ΠΑΕ αεκ και ας μη γαμήσω ποτέ

Το καλύτερο που μπορούσε να συμβεί στην ΠΑΕ αεκ ήταν ο υποβιβασμός της, ή πιο σωστά ήταν το καλύτερο που μπορούσε να συμβεί στον οσελότο Δημήτρη Μελισσανίδη.

Ο επονομαζόμενος και ως 'τίγρης', είναι ένας πραγματικά πολυάσχολος και ικανός επιχειρηματίας. Μόλις πρόσφατα εταιρεία συμφερόντων του αγόρασε το 1/3 του ΟΠΑΠ (που πέραν του κερδοφόρου στοιχηματικού μονοπωλίου ελέγχει την διαφημιστική πίτα τόσο της έντυπης ενημέρωσης όσο και του επαγγελματικού αθλητισμού) έναντι πινακίου φακής, εντάσσοντας στην προσφορά του όλες τις άλλες ανταγωνιστικές προσφορές ακυρώνοντας ουσιαστικά το διαγωνισμό, στη σκιά πάντα του σκανδάλου της Aegean Power. Εκτός από το να κοροϊδεύει το δημόσιο και να στήνει καρτέλ πετρελαιοειδών, το πούμα των κερδών διαρκώς επιστρέφει στην ηγεσία της ΠΑΕ αεκ ... από τότε που έφυγε. Ο γάτος Μελλισανίδης δεν είναι φυσικά κανένας τυχαίος να αφήσει μια ΠΑΕ μετά από αποτυχίες ή στημένα πρωταθλήματα σαν κάποιους άλλους των οποίων η μάνα έχει γίνει η σεξουαλική ψύχωση της εξέδρας. Όχι, ο Μελισσανίδης έφυγε από την ΠΑΕ αεκ στα καλύτερα της, με πρωταθλήματα, κούπες, γήπεδο, και φυσικά οικονομικά ανοίγματα που οι διαστάσεις τους φάνηκαν αργότερα στις επόμενες διοικήσεις με αποκορύφωμα τις θρασύτατες υπεξαιρέσεις του δύο-τρεις κατηγορίες πιο λούμπεν και πρώην βασανιστή της ΕΣΑ 'Μάκαρου' Ψωμιάδη. Αναπόφευκτα λοιπόν ο λύγκας των τάνκερ έγινε ο χαμένος ήρωας της κερκίδας, ο μελλοντικός σωτήρας της αγαπημένης τους ομάδας, που όπως προφήτευσαν τα τσιμέντα της 'σκεπαστής', θα επέστρεφε μια μέρα να βάλει την ΠΑΕ αεκ και πάλι στο δρόμο των πρωταθλημάτων και των επιτυχιών.

