Τι να σου λέω τώρα...

Κάποτε προσπαθούσα να βρω παραστατικούς τρόπους για να εξηγήσω σε φίλους και γνωστούς μου πως είναι να ζεις σε μια γειτονιά που είναι περικυκλωμένη και ενίοτε κατειλημμένη από δυνάμεις καταστολής και εξουσίας. Τους ρωτούσα που έμεναν, τους ζητούσα να μου πούνε γωνίες και πλατείες, διάφορα σημεία γνωστά, καφετέριες, μπαρ. Μετά τους καλούσα να φανταστούν δίπλα από τα περίπτερα που μικροί αγόραζαν τσίχλες και τώρα τσιγάρα, μπροστά από τους φούρνους που τσιμπάνε κανά τσουρέκι, και έξω από τα στέκια που κάθονται με τους φίλους τους να υπάρχουν κλούβες, άντρες με χακί και ημιαυτόματα στο χέρι, κλίκες τραμπούκων με αλεξίσφαιρα και ύφος κανιβαλιστικό πίσω από τη προστασία της αντισφυξιογόνας μάσκας, και φυσικά ορδές τρελαμένων μηχανόβιων να εισβάλουν στα πάρκα τους και στις γειτονιές τους βαρώντας τις κόρνες και παίζοντας με τα φώτα τους σαν μεταμοντέρνες τραβεστί βαλκύριες.

Οι περισσότεροι καταλάβαιναν ή ένοιωθαν το αλλοπρόσαλλο της κοινωνικής σκηνογραφίας των Εξαρχείων, αρρωσταίνοντας και νευριάζοντας με την ιδέα της αστυνομικής κηδεμονίας και της μεθοδικής γκετοποίησης της γειτονιάς. Κάποιοι, πιο απλοί στη σκέψη τους ευτυχώς και συνήθως πιο νέοι, αγανακτούσαν και έβριζαν με τον παραλογισμό της πραγματικότητας. Όμως πια, έχω κουραστεί να τα λέω αυτά, να εξηγώ τα ίδια από την αρχή, έχω βαρεθεί να απαντάω στις ίδιες, δικαιολογημένα αφελείς, ερωτήσεις, έχω εξαντλήσει τα αποθέματα παραδειγμάτων και παραβολών, έχω ατονίσει με τις ομοιότητες που έχει το ένα περιστατικό με το άλλο. Άλλωστε πλέον αναζητώ τρόπους να εξηγήσω κάτι άλλο.

Τώρα πια πρέπει να μάθω να εξηγώ πως είναι να έχεις έρθει σε μια πλήρη αναισθητοποίηση και αφασία, και να μην δίνεις καμία σημασία σε όλα τα παραπάνω. Πως είναι να ξυπνάς το πρωί και απλόχερα να πετάς τα δικαιώματά σου στο κάδο με τα σκουπίδια, δίπλα από το κιτρινόλευκο σημάδι του δακρυγόνου. Πως είναι να κάθεσαι με την παρέα σου και να τρέχουνε διμοιρίες από δίπλα σου για να δώσουν συνέχεια στην πιο ηλίθια αστική παράδοση όσο εσύ συνεχίζεις να μιλάς, να γελάς και να μπουρδολογείς. Πως είναι να είσαι αυτό που κάποτε έβριζες και απεχθανόσουνα, πως είναι να είσαι αδιάφορος, χοντρόπετσος και κυνικός, συνηθισμένος και παραδομένος. Άντε τώρα εγώ να εξηγήσω την άρρωστη οκνηρία μου απέναντι στη ίδια την ομηρία μου.

Ο Ναός του Σολομώντα και οι εμποράκοι του

Νοιώθω πως η συλλογική ευφυΐα είναι τελικά ένα ιδεατό δυνατό και πιθανό, μια πιθανότητα που αν και σπάνια τη συναντάμε, υπάρχει, αλλά είναι λίγο δύσκολο να τη διακρίνουμε και να τη προσδιορίσουμε ανά στιγμές. Αυτό ήταν το μόνο ευχάριστο και ελπιδοφόρο που κατάφερα να σκεφτώ ανεβαίνοντας το γαλβανισμένο με καμένα αμάξια οδόστρωμα της Στουρνάρα φεύγοντας από το Πολυτεχνείο, προσπαθώντας με αρκετή επιτυχία να συγκρατήσω την αηδία μου.

Το γνώριμο σκηνικό σε ακόμη μεγαλύτερη υπερβολή. Χιλιάδες εκτάρια δέντρων θυσιασμένα στην πολιτική προπαγάνδα και αφισοκολλημένα σε οποιαδήποτε πιθανή επιφάνεια, με τη ΚΝΕ φυσικά να πρωτοτυπεί και να πρωτοπορεί φλερτάροντας αμήχανα με το ταβάνι όσο δίνει μια νέα διάσταση στην έννοια της πολιτικής ταπετσαρίας. Οι πάγκοι γεμάτοι φυλλάδια, χοντροκομμένα συνθήματα, βιβλία και περιοδικά προς πώληση, τσιγάρα, καφέδες, ψωριασμένους ρομαντισμούς και ιδεολογίες με ημερομηνία λήξης, ενώ ο αέρας από πάνω τους γεμάτος Η1Ν1, κακόγουστα αστεία και αριστερούς αφορισμούς. Περπατώ αποφεύγοντας τους ιπτάμενους Ριζοσπάστες και με αφέλεια προσπαθώ να βρω κάτι ελπιδοφόρα συνθετικό στο λαβύρινθο του περίεργου αυτού πολιτικού παζαριού, αλλά αρκετά ταιριαστά στο χαρακτήρα μου αποτυγχάνω και κοντοστέκομαι στα σκαλιά του κτιρίου Γκίνη. Δεν ανάβω καν τσιγάρο, έχω σαστίσει ξανά, αλλά μόλις φέτος διαπιστώνω με τόση έμφαση το επίτευγμα του ασυνείδητου συνόλου.


