2001 στο Γαιόραμα, προειδοποιεί επίκαιρα για τα προβλήματα τα οποία εμπεριέχει μια αναδάσωση, τόσο τεχνικά, όσο και εννοιολογικά σε σχέση με τις αντιλήψεις του κοινού αλλά και των υπεθύνων. Φυσικά δεν μπορεί να κριθεί από τον οποιονδήποτε ως προς την επιστημονικές του τοποθετήσεις, αλλά τουλάχιστον είναι ιδιαίτερα κατατοπιστικό ως προς την πιθανώς εσφαλμένη αναγκαιότητα της αναδάσωσης.

Αυτή, η ‘αναδάσωση’, ήταν η λέξη κλειδί από τη πρώτη στιγμή που οι ιθύνοντες άρχισαν να σκέπτονται την επικοινωνιακή διαχείρηση της πρόσφατης καταστροφής, αντί να ασκούν την απαραίτητη αυτοκριτική. Προφανώς ήλπιζαν πως με την ίδια βεβαιότητα με την οποία ‘εξαφάνισαν’ τη διαφθορά, θα ‘εμφάνιζαν’ ένα δάσος ενός ολίγων ετών. Ευτυχώς όμως, και γρήγορα κιόλας, η λέξη ‘κλειδί’ μεταπήδησε στον κόσμο, ο οποίος από υπόσχεση τη μετέτρεψε σε απαίτηση, κάτι το οποίο ελπίζω θα φανεί δυναμικά την Κυριακή. Ίσως να υπάρχουν έγκυρες επιστημονικές βάσεις οι οποίες να αμφισβητούν την ορθότητα μιας τέτοιας απαίτησης. Σίγουρα υπάρχουν σοβαρές τεχνικές δυσκολίες και πρακτικά εμπόδια, όπως η έλλειψη προϋπολογισμού, ορθολογικής μελέτης και διαθεσιμότηας κατάλληλων για το οικοσύστημα σπόρων και δενδρυλλίων. Όμως πίσω από αυτή τη λέξη κλειδί, κρύβεται μια σοβαρή αντίθεση αλλά και μια σοβαρή αγανάκτηση.

Η αντίθεση προκύπτει από το γεγονός πως ουδέποτε σαν λαός είχαμε σοβαρή παιδεία γύρω από τα θέματα της οικολογίας, του περιβάλλοντος, της ανακύκλωσης, ακόμα και της υγιεινής. Θαρρώ πως από τις στάχτες της Πάρνηθας και του Πηλίου, και των υπολοίπων περιοχών που καήκαν, δεν θα ξεπηδήσει ως άλλος μυθικός Φοίνιξ η οικολογική ευαισθησία των Ελλήνων. Ίσως όμως, και μακάρι, να δώσει το έναυσμα (καμμία ειρωνική διάθεση εδώ) για μια δόκιμη ενημέρωση και ανταλλαγή απόψεων γύρω από τα περιβαλλοντικά θέματα με απώτερο σκοπό τη λήψη άμεσων μεν, όρθων δε, μέτρων. Η περίφημη ελληνική σχιζοφρένεια, μπορεί μας βοηθήσει προσωρινά, από τη άλλη όμως ελοχεύει πάντα ο κίνδυνος και να χρυσώσει το χάπι του καθενός.

Η αγανάκτηση είναι άμεσα σχετική με το παραπάνω. Εν τη απουσία των ενδιάμεσων σταθμών, δηλαδή της ενημέρωσης, του γονικού παραδείγματος, των πρωτοβουλιών, των μαζικών οικολογικών κινημάτων και των μεμονωμένων καταγγελίων, ο απλός κόσμος δείχνει να έχει εξαντλήσει το ‘απόθεμα’ της απάθειάς του, και αναζητεί ενόχους για να ξεσπάσει για ένα έγκλημα, μεταξύ πολλών, το οποίο ανέχθηκε για χρόνια αλλά και για το οποίο έχει συνενοχή. Είναι σαν να αποπέμπουμε ένα κατά συρροήν δολοφόνο, αγνοώντας όμως τους μικρούς φόνους που έχουμε διαπράξει εμείς οι ίδιοι. Η μαζικότητα και το εύρος τόσο της αντίθεσης όσο και της αγανάκτησης μένουν να φανούν.

Όπως και να έχει, αυτή τη στιγμή, οι προγραμματισμένες κινητοποιήσεις και όσες είναι να ακολουθήσουν, δεν χωράνε εννοιολογική ή ιδεολογική αμφισβήτηση. Ίσως να μην διδαχθούμε αυτά που χρειαζόμαστε, πολύ πιθανό οι τελικές πολιτικές κατευθύνσεις να μην είναι της αρεσκείας μας, πολύ πιθανό επίσης το επί του πρακτέου προσδόκιμο κέρδος να μην είναι το επιθυμητό, αλλά η παράλειψη της αντίδρασης θα ήταν ένα ακόμη τεράστιο σφάλμα. Υπήρχε, υπάρχει, και θα υπάρχει δυστυχώς βαθιά ανάγκη για διαμαρτυρία τόσο απέναντι στην προσωπική στάση του καθενός μας, αλλά και ακόμη περισσότερο απέναντι στους εκπροσώπους μας και διαχειριστές της νομοθετικής και εκτελεστικής εξουσίας. Ασχέτως πολιτικών ή προσωπικών πολιτικών πεποιθήσεων του καθενός μας, η προστασία του περιβάλλοντος, είναι από τα λίγα ζητήματα στα οποία μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε. Αναμφίβολα, αν ακόμα και την ύστατη στιγμή, τώρα που αισθάνθηκαμε τον κόμπο που έχει φτάσει στο χτένι εδώ και χρόνια, προτιμήσουμε την αδιαφορία, το νέκταρ της ασυδοσίας, θα είναι σαν ανάβουμε το φυτίλι στα χέρια των εμπρηστών τόσο των φυσικών, όσο και αυτών που τους ανέχονται και τους ευνοούν.

Για αυτό το λόγο, πρώτα και κύρια:

"ΚΥΡΙΑΚΗ 8 ΙΟΥΛΙΟΥ ΚΑΙ ΩΡΑ 7 ΤΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ ΟΛΟΙ ΕΞΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΒΟΥΛΗ. ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΤΗΝ ΑΝΑΔΑΣΩΣΗ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΜΕΝΩΝ ΕΚΤΑΣΕΩΝ. ΜΑΚΡΥΑ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΣΚΟΠΙΜΟΤΗΤΕΣ ΑΠΑΙΤΗΣΕ ΔΡΑΣΗ ΤΩΡΑ. ΜΗΝ ΜΕΙΝΕΙΣ ΑΠΡΑΓΟΣ ΑΥΤΗ ΤΗ ΦΟΡΑ. ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΥΤΟ ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΣΕ ΟΣΟΥΣ ΠΙΟ ΠΟΛΛΟΥΣ ΜΠΟΡΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΕΒΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ!!!"