Είπαμε όμως, ο Μελλισανίδης δεν είναι κανένα κορόιδο ή κανένα γατάκι να πληρώσει για να αγοράσει κάτι. Στον παράλογο κόσμο του επαγγελματικού αθλητισμού, μικρή η διαφορά μεταξύ Football League και Football League 2,  ένας χρόνος διαφορά αγωνιστικά, η ζημιά ήδη έγινε για τον οπαδό – η ΑΕΚ των ονείρων τους, η ΑΕΚ της προσφυγιάς, η ιστορική ΑΕΚ για πρώτη φορά δε θα βρίσκεται στην κορυφαία ανταγωνιστική κατηγορία. Για τον επιχειρηματία όμως, υπάρχει μεγάλη διαφορά, αφού ανοίγει ο δρόμος της πτώχευσης ή αλλιώς της ειδικής εκκαθάρισης του συλλόγου. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; Ότι λύνονται όλα τα συμβόλαιά της -όσα δηλαδή είχαν απομείνει μετά τις αναρίθμητες προσφυγές- πωλούνται όλα τα ελάχιστα περιουσιακά στοιχεία (το πούλμαν ίσως, τσάντες, κάλτσες, ποιος ξέρει αφού γήπεδο δεν έχει, και το προπονητικό κέντρο ανήκει σε φυσικό πρόσωπο), και πως το δημόσιο φεσώνεται με πρόχειρους υπολογισμούς περί τα 80 εκ. ευρώ. Με τρόπο μαγικό, η ΠΑΕ αεκ θα διατηρήσει το brand name της, το σήμα της, το όνομά της και φυσικά τους οπαδούς και την ιστορία τους, και όταν κερδίσει την άνοδό της στην αμέσως επόμενη και πρώτη επαγγελματική κατηγορία (Football League 1). Κι αν όντως η Ελλάδα διεκδικήσει μια από τις επόμενες διοργανώσεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος ο ιαγουάρος του ποδοσφαίρου έχει κάθε λόγο να ελπίζει σε μια ευγενική επιχορήγηση του δημοσίου για την ανέγερση ενός νέου γηπέδου. Όσο για τις προηγούμενες οφειλές σε φυσικά ή νομικά πρόσωπα, πλέον αυτές μπορούν να αξιοποιηθούν από παλαιότερα μέλη των ΔΣ της ομάδας.

Όλα αυτά δεν είναι απίθανα ή φανταστικά στην εποχή που ο μόνος κλάδος που ανθεί είναι αυτός των λουκέτων. Το επαγγελματικό ποδόσφαιρό έχει μόλις δύο επαγγελματικές κατηγορίες και χάρη στη πτώχευση (και στο τέχνασμα του οικειοθελούς υποβιβασμού στη Football League 2), αντί να διαλυθεί ο σύλλογος και  να επανασυσταθεί σε κάποιο τοπικό πρωτάθλημα, η ΠΑΕ αεκ μπορεί να επανεκκινήσει τις οικονομικές της δραστηριότητες μέσω της Ερασιτεχνικής. Ασυμβίβαστο με τον ΟΠΑΠ όταν επιστρέψει στα επαγγελματικά σαλόνια, δε θα προκύψει, αφού αναμφίβολα το νομικό τιμ που ξελασπώνει επί χρόνια τις επιχειρηματικές δραστηριότητες του γατόπαρδου θα σκεφτεί ένα τρόπο για να μην προκύψει κάποιο σοβαρό ζήτημα. Ήδη με τις διαρροές που υπάρχουν φαίνεται πως συγκροτείται μια ομάδα εφοπλιστών και επιχειρηματιών να αναλάβουν τη δίοικηση της παε ΑΕΚ, ποιός ξέρει μπορεί και να μην συμμετέχει καθόλου με δικά του χρήματα η λεοπάρδαλη του Αιγαίου – 'other people's money' είναι άλλωστε ο δρόμος ο σωστός στο επιχειρείν.

Φυσικά το αθλητικό ρεπορτάζ δεν ασχολείται με τέτοιες λεπτομέρειες, άλλωστε πάντα η αθλητική ειδησεογραφία και οι διοικήσεις του επαγγελματικού αθλητισμού αντιμετωπίζουν τους οπαδούς με τον ίδιο ακριβώς τρόπο: σαν καταναλωτές. Αυτοί είναι που αγοράζουν τη διαφήμιση στα μέσα, αυτοί είναι που αγοράζουν τα εισιτήρια και ταξιδεύουν εκατοντάδες χιλιόμετρα, αυτοί είναι που αγοράζουν το παραμύθι ελέγχου της ταυτότητας και της ιστορίας της ομάδας που αγάπησαν όταν ακόμα δεν ήξεραν γραφή και ανάγνωση. Αντιθέτως, πέρα από θριαμβολογίες για την επίσκεψη του Μελλισανίδη και του μισητού-αγαπημένου προπονητή Μπάγιεβιτς στο Τορίνο για να αντιγράψουν τις κατόψεις του γηπέδου τις Juventus, την αναφορά στο ελπιδοφόρο σενάριο πως όχι μόνο η ΠΑΕ αεκ θα φιλοξενηθεί στο Ελληνικό αλλά και οι αντίπαλες ομάδες θα εκμεταλλευτούν την αυξημένη χωρητικότητα του γηπέδου και θα προτιμήσουν να δίνουν τα εντός έδρας παιχνίδιά τους ... εκτός έδρας, το καθησυχαστικό ρεπορτάζ για το πως μπορούν να στηθούν offshore (!) για να συμμετέχει στην διοίκηση το λιοντάρι της ενέργειας, ακόμη και Το Ποντίκι καλεί τον ελληνισμό να στηρίξει την ΠΑΕ αεκ για την ιστορία της ρε γαμώτο! Η θετική ενημερωτική αναταπόκριση γύρω από την επιτέλους επιστροφή του Δ. Μελισσανίδη στα της ΑΕΚ αντανακλά την σχεδόν μηδενική κάλυψη του ζητήματος της Aegean Power.