Μπροστά μου ένας τρισδιάστατος πολυεπίπεδος καθρέφτης, με πολλές και αιχμηρές ακμές απλώνεται σαν κρυσταλλικά αποθέματα κάποιου παράξενου ιού επιστημονικής φαντασίας. Διαπερνάει τους τοίχους και τα μυαλά όλων, και στις άρρωστες επιφάνειές του αντανακλάται ο ίδιος γεροντοκρατικός καθεστωτικός πολιτικός κόσμος που υποτίθεται πως η νεολαία πρέπει να κριτικάρει και να του αντιτίθεται, το γνώριμο πολιτικό μόρφωμα το οποίο ενοχικά συντηρούμε όλοι μας, οι ίδιοι μισητοί μηχανισμοί, ο βάρβαρος πολιτισμός μας σε συμπυκνωμένη μικρογραφία. Ανησυχία, ταύτιση, ασυνεννοησία και πόρωση λίγες από τις παρενέργειες αυτού του αρρωστημένου πολιτικού παιδομαζώματος το οποίο ξετυλίγεται μπροστά μου.



Αυτό είναι λοιπόν το μεγαλοπρεπές προϊόν της συλλογικής κοινωνικής μας ευφυΐας. Ο πόλεμος των αφισών, τα χαμένα μυαλά, η απομόνωση τόσων ζεστών μυαλών σε πατρικές γυάλες, ιδέες κληροδοτημένες και μια κατάθλιψη στο μέγεθος ενός ιστορικού τετραγώνου.

Καλώς ήρθατε στo πανηγύρι του Πολυτεχνείου.

Life. Bitch is one.

Οι σημαίες των εθνών συμπληρώνουν τη σκηνή της απλωμένης μου ματαιοδοξίας, παραδωμένες στη διεύθυνση της βαρύτητας, άσκοπα φλερτάροντας με ένα αναιμικό απογευματινό αεράκι. Τα ρούχα είναι στεγνά μέρες τώρα, αλλά δεν έχω αρκετές κρεμάστρες. Μικρή η διαφορά, ειδικά τώρα που οι φλεγμονές κάνουν πάρτυ στην πονεμένη μου στοματική κοιλότητα.

Η υπερ-πραγματικότητα που με περιστοιχίζει έχει από καιρό διαβάλει κάθε αισθητήριο, έχει μολύνει κάθε κριτήριο και έχει εξοντώσει προ πολλού την απλότητα και την ειλικρίνεια της άγνοιας μου. Η περίφημη πια ποπ κουλτούρα είναι ναρκωτικό και οι εθισμένοι της με περικυκλώνουν αργοκίνητα σαν κομπάρσους ταινιών ζόμπι που κόπηκαν στο μοντάζ της ταινίας και της ζωής. Ζω σε κόσμους ημιμάθειας και απαλών μητρικών ψεμάτων, βολικών συνηθειών και ληστρικών συμβιβασμών. Για να τα σκέφτομαι αυτά, πρέπει να γερνώ απότομα και η επαναστατικότητα από άλλοθι ενός υπερβολικού εγωισμού γίνεται μια μακρινή, ακόμη και χαριτωμένη ανάμνηση. Το ξέρω καλά, είναι πάντα το ίδιο κόλπο του μυαλού, η προβολή του μέσα στο έξω, η προβολή του εγώ στο εμείς, η αποκάλυψη κοινωνικών συνωμοσιών και η απαρχή μιας αργής και μεθοδικής παράνοιας. Ποτέ ο γιαλός δεν είναι στραβός, πάντα η ματιά η δικιά μου είναι στραβή, επίμονα όπως γέρνω το λαιμό μου ελπίζοντας να δω κάτι λίγο πιο διαφορετικά, με λίγο παραπάνω ενδιαφέρον, κάπως να με συγκινήσει. Τέτοιες ανησυχίες και προβληματισμοί, όπως θα έλεγε κι ένας φίλος μου που μαζεύει ελιές τώρα, είναι μια συνήθεια αστική, το ανοσιούργημα της ελευθερίας των επιλογών και των προτεραιοτήτων, άσκηση πολυτέλειας αλαφροΐσκιωτων.

Είμαι μια φτηνή κόπια αυτού που κάποτε θα μπορούσα να είμαι, ένα άνευρο υποκατάστατο, αλλά αρκετό κουράγιο έδωσα στο χρόνο. Ταυτόχρονα είμαι και το έναστρο όνειρο μιας περασμένης ιδέας, ξεχασμένης στο μέλλον. Έκκεντροι και ομόκεντροι κύκλοι το ίδιο χαραγμένοι στους ίδιους περίπτερους τοίχους του ελαφρά κατηφορικού χαλασμένου τυχοδιωκτικού δρόμου όσο οι ελληνικές σειρές επιμένουν να με χλευάζουν παίζοντας επίμονα το κουδούνι του σπιτιού μου στους τηλεοπτικούς τους οχετούς. Τόσα ψέματα γύρω μας, τηλεόραση, πολιτική, θρησκείες, οργανωμένος αθλητισμός, οικογένεια, η σύμπλευση μεταξύ συνωμοσίας, λογικής και παράνοιας κουράζει σε βαθμό αποκαρδιωτικό, τόσο που η παράδοση ψυχί και πνεύματι αρχίζει να δελεάζει υπερβολικά. Μοιάζει λες και είναι ένα σχέδιο τέλεια οργανωμένο ώστε να εκτιμάμε ακόμη περισσότερο τα λίγα όμορφα γύρω μας, ακριβώς εκείνη τη στιγμή λίγο πριν τρελαθούμε. Το ομολογώ, είναι αλήθεια, υπάρχουν φορές που όλα βγάζουν νόημα και γίνονται όμορφα, ακόμη πιο όμορφα όταν με τις σκιές και την αφέλειά τους γοητεύουν.

Πριν και μετά, όλα αυτά προσπαθώ να συλλάβω και τα μικρή μου συλλογή από βότσαλα να μεγαλώσω προσπαθώ. Μα μάτι καθαρό δεν έχω, και σπάνια όταν το φακό της μηχανής προσέχω για μια στιγμή όμορφα να αιχμαλωτίσω, πάντα κάτι βρίσκει, πάντα κάτι συμβαίνει, μια λάθος σύμπτωση, πολύ αργά ή πολύ νωρίς, όπως και στις σχέσεις μου. Σκόρπιες οι σκέψεις μου αιωρούνται σαν αποτυχημένα ραβασάκια στο αγέρι, πάντα όταν χαρτί και μολύβι βιομηχανικά αρωματικό δεν έχω, και ότι γράφω λοιπόν παραμένει μια λάθος ανάμνηση, μια ιστορία λίγο αλλοιωμένη, λίγο πιο υπερβολική, ένας λάθος συντακτικό. Τώρα πια και πιο συχνά, νεκρά γωνίες καφενείων κοιτώ, ώσπου κάποιος ωραίος κώλος να περάσει από απέναντι, καλυμμένος από ένα γλυκά υποσχόμενο υφασματάκι μέχρι στην άκρη της τζαμαρίας και πάλι να χαθεί.

