aircooled says:
Θα σας εκμεταλλευτώ και σαν αντάλλαγμα θα προσφέρω το για πολλά χρόνια αγύμναστο πλήν λάγνο κορμί μου. Στην αρχή θα περάσουμε καλά και το πρόσωπο σας θα κάνει περίπου εκατό νέες ρυτίδες από το συνεχές σας χαμόγελο, αλλά σύντομα οι αφελείς εντυπώσεις που έχετε για το προσωπό μου, τεχνηέντως κατασκευασμένες από τους σπιούνους μου, θα καταρρεύσουν σαν το ασφαλιστικό, αφού έχω πρόβλημα δέσμευσης και μικρός άκουγα Καραΐνδρου. Τότε θα κάνετε περίπου χίλιες νέες ρυτίδες από τους μορφασμούς οργής που θα έχετε υιοθετήσει. Σας ανέφερα πως είμαι παιδί χωρισμένων γονιών; Βασικά είμαι το άτομο που θα αγαπάτε να μισείτε στο εγγύς μέλλον.
Ένα (1) ημερολόγιο του Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου της Χρυσοσπηλιώτισσης
Κατόπιν συνεχών μου τηλεφωνημάτων τις επόμενες μέρες, και χάρη στην ειλικρίνεια ορισμένων (λίγων δυστυχώς) εκ των εκπροσώπων με τους οποίους μίλησα και οι οποίοι είχαν και άμεση επικοινωνία με το τμήμα των ραντεβού (κατά τα λεγόμενά τους τουλάχιστον), κατάφερα να ανακαλύψω πως τελικά η ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ είχε όντως προνοήσει και είχε στείλει ξανά αίτημα στον ΟΤΕ στις 19/11 (το οποίο απαντήθηκε στις 21/11 με τον ίδιο ακριβώς τρόπο), και πως η δική μου υπόθεση έχει ανατεθεί σε εξωτερικούς συνεργάτες της ΧΧΧΧΧΧΧΧΧΧ, από τους οποίους η τεχνική υποστήριξη και το τμήμα των ραντεβού δεν έχουν τη δυνατότητα να γνωρίζουν τους χρόνους εξυπηρέτησης.
Γιατί συστηματική; Διότι μερικές δεκάδες ώρες νωρίτερα, ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου κ. Σανιδάς (ο ίδιος που προσπάθησε να δημιουργήσει νομικό κώλλυμα με την έκθεση Ζορμπά για το σκάνδαλο των ομολόγων), παρόλο που η απόφαση του Συμβουλίου Επικρατείας εκρρεμεί και την προϊστορία των δύο προστίμων της ανεξάρτητης Αρχής Προσωπικών Δεδομένων, εισηγείται τη χρήση καμερών για τη παρακουλούθηση πορειών ώστε η συλλογή αποδεικτικών στοιχείων έκνομων ενεργειών να είναι ευκολότερη και πιο αποτελεσματική. Σε γενικές γραμμές, μια τέτοια ενέργεια είναι θετική αφού το αστυνομικό έργο είναι απαραίτητο και σημαντικό. Δυστυχώς όμως λείπουν οι απαραίτητες προϋποθέσεις για την εφαρμογή και την αποδοχή ενός τέτοιου εγχειρήματος, όπως η συνταγματική νομιμότητα για το συγκεκριμένο ζήτημα, καθώς και η δημοκρατική ωριμότητα της αστυνομίας, η οποία σαφώς απουσιάζει με τις 'γλάστρες', τα 'πράσινα παπούτσια' και τα video με τις σφαλιάρες να ρίχνουν έντονη σκιά στη πρόσφατη ιστορία της υποθάλπωντας την αξιοπιστία της. Φυσιολογικά, αυτή η αναξιοπιστία και έλλειψη εμπιστοσύνης προς τους θεσμούς και τις αρχές υπάρχει και εκτός των κύκλων ης αστυνομίας, προϊόντα φαινομένων και γεγονότων όπως οι θερινές πυρκαγιές, το πραδικαστικό κύκλωμα, οι αντιλαϊκές οικονομικές πολιτικές, η διαπλοκή των ΜΜΕ, το καθεστώς ατιμωρησίας των μεγάλων συμφερόντων και η διακριτική μεταχείριση πολιτών και επιχειρήσεων.