Επιπλέον, από όσο έχω ενημερωθεί, θα γίνουν και οι παρακάτω εκδηλώσεις:

3/7 Προπύλαια 7 μ.μ Ελληνικό Κοινωνικό φόρουμ

8/7 ΤΕΛΕΦΕΡΙΚ 8 πμ Ποδηλατοπορεία

8/7 Αγ. Τριάδα 9 πμ Προπόνηση - Διαμαρτυρία δρομέων

12/7 Τελεφερίκ Απόγευμα Συναυλία Ελληνικού Κοινωνικού Φόρουμ

Ακόμη έχει προγραμματισθεί μαζική και ταυτόχρονη επιστολή e-mail για τις 5 και 6 Ιουλίου για τις 12 το μεσημέρι με βάση το παρακάτω προσχέδιο κειμένου:

''

Εδώ και μισό αιώνα νομιμοποιείτε την αυθαιρεσία μας και εμείς σε αντάλλαγμα στηρίζουμε και οικοδομούμε την χυδαία ιδιοτέλεια σας. Πολίτες και επαγγελματίες της εξουσίας καταφέραμε να επεκτείνουμε το αβίωτο αστικό χάος σε βάρος της ίδιας της ύπαρξης μας, περιορίζοντας δραματικά, οτιδήποτε ανταγωνιστικό στα «τσιμεντένια» όνειρά μας. Δεχθήκαμε αδιαμαρτύρητα την καταστροφή της γης και την συνακόλουθη «αξιοποίηση» της από τους καταπατητές, τους οικοπεδοφάγους, τους οικοδομικούς συνεταιρισμούς σε τέλεια συνεργασία και διαπλοκή με συμπολιτευόμενους και αντιπολιτευόμενους πολιτικούς. Ο στόχος της καταλήστευσης του κοινωνικού πλούτου επετεύχθη. Η αττική γη αποτελεί παρελθόν και η διάχυση της ασχήμιας στην ελλαδική γη είναι ζήτημα χρόνου παρά θέλησης.

Φτάνει πια

Η συνείδησή μας και το ένστικτό της επιβίωσης μας είναι πιο δυνατά από τα τσιμεντένια όνειρα, την «αξιοποίηση», τις διαπλοκές των «αποχαρακτηρισμών». Τα βουνά και οι θάλασσες είναι κοινωνικό κεφάλαιο και μοναδικό στόχο έχουμε να το διατηρήσουμε, ότι έχει απομείνει, ανέπαφο.

Ως πολίτες

Αναλαμβάνουμε την ευθύνη που μας αναλογεί και αναζητούμε τρόπους δράσης. Δεν θα ανεχτούμε την επανάληψη των φαινομένων «Πεντέλης», των «αξιοποιήσεων» των ακτών, της υποβάθμισης των πόλεων, την εγκληματική έλλειψη σχεδίων πρόληψης και αντιμετώπισης "κρίσεων", την αμέλεια και ανικανότητα φορέων και επιχειρήσεων, τους "κομματικούς φίλους", την αναποτελεσματικότητα της διοίκησης.

Πολλοί απο μάς εκφράζουν την επιθυμία να αυτενεργήσουμε καλύπτοντας τα κενά που ηθελημένα αφήνει η πολιτική βούληση.

Ως πολιτικοί

Αναλάβετε και εσείς τις ευθύνες των λόγων και των πράξεων σας δείχνοντας μας ότι είστε άξιοι της εμπιστοσύνης μας. Η έλλειψη σχεδίου και η εγκληματική αμέλεια (ο αρμόδιος υπουργός προτίμησε την θερινή σύναξη υποψηφίων αγροφυλάκων) στην διαχείριση των πρόσφατων "κρίσεων" αποδεικνύει ότι στόχος σας, είναι η ικανοποίηση των ανίκανων και ανήθικων πολιτικών "φίλων". Αξιοποιείστε αξιοκρατικά το πλούσιο "ανθρώπινο κεφάλαιο" που διαθέτει ο τόπος μας και δώστε σημασία στην πρόληψη, στα μείζονα και όχι στα ελάσσονα. Η πρόσφατη ανεύθυνη συμπεριφορά σας δεν εμπνέει καμία ελπίδα για το μέλλον, ωστόσο αυτήν την ύστατη ώρα αρθείτε στο ύψος των περιστάσεων. Επιτέλους σταματήστε τις "εκ των υστέρων" δηλώσεις, την ανεύθυνη "τηλεοπτική δημοκρατία", μοιραστείτε μαζί μας τα πολιτικά σας οράματα, εάν έχετε.

Δημοσιοποιείστε άμεσα,

Τους τρόπους, τους πόρους, τα μέτρα και τα μέσα που εγγυώνται την διαφύλαξη και αποκατάσταση όλων των πρόσφατα καμένων εκτάσεων.
Την προετοιμασία και την πρόληψη για την αποφυγή παρόμοιων καταστάσεων.
Δώστε στούς πολίτες το δικαίωμα και τις ευκαιρίες να συμμετέχουν ενεργά στην πρόληψη και τη διαχείριση.

Περιμένουμε,

Η απόγνωση, η αγανάκτηση και η θλίψη μας, περιορίζουν τα περιθώρια της υπομονής μας.

''

Για το κείμενο, και λίστα σχετικών διευθύνσεων αποστολής, επισκεφθείτε το ιστολόγιο Αθήνα – Οδηγός Επιβίωσης. Περισσότερες πληροφορίες μπορούν να αντληθούν επίσης από τις παρακάτω σελίδες:

http://magicasland.com/

http://arxediamedia.blogspot.com/2007/07/blog-post.html

http://anadasosi.blogspot.com/

Ψιλό γαζί

Σύμφωνα με τον επίσημο και δημοσιευμένο απολογισμό του Υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης για τη Προστασία και Ανάπτυξητων Δασικών Πόρων και Δασών του 2005, μονάχα για τη παραγωγή δενδρυλλίων (όχι τη μεταφορά και φύτευση) από τα δασικά φυτώρια δαπανήθηκαν περίπου 2,2 εκ. Ευρώ. Συγχρόνως, μονάχα τα μισά εξ' αυτών χρησιμοποιήθηκαν σε προγράμματα δενδροφυτεύσεων, είτε του Υπουργείου είτε άλλων οργανισμών δημοσίου ή και ιδιωτικού συμφέροντος, τα οποία αντιστοιχούν σε περίπου 3.100.000 δενδρύλια, ή αλλιώς σε λιγότερο από 15.000 στρέμματα (ο απολογιμός υπολογίζει και τις σπορές εκτός από τις δενδροφυτεύσεις). Από αντίστοιχα πινάκια προηγούμενων ετών προκύπτει ένα μέσο κόστος δενδροφύτευσης περίπου στα 350 Ευρώ για κάθε 1 στρέμμα, εφόσων φυσικά τα δενδρύλια είναι ήδη στην Ελλάδα. Επίσης αναφέρεται ο εθνικός στόχος αναδάσωσης πάνω από 2 εκατομυρίων στρεμμάτων σε βάθος 20 ετών (από τα τέλη της δεκατίας του 90), εφόσων διατηρηθεί μια σταθερή χρηματοδότηση 30 εκατομυρίων Ευρώ ετησίως, η οποία όμως συνήθως υπήρξε κάτω του μισού. Σημειωτέον, από όσο φαίνεται από τα γραφόμενα, ο σχεδιασμός δεν προβλέπει πιθανές καταστροφές από πυρκαγιές.
Τώρα με βάση τα παραπάνω ας αντιληφθούμε το μέγεθος της ανθρωπογενούς καταστροφής η οποία συντελέσθηκε μονάχα σε ένα διήμερο. Οι πρώτες εκτιμήσες κάνουν λόγο για 100.000 στρέμματα σε όλη τη χώρα. Μονάχα σε δύο μέρες. Σκεφθείτε το λίγο. Βέβαια η οικολογική καταστροφή δεν υπολογίζεται μονάχα σε νούμερα (αφού πολλά από τα δάση που καίγονται είναι ανεπτυγμένα σε βάθος χρόνου με ισορροπημένη βιοποικιλότητα) αλλά ακόμα και με απλές αναγωγές των παραπάνω απλών στοιχείων, προκύπτει πως σε ορισμένες δεκαετίες η λέξη δάσος θα χρειασθεί να διαγραφεί από τα λεξικά για πρακτικούς λόγους. Επιπλέον τα δεδομένα του υπουργείου δεν προδίδουν ούτε τις τεχνικές (βιολογικές και χωματουργικές) δυσκολίες τις οποίες έχει μια αναδάσωση, ούτε το ποσοστό επιτυχίας που έχουν οι δενδροφυτεύσεις (δηλαδή πόσα δένδρα επιβιώνουν το πρώτο χειμώνα και το επόμενο καλοκαίρι), ούτε τις εκτάσεις οι οποίες καταπαντώνται για να γίνουν οικόπεδα με φως, νερό, τηλέφωνο.
Σε αυτό λοιπόν το πλαίσιο καλούμαστε εμείς οι πολίτες να εμπιστευθούμε το προαναγγελθέν κατεπείγον σχέδιο αναδάσωσης το οποίο προκύρηξε η κυβέρνηση σε μια κίνηση μάλλον εντυπωσιασμού παρά ουσίας. Ακόμη υπήρξαν δεσμεύσεις πως δεν θα καταπατηθεί ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο των καμμένων εκτάσεων. Μια υπόσχεση από μια κυβέρνηση, μάλλον καλύτερα από ένα αντιπροσωπευτικό κομμάτι του πολιτικού και κοινωνικού σκηνικού, το οποίο απέτυχε στη προστασία των δασών, άφησε απροστάτευτους ΟΤΑ σε περιπτώσεις διεκδικήσεων δασικών εκτάσεων (απουσία του Υπ. Οικονομικών στην υπόθεση του Περιστερίου), απέτυχε επί χρόνια στα προγράμματα αναδασώσεων, απέτυχε και εξακολουθεί να αποτυγχάνει στη δημιουργία κτηματολογίου, ένα πολιτικό ιδίωμα το οποίο προσφάτως προσπάθησε, ανεπιτυχώς ευτυχώς, να νομιμοποιήσει μερίδα καταπατητών. Καλούμαστε να πιστέψουμε με άλλα λόγια, σε ένα θαύμα, πως σε λίγες ώρες μονάχα κατάφεραν και εκπόνησαν ρεαλιστικό σχέδιο προστασίας και ανάπτυξης των δασικών πόρων, ένα σχέδιο το οποίο τόσο στη μελέτη όσο και στην εκτέλεση είναι αποτυχημένο εδώ και πολλά χρόνια. Καλούμαστε να αρκεσθούμε σε ευχολόγια ενώ την ίδια στιγμή οι ίδιοι αποτυχημένοι ενδιαφέρονται για την ομοιογενής και αδιάσπαστη επικοινωνιακή τακτική τους, αδυναντώντας να κάνουν την οποιαδήποτε αυτοκριτική.
Μήπως μας κοροϊδεύουνε;;;

Siamo tutti assassini

Δεν είναι η πρώτη φορά που πλήττεται η χώρα από τις φωτιές και τις πυρκαγιές. Δεν είναι η πρώτη φορά που ο κρατικός μηχανισμός ‘αιφνιδιάζεται’ και απογοητεύει εκ του αποτελέσματος. Δεν είναι η πρώτη φορά που μερικοί οικοπεδοφάγοι, πραγματικοί δολοφόνοι, αποδεικνύονται καλύτεροι γνώστες του καιρού από τη Πυροσβεστική. Δεν είναι η πρώτη φορά που η εποχικότητα, σε όλες τις εκφάνσεις της, πλήττει την Ελλάδα. Δεν είναι η πρώτη φορά που η αδιαφορία, ο σταρχιδισμός μας και η ασύλληπτη εμπιστοσύνη που έχουμε στη κεντρική εξουσία να μας λύσει όλα τα προβλήματα οδηγούν σε περιβαντολογικές καταστροφές. Σίγουρα δεν θα είναι και η τελευταία.

Η απαξίωση που έχουμε για την αξιοπρέπειά μας, την υγεία μας, και το περιβάλλον μας, αντικατοπτρίζεται εύκολα στη Ψυτάλλεια, στην πρόσφατη απόπειρα κατάθεσης τροπολογίας που εκχωρούσε καμμένες δασικές εκτάσεις σε οικοπεδοφάγους, στο φιάσκο της ανακύκλωσης στην Αθήνα, την κωλυσιεργία της ΡΑΕ, του ΔΕΣΜΗΕ και της ΔΕΗ στο θέμα των φωτοβολταϊκών επενδύσεων, στην εγκλωβισμένη παραλιακή ζώνη της Δυτικής Αττικής, στην παντελής έλλειψη συστήματος διαχείρισης απορριμάτων (μέχρι πότε θα αντέξει το καινούριο κύτταρο;), στα τσιγάρα που αφήνουμε στο μεγάλο σταχτοδοχείο της φύσης, την αμμουδιά και σε άλλα πολλά, εκ πρώτης όψεως μικρά και αμελητέα.