Καιρό τώρα προσπαθώ να ανακαλύψω το μυστηριώδες εμπορικό κόσμο του αμερικάνικου κατς, μάταια προσπαθώντας να αποσυνθέσω το σεναρικό σκελετό του μεγαλύτερου θεάτρου του κόσμου. Αλλά για αυτό περισσότερα μια άλλη φόρα.

Έρχονται αυξήσεις σε καύσιμα, ποτά και τσιγάρα

Έτσι διαβάζω στην Καθημερινή, και προσπαθώ να θυμηθώ πόσες φορές την τελευταία δεκαετία έχει χρησιμοποιηθεί ο ίδιος τίτλος από τα Μέσα Μαζικής Εκμετάλλευσης για να παρουσιάσουν την αναδιανομή του πλούτου και την ελάφρυνση του ελλείμματος από τις εκάστοτε κυβερνήσεις αυξάνοντας τους έμμεσους φόρους χωρίς να ακουμπήσουν το ΦΠΑ. Παραδόξως δε θα καταφύγω σε φθηνές πολιτικές ύβρεις για να εκφράσω τη δυσαρέσκεια μου, αλλά θα τολμήσω σε μια σπάνια προσωπική μου στιγμή μου να εμβαθύνω καταγγελτικά σε αυτή την επαίσχυντη πρακτική.

Καταρχήν, αν και προσβλέπω συντόμως να είμαι κάτοχος διπλώματος Α κατηγορίας, προς το παρόν επιφυλάσσομαι κάθε νομίμου δικαιώματος μου και δεν θα τοποθετηθώ επί των αυξήσεων στα καύσιμα, ειδικά σε μια εποχή που η τιμή του πετρελαίου έχει πάρει την ανιούσα κάνοντας τις συνελεύσεις πολυκατοικιών ακόμη πιο τεταμένες από ότι θα έπρεπε.

Συνεχίζοντας, πρέπει να εξομολογηθώ στο μέσο κοινό νου πως εμείς οι μπλαζέ μποέμ τύποι (ουδεμία σχέση με τους λούμπεν μικροαστούς) έχουμε αρχίσει να κουραζόμαστε αφόρητα από την συνεχή αφαίμαξη των ελαχίστων πόρων μας δια μέσω της πλάγιας όδου της συνεχούς φορολόγησης των παθών μας. Δεν μιλάμε, δεν μιλάμε αλλά κάποια στιγμή θα κουραστούμε να βαράμε πιστολιές από εδώ κι από εκεί και θα αρχίσουμε άλλες περιπέτειες πιο διχαστικές. Μπορεί να είμαστε τύποι εκ φύσεως ανεκτικοί, αλλά πόσο πια να αντέξουμε αυτή την αδικία που είναι μονάχα προϊόν της κακοδιαχείρισης ξενέρωτων και ανέραστων ανθρώπων; Πόσο πια; Πόσο πια θα πληρώνουμε την συνειδητή μας επιλογή να απομονωθούμε από τις μίζες, τις εκδουλεύσεις και τα εξουσιαστικά παιχνίδια και να συγκεντρωθούμε στις πολυσύνθετες και μάταιες περιπέτειες της νύχτας η οποία το μόνο που ζητά για να σου μιλήσει είναι καπνό και μέθη;

Με μεγάλη μου ντροπή και κίνδυνο να εξοριστώ από ένα αόριστο πλήθος συνδέσμων, συλλόγων και κρυφών μασονειών αφήνω πίσω τη περηφάνια μου και αναγκάζομαι να καταφύγω στην αποκάλυψη πολλών ανησυχιών των ομόκεντρων κύκλων μου. Αγαπητά μου παιδιά, η πόλις των Αθηναίων εάλω και ο Joe Strummer πέθανε, και με τους ρυθμούς με τους οποίους μας καταδιώκουν οι μεσαιωνιστές (1) των αισθημάτων, σε λίγο καιρό δεν θα μείνει ούτε ένας από εμάς τους φευγάτους κομπάρσους αγύριστων noir ταινιών, τους πύρινους κομήτες αγύριστων κεφαλιών, τους κομμένους στο μοντάζ της ζωής. Ποτέ μας δε ζητήσαμε κάτι, ούτε όταν χαθήκανε όλα τα jukebox, ούτε όταν αυξήθηκε ο αριθμός των πάγων στα ποτήρια μας, ούτε καν όταν μας πήρανε τα άφιλτρα τσιγάρα. Πάντα με τη στωικότητα που χαρακτηρίζει τα φλου πορτραίτα μας υπομέναμε τα συστηματικά χτυπήματα κάτω από το μπυροκοίλι, και συνεχίζαμε να πίνουμε το ποτάκι μας όσο οι στάχτες μας συνέθεταν το ασπρόμαυρό σκηνικό της ιλαροτραγωδίας μας. Κι αν ήμαστε κακοί ποιητές, κι αν είμαστε κακοί ποιητές τουλάχιστον γνωρίζουμε με σκυμμένα τα κεφάλια να σωπαίνουμε όταν ακούμε μια φωνή σκληρή μα και απαραίτητη, ξέρουμε να αντέχουμε τα χτυπήματα του καιρού, ξέρει το αυτί μας να καίγεται με το αλάτι των συντριμιών μας.