However, what I would like to point out is the paradoxical incosistency between the greatest invention since the slinky (the internet, not menthol cigarettes...) and the notion of death as far as focus and mere occurence are concerned. Sure you do get the occasional death registrar or the 'in memory of' site or blog, but death is not very much mentioned and dealt with on and over the internet as it is in real life. I am not of course referring to stupid people arranging suicide packs over obscure IRC channels, but rather to what happens to the content (especially personal rather than let's say a corporate database) after the content makers die. The reason behind this is of course obvious and attributed to the relative short history of the web and more particular of the web 2.0, where the median age of the content creators is probably half the median age of the whole bloody population, a statistical figure heavily endorsed by fifteen year olds singing up for social networks more often than they gets zits. In other words, most of us fuckers projecting ourselves on the internet have still a long way before nature takes it course and pulls the shut down lever on our egotistical brains. Consequently no-one has looked into the matter.
The major difficulty that arises in handling such material is that it is actually ... immaterial! Everything we pass on after we pass on is in material form in one way or another (money, land, dirty underwear, cheap chinese pottery), apart of course from names and honory titles. Naturally, there are other immaterial notions that can be included in a will, like a poem or something cheap and posy like that, but still, it will not be the words that are left, but a piece of paper holding their material projection (this philosophical sentence just seriously kicked ass). So, to put it bluntly, we do not have much experience in how to handle with immaterial content, since it either lies in the form of a hard drive that can hold a ludicrous array of diverse formats in extremely small size but in exterior form says nothing of its content (unless it is labelled 'Naughty, Very Naughty'), or even worse in the form of hundreds of remote servers. Not that easy to make that chest of valuables, is it now?
Handling the net content should not be as bad. Basically all you need is a service hosting all your usernames and passwords you have for every other net (or not) service you used to have (you are dead, remember?). After it receives (in one way or another) the devastating news it sobs for about three picoseconds, then scourges the net and retrieves all the content you wanted to bequeath to the fools you loved, and at the same terminates the services in one quick quantum leap. Of course this means that thousands of sites and services will have to incorporate a functional plugin between your 'Digital Will' service and their databases, and it has to be done seamlessly, safely and universally. The last thing you want while your ashes pollute the beards of your friends Big Lebowski style, is to have Redmond's mydeathspace.com conflicting with Google's Documents or facebook failing to comply with your whims once again (and thus trivially amuse you even when you have lost that ability). I guess there would be the need for a new scripting language, something like Java, only called Lava or something like that, and with less updates.