Το περιβάλλον. Η νέα μόδα στα χείλη των οραματιστών, των προοδευτικών και των ηγετών. Κάτι σαν τα Ray Ban που γίνονται ξανά της μόδας. Όταν, στο όχι πολύ μακρινό παρελθόν, τα κόμματα και τα κινήματα της αριστεράς και της οικολογίας έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου και προειδοποιούσαν για την παράλογη σχέση ανθρώπου-περιβάλλον, η πλειοψηφία τους αγνοούσε και τους χαρακτήριζε γραφικούς. Τώρα όμως τα περιβαλλοντικά ζητήματα έχουν αναβαθμιστεί, έχουν ‘υποκλαπεί’ από την αριστερή ρητορία, και πλέον είναι τραπουλόχαρτα στα πολιτικά παιχνίδια. Δυστυχώς όμως, ακόμη κι τώρα, που γίνεται αντιληπτό πως τα ζητήματα του περιβάλλοντος και της ενέργειας θα κυριαρχήσουν στο μέλλον (αν δεν έχουν ήδη κυριαρχήσει), δεν υπάρχει κανένας κεντρικός σχεδιασμός, καμμία εθνική στρατηγική, καμμία πραγματική αντίληψη ή βούληση.

Η πραγματική απόδειξη της ευτέλειας της σκέψης αν όχι και της ανικανότητας και του δόλου της κεντρικής εξουσίας, είναι το πλήθος των μη κυβερνητικών και εθελοντικών οργανώσεων που δραστηριοποιούνται στο χώρο του περιβάλλοντος. Αν υπήρχε πραγματική αντιπροσώπευση που να ανταποκρίνεται στις επιταγές και τις ανάγκες των πολιτών, δεν θα υπήρχε λόγος για όλες αυτές. Αντιθέτως, θα υπήρχε μια ομόφωνη υπερκομματική κατεύθυνση για την διασφάλιση και αναβάθμιση του περιβαλλοντικού πλούτου της χώρας. Θα υπήρχε πραγματικό σχέδιο με στόχους και τρόπους, στο οποίο θα εμπλέκονταν τόσο η κεντρική εξουσία, όσο και οι δήμοι, οι επιχειρήσεις και οι πολίτες. Θα υπήρχε πραγματική φροντίδα και ενδιαφέρον της οργανωμένης πολιτείας και ευαισθητοποίηση του κόσμου, σε αντίθεση με τη σημερινή εικόνα όπου η έλλειψη μόρφωσης και ενημέρωσης κάνει όσους προτείνουν δομημένες και σύνθετες λύσεις να φαντάζουν σαν εξωγήινοι. Θα υπήρχε η ενσωμάτωση της περιβαλλοντικής μέριμνας και παιδείας σε όλους τους τομείς και τις δραστηριότητες της κοινωνίας, αφού και αυτή αποτελεί μέρος του περιβάλλοντος, του ιδίου που εμείς δημιουργήσαμε. Θα υπήρχε περιβαλλοντική σήμανση και πιστοποίηση τόσο για (όλα τα) προϊόντα όσο και για (όλες τις) επιχειρήσεις. Θα επιβαλλόταν η θέσπιση αυστηρότερων κτηριακών προδιαγραφών σε ότι αφορά στο ενεργειακό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα των οικοδομών. Θα υπήρχε απαγόρευση περιβαλλοντικά επιβλαβών υλικών, όπως της πολυεστερίνης (για χρήσεις πέραν της οικιακής μόνωσης).

Τα παραδείγματα και οι πιθανές δράσεις για τον πολίτη είναι εξίσου πολλές. Πλύσιμο των πιάτων σε πλυντήριο και όχι στο χέρι. Διαχωρισμός των σκουπιδιών σε ανακυκλώσιμα και μή ανακυκλώσιμα. Προτίμηση προϊόντων που χρησιμοποιούν ανακυκλωμένα ή ανακυκλώσιμα προϊόντα. Συμμετοχή στην ανακύκλωση. Καθαρισμός της παραλίας (5 μέτρα δεξιά, 5 μέτρα αριστερά) την επόμενη φορά που θα πάτε για μπάνιο. Χρήση των μέσων μαζικής μεταφοράς ή ποδηλάτου για μικρές αποστάσεις. Χρήση του air-condition για λίγες ώρες, στη μέση στάθμη και με κλειστά τα παράθυρα και τις κουρτίνες. Δενδροφύτευση. Χρηματική δωρεά σε περιβαλλοντική οργάνωση. Αποσύνδεση των συσκευών που δεν είναι σε χρήση, αλλά σε stand-by mode. Έγγραφη καταγγελία και διαβούλευση των σχετικών σας ανησυχιών στο δήμο σας και στους βουλευτές που ψηφίσατε. Συνεχιζόμενη χρήση του καυστήρα σε χαμηλή θερμοκρασία (αποφυγή εναύσεων). Προτίμηση οικιακών συσκευών και λαπτήρων χαμηλών ενεργειακών απαιτήσεων (κοιτάτε τα Watt πρώτα!). Χρήση των πλυντηρίων σε ώρες εκτός αιχμής. Χρήση δικών σας (χάρτινων κατά προτίμηση) σακουλών στα ψώνια από το super-market.

*****

Μα τι λέω; Που ζω; Η πυρκαγιά θα ξεχασθεί. Σίγουρα θα ξεχασθεί. Είναι υποκρισία να περιμένεις την ευαισθητοποίηση και τη κριτική σκέψη κάποιων, που δεν είχαν τις ίδιες ικανότητες στο παρελθόν. Η όποια αποτυχία θα χρησιμοποιηθεί πολιτικά στο προεκλογικό χωρό που έχει ήδη στηθεί μήνες τώρα, ενώ η όποια κρατική 'πρωτοβουλία΄θα είναι απόρροια ευρωπαϊκών προστίμων. Και εμείς οι πολίτες; Μα εμείς είμαστε οι χειρότεροι....

Χέστηκα

Εχθές και καλά ήταν η πιο ζεστή μέρα που έχει καταγραφεί στην Αθήνα αν όχι και σε όλη την Ελλάδα. Ξέρεις, από εκείνα τα περιστατικά που θα έχεις να λες στα εγγόνια σου, για το πως κύλαγε ο ιδρώτας πάνω σου και τα 6 λίτρα νερό που έπινες κάθε μέρα (νερό; τι είναι αυτό παππού;). Βέβαια πέρα από τις φυσιολογικές αντιδράσεις της απολλώνιας κορμάρας μου, πολύ που χέστηκα για τη ζέστη. Λες κι άμα πούμε κι άλλα για τον καιρό αυτός θα αλλάξει....