Όλα αυτά θα μπορούσαν βέβαια να είχαν συμβεί και παλαιότερα, πριν πέντε χρόνια, πριν δέκα χρόνια, πριν είκοσι χρόνια, άλλωστε μια παράλληλη ιστορία έζησε η παε ΑΕΚ επί προεδρίας Νικολαΐδη όταν υπάχθηκε στο άρθρο 44 για να τακτοποιήσει τα χρέη της προς το δημόσιο. Υπάρχει όμως η διαφορά της εποχής που ζούμε και τον τρόπο που την αντιμετωπίζουμε, όπου υποτίθεται πως μαθαίνουμε από τα λάθη του παρελθόντος. Σε μια οικονομική κρίση η οποία έχει περιγραφεί από ξένα μέσα ως χειρότερη και από την κρίση του '20 και η οποία οδηγεί συστηματικά τους ανθρώπους στη αυτοκτονία, η γνωστή νοσηρία του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού αντιμετωπίζεται με τον ίδιο ακριβώς ωχαδερφισμό και χομπίστικη αποστασιοποίηση που αντιμετωπιζόταν πάντα. Ακόμη και τώρα η μαζική πλειοψηφία των καταναλωτών-οπαδών δεν έχει κανένα πρόβλημα όσο χάνουν τις δουλειές τους και τα σπίτια του να υποστηρίζουν με θέρμη την ματαιοδοξία ενός επιχειρηματία που κερδίζει από τη δυστυχία τους, αν και θα περίμενε κανείς περισσότερα, ειδικά από τους οπαδούς της ΑΕΚ.

Άλλωστε, καθ' όλη τη διάρκεια της αγωνιστικής περιόδου, μερίδες οπαδών της ΑΕΚ επέδειξαν με θέρμη την κοινωνική τους ευαισθησία σε πλατείες και γειτονιές όπως και τον αντιφασιστικό τους χαρακτήρα με αποκορύφωμα τον (δικαιολογημένο) ηθικό καννιβαλισμό του παίχτη που χαιρέτησε φασιστικά την εξέδρα μετά την επίτευξη τέρματος. Είναι απορίας άξια λοιπόν η τωρινή ένοχη σιωπή στα μελλούμενα του συλλόγου, η απροσδιόριστη στάση αναμονής που τηρούν οι οπαδοί της ΑΕΚ, όσο δικηγόροι και λογιστές συντάσσουν την επόμενη μέρα της ΠΑΕ. Φαίνεται, είναι ακόμα δύσκολο για τον μέσο οπαδό να διαλέξει μεταξύ διεφθαρμένης επιτυχίας και τίμιας συμμετοχής, άλλωστε ο ανταγωνιστικός χαρακτήρας του αθλητισμού, πόσο μάλλον του επαγγελματικού, δε του αφήνει και πολλά περιθώρια.