Αχ Cate μου, από που να αρχίσω και από που να τελειώσω. Ως συνήθως από την αρχή και το τέλος, αφού η περιορισμένη φαντασία μου δεν μου επιτρέπει και πολλά παραπάνω. Ξεκίνησα λοιπόν που λές το απόγευμα του Σαββάτου - να μη ήταν οχτώ παρά; - με ένα μισοτελειωμένο κινητό το οποίο όποτε ήθελε έσβηνε και σχεδόν ποτέ δεν είχε σήμα, και έπρεπε να κάνω μανούρες για να στείλω ή να λάβω έστω ένα μήνυμα. Πρώτο χτύπημα στο ξεροκούτελο, τα δεκαπεντάχρονα και τα δεκατετράχρονα στο πρώτο μισό της διαδρομής. Πάνε οι εποχές που έβγαιναν τα δεκαεξάχρονα, αυτά θεωρούνται πλεόν σκατόγεροι. Αναμένοντας που λες το πιο θορυβώδες μετρό της Ευρώπης στον Άγιο Δημήτριο (μεγάλη η χάρη του by the way) έβλεπα δεξά ζερβά τα ασπρόμαυρα καρώ καλσόν και τις οριζόντιες ρίγες να γίνοται αίφνης της μόδας ξανά, όπως φυσικά και οι απίστευτα μελετημένες κουπ των διαφόρων ατομιδίων. Πάνε οι εποχές που έπαιρνες λίγο κερί σαν τον οικοδόμο, έκανες κάτι brownian κινήσεις στην αχυροκεφαλή σου και γινόσουν η πιο trendy μούρη στο Καβούρι. Τώρα τα πράματα είναι πολύ πιο προχωρημένα και σύνθετα (πολιτικά επίκαιρος όρος), με κολάν που κολακεύουν τους κώλους (αλλά όχι κώλους που να κολακεύουν τα κολάν....), φουτεράκια αλλά Freddy Grouger, τσάντες με κάτι γιαπωνεζάκια καρτούν από το Star, μασκάρες που θα ντρόπιαζαν και τον Robert Smtih, και από παπούτσι, ότι τραβά η όρεξή σου. Εκτός αυτού, εξαιτίας του αφαιρετισμού και του ελιτισμόυ τους δεν ξέρεις τι ακόυνε. Παλιά κόζαρες τις κονκάρδες και τις στάμπες που είχε ο άλλος/άλλη και ήξερες τι να μην ακούς για να μην είσαι σκατογελοίος. Μμμμ, μάλιστα έχεις Offspring, Blink 182, οκέυ, είσαι ποζεράς φλώρος, άντε γειά, δεν αντιγράφω το σκατοστυλάκι σου. Αλλά τώρα, είναι και αυτή η πουτάνα η μυωπία, και δεν βλέπω. και έτσι δεν ξέρω τι ακούνε τα τσογλάνια. Λες να ακούνε Interpol και Stereophonics, ή μήπως είναι κρυφοί θαυμαστές του Παύλου Παυλίδη; Αλλά το χειρότερο με αυτά τα τσογλανάκια , είναι όπως και τότε τα πολύ παλιά χρόνια, τα σκατό-gothόνια, οι κουφαλογκοθάδες οι παρθένες ερωμένες του σκότους. Καλά ρε πούστη μου, δεν τους είχε καθαρίσει όλους η Τερέζα, που τα κάνει όλα τέζα, μετά την συναυλία των HIM (εκσπερματώνω τώρα μιλάμε...) το 2005 (ή 2004, χέστηκε η φοράδα στο αλώνι). Σαν τα μανιτάρια ξεφυτρώνουν αυτά τα εξαγριωμένα νιάτα, και ανυσηχώ τρομερά, γιατί κάποτε ήμουνα αντί και ήμουν retro, μετά έγινα τρέντυς indys, αλλά τώρα συνειδητοποιώ πως έχω εξελιχθεί με απίστευτο ρυθμό σε άσχετο πουρό. Φτού ρε πούστη. Σκατά, γέρασα κιόλας.