Απόψε έχουμε επιθεώρηση

Ευτυχώς για μια ακόμη φορά εμείς οι κρετίνοι που έχουμε αναλάβει το βαρύ φορτίο καθοδήγησης και διασφάλισης του ελληνισμού (μας), αποκαλύψαμε το πραγματικό μας προσωπείο, φανερώσαμε τη μάσκα που κρύβουμε πίσω από τη μάσκα που φοράμε. Παραφράζοντας ένα γνωστό μου, κάναμε ότι μπορούσαμε για να σας απογοητεύσουμε και τελικά ούτε αυτό δεν κατάφεραμε. Ζητάμε ταπεινά συγγνώμη.

Βλέπετε, υπήρξε πάντα πρόθεσή μας να ρίξουμε νέες γέφυρες αλληλεγυής με όλα τα κοινωνικά στρώματα, και συγχρόνως να κάνουμε μια πραγματική τομή στον χώρο των τεχνών, και ειδικότερα του θεάτρου που τώρα τελευταία παρουσιάζει μια κάμψη αδικαιολόγητη για την πλούσια πολιτισμική μας παράδοση. Η αλήθεια να λέγεται, έχουμε νιώσει ιδιαίτερα υπερήφανοι με προηγούμενες ανάλογες προσπάθειες μας, όπως ‘Απογραφή-παραγραφή, μας αρέσει η παράνομη ζωή’, ‘Κάψε με μάνα, κάψε με’, ‘Είμαστε ωραίοι, θέλουμε ένα θώκο’, ‘Ουδέν νεότερο από τους ά-γνωστους’ κι άλλες καλλιτεχνικές επεμβάσεις στην σκληρή καθημερινότητα σας.

Έτσι λοιπόν (στρογγυλό)κάτσαμε και σκεφθήκαμε μια νέα παραγωγή, χαμηλού κόστους είναι η αλήθεια, η οποία έφερε τον προσωρινό τίτλο ‘Μεμονωμένο Περιστατικό’ Άλλοι προτεινόμενοι τίτλοι ήσαν ‘Η αποτυχία της κορύφωσης’, ‘Η Δυαδική σφαλιάρα ή τι κάνει η γάτα του Schroending σε ένα Α.Τ.’ και ‘Να τι παθαίνεις όταν ασχολείσαι με τη γράνα’. Το σκεπτικό της καλλιτεχνικής μας δράσης στηριζόνταν αποκλειστικά στο να αναδείξουμε πως η ανοχή και η αδιαφορία σας, μπορεί να οδηγήσει το Κράτος, αυτό το φαουστικό συνονθύλευμα ανικάνων, κομπλεξικών και καταχραστών, σε ενέργειες που παραπέμπουν στις λαμπρότερες στιγμές του ελληνισμού μας, δηλαδή στην δολοφονία του Λαμπράκη.

Για το σκοπό αυτό καλέσαμε εγκληματίες του κοινού ποινικού δικαίου και κοινούς (αν όχι και αγοραίους) υπαλλήλους του δημοσίου συμφέροντός (σας) και αφήσαμε να εξελιχθεί ένα μεταμοντέρνο μονόπρακτο, με αφετηρία τον καθεστωτικό αυτοσχεδιασμό. Στο πνεύμα της πολυπολιτισμικότητας και της κοινωνικής ένταξης των μεταναστών στη χώρα μας, επιλέξαμε οι εγκληματίες να ερμηνευθούν από νεαρούς αλλοδαπούς. Εδώ οφείλουμε να εξομολογησούμε πως ανησυχίσαμε ιδιαίτερα μήπως παρεξηγήσετε τις προθέσεις μας και νομίσετε πως θέλαμε να συνδέσουμε υπογείως τις έννοιες μετανάστης και εγκληματίας. Ευτυχώς η καλλιτεχνική διεύθυνση μας διαβεβαίωσε αφενός, πως άμα οι αστυνομικοί παιζόντουσαν από Κούρδους της Πειραιώς, το αποτέλεσμα θα ήταν υπερβολικά σνομπ, και αφετέρου πως εσάς, σαν κοινό, σας χαρακτηρίζει μια ιδιαίτερη αφαιρετική νοημοσύνη και απελευθερώνεστε εύκολα από το πρώτο Gestahl, δηλαδή τις αισθητικές επιλογές ενός έργου.

Δυστυχώς όμως το higher management δεν έμεινε ιδιαίτερα ευχαριστημένο με το εικαστικό αποτέλεσμα. Αν και εξέφρασαν την πεποίθηση τους πως το έργο μας ήταν εφάμιλλο του American Histoy X, ένιωθαν πως ήταν σχετικά φτωχό και μονότονο, ενώ φοβόντουσαν μήπως οι καλλιτεχνικές μας παρεμβάσεις, εφόσον ποκίλλουν και διαφοροποιούνται πολύ, θα προκαλούσαν ένα καλλιτεχνικό overdose με αποτέλεσμα να νομίζετε εσείς ο κόσμος, the public, το populous, πως έχουμε εξελιχθεί σε ξεφωνημένες αδελφές, κάτι το οποίο φυσικά είναι ενάντια στις παραδόσεις μας. Κατά συνέπεια, τους τελευταίους 12 μήνες ασχοληθήκαμε με άλλες παραγωγές και καλλιτεχνίες, μερικές εκ των οποίων ιδιαίτερα παρεμβατικές και τολμώ να πω ταγμένες στον κοινωνικό καθοδηγισμό, όπως 'Η ζαρντινιέρα που έβαζε τρικλοποδιές’ , ‘Οι δύο παρθένες, η Ανεργεία και η Ακρίβεια’, ‘Ομολόγα, που είναι τα ομόλογα;’ 'Ποιά Ελλάδα, εγώ αλλάζω ημισφαίριο’ , ‘Το παιδί με τα πράσινα παπούτσια’, και ‘ Γάλα κουμπαρίσιο’.

Παρατηρείτε φαντάζομαι πως αν και δεν επιλέχθηκε τελικά το ‘Μεμονωμένο Περιστατικό’, το theme του καλλιτεχνικού μας προγράμματος ήταν ενιαίο και συμπαγές: Η ατιμωρησία, αποτέλεσμα της αδιαφορίας και της απραξίας. Η διεθνής version του τίτλου μας είναι ‘The 4 A’s: The bad, the worse, the even worse and the worst.’ Επιθυμία μας ήταν η πολιτκή, κυρίως, αφύπνιση σας, με απώτερο σκοπό την αντίδραση και τον κοινωνικό διάλογο, έτσι ώστε στις επόμενες εκλογές να υπογραφεί το νέο συμβόλαιο μεταξύ εμάς και εσάς. Μεταξύ μας δηλαδή.