Εν τέλει, και για όλες τις ομάδες, η ιστορία θα θυμάται τις μάζες των οπαδών -στη πλειονότητά τους άνεργοι, μισθωτοί, μαθητές, φοιτητές- της ΠΑΕ αεκ, της ΠΑΕ παο, της ΠΑΕ ηρακλής, της ΠΑΕ παοκ και άλλων πολλών να παρακαλάνε κάποιους επιχειρηματίες να αποδειχτούν πιο καπάτσοι από άλλους επιχειρηματίες, πιο ικανοί, πιο μάγκες, πιο κουμπουράτοι, όσο εφοπλιστές, εκδότες και εργολάβοι του δημοσίου απολαμβάνουν την θεοποίησή τους. Και στο μέλλον, στις τροπαιοθήκες του νέου γηπέδου της ΠΑΕ αεκ, θα γίνεται σίγουρα αναφορά στην ομάδα της προσφυγιάς, στην Αγιά Σοφιά, στην ομάδα της ελπίδας και της αλληλεγγύης και όχι στην ομάδα καταχρεωμένων, των χρεοκοπημένων και των εξαπατημένων. Η ΠΑΕ θα συνεχίσει να υπάρχει, αλλά όπως και τόσοι άλλοι σύλογοι, η Αθλητική Ένωση Κωνσταντινουπόλεως έχει εδώ και πάρα πολλά χρόνια πάψει να υφίσταται.


ΥΓ: Αν και οι οπαδοί της ομάδας υπερτονίζουν την ημερομηνία σύστασης του συλλόγου (1924) στα πανό τους, αυτή απουσιάζει από τα επίσημα σήματα της ΠΑΕ αεκ σε αντίθεση με τη διαδεδομένη πρακτική που τηρούν σχεδόν όλοι οι σύλλογοι στους θυρεούς τους, όπως άλλωστε και η 'ιστορική' ΠΑΕ πανιώνιος που δε χάνει ευκαιρία να μας θυμίζει το 1890, παρόλο την πρόσφατη παρένθεση της ΠΑΕ νέος πανιώνιος...

Πάσχος Μανδραβέλης, ένας μεταμοντέρνος αναρχικός ανάμεσά μας

Το παρακάτω κείμενο είναι χάσιμο χρόνου.

Πρέπει να είναι εξαιρετικά προβληματικό να καταπιέζεις την ιδεολογία σου για να μπορείς να υπερασπίστεις το οικοδόμημα συγγενών ιδεοληψιών και ταυτόχρονα να επιτεθείς στο αντίπαλο αυτών ιδεολογικό συνοθύλευμα με το οποίο παραδόξως έχεις περισσότερα κοινά από ότι τολμάς να παραδεχτείς. Όμως ο αναρχικός Πάσχος Μανδραβέλης τα καταφέρνει εξαίσια τόσο χάρη στην πυκνότητα της γραφής του, όσο και στην αμφίσημη κενότητά της.

Ο γνωστός αρθογράφος της Καθημερινής προσέθεσε τον οβολό του στην κικηδημουλιάδα, παρατηρώντας πως ο ανταγωνισμός για … τα παγκάκια είναι σημειολογικά αντιπροσωπευτικός του κοινωνικού αυτοματισμού που εντείνεται όταν οι επικοινωνιακές κατασκευές που κάλυπταν τον ρατσισμό την εποχή της δικομματικής ανάπτυξης των ελλειμμάτων ξεγυμνώνονται σε εποχές κρίσης, όταν δηλαδή οι λαϊκές σοφιστείες αναθαρρύνουν και τροφοδοτούν τον λαϊκό ρατσισμό - τι τροφοδοτεί τον αστικό ρατσισμό δεν μας το εξηγεί στο κείμενό του στην Καθημερινή στις 19/05/2013.