Δεν έχει νόημα, τούτη η επίκληση των απροσδιόριστων προσφορών μας είναι τόσο φτωχή και ταπεινή, νοιώθω ντροπές αντί το θυμό μου εργαλείο να τον κάνω. Γιατί δηλαδή δεν αυξάνουν τους φόρους στα γυμναστήρια ή στο Γκάζι; Γιατί δεν φορολογούνται οι κομματικές νεολαίες. το facebook, και οι κρέμες νυκτός; Γιατί δεν νομιμοποιείται η κόκα να την πήξουν στη φορολογία τη ρουφιάνα; Γιατί κανείς δε μιλά για όλα αυτά, γιατί κανείς δεν ασχολείται με αυτά τα ζητήματα και όλοι ζητάνε από εμάς τους προσκυνητές των στιγμιαίων λαθών να πληρώσουμε τη μαύρη νύφη της συμφοράς; Άραγε ο Νοστράδαμος και τα πρωτόκολλα της Σιών τι έχουν να πούν για όλα αυτά;

Μα το βλέπω, και αυτή μου η προσέγγιση είναι γνώριμα αποτυχημένη, αν όχι και χωρίς στυλ. Συχωρέστε με Jack και Jim, δεν ήθελα να πέσω τόσο χαμηλά, ντρόπιασα την λίγη μου υπόσταση, σας έκανα ρεζίλι στις νέγρικες γειτονιές. Απέτυχα ακόμα και στην πιο απλή υπεράσπιση, σπίλωσα το λευκό σακάκι του Matlock με την μικροαστική μου γκρίνια και δεν έχω πάτωμα να κοιτάξω με βλέμμα θολό. Τελικά να σε εξορίζουνε και οι εξόριστοι πρέπει να είναι κατάρα, αλλά έστω και έτσι θα επιχειρήσω για μια τελευταία φορά να ρίξω έστω και μια μικρή λιαχτίδα φωτός στο τόσο δίκιο που έχω.

Με τρόμο βγαλμένο από τις κομμένες σκηνές του Alien (το πρώτο) προσπαθώ να αναλογιστώ τις τραγικές συνέπειες που μια πιθανή συνεχιζόμενη αλόγιστη εκμετάλλευση των παθών μας μπορεί να μας οδηγήσει και το μόνο που μπορώ να σκεφτώ είναι πως θα ήταν τα πράματα αν το 2012 των υλικών αδυναμιών μας μάς είχε συναντήσει νωρίτερα. Φανταστείτε μονάχα τι θα γινόταν αν ο Μπουκόφσκι δεν μέθαγε με τις λέξεις του ψαγμένες έφηβες, αν ο Oscar Wilde γινόταν χρηματιστής, που θα βρισκόταν ο σοσιαλισμός αν ο Α. Παπανδρέου και ο Κ. Παπούλιας δεν εξόντωναν το εμπορικό ισοζύγιο με τις αδρές εισαγωγές whisky από τη Γηραιά Αλβιώνα, αν ζούσε ο Sid Vicious (2), αν ο Καρυωτάκης ήταν συνδικαλιστής και η Edith Piaf νοικοκυρά, αν ο Marlboro Man φορούσε spandex αντί για denim, αν ο Winston Churchill ήταν χορτοφάγος ζωγράφος, σε ποιο πάνελ θα ήταν κριτές αν ζούσαν ακόμη οι τρεις J (Jimmy Hnedrix, Janis Joplin και Jim Morrison), τι θα γινόταν αν ο Ιησούς Χριστός υμών δεν μετέτρεπε το νερό σε κρασί, αν ο George Best ήταν άμπαλος, αν ο T.S. Hunter δεν ήταν παρανοϊκός, αν ο David Duchovny δεν ήταν sex addict. Αλήθεια τι θα γινόταν; Στη φαντασία μου αλήθεια και πιθανότητες δεν συγκατοικούν, και έτσι δεν ξέρω, αλλά δεν θέλω ούτε καν να το φαντάζομαι. Αυτά τα αφήνω να τα αναλογιστούν όσοι χαρτογιακάδες επιμένουν να μας καταδιώκουν, όσους διαχειριστές της πολυκατοικίας επιμένουν να μας κλέβουν στο πετρέλαιο (3). Εμένα, το μόνο που μου μένει πια, είναι να σώσω την κάβα στο πνιγμένο τούτο μας καράβι που ονομάζουμε ζωή.

(1) In your face Μπαμπινιώτη.
(2) Καλά όχι πολλά.
(3) Είμαι μάστορας της κυκλικής γραφής, το ξέρω.

Ίδωμεν

Στη καινούρια κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ δύο είναι τα πρόσωπα που έχουν αναλάβει υπουργικούς θώκους ή ανώτερες αρμοδιότητες, και είχαν ανάλογους ρόλους σε προηγούμενες κυβερνήσεις του κόμματός τους. Ο Θεόδωρος Πάγκαλος σαν Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης με ενεργητικό και συντονιστικό ρόλο, και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης ο οποίος είναι ο μόνος που πήρε όχι μόνο το υπουργείο το οποίο είχε και στο παρελθόν, αλλά και το αγαπημένο του, το Υ. Προστασίας του Πολίτη όπως λέγεται πια.

Επί πρωθυπουργίας Σημίτη, στην αποτίμηση του έργου του Χρυσοχοΐδη πολλοί του αναγνώριζαν την επαγγελματική αναβάθμιση της ΕΛ.ΑΣ. (με τα εγκληματολογικά εργαστήρια, εκπαιδευτική αναβάθμιση, συγκρότηση ΕΚΑΜ, αντιτρομοκρατική) όπως φυσικά και την εξάρθρωση της 17Ν. Ανεξάρτητα αν κανείς συμφωνεί με τις επιλογές και τον ρόλο του, είναι σίγουρα ένας ικανός και έξυπνος άνθρωπος, χαρακτηριστικά που έχει προλάβει να μας τα δείξει μέσα σε ελάχιστο διάστημα και στη καινούρια θητεία του. Ας δούμε πως:

1. Στις 8/10 μια ώρα μετά από βανδαλισμούς κοντά στην οδό Σόλωνος, η ΕΛ.ΑΣ. πραγματοποιεί έκτακτη, όπως την χαρακτηρίζει, επιχείρηση στην γειτονιά των Εξαρχείων, με 400 αστυνομικούς, πάνω από 200 ελέγχους 81 προσαγωγές και 8 συλλήψεις. Η σφοδρή αστυνόμευση (ή τρομοκρατία) συνεχίστηκε και τις επόμενες μέρες, αλλά με σταδιακά μικρότερη ένταση, με δεκαμελής πεζές περιπολίες να καλύπτονται από διμοιρίες των ΜΑΤ και τις ομάδες Δέλτα και Ζ να περιπολούν σε όλα τα μήκη και πλάτη της γειτονιάς θυμίζοντας στρατό κατοχής. Πλέον και οι πιο αφελείς αναγνωρίζουν πως επρόκειτο για ένα οργανωμένο σχέδιο το οποίο ανάμενε την πρώτη δυνατή αφορμή για να εφαρμοσθεί, με σκοπό το επικοινωνιακό και στρατηγικό reset αντιμετώπισης των πολιτικών χώρων που δραστηριοποιούνται στα Εξάρχεια.
2. Στις 21/10 μετά από ρίψη πετρών και τούβλων σε τετραμελής πεζή περιπολία στις οδούς Λόντου και Σόλωνος, η ΕΛ.ΑΣ. κινητοποιεί ΜΑΤ, Δέλτα και Ζ για την εύρεση και προσαγωγή υπόπτων. Κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες οι αστυνομικές δυνάμεις βρίσκονται 350 μέτρα πιο μακριά, στη πλατεία Εξαρχείων, και κατά τη διαδικασία αυθαίρετων προσαγωγών αποδοκιμάζονται και προκαλούνται από ‘επώνυμους’ πολιτευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. που είχαν εκδήλωση πιο πριν στο Φλωράλ με πιο αξιομνημόνευτο αποτέλεσμα την προσαγωγή του Παπαχρήστου (εκφωνητής του Πολυτεχνείου το ’73). Αργότερα το βράδυ της ίδιας μέρας ο υπουργός δίνει εντολή να αφεθούν ελεύθεροι όλοι ανεξαρτήτως στοιχείων (1) και ζητά δημόσια συγνώμη (2). Την επομένη, χωρίς να ερευνηθούν πιθανώς ευθύνες σε μεσαία και κατώτερα στελέχη της ΕΛ.ΑΣ., καρατομείται ο αρχηγός του σώματος. Ασφαλώς για δεύτερη φορά μέσα στη σύντομη θητεία του, ο Χρυσοχοΐδης εκμεταλλεύεται φθηνές περιστάσεις για να προχωρήσει τα σχέδιά του χωρίς να ακουστεί κιχ.
3. Γενικότερα παρατηρείται μια διαφορετική στρατηγική αστυνόμευσης του κέντρου όπου πια δε προτιμάται το μοντέλο της ΝΔ (ΜΑΤ και άγιος ο θεός και επιχειρήσεις σκούπα με αδιάκριτη χρήση βίας) αλλά μια πολύπλευρη σύνθεση των αστυνομικών δυνάμεων, όπου τα εκάστοτε σώματα αξιοποιούνται σχεδόν εξ’ ολοκλήρου στο φυσικό τους ρόλο. Επιπλέον, έχει καταστεί σαφές πως η ΕΛ.ΑΣ. με το δόγμα Χρυσοχοΐδη επιθυμεί να αυξήσει την κινητικότητα της και την ψυχολογική της παρουσία, και αποφεύγει το συγκρουσιακό χαρακτήρα σαν το διάολο το λιβάνι για να μην υποβαθμιστεί η δημόσια εικόνα της.
4. Παλιά μου τέχνη κόσκινο. Δύο εβδομάδες περίπου μετά την αλλαγή της ηγεσίας της Κρατικής Ασφάλειας, σε μια περίεργη δήλωση του, ο υπουργός υπενθυμίζει πως υπάρχουν τουλάχιστον 10 στελέχη της 17Ν τα οποία παραμένουν ασύλληπτα, ενώ από την πρώτη μέρα διακυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ δεν έχει γίνει λόγος για καμία από τις τρομοκρατικές ομάδες της μετά-17Ν εποχής. Όπως και στο παρελθόν, έτσι και τώρα ο Μ. Χρυσοχοΐδης παίζει το επικοινωνιακό παιχνίδι πολύ πιο διακριτικά και καλύτερα, αναιρώντας το δόγμα των διαρροών και κούφιων προειδοποιήσεων του στυλ ‘τους ακουμπάμε’, ‘παρακολουθούνται’, ‘πρόσωπα ενδιαφέροντος’ κι άλλα τέτοια. Είναι σχεδόν σίγουρο πως στους επόμενους μήνες αθόρυβα η αντιτρομοκρατική θα ενισχυθεί με στελέχη και πόρους, και θα επιστρέψει στις παλιές καλές μέρες της αρχής της δεκαετίας με σκοπό όχι την φθορά των οργανώσεων, αλλά την εξάρθρωση τους εν μια νυκτί όταν οι συνθήκες είναι κατάλληλες.
5. Στον πειθαρχικό έλεγχο, ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κάνει ότι μπορεί για να πείσει περί της νέας ονομασίας του υπουργείου. Με αφορμή περιστατικό στην πλατεία Ομόνοιας (με αστυνομικό με περούκα που τελικά τον συνέλαβε η ΟΠΚΕ), δήλωσε εν θερμώ πως τέτοια πρόσωπα δεν έχουν θέση στην ΕΛ.ΑΣ., ενώ για το πολύ σοβαρότερο περιστατικό με το θάνατο Πακιστανού μετανάστη δύο μέρες μετά την κράτησή του σε αστυνομικό τμήμα, ο ίδιος ζήτησε την συνδρομή του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου στις έρευνες, παρακάμπτοντας τελείως την πεπατημένη επιλογή της ΕΔΕ. Παράλληλα εξήγγειλε (όπως και προεκλογικά) την κατάργηση του κουκουλονόμου (ο οποίος εφαρμόστηκε για πρώτη φορά στους συλληφθέντες της κατάληψης του δημαρχείου Νίκαιας, οι οποίοι όμως εν τέλει αφέθηκαν όλοι ελεύθεροι, ορισμένοι εκ των οποίων με περιοριστικούς όρους και αναμένεται η απαλλαγή τους στη δικαστική διαδικασία).
6. Με αφορμή το ίδιο πάλι περιστατικό, ο Χρυσοχοΐδης έδειξε πως δεν φοβάται την επαφή του με το κοινό, και ως άλλος Μεσσίας που θα διώξει τα φαντάσματα του Μαρκογιαννάκη, συνομίλησε με την ‘Κίνηση Ενωμένοι ενάντια στο ρατσισμό και τη φασιστική απειλή’ και προανήγγειλε την πρόσληψη αλλοδαπών από τις κύριες μεταναστευτικές εθνικότητες οι οποίοι θα δρουν ως διερμηνείς και ενδιάμεσοι των κοινοτήτων με την αστυνομία, την ίδια στιγμή που ο Βούγιας επισκεπτόταν με τους δημοσιογράφους το στρατόπεδο συγκεντρώσεως στη Παγανή.