Δυστυχώς όμως, οι καλλιτεχνικές διαφορές και έριδες, όπως και μερικές γκομενοδουλειές, οδήγησαν ένα συνάδερφο στην αποκάλυψη του σχετικού video, βάζοντας μας μοιραία όλους σε περιπέτειες. Έχει σημασία να αντιληφθείτε, πως η λεπτή και ευαίσθητη σκηνοθετική γραμμή την οποία είχαμε υιοθετήσει, δεν δύναται να διαταράσεται από την προβολή υλικού το οποίο ούτε καν είχε μονταριστεί, ούτε είχε επενδυθεί με το κατάλληλο soundtrack (σκεφτόμασταν κάτι από Πάριο ή Schuman...). Έτσι, υπό τον φόβο πως θα παρερμηνεύσθετε τις καλλιτεχνικές μας προτάσεις, αναγκαστήκαμε να βγάλουμε στη σκηνή πολύ νωρίτερα από ότι επιθυμούσαμε το ‘Όξυνση 2: Η αριστερή οπορτούνα ρεβιζιόνα και η βία’ και το ‘Όξυνση 3: Τα Εξάρχεια καίνε τράπεζες.... πάλι!’ διαταρράσοντας δυστυχώς τον ρυθμό του έργου μας.

Ευτυχώς, να ευχαριστούμε τον καλό θεούλη, αλλά και όλους μας που χρειαζόμαστε 6000 κυβικά για να μετακινηθούμε 500 μέτρα, πιάσανε τρελλές ζέστες, και τα δελτία έχουν ήδη αρχίσει να δείχνουν βυζάκια και μαυρισμένα κωλαράκια, δίνοντας μας τον απαραίτητο χρόνο να εετοιμάσουμε ένα νέο σκετσάκι το οποίο ελπίζουμε να ισορροπήσει το έργο μας. Σας ευχαριστούμε για την κατανόηση, αλλά ουδέν λάθος αναγνωρίζεται κάτοπιν αποχώρησης εκ της κάλπης.

Μετα τιμής,

Εμείς που μας φτιάχνετε

still filmsailing....

Είναι πολλοί οι φίλοι μου που έχουν ή είχαν ξεμείνει στη Λόντρα. Κάποιοι από αυτούς σκέφτονται να γυρίσουν πίσω, ενώ μια που γύρισε έχασε ένα βαλιτσάκι με 40 CD. Όχι στη διαδρομή, εδώ στην Αθήνα. Κουφάλα Λόντρα μας κακόμαθες.

Αυτά τα 40 σι-ντι (οπτικοί δίσκοι για εμάς τους ημιμαθείς) άνετα θα μπορούσαν να αποτελέσουν τον κορμό για το sequel του High Fidelity, όπου φυσικά το setting δεν θα είναι το cult δισκάδικο στο Camden, αλλά η flash μνήμη ενός mp3 player, άντε ενός iPod για να ‘κονομήσει η ταινία από το product placement. 40 cd μαλάκα μου, όχι αστεία, και ύστερα σου λένε γιατί κάνεις mp3 και άλλα τέτοια παπάρια. Και αυτά τα γράφει ο μόνος άνθρωπος που έχει αγοράσει το ίδιο compact disc 3 φορές λόγω φθοράς και απώλειας. Θυμάμαι με τι προσοχή και ευλάβεια μεταχειριζόμαστε αυτά τα καταραμένα δισκάκια όταν τα βάζαμε στο στερεοφωνικό στον 20αιώνα. Τώρα, επειδή είμαστε και πολύ urban μεταμοντέρνοι περνάμε τις διάφορες παπαρίες των εφημερίδων σε σχοινάκι για να τρομάζουνε τα βρωμο-περίστερα. Τα μαλακισμένα. Το μόνο καλό που είχε ο Αβραμόπουλος ως δήμαρχος ήταν το μίσος του για αυτά τα παρασιτικά δήθεν πετούμενα. Ψέματα. Είχε και καλλιτεχνικές ανυσηχίες. Μετέτρεψε το hit του Τζίμυ Πανούση ‘Κάγκελα Παντού’ σε εικαστικό και πολεοδομικό δρώμενο.

Εδώ στο ξενοδοχείο, έχω δει πολλούς Έλληνες της διασποράς που γυρνάνε για διακοπές, παραθερισμούς και άλλα τέτοια όμορφα. Όλοι τους, μηδενός εξαιρουμένου, έχουν κάνει τη καρδιά τους πέτρα και βρίσκονται στο εξωτερικό και νοσταλγούν αυτή τη ξερή και αφιλόξενη χερόνησο. Στο εξωτερικό, που έχουν κάνει δουλειές, σπίτια και οικογένειες. Μα κανένας ποτέ δεν συζητά να γυρίσει για να δουλέψει και να ζήσει, μονάχα σαν βγούν στη σύνταξη, και άμα τους τη βαρέσει. Τρελλοί είναι; Γιατί να γυρίσεις σε μια χώρα που θα πληρώνεσαι λιγότερα -άμα θα πληρώνεσαι- που η ακρίβεια είναι μεγαλύτερη και που ο πολιτισμός έχει ξεχαστεί σε κάποια βραχονησίδα; Μη γελιόμαστε, μπορεί να μην είμαστε Ζιμπάμπουε (τη καημένη τη Ζιμπάμπουε, όλοι τη φέρνουν σαν μέτρο σύγκρισης, τι μας έφταιξε;), αλλά σκατά στα μούτρα μας άμα νομίζουμε πως έχουμε έστω κάποια στοιχεία της ευρωπαϊκής αστικής λογικής. Όχι πως αλλού υπάρχουν παράδεισοι, αηδίες. Απλά οι λογικές επιλογές και συμπεριφορές έχουν καλύτερη πιθανότητα να επιπλεύσουν στην επιφάνεια της τελικής κατεύθυνσης. Στην Ελλάδα, το μόνο που επιπλέει είναι εκείνη η σακούλα του Σκλαβενίτη που έφερε εκείνη η κουφάλα η λινάτσα για να βάλει τα sandwich για τα μουλικά της τα οποία έχουν να δουν φρούτο από το περσινό φθινόπωρο.

Μαλακίες δηλαδή. Κανένας τόπος δεν είναι ωραίος άμα εσύ δεν νιώθεις ωραία εκεί. Τέλος. Ούτε σουηδικά μοντέλα, ούτε μετρό, τραμ και προαστιακό, ούτε ανακύκλωση, καθαριότητα, εξυπηρέτηση, σεβασμός. Κολοκύθια βραστά. Δεν είναι τα μέρη, ούτε καν οι άνθρωποι που έχεις γύρω σου, και φυσικά όχι ο καιρός. Είναι εσύ.