Η βραδιά συνεχίζεται ακόμα χειρότερα με κάτι πουτάνακια και κάτι άφωνους (΄σπιούνους' όπως τους χαρακτήρισα) στη σκηνή μέχρι να παρουσιαστούνε στη (τεχνολογικά προχωρημένη) σκηνή οι τρεις φίρμες, ο Kourkou Kourkou Κατρουλής, η Έλλη 'βυζούμπες' (κατά τον προσκυνητή του Saras) Κοκκίνου, και μια σταφίδα, μια πρώην κυρία Φουστάνου. Το πρόγραμμα είναι μονότονο, προβλέψιμο, ο ήχος βασανιστικά άθλιος και τα ξηροκάρπια κάτω του μετρίου. Όσο περνάει η ώρα, εγώ βυθίζομαι σε μια κατατονική θλίψη με μερικές αναλαμπές καφρίλας, ενώ τριγύρω μου βλέπω κόσμο και κοσμάκι που όλο και διασκεδάζει περισσότερο, χωρίς φυσικά να καταλαβαίνω το γιατί και πως. Για αρκετά λεπτά αναρωτιέμαι πως ένα μπουκάλι whisky σε αυτό το κωλομέρος στοιχίζει όσο περίπου οχτώ χοροί σε ένα στριπτιτζάδικο και συνθλίβομαι ακόμα περισσότερο. Υπάρχουν στιγμές μέσα μου που άλλοτε βρίζω τους πελάτες, και άλλοτε που λυπάμαι τους περίπου δώδεκα session μουσικούς (ειδικά τους τρομπονο-τρομπετίστες που ούτε ακούγονται) της ορχήστρας και τους άπειρους και άποιρους κακομοίρηδες σερβιτόρους που βγάζουνε το ταλαιπωρημένο νυχτοκάματο. Βέβαια όταν αργότερα παρουσιάζεται μια κοπελίτσα και μας παρουσιάζει κάτι φωτογραφίες της παρέας μας σε ένα φάκελο του μαγαζιού που ένας άσχετος τυπάς είχε τραβήξει πριν λίγη ώρα, και μας τις πουλάει, τότε απλά συφιλιάζομαι και βρίζω τόσο τους καταστηματάρχες όσο περίπου και τα χίλια κορόϊδα, παύλα μαλάκες, που είχαν μαζωχτεί στο σκατομάγαζο αυτή τη βραδιά. Από εδώ και στο εξής μάγκες μου, άμα το μέρος χωράει πάνω από 150, ΜΑΚΡΙΑ, γαμώ τα καφριλομπουζούκια μου, γαμώ!
Καταργήστε όλες τις ατελείωτες λίστες με τα πιθανά και απίθανα δώρα, σταματήστε να κάνετε ντροπιαστικά ψυχoλογικά προφίλ των φίλων σας, πατήστε το X στο illustrator και σβήστε από τον υπολογιστή σας τα άπειρα φανελοσχεδιάκια που έχετε φτιάξει, μην τολμήσετε και ξαναγοράσετε αυτές τις κινέζικες μπούρδες με τα φωτάκια από τους πλανόδιους, διαγράψτε από τη μνήμη σας που είναι το The Mall, συνειδηποιήστε επιτέλους πως οι κούκλες διάσημων και μή προσωπικότήτων δεν είναι πλέον cool, προς Βύντρα και Cate Blanchett, πετάξτε από το μπαλκόνι σας το δήθεν κουλτουριάρικο φωτογραφικό album με το υπερβολικά ξηρό και βρώμικο χαρτί, επιστρέψτε επειγόντως στον Ελευθερουδάκη το βιβλίο με τους 100 πιο συνταρακτικούς καταράκτες του κόσμου, λιώστε το τρίμετρο με άρωμα αγριοκέρασο και βανίλια κερί πάνω στο σώμα κάποιου δύσμοιρου shaolin, μην διανοηθείτε καν να πάρετε ηλεκτρονικά παιχνίδια ή παπούτσια ή οτιδήποτε είναι κοντά στα ταμεία του ΙΚΕΑ, και πάνω από όλα αφήστε τη δυσπιστία σας να κλαίει ορφανή στα παγκάκια της Αθηνάς δίπλα σε μπεκρήδες ψηφοφόρους του Μάνου που προσμένουν την ανατολή του ηλίου για να γυρίσουν ευτυχισμένοι στις πολυεθνικές τους.