Από τα παραπάνω γίνεται αντιληπτό πως όπως και οι υπόλοιποι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ, ο Μ. Χρυσοχοΐδης εκμεταλλεύεται πλήρως την περίοδο χάριτος από τα ΜΜΕ (αν όχι την απροκάλυπτη αβάντα…) και την δυναμική των πρώτων 100 ημερών για να εδραιώσει την δική του φιλοσοφία και να κερδίσει την κοινή γνώμη. Παρ’ όλο την αρχική επικοινωνιακή ένταση την οποία εν πολλοίς ο ίδιος έχει προκαλέσει για να περάσει κάποια μηνύματα, φαντάζει πολύ πιθανή η επιθυμία του υπουργού για χαμηλό επικοινωνιακό προφίλ σε βάθος χρόνου, παραδειγματικές πειθαρχικές τιμωρίες, την αποφυγή παιδαριωδών λαθών, και την προαγωγή προσεκτικά οργανωμένων και σχεδιασμένων επιχειρησιακών δράσεων οι οποίες θα δίνουν την αίσθηση ασφάλειας στον πολίτη.

Όμως ο κ. Χρυσοχοΐδης δεν είναι αλάνθαστος. Ασχέτως του τι πρεσβεύει, η θεματολογία που περίτεχνα έχει επιλέξει να προβάλλει προδίδει και τα ζητήματα στα οποία μάλλον δεν νοιώθει και τόσο σίγουρος. Αυτά είναι κυρίως τα ζητήματα της Αγροφυλακής και οι διαδικασίες απορρόφησης των στελεχών της μετά τη διάλυσή της, η βαθιά ριζωμένη διαφθορά και παραβατικότητα στα αστυνομικά τμήματα, όπως φυσικά η κατάσταση του Πυροσβεστικού σώματος, για την ικανότητα και την διάρθρωση του οποίου ο ίδιος έχει ήδη κάνει αρνητικά σχόλια, ενώ παραμονεύει πάντα το αγκάθι των εποχιακών. Κι όλα αυτά εν μέσω δημοσιοοικονομικής κρίσης η οποία δεν επιτρέπει επιπλέον επανδρώσεις και αυξήσεις στα λειτουργικά έξοδα του υπουργείου.

Παρόλο τη μέθη του σοσιαλισμού που βιώνουμε αυτό τον πράσινο Οκτώβρη (πανάθεμα μας), τίποτα δεν εγγυάται πως ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης θα επιτύχει έστω και μια μικρή αλλαγή νοοτροπίας και λειτουργίας του υπουργείου του. Σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον να δούμε πόσες και ποιες από τις εξαγγελίες του θα πραγματοποιηθούν και με τι αποτελέσματα, αλλά ο υπουργός δείχνει με τα τωρινά αλλά και τα παλαιότερα δείγματα γραφής του, πως είναι περισσότερο έτοιμος να ευχαριστηθεί τις δάφνες των επιτυχιών παρά να αντιμετωπίσει υπεύθυνα τις ρίζες των αποτυχιών όπως δείχνουν οι αποστάσεις του από τους αστυνομικούς και η αποποίηση της ευθύνης έκδοσης αδειών για τους μετανάστες. Μέχρι στιγμής όμως, ανεξαρτήτως αποδοχής, είναι ιδιαίτερα ανώριμο να προσπαθήσει κανείς να αναγνώσει επιτυχίες ή αποτυχίες. Οπότε με το βλέμμα στο μέλλον, ίδωμεν.


(1) Παρόλο που, όπως και το σχετικό βίντεο δείχνει, η προσαγωγή του Παπαχρήστου είναι τυπικά δικαιολογημένη.

(2) Πολύ εύστοχη η παρατήρηση του Γλέζου για το περιστατικό, ο οποίος αναρωτιέται τι θα συνέβαινε αν κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν ήταν επώνυμος.

MJ part 1

Los Angeles, η πόλη των αγγέλων, έτσι λένε δηλαδή. Οι άσχετοι, όλοι τους άσχετοι, επιδερμικοί και κρετίνοι, τα πράσινά τους μάτια ξεθωριασμένα καιρό τώρα. Τα λίγα χρόνια που περπατώ στους δρόμους αυτής της ονειρούπολης κυνηγώντας αλεπούδες στις τρεις τα χαράματα και βαρώντας συναγερμούς της αστυνομίας σε κακόφημες γειτονιές για να χαζεύω μικροντηλέρια να σκορπάνε σαν τις κατσαρίδες στο φως, δεν έχω συναντήσει ποτέ μου ούτε έναν άγγελο, μονάχα λίγους έκπτωτους. Διαβόλους όμως πολλούς, σε διάφορες μορφές, και την ούρα τους πάντα καλά κρυμμένη, ναι, τέτοιους έχω δει πολλούς, μερικών το τηλέφωνο έχω καλέσει αρκετές φορές μάλιστα.

Τον συνάντησα λίγους μήνες πριν πεθάνει, ήταν ευδιάθετος, αλλά βέβαια πάντα έτσι ήταν άμα αναλογιστείς το χημικό κοκτέηλ που τον συντηρούσε ή ακόμη και την αναγκαιότητα να χαμογελάει για να μην πέσει το πρόσωπό του. Τώρα που το καλοσκέφτομαι μάλλον δεν ήταν ευδιάθετος. Αποκρουστικός όσο τίποτε άλλο στον κόσμο, με την καταραμένη του μύτη να με προκαλεί να την κοιτώ με φρίκη με κίνδυνο να χαλάσει η συνάντηση. Ευτυχώς μάλλον δεν παρατηρούσε και πολλά πίσω από τα μαύρα γυαλιά του και τα τρελαμένα του μάτια. Τελικά άνοιξε το ετοιμόρροπο στόμα του, κι αυτά που άκουσα μου αρκούσαν να τυφλωθώ με αηδία.

Έχω κάνει πολλά πράματα επί πληρωμή σε αυτή τη σιχαμένη πόλη, και μερικές φορές χαριτολογώντας έλεγα στον εαυτό μου πως είμαι σαν τους υπονόμους, πως φροντίζω για τα σκατά αυτών των ανθρώπων, πως χρησιμεύω στην κίνησή τους, πως δεν ευθύνομαι εγώ για αυτά. Σκατά πάντα θα υπάρχουν -πόσο μάλλον εδώ- γιατί να μην βγάλω κι εγώ κάτι από αυτά; Είμαι αυτός που είμαι, και κάποιος πρέπει να είναι, πάντα. Αν όχι εγώ, τότε κάποιος άλλος, έτσι δουλεύει η ανάγκη, έτσι δούλευε πάντα. Σίγουρα, έχουν υπάρξει φορές που είχα δισταγμούς κι άλλες που πραγματικά είχα λυπηθεί, ίσως και μετανιώσει, αλλά έλεγα μέσα μου πως έτσι χτίζω τις αντοχές μου, πως με τρόπο απροσδιόριστο ταιριάζω τέλεια στο ρόλο μου κι ας με οδηγεί στο πουθενά. Έτσι λοιπόν είμαι κι εγώ εδώ σαν όλους τους άλλους, ακριβώς επειδή κάποιοι έχουν πολύ ακριβά σκατά τα οποία χρειάζονται ‘διαχείριση’, και εγώ είμαι καλός στο να διαχειρίζομαι τους υπονόμους της πόλης των αγγέλων.