Βέβαια τώρα που ανέφερα διασπορά, οι άνθρωποι έχουν κι ένα λόγο παραπάνω για να μη γυρίσουν. Ο Κωστάκης Καραμανλής (ο πρωθυπουργός ντε!) ως άλλος Κωνσταντίνος Καραμανλής (εκείνος που δεν ήξερε ποιός κυβερνούσε τον τόπο ενώ ήταν πρωθυπουργος....) πήγε και μοίρασε δικαίωμα ψήφου. Ο μεν θείος έδωσε στις γυναίκες (η μετάβαση από τη φασίνα στον φεμινισμό στην Ελλάδα ήταν ακαρίαια.....) ο δε ανηψιός στους diaspora. Γουστάρω μετεκλογικά πρωτοσέλιδα. Η Astoria βάφτηκε μπλε! Το Sidney άνοιξε το δρόμο για τη νίκη! Στη Μελβούρνη ανατέλλει ο ήλιος της αλλαγής! Απλά έχω μια απορία. Αυτό σημαίνει πως και ο Mr. King of Greece θα ψηφίζει;

Πάντως τα προαναφερθέντα 40 cd είναι μεγάλη απώλεια. Αυτές τις ημέρες ετοιμάζω τη μουσική για ένα πάρτυ της ιδίας φίλης και δώστου στεναχώρια για το βαλιτσάκι με τα υπερ-πολύτιμα δισκάκια. ‘Αχ, και εκείνο το είχα, ωχ τι κρίμα, το είχα αυτό το cd, και που θα βρούμε τώρα αυτό το κόμματι, ρε γαμώτο το είχα αυτό αλλά το έχασα’ κι άλλα τέτοια. Και όπως καταλαβαίνετε, τώρα πρέπει εγώ να τρέξω να βρω Robbie Williams και Justin γιατί μέχρι στιγμής το πρόγραμμα είναι πολύ ψαγμένο και alternative (απατηλή, απαίσια, self-absorbing λέξη). Και να φανταστεί κανείς πως ΔΕΝ έχω βάλει Sonic Youth, The Yeah Yeah Yeahs, Dresden Dolls, The Music, Tool, QOTSA, NIN, The White Stripes κι άλλα τέτοια mainstream συγκροτήματα των δήθεν ψαγμένων. Δε βαριέσαι, καιρό είχα να διεκδικήσω τη δόξα του disc jockey, από τότε που έπαιζα τα δέκα τελευταία δευτερόλεπτα του τελικού του rugby, που έκανε επιτέλους τους Άγγλους υπερήφανους για ένα άθλημα το οποίο εφήυραν. Άσε που το διασκεδάζω, με κάτι αρχαία compilations που ανασύρω από τα ψηφιακά έγκατα των σκληρών μου δίσκων, και διάφορα αποσπάσματα που φτιάχνω από ελληνικές σειρές και ταινίες, κάτι σαν ηχητικές σφήνες οι οποίες κάνουν reboot στα αυτάκια των αφελών διασκεδαζόντων. Εννοείται πως από πίσω σε χαμηλότερη ένταση θα παίζει ομιλία της Αλέκας για να περαστούν υποσυνείδητα τα μηνύματα της επανάστασης....

Φυσικά, το βασικό ερώτημα που χρήζει απάντησης (κάποτε διάβαζα Βήμα, φαίνεται ε;) είναι κατά πόσο χωράνε συναισθηματισμοί για το που θα μείνει κανείς. Γιατί εντάξει να νιώθει κανείς άνετα και ωραία, αλλά άμα είναι να αποχαυνώνεις τον εαυτό σου και να τον υποβιβάζεις σε χαμηλόμισθο δουλοπάροικο κρετίνων γιατί σου έχει λείψει η μάνα πατρίδα, ε τότε συγγνώμη, αλλά μαλακία. Και άμα μάλιστα αγαπάς τη μάνα πατρίδα, για τα σουβλάκια, τον ήλιο και τις παραλίες, τότε καλυτερα μετανάστης και επιστροφή μόνο για διακοπές. Το θέμα είναι να γουστάρεις αυτόν τον υπέροχο τόπο για την στενόμυαλη παρεξήγηση που δημιουργήθηκε γύρω από τις πρόβες (επιπλέον λιιινξ 1 2 3) του Α.Τ. Ομόνοιας του νέου υπαρξιακού έργου που ανεβάζει με τον γενικό τίτλο ‘Είμαι μαλάκας’. Πρέπει να λατρεύεις τον τόπο σου που το 25% του χρόνου διακυβέρνησης αναλώνεται στη προσαρμογή, το άλλο 25% στην προεκλογική περίοδο και το υπόλοιπο 50% στην αρπαγή. Οφείλεις να προσκυνάς και να φιλάς (μη σου πω και να φυλάς.....) το ιερό χώμα της χώρας σου επειδή εδώ ο σταρχιδισμός είναι συνταγή επιτυχίας και δείγμα αξιοπρέπειας. Κάθε φορά που ξυπνάς, πρέπει να χαμογελάς γιατί θα ξέρεις πως μονάχα σε ετούτο το τόπο ο δημοσιοκάφρος είναι πιο σημαντικός από την είδηση, και γιατί το πιο επιτυχημένο δισκάκι αυτό το καιρό είναι του Je t’ aime.

Προς αποφυγή παρεξηγήσεων, τα παραπάνω δεν είναι ούτε αστεία, ούτε γκρίνια. Μιλάω σοβαρά όταν λέω πως πρέπει να αγαπάμε την Ψωροκόσταινα για όλα αυτά. Άλλωστε δεν αγαπάμε κάποιον για τα προτερηματά του, αλλά για τις αδυναμίες του. Σωστός ο μάγκας;

Η διπλωματική μπορεί και να παίρνει μερικές ανάσες, φιλιά της ζωής, ηλεκτροσόκ κι εγώ δεν ξέρω και τι άλλο άμα τη αφίξη δύο σχετικών βιβλίων. Τώρα για πόσες μέρες θα δικαιολογήσω τον εαυτό μου πως ‘διπλωματίζομαι’ διαβάζοντας, ενώ πρέπει κανονικά να καταπιώ τα βιβλία και να αρχίσω να γράφω και λίγο κώδικα, δεν ξέρω. Η αλήθεια είναι πως το θέμα το οποίο ο ίδιος σκέφτηκα και επέλεξα μου είναι το ίδιο ενδιαφέρον όσο και οι καλλιτεχνικές ανησυχίες του Vanilla Ice.