Εννοείται φυσικά πως και για αυτό το φαινόμενο ευθύνεται η ‘κυριαχία της αριστεράς’, διότι η κατά Μανδραβέλη μεταπολιτευτική ιστορία θρύβει από πράκτορες του ΚΚΕ και του synaspismou που προσποιούνταν τους δεξιούς και τους πασόκους για λόγους που μας τους κρατάει έκπληξη. Σύμφωνα με το κείμενό του, η αριστερά επέτρεψε ουσιαστικά την μικροαστική ανάπτυξη εις βάρος των μεταναστών (μέσω της ανασφάλιστης εργασίας) στις αρχές της δεκαετίας του ‘90 και ουδέποτε ανέπτυξε μια βαθιά και ουσιαστική αντιμετώπιση του μεταναστευτικού ζητήματος ή με άλλα λόγια η αριστερά καπηλεύτηκε την έννοια του αντιρατσιμού χωρίς να την εμβαθύνει και δεν άφησε τον δεξιό αντιρατσισμό να εκφραστεί ή όσο η μικροαστική εκλογική βάση του δικομματισμού καλοπερνούσε στο πλαίσιο του παγκαλικού ‘μαζί τα φάγαμε’, η αριστερά δεν έφερε εις πέρας το ρόλο της σαν γκουβερνάντα των ενοχικών συνδρόμων της εξουσίας. Ή αλλιώς, ότι η αριστερά δεν τα έψελνε αρκετά στις πορείς και στα κείμενά της, ή ότι ο Κωστόπουλος και ο Λυμπέρης προωθούσαν το lifestyle του άπλυτου απεργού που συμμετείχε στις συνελέυσεις βάσης, ή ότι οι μικρομεσαίοι ήταν αριστεροί εργολάβοι του δημοσίου αλλά ψηφίζανε ΠΑΣΟΚ και ΝΔ επειδή είχαν χιούμορ, ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων γιατί με τον Μανδραβέλη ποτέ δε μπορείς να είσαι σίγουρος, και άλλωστε δεν έχει κανένα νόημα διότι απλά δεν ισχύει.

Πίσω από όμως τους παραλογισμούς και τις αντιφάσεις του Μανδραβέλη, κρύβονται φυσικά και δύο αλήθειες. Η πρώτη, είναι πως όντως δεν υπάρχει τσάμπα ιδεολογία, πως όπως η πολιτική των παροχών είναι μια δημοσιονομική νάρκη, έτσι και μια αόριστη αντιρατσιτική συνθηματολογία χωρίς να υπάρχει ένα εφαρμοστικό πλαίσιο, δηλαδή πραγματικές δράσεις με πραγματικό κόστος, είναι στην καλύτερη των περιπτώσεων ένα αφελές ευφυολόγημα στην πλάτη ασθενέστερων - τσάμπα λόγια φυσικά και υπάρχουν. Η δεύτερη είναι πως η αστική εκπροσώπηση της αριστεράς, δηλαδή η κοινοβουλετική της έκφραση ως επί το πλείστον, ουδεμία σχεδόν σχέση έχει με τις αρχές της, κάτι που η ΔΗΜΑΡ δε χάνει ευκαιρία να το επιβεβαιώνει με το ιδεολογικό της ροχαλητό. Αναρωτιέται λοιπόν κανείς, αν στη πραγματικότητα ο Μανδραβέλης ιπποτικά υπερασπίζεται μια αορίστως εννοούμενη αριστερά απέναντι σε αυτούς που την καπηλεύονται, παρόλο που απουσιάζει οποιαδήποτε νύξη στην υποκλοπή μεταξύ άλλων και ταξικών συνειδήσεων από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ. Πέραν της ασυνεχούς αισθητικής του ελιτισμού, αυτή η μεροληπτική κριτική επιβεβαιώνει τον διπλά παραπλανητικό χαρακτήρα του άρθρου.