Μετά από αναρίθμητα χρόνια μελέτης σε κρυφά ερευνητικά κέντρα στην Ιαπωνία, τις ΗΠΑ και τον Λυκαβηττό, κορυφαία επιστημονικά μυαλά ανακάλυψαν τη συνταρακτική αλήθεια που κρύβεται πίσω από τη κλιματική αλλαγή. Συγκεκριμένα, κατάφεραν και προσδιόρισαν ως αποκλειστική πηγή των περιβαλλοντικών καταστροφών, της ενεργειακής κρίσης, της υποβάθμισης του βιοτικού επιπέδου, της άμυνας του Παναθηναϊκού και της φωνής του Νταλάρα μια τεράστια, αν όχι την πιο μαζική, ομάδα ατόμων στον πλανήτη, τους αυνανιστές. Κι όμως, μην σοκάρεστε και μην ξαφνιάζετε. 'Ολες οι σχετικές έρευνες καταλήγουν στο συμπέρασμα πως το θαύμα της ζωής, του σφρυγιλού δέρματος και των κοκκινισμένων ματιών, το σπέρμα, είναι συγχρόνως καταστροφικό για το φυσικό περιβάλλον, και ιδιαίτερα για το χώμα και τα φυτά. Χαρακτηριστικά ένας Λιθουανός ερευνητής, ο οποίος πρόσφατα έκδοσε την ποιητική συλλογή 'I Wish A Thousand Shards Of Glass Would Pierce My Paper Body So Then The Dirty Sanchez Crew Would Laugh Their Lungs Out', δήλωσε συγκλονισμένος από το θεϊκό δίπολο δημιουργίας και καταστροφής το οποίο χαρακτηρίζει το άσπρο υγρό.
Ας υποθέσουμε τώρα κάτι τελείως διαφορετικό, πως αντί για 4 λεπτά είχαμε 24 ώρες, δεν έχουμε στο πλάι μας κάποιον και είμαστε μονάχοι με τις σκέψεις μας. Και όπως συμβαίνει φυσιολογικά σε αυτές τις περιπτώσεις θα πρέπει να αναλογισθούμε, να κοιτάξουμε στο παρελθόν μας και να δούμε τι πήγε στραβά. Ακούγεται αρκετά νοσηρό και καταστροφολογικό, έτσι δεν είναι; Αλλά είναι και επίκαιρο βέβαια, αφού ο πιο σεβαστός των καταστροφολόγων τιμήθηκε με το Νόμπελ Ειρήνης μόλις πριν από λίγες μέρες. Άλλοι δικαίως θα τον επαινέσουν ως σημαντικό παράγοντα στη δημόσια ενημέρωση και κουβέντα για το περιβάλλον. Όμως στη πραγματικότητα, η αλήθεια, όποια κι αν είναι αυτή, δεν έχει και μεγάλη σημασία. Όταν ψάχνεις τη δύση, άσκοπα κοιτάς την ανατολή.
Ένα αρκετά ενδιαφέρον ερώτημα το οποίο τέθηκε ανεπαίσθητα στο διάλογο για το blog action day ήταν η αντίθεση μεταξύ του συλλογικού και του ατομικού, και φυσικά αυτό που τα ενώνει, δηλαδή η σύνθεση. Ίσως η βασικότερη ελευθερία που απολαμβάνουμε πέρα από αυτή των φυσικών ενστίκτων μας, είναι αυτή της ελεύθερης βούλησης. Όπως κάθε άλλη, έτσι κι αυτή συνεπάγεται ευθύνες, και μάλιστα τις σπουδαιότερες αφού κάθε μας ενέργεια, κάθε μας πράξη, ακόμα και κάθε μας σκέψη εξαρτώνται από αυτή. Δεν είναι ούτε υπερφίαλο, ούτε χαζό, αλλά ο άνθρωπος είναι προικισμένος με την ικανότητα να πραγματοποιεί επιτεύματα μεγαλύτερα από τον ίδιο, μια ικανότητα η οποία αυξάνει εκθετικά όταν προκύπτει η συλλογική σύνθεση. Πολλά από αυτά τα ανδραγαθήματα είναι αποτυχίες έτοιμες να φανερωθούν, άλλα είναι καταστροφικά εκ γεννέσεως, κι άλλα είναι απλώς ικανοποιητικά, όμως όπως και να έχει, όλοι μας έχουμε αυτή τη δυνατότητα, άλλοι περισσότερο κι άλλοι λιγότερο. Και το πιο συγκλονιστικό από όλα είναι πως οι επιλογές μας διαφέρουν και ποικίλλουν, άλλες φορές συγκλίνουν κι άλλες φορές ακόμη συγκρούονται, με αυτή τη παλλέτα καταστάσεων, διαδικασιών, συναισθημάτων και αλλαγών να υπερβαίνει τα όρια της κατανόησης μας.