Το παρατσούκλι μου στη δουλειά είναι ο ‘κλειδαράς’, κι όχι επειδή είμαι καλός στο να ανοίγω πόρτες. Ίσα-ίσα, δεν έχω καθόλου υπομονή για να κάνω μια διάρρηξη της προκοπής, και συνήθως καταλήγω με μελανιασμένους ώμους κάθε φορά που το ‘χω πραγματικά ανάγκη να μπω κάπου. Όχι, το παρατσούκλι μου το έβγαλε ένας συνταξιοδοτημένος κινέζικης καταγωγής μπάτσος, γιατί λέει πάντα έβρισκα το κλειδί σε μια υπόθεση. Πριν δύο χρόνια είχα μπλέξει σε μια περίεργη κατάσταση και τον είχα αναζητήσει στην Chinatown για να μου πει δυο-τρεις από τις κομφούκιες παπαρολογίες του μπας και μου 'ρχόταν καμία ιδέα. Με ρώτησε για τη γυναίκα που έδενε όλη την υπόθεση, και μου είπε ατάραχα: ‘Γύρνα την.’ Έτσι κι εγώ την επέστρεψα στον νταβατζή της. Τρεις μέρες μετά ο σύνδεσμός μου στον ιατροδικαστή μου είπε πως την βρήκαν έξω από την πόλη παρατημένη σαν το σκυλί, τέζα από υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και αλκοόλ. Δεν το θυμάμαι εκείνο το βράδυ, αλλά την επόμενη μέρα ανέλαβα μια καινούρια ‘εξυπηρέτηση’.

Άμα ήξερε κανείς έστω τα μισά που έχω κάνει, σίγουρα θα με ήθελε στη θέση εκείνης της άτυχης κοπέλας, τις τελευταίες μου στιγμές να νοιώθω το δέρμα μου να καίγεται κάτω από τον ήλιο της ερήμου, το στόμα μου στεγνό, αλμυρό από τη σκόνη, με τη δίψα να ‘ναι το τελευταίο μου συναίσθημα. Μα εκείνο το βράδυ ένοιωσα κάτι που νόμιζα πως το είχα ξεχάσει από καιρό, με επισκέφθηκε εκείνη η φρίκη που είχα τους πρώτους μου μήνες εδώ. Από ένα σημείο και μετά τα αηδιαστικά του χείλη ανοιγόκλειναν και η χαρακτηριστική κοριτσίστικη φωνή του βούιζε στα αυτιά μου, αλλά πλέον δεν καταλάβαινα τίποτα.

Μετά από αρκετή ώρα τον διέκοψα. ‘Συγνώμη. Θες να σου βρω ένα δωδεκάχρονο αγόρι;’

Όταν επιτέλους έφυγε, πήγα στο μπάνιο να ρίξω λίγο κρύο νερό στο πρόσωπο μου αλλά κατέληξα να αγκαλιάζω τη λεκάνη της τουαλέτας και να ξερνάω, όπως όταν ήμουν δεκάξι χρονώ και ανακάλυπτα πόσο εύκολα όλοι οι δρόμοι μπορούν να γίνουν μια γρήγορη κατηφόρα. Μόνο που αυτή τη φορά, ζήτημα ήταν άμα είχα πιεί το μισό ποτήρι. Ήξερα τι έπρεπε να γίνει φυσικά. This is it. Τώρα το μόνο που έμενε ήταν ο τρόπος.

Τα φάρμακα είναι το αγαπημένο φονικό όπλο στην πόλη των αγγέλων, δίνουν την αίσθηση της αυτοκτονίας ή του ατυχήματος, ή ακόμη και των δύο, διότι όπως μου ‘χε πει κι ένας γιατρός που η γυναίκα του τον είχε κερατώσει με το μισό Fullerton πριν έρθει στο Beverly Hills, πάντα υπάρχει και η περίπτωση της ατυχής αυτοκτονίας. Τις περισσότερες φορές οι μπάτσοι ξέρουν φυσικά πως δεν είναι τίποτα από τα δύο, αλλά δεν δίνουν σημασία. Λίγα στοιχεία, δύσκολες υποθέσεις, καμία τύχη για προαγωγή, χέσ' το, βάλ' την στο αρχείο, πάμε παρακάτω. Σίγουρα αυτή τη φορά θα ασχολιόντουσαν πολύ παραπάνω από ότι θα έπρεπε με τα αφεντικά τους να τρέμουν στη δημόσια έκθεση, και όταν άρχισα να τα σκέφτομαι πρώτη φορά όλα αυτά, γρήγορα κατάλαβα πως χρειαζόμουν κάποιον ύποπτο να απασχολεί κι αυτούς αλλά και τις εφημερίδες. Τα γαμημένα τα τρωκτικά δεν θα αφήσουν την υπόθεση τόσο εύκολα. Έψαξα λίγο, κυρίως στον υπολογιστή, και σε ένα χαρτάκι από fortune cookie από το κινέζικο που πήρα τα μεσάνυχτα κράτησα κάποιες σημειώσεις. Όταν πλέον ο φονικός ήλιος της ανατολικής ακτής άρχισε να ανατέλλει και πάλι σε αυτή την πόλη των καταραμένων, πήρα τον αναπτήρα μου και το έκαψα. Στην άλλη μεριά έγραφε: ‘Only the slime does not fall on a slippery slope. Lucky numbers: 2,12, 50.’