Στα αλήθεια, είναι τόσος ο ενθουσιασμός του Μανδραβέλη με την αριστερά και ταυτόχρονα η απογοήτευσή του απέναντι της, που τον κάνει τελείως αδιάφορο όχι μόνο απέναντι στις επιπτώσεις άλλων ιδεολογιών στο μεταναστευτικό ζήτημα και στο ρατσισμό, αλλά και στον τρόπο που σιωπηρά ή πιο ξεκάθαρα άλλες ιδεολογίες προάγουν τον κοινωνικό αυτοματισμό και κατ’ επέκταση τον ρατσισμό και την βία που τον συνοδεύει. Η κριτική απέναντι στη δυναμική του μικροαστισμού και του δικομματισμού, όπου επεισέρχονται μεταξύ άλλων τόσο η εθνική ταυτότητα όσο και ο ρατσισμός, απουσιάζει γιατί φυσικά η αριστερά ευθύνεται και για αυτή τη παθογένεια οπότε δε χρειάζεται να γίνει ανάλυση. Αντίθετα, χάρη στην πολύ καλή του πένα, αφήνει να εννοηθεί πως ο αντιρατσισμός είναι ένα συνθηματολογικό προνόμιο της αριστεράς, ξεχνώντας πως όχι μόνο σε επίπεδο εφαρμοσμένων πολιτικών της εξουσίας, αλλά και σε επίπεδο αρχών, ο ρατσισμός στην καλύτερη των περιπτώσεων αγνοείται σαν να μην υπάρχει και πολύ πιο συχνά χρησιμοποιείται για λόγους οικονομικής μόχλευσης. Άλλωστε τα λέει και ο ίδιος σε εξίσου αμφίσημο κείμενό του που παραθέτει από το 2004: ‘Είναι δεδομένο ότι η μετανάστευση δεν μοιράζει εξίσου την ευλογία της στις οικονομίες του κόσμου. Βοηθάει κυρίως τους επιχειρηματίες, ενώ πλήττει τα χαμηλά στρώματα – είτε γιατί το (έτσι κι αλλιώς φτωχό) κράτος πρόνοιας μοιράζει τα οφέλη του σε περισσότερους είτε γιατί λειτουργεί σαν μοχλός πίεσης στα εργατικά εισοδήματα’. Τι Καθημερινή, τι Ριζοσπάστης δηλαδή, παρόλο τη σύγχυση μεταξύ ρατσισμού και μετανάστευσης.

Όντως όμως, αυτή η παράθεση του από το 2004 είναι εντυπωσιακή, όπως και η σύγχρονη συνέχειά της άλλωστε. Άμα δεν ήταν στην Καθημερινή, θα πίστευες πως είναι προκύρηξη της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς ή του αναρχικού χώρου. Όπως κάθε τυπικός αναρχικός, ο Μανδραβέλης καταγγέλει μια νοσούσα και ρατσιστική κοινωνία, επικρίνει τον κρατικογενή στρατηγικό σχεδιασμό της οικονομικής ανάπτυξης σε σαθρά θεμέλια, αρθώνει έναν μαρξιστικό βερμπαλισμό, επιρρίπτει ευθύνες στην αριστερά με την ευλάβεια ενός καθολικού που αυτομαστιγώνεται και φυσικά μας υπενθυμίζει πως ‘εγώ σας τα έλεγα’, όπως το συνηθίζει άλλωστε. Πιο αναρχικός δηλαδή, πας μέσα για τρομοκρατική οργάνωση και ας απουσιάζει η κριτική στην κρατικοδίαιτη λούμπεν μεγαλοαστικη τάξη που έλεγε και ο Γιωτόπουλος.