Τις προάλλες ήμαστε μια παρέα εδώ και ως συνήθως υπήρχαν κάποιοι που ντρεπόντουσαν και δεν ήθελαν να φωτογραφηθούν, ή αλλιώς να είναι άλλη μια θολή εικόνα στις φωτογραφίες που τραβώ. Προσωπικά δεν πτοούμαι, γιατί γνωρίζω πολύ καλά πως σε κανά δύο αιώνες η τεχνική μου θα αναγνωρισθεί ως avant guarde και σαφώς αντιπροσωπευτική της γενιάς μου. Το μόνο πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι που φωτογραφίζω είναι σαν εκείνα τα γιαπωνέζικα αρκουδάκια που παίζουν drums και εμφανίζονται μονάχα σε ταινίες τρόμου - τα χέρια τους τεντώνονται αυτόματα και οι παλάμες τους ανοίγονται να καλύψουν το πιο πολύπλοκο τοπολογικά μέρος της ανθρώπινης ανατομίας, το πρόσωπο τους. Τώρα που το καλοσκέφτομαι θα το λανσάρω σαν μόδα, να φωτογραφίζω παλάμες μανιωδώς προσκολλημένες σε φοβισμένά μουτράκια, θα είναι τρέλλα! Ευχαριστώ, ευχαριστώ. Πέρα από τη πλάκα όμως, τη ξέρω καλά αυτή τη ντροπή, γιατί την είχα κι εγώ κάποτε.
Νιώθω λίγο άβολα όμως, γιατί βγήκαν διάφοροι και με κατηγορούν πως είμαι δήθεν ανιστόρητος και ισοπεδωτικός, και δήθεν αυτά που λέω δεν διέεπονται από το διαλλακτικό πνεύμα της διπλωματίας. Και εγώ τι είπα δηλαδή, σιγά το πράμα. Πως ο Alexander the (what is so fucking) great (about him?) ήταν σφάχτης και νεποτιστής, και δεν διέδωσε τα δημοκρατικά ιδεώδη στην αναιμική του αυτοκρατορία. Κάτι σαν τon George Bush ρε παιδί μου. Αλλά πολύ κούραση σου λέω αγαπητό μου ημερολόγιο αυτοί οι πούστηδες οι Βαλκάνιοι, τόσο μάλιστα που αναπολώ the good old days που ρίχναμε τις βόμβες στα γαμώσπιτά τους. Τι αγαπητό μου diary; That was another country? Whatever αγαπητό μου ημερολόγιο, εγώ θυμάμαι τότε που ο Xavier Solana αράδιαζε τις μπούρδες περί collateral damage και βγαίνανε οι Σέρβοι με τους black&white κύκλους, όμορφες εποχές. Αλλά τίποτα αυτοί οι πούστηδες, pardon my French!!! Εμείς τους θέλουμε στη στοργική και τρυφερή αγκαλιά του ΝΑΤΟ και αυτοί αλληλοτσακώνονται σαν τους nigga's in the hood. Είπαμε divide and conquer, Panx Americana και τα λοιπά, αλλά όχι και έτσι ρε παιδί μου. Ειδικά αυτοί οι κάφροι οι γραικοί, που μου το παίζουν και ευρωπαίοι, δεν μπήκαν καν στο κόπο να λύσουν το θέμα την εποχή που ακόμα η Δήμητρα Παπαδοπούλου έγραφε επεισόδια για τους Απαράδεκτους. Αντιθέτως βγαίνανε στους δρόμους και κάνανε συλλαλητήρια και τώρα τα λούζομαι εγώ, γαμώ το Σαμαρά μου, γαμώ!| 1 | 2 | 3 | |||
| 4 | 5 | 6 | |||