Τελικά η πολιτική, οι πατρίδες, οι καμπύλες NURBS, ο κάθε παλαβιάρης που έρχεται στο ξενοδοχείο δεν μου πάνε, ενώ ακόμα και τη μουσικούλα την είχα ξεχάσει (ακόμα να ακούσω ‘Το χρώμα της ημέρας’ της θεάς Τσανακλίδου και του Δέλτα που έχω αγοράσει εδώ και 2 μήνες). Ευτυχώς προέκυψε το πάρτυ και κάτι κάνουμε. Αλλά πρόσφατα, που έφτιαξα το καινούριο layout για αυτό το παρακμιακό blog (ακόμα να κράξω την έννοια του social networking ε;) και ‘τραβούσα’ φωτογραφίες από τα πρώτα posts για να φτιάξω το banner θυμήθηκα πως ανάμεσα στις πολλές μαλακίες που έβαζα, είχα γράψει πως δεν ήξερα για πόσο καιρό θα ασχολιόμουν με αυτό το συγγραφικό εμετό. Τελικά το ψώνιο να (προσπαθώ να) σχηματίζω έννοιες, ερωτήματα και ελάχιστες φορές συμπεράσματα κράτησε για πολύ καιρό και ετούτο το post είναι το 100οστό (κερδίζω κάτι άραγε;;;). Και όλα αυτά ξεκινήσαν από τη λόξα μου για τις ταινίες, από τις χειρότερες μέχρι τις καλύτερες.

Βέβαια στη πορεία οι περισσότερες λέξεις αναλώθηκαν σε κούφιο σχολιασμό και ακόμα πιο τζούφιο σαρκασμό κυρίως γύρω από πράματα τα οποία πολύ απλά μου τη σπάγανε. Δυστυχώς (κυριολεκτώ) δεν είμαι και πολύ της θετικής ενέργειας, αλλά τελικά αυτά τα 100 posts αποδεικνύουν πως δεν είμαι από τους ανθρώπους που θα καθίσει να κάνει ή να γράψει κάτι ουσιαστικό. Βλέπετε εμένα δεν με κακόμαθε μονάχα η Λόντρα, αλλά και άλλες περιστάσεις. Και κάπου εδώ, κρατώντας μονάχα τη λόξα μου για τις ταινίες από τους τελευταίους 10 μήνες, θα τελειώσω.

***

Υ.Γ. 1 Αλλάζοντας ύφος, τίθεται σύντομος διαγωνισμός. Ποιός βάζει το περισσότερο make-up:

Α. O Robert Smith των Cure

B. Η βασίλισσα Ελλισάβετ

Γ. Ο Νίκος Ευαγγελάτος – Εισαγγελάτος

Δ. Η Ζωζώ Σαμπουτζάκη

Οι απαντήσεις πρέπει να είναι τεκμηριωμένες. Ο νικητής (επιλεγμένος από εμένα με καθαρά ελληνικά αξιοκρατικά κριτήρια στο πνεύμα των δικών μας παιδιών) κερδίζει ένα γρουσούζικο κασκώλ της εθνικής εμποτισμένο με τον ιδρώτα μου.

Υ.Γ. 2 Εκτιμώντας βαθύτατα τις εισηγήσεις των φίλων μου για το επόμενο βιβλίο που θα διάβαζα, τις αγνόησα πλήρως και πήρα το ‘Η αγάπη άργησε μια μέρα’ της Λιλής Ζωγράφου. Εχώ αγωνία να δω άμα φταίγανε τα φέρρυ μπόουτ.

Βοηθάτε ρε κουφάλες!!!

Αν και ήθελα σε κάποιο ανύποπτο χρόνο να γράψω για το καμμένο social networking framework που υπάρχει και επεκτείνεται στο inter-δίκτυο (blogging, high5, facebook, myspace, mymsnspace κλπ. κλπ. ), αντιθέτως θα επικαλεστώ θείες και ανίερες δυνάμεις να με βοηθήσουν σε αυτή την όχι τόσο δύσκολη στιγμή.

Ρίχνοντας όλο μου το βάρος της συγγραφικής μου ανικανότητας στο να καταστώ πιο σαφής, επιζητώ – μάλλον όχι, εκλιπαρώ γονυπετής – τη βοήθεια φίλων και γνωστών, αλλά και αγνώστων, στη προσπάθειά μου να αποκαταστήσω τις σχέσεις μου με τη λογοτενία. Και για να γίνω ακόμα πιο συγκεκριμένος:

Δέχομαι προτάσεις για το επόμενο βιβλίο που θα διαβάσω.

Βλέπετε, στη παρούσα φάση, να είναι καλά το καταπληκτικό μου λαϊφ-στάιλ μου, εγώ και η λογοτεχνία δεν πολυ-μιλιόμαστε. Το τελευταίο που διάβασα (καλά εντάξει, χρωστάω το τελευταίο κεφάλαιο) είναι αυτό του Κουμανταρέα, το οποίο το έχω χιλιοαναφέρει, ‘Η Γυναίκα που Πετάει’. Επίσης τις τελευταίες μέρες διαβάζω μια παπαρία για το νταβάριτς Marx η οποία εντός 10 σελίδων κατάφερε και έγινε και βαρετή και πολύ φιλοσοφημένη. Ακόμη, οφείλω να αναφέρω, προς ολοκλήρωση του ψυχολογικού μου προφίλ, πως το μονοαδικό βιβλίο το οποίο έχω παρατήσει οικειοθελώς είναι το The Dracula (γύρω γύρω όλοι και στη μέση μια βαρετή υπερ-περιγραφική γλώσσα), ενώ πρέπει να είμαι από τους λίγους ανθρώπους παγκοσμίως που έχει διαβάσει τόσο πολύ Philipp K. Dick.

Τελειώνοντας θα ήθελα να σας παρακαλέσω να μου κάνετε σοβαρές προτάσεις. Αναζητώ ένα αξιόλογο λογοτεχνικό πόνημα και όχι κάτι για να περνάει η ώρα, ενώ οτιδήποτε πολύ αστείο ή δήθεν φιλοσοφημένο (με λένε Paulo Coelho και κονομάω χοντρά από το ψώνιο των Ευρωπαίων) απορρίπονται επί τόπου. Επίσης άμα η εν λόγω πρότασή σας έχει γυρισθεί σε σειρά απορρίπτεται άμεσα. Για ταινία δεν έχουμε πρόβλημα. Επιπλέον, απορρίπονται μαπέ θρίλερ και βιβλία μυστηρίου, αυτοβιογραφίες και ιστορικά. Τέλος (ε μα! το έχω γαμήσει σήμερα με τους συνδέσμους!!), άμα προτείνετε κάτι από την ελληνική λογοτεχνία, πολύ προσοχή, διότι πολλούς συγγραφείς έχουμε, εκ των οποίων όμως πολλοί λίγοι αξίζουν (τον πολύτιμό μου χρόνο).

Για αυτό παιδάκια........ βοηθάτε!!!!

Υ.Γ. Πιστεύω ακράδαντα στη λογοτεχνίκη σας κρίση και γούστο, και για αυτό σας ευχαριστώ από τα βάθη της ψυχής μου που βρήκατε αυτό το ελάχιστο νοήμα στη ζωή σας, στο να ασχολειθείτε με το ζητημά μου. Είστε αστέρια!!!

This is Zlad

http://www.molvania.com/video_medium_2.html

1η Ιουνίου 2007

http://fakellaki.blogspot.com/