Όμως πέραν αυτών των φιλόδοξων ακροβατισμών από την υστερική αντι-αριστερή προπαγάνδα στον ασπασμό του ιδεασμού του φιλελευθερισμού της Γαλλικής Επανάστασης, είναι τρομερή η υπόθεση πάνω στην οποία (δεν) πατάει το κείμενό του. Στη πραγματικότητα, ο σύντροφος Μανδραβέλης δε πιστεύει ‘πώς μοιράζονται τα οφέλη μιας οργανωμένης κοινωνίας ανάμεσα στους γηγενείς, οι οποίοι τα χρηματοδότησαν, και στους μετανάστες που τα απολαμβάνουν ασχέτως αν δεν συμμετείχαν στη δημιουργία τους’, αλλά πως αυτό είναι μια σοφιστεία των δυτικών κοινωνιών, για την οποία, ναι σωστά μαντέψατε, πάλι ευθύνεται η (στον παγκόσμιο καπιταλισμό αυτή τη φορά) κυρίαρχη αριστερά. Έτσι λοιπόν για τον ιππότη του φιλελευθερισμού, ο ρατσισμός και η ανθρώπινη εκμετάλλευση δεν είναι ουσιώδη προκείμενα με πραγματικά χαρακτηριστικά και επιπτώσεις σε άμεση σχέση με τον καπιταλισμό, αλλά απλά εννοιολογικά εργαλεία στην απίθανη κατασκευή της αριστερής ευθύνης, αντηχώντας τις γνωστές κραυγές περί αριστεροθολοκουλτουριάρηδων της Χρυσής Αυγής που τόσο τον ξινίζουν. Όχι φυσικά πως δεν έχει η αριστερά ευθύνη, αλίμονο, αλλά η μεροληπτική αυτή διύλιση του κώνωπα προδίδει τις προθέσεις του αρθογράφου.

Ένταξει, ίσως τελικά ο Πάσχος Μανδραβέλης να μην είναι αναρχικός, αλλά περισσότερο ένας φιλελεύθερος παλαιάς κοπής που βγάζει σπυριά όταν εσφαλμένα τον κατηγορούν ως νεοφιλελεύθερο, που μισεί τον δεξιό λαϊκισμό και βλέπει τους αριστερούς σαν τα απολωλότα πρόβατα που ξεπέσανε στον κρατισμό και τους αντιεξουσιαστές σαν τους φίλους που πήραν τον λάθος το δρόμο, ίσως και να πιστεύει πως είναι δυνατή μια αταξική και απολιτίκ κοινωνία πραγματικά ελεύθερων οντοτήτων χωρίς κράτος αλλά παραδόξως με το κεφάλαιο και τις αγορές του, μπορεί να είναι τόσο κομματικά και ιδεολογικά ανένταχτος που είναι αδύνατον για εμάς τους νοηματικά ρηχούς που αναπαράγουμε μεγάλες λέξεις που μας ταΐζει ο κόσμος την πληροφόρησης να τον καταλάβουμε. Άλλωστε άμα διαβάσει κανείς τα σχόλια αναγνωστών του, πέρα από το μετάλλιο υπομονής που αξίζει, διαπιστώνει πως αυτά ξεκινούν από φασίστες που τον κατηγορούν για προστασία των μεταναστών, συνεχίζουν σε νοικοκυραίους που τον επαινούν για την ευαισθησία (!) και την ψυχραιμία του και φτάνουν μέχρι αριστερούς που νομίζουν πως επαναδιατυπώνει δια της πλαγίας οδού δεξιές απόψεις επί του μεταναστευτικού. Μπορεί βέβαια να μην είναι και τίποτα από όλα αυτά, και να είναι ένας απλό βετεράνος κοντυλοφόρος γκουρού της 'απλής λογικής' και των ενοχικών συνδρόμων, ένας έμμισθος προπαγανδιστής για το target group φιλήσυχων και τίμιων πολιτών, εκείνων που κυνηγάνε να δείρουν τα παιδιά που παίζουν στην αλάνα τα μεσημέρια.