Ο άνθρωπος με τα πέντε μπλε Bic

Ο άνθρωπος με τα πέντε μπλε Bic κάθεται απέναντι μου διαγώνια στο λεωφορείο. Είναι μανιακός σίγουρα, δυστυχής πέρα από κάθε φαντασία, που και που μιλάει μόνος του ή με τα φαντάσματά του αλλά δεν τον πολύ-ακούω, προτιμώ την Beth να μου θυμίζει την dark kimono αισθητική του Dummy. Στην φυσούνα μπροστά του έχει μια μεγάλη πορτοκαλί σακούλα για φύλλα κι άλλα υποπροϊόντα κηπουρικής του δήμου Γλυφάδας. Πάνω γράφει 'biodegradable'. Το βρίσκω αστείο, τον σκέφτομαι μια μέρα να περπατά και σε μια σπάνια στιγμής ιδιοφυούς λάμψης της οργανικής χημείας η σακούλα να σκίζεται και να αδειάζει στο δρόμο ότι είναι αυτά που σέρνει μαζί του στις λοξές διαδρομές του. Είναι φρεσκοκουρεμένος, καθαρός, φορά μπεζ γιλεκάκι, έχει και ψιλή φωνή, εκείνη που ξέρεις ότι δεν ταιριάζει στο σωματότυπό του. Στα σταυρωμένα του πόδια στηρίζει δύο ή τρία τσαλακωμένα, τίμια σημειωματάρια, Α5 και Α4, βρώμικα και ταλαιπωρημένα .Γράφει με το δεξί και στο αριστερό κρατά τέσσερα μπλε Bic, ετοιμοπόλεμα όταν το άλλο στο δεξί του τον προδώσει. Γράφει, γράφει, και η τρέλα του σταματημό δεν έχει.


Το λεωφορείο αρχίζει και γεμίζει, και ένας χοντρούλης με κατσαρά μαλλιά και παχιά στρογγυλά γυαλιά κάθεται βλέπει του. Υπάρχει ένας μικρός παρανοϊκός διάλογος που δεν τον παρακολουθώ, τα salon blues noir των Portishead με απασχολούν περισσότερο, ή ίσως κάνουν ένα πιθανά ταιριαστό accompaniento στο σκηνικό. Έτσι όμως όπως τους βλέπω τους δύο καθισμένους μαζί, ο τρελλός με τα πέντε μπλε Bic να γράφει μέσα στην μέθη της ψυχής του, και τον χοντρούλη να προσπαθεί όσο πιο αμήχανα γίνεται να βολευτεί στην καρέκλα δίπλα του, αναρωτιέμαι γιατί να μην έχω λίγο παραπάνω θάρρος, να τους βγάλω φωτογραφία. Μαζί συνθέτουν ένα τέλειο σύγχρονο πορτραίτο -ίσως με τον χοντρούλη λίγο στο φλου- μια πρόσκληση στη Δαρβινική τελειότητα να δείξει λίγο οίκτο και κατανόηση.



Τώρα μια βλαμμένη με κόκκινα ράστα μαλλιά , κόκκινα δήθεν γυαλιά και κοιλιά 3 ημερών χωρίς όμως να είναι έγκυος μου κόβει την αρωωστημένη μου θέα προς τον παράφωνο συγγραφέα. Μου θυμίζει τα λοκάλια και τις chavs γκόμενες της Αγγλίας αλλά στο πιο Ικαρία φάση. Η μισανθρωπία μου αναπνοές παίρνει στη λίμνη του τώρα, παιδί μικρών παρεκκλίσεων και ανεπιθύμητων παρενεργειών που ακόμα δεν έχουν αναδυθεί.


Θέλω να τον βαπτίσω και να του πλάσω μια ιστορία, ένα παιχνίδι που κάνω στις γκόμενες για να με περνάνε για ψαγμένο, όσο εγώ τις γδύνω με τα μάτια μου. Θέλω να τον πω Ορέστη (ή Πρέσιξ άμα δεν προσέχω πως δακτυλογραφώ), μα δεν είναι αρκετά ωραίος. Μιχάλης, καλύτερα αυτό αλλά δεν ταιριάζει στην τρέλλα του. Ποτέ κάποιος Μιχάλης δεν έπεσε θύμα χαλασμένων φεγγαριών. Παναγιώτης λοιπόν, ταιριάζει με το καπελωτό κούρεμα, το γιλεκάκι και τις βαθιές κόγχες των ματιών του. Το ερώτημα όμως το βασικό το αποφεύγω συστηματικά, ίσως δε με απασχολεί τόσο. Γιατί τρελάθηκε; Τι είναι αυτό που τον κάνει στο χαρτί παραλογισμούς και υστερίες να βάζει. Ίσως είναι γενετικό, κάτι από πάντα, αλλά δε το νομίζω. To crooney sample του Biscuit μου κλείνει το μάτι τραγουδώντας 'I 'll never fall in love again...'. Γυναίκα λοιπόν; Ή μήπως κάποια απώλεια; Ο έρωτας και ο θάνατος, τα δύο καλύτερα κίνητρα για να τρελλαθεί κάποιος.



Η φυσούνα είναι γεμάτη κόσμο, ίσα που διακρίνω την τεράστια βιοδιασπώμενη σακούλα του Παναγιώτη να ισορροπεί στο πάτωμα του λεωφορείου με αδιαφορία. Από την χαραμάδα των ανθρωπίνων σωμάτων καταλαβαίνω πως γράφει ακόμη τις ασυναρτησίες του με συστηματικότητα που χαρακτηρίζει έναν ψυχαναγκαστικό. Μάλλον είναι άνεργος ή δουλεύει στη καθαριότητα κάποιου δήμου, και κάθε μέρα γυρνάει με το λεωφορείο γράφοντας συνεχώς, γράφοντας και κουράζοντας το μυαλό του με τον ίδιο τρόπο που εξαντλεί τα μπλέ Bic του. Έχει τέσσερα επιπλέον στυλό, γιατί μια μέρα, που είχε μόνο ένα Bic του χάλασε και δεν είχε με τι να γράψει. Ο εκνευρισμός και η αγωνία του πρέπει να τον είχαν κυριεύσει άρρωστα, ένα σύνδρομο στέρησης απότομο και βαθύ. Οι σκέψεις του να βράζουν και να φουσκώνουν το κεφάλι του, να το διαστέλλουν στα όρια του, να γεμίζουν κάθε νεκρή γωνιά του, να μην τον αφήσουν να ηρεμήσει, να αναπνεύσει. Πρέπει να ήταν τρομερό.


Τα λεωφορεία παρόλο τη βρωμιά και τη κακεντρεχειά τους είναι ωραία μέρη. Μια φορά είχα συναντήσει έναν άγγελο στο 550.