| 7 | 8 | 9 | |||
| 10 | 11 | 12 | |||
| 13 | 14 | 15 | |||
| 16 | 17 | 18 | |||
| 19 | 20 | 21 | |||
| 22 | 23 | 24 | |||
| 25 | 26 | 27 | |||
| 28 | 29 | La Zona | 30 | ||
| 31 | 32 | 33 | |||
| 34 | 35 | | |
Ξέρω μερικούς κακαντρεχείς που θα με αφορίσουν στο πυρ το εξώτερο επειδή βάζω το ντοκυμαντέρ για το Joe Strummer πιο χαμηλά από το Ζοο, αλλά είναι σαφές πως οποιαδήποτε λίστα (αμάν με αυτή τη μανία.... μηδέν πολιτισμός!) δεν λέει τίποτα για τις ενδιάμεσες καταχωρήσεις της, παρά μονάχα για τη πρώτη και τη τελευταία. Τo πιο συναρπαστικό όμως είναι, πως ανατρέχοντας στο ατελείωτο πρόγραμμα του London Film Festival σε μια καταδικασμένη προσπάθεια να προτείνω μερικές ταινίες σε δύο οικονομικές και κοιννωικές μετανάστριες (το ξέρω, η ζωή μου είναι τραγική), το The Voyeurs αναφέρεται 'Master filmmaker Buddhadeb Dasgupta produces his most comic film so far'. Άξια προσοχής η σημειολογία, αφού η προτασούλα δεν υπαινίσεται πως η ταίνια είναι κωμωδία (που δεν είναι, ειδάλλως ο Groucho Marx και ο Buster Keaton δεν θα είχαν γεννηθεί ποτέ), ούτε πως είναι κορυφαία (που φυσικά και δεν είναι) . Μια πιο ειλικρινής και αποσαφηνιστική version θα ήταν το 'Semi-master, definitely overated filmaker Buddhadeb Dasgupta, bored out of his teeth, produces his worst movie so far, challenging your cultural tolerance'. Κάφρος. Εννοείται. Τέλος πάντων, προσωπικά δεν διακρίνω μεγάλες εκπλήξεις (δεν είναι φοβερό να σχολιάζεις τον εαυτό σου;), με εξαίρεση ίσως το Du Levande, το οποίο φαντάζει αδικημένο στην 6η θέση (ούτε μετάλλιο δεν παίρνει...). Βέβαια, αφήνοντας κατά μέρος τις ταινίες που είδα, πάντα μα πάντα υπάρχουν μερικές που ήθελα, ή εκ των υστέρων θέλω να δω, αλλά ποτέ δεν καταφέρα να δω σε ένα φεστιβάλ, εξαιτίας απρόσμενων καταστάσεων, διαβολικών συμπτώσεων και παραδεισένιων περιορισμών. Φέτος, αυτές ήταν το Naissance des Pieuvres, Slice, The Waitress, The Band's Visit (κι ας με ξενίζουν τέτοιες τεχνητές σεναριακές υποθέσεις....), το Sigur Ross: Heima (γαμώ τα sold-out μου μέσα, γιατί Λουκά μου διαλύθηκαν οι Godspeed You Black Emperor, ε; γιατί;) και φυσικά το Supervixens, για το οποίο ακόμα περιμένω ανεξάρτητο και αντικειμενικότατο review από τον γνωστό άγνωστο προσκυνητή του Γιασικεβίτσιους....
Υ.Γ. Το post διαβάζεται καλύτερα ακούγωντας το 'Brandeburg' από τους Beirut. Τουλάχιστον έτσι κάνετε και κάτι χρήσιμο.