Στη πραγματικότητα όμως, και άσχετα της ιδεολογικής του προέλευσης και τον τρόπο σκέψης του, το μόνο που πραγματικά μπορεί να αποδοθεί στον ίδιο από όλο αυτό το βερμπαλιστικό παραλήρημα, είναι η επίθεση στην αριστερά στα πλαίσια του δόγματος των ίσων αποστάσεων, μια άναρθρη επανάληψη δηλαδή του εννοιολογικού τερατουργήματος των εκλογών του 2012. Το κείμενό του μας αποχαιρετά με καλέσματα σε ουσιαστικό διάλογο χωρίς αφορισμούς (παρόλο που ο ίδιος τους υιοθετεί στη γενικότερη εναντίωσή του στον αντιρατσιστικό νόμο) και ‘ουχί κραυγές’, έχοντας ήδη αποκλείσει την ‘ηθική αγανάκτηση’ ανεξάρτητα της οποίας ‘λειτουργούν οι υπόγειες διεργασίες της κοινωνίας’ -ότι κι αν σημαίνει αυτό. Ο ίδιος, πονηρά, δεν τοποθείται καθόλου σε αυτό το διάλογο, δεν εκφέρει άποψη, ούτε σίγουρα δράση, για τον ρατσιμό και στην συστημική του σχέση με το κράτος, το οποίο σε άλλα κείμενά του τόσο αντιπαθεί. Μονάχα τον ενδιαφέρει να αποκλειστούν τα περίφημα δύο άκρα (αριστερά και φασισμός όπως εννοεί αλλά δεν κατανομάζει), οι κατά τον ίδιο φωνασκούντες, παρόλο που ακόμη και σε όρους αστικής δημοκρατίας αποτελούν παραπάνω από το 30% του εκλογικού σώματος, επιβεβαιώνοντας εν τέλει το αυτοαναιρετικό και οπορτουνίστικο χαρακτήρα του λόγου του. Ναι, ο άνθρωπος που υπερασπίστηκε το indymedia.org για τους σωστούς λόγους στα πλαίσια της φιλεύσπαχνης αστικής δημοκρατίας, ο ίδιος αυτός άνθρωπος ασκεί αισθητική στο δημόσιο διάλογο εξισώνοντας αυθαίρετα την αριστερά με τον συμμοριτισμό, ζητώντας από μια αόρατη αρχή (το κράτος ίσως;) να κάνει πράξη τη θεωρία του. Γιατί στο κάτω-κάτω αυτή είναι η γραμμή, δεν είναι καν δική του εφεύρεση αυτή η κενολογία, δικές του είναι μονάχα οι εκφραστικές αντιφάσεις.

Τελικά, στην ανάγκη του να διανθήσει και να νομιμοποιήσει την αστική προπαγάνδα, ο σύντροφος Πάσχος πέφτει θύμα των σοφιστείων που ο ίδιος καταδεικνύει, μονάχα που στην περίπτωσή του δεν είναι λαϊκές, αλλά φοβερά σπουδαγμένες, επιτηδευμένες, μεταμοντέρνες και τζούφιες σε βαθμό ψύχωσης. Την ίδια στιγμή που ο πολιτικός πολιτισμός κατρακυλά προς τον ολοκληρωτισμό και η κοινωνία πεθαίνει από τη φτώχεια και τα τάγματα εφόδου της Χρυσής Αυγής, ο Μανδραβέλης προσφέρει ιδεολογικά παντεσπάνια αναζητώντας την χαμένη τιμή του αντι-ρατσιστικού φιλελευθερισμού στα ραπίσματά του ενάντια στην 'κατίσχυση της αριστεράς'. Παρόλο τη δεξιότητα και την εμπειρία του, προφανώς του είναι αδύνατο να κατασκεύασει μια φιλελεύθερη πρόταση για τον ρατσισμό, ίσως γιατί αυτή δεν υπάρχει, ή επειδή απόκρυφα ο ρατσισμός και ο φασισμός πειθαρχούν το κοινωνικό σύνολο εντός της αγοραίας ελευθερίας του κ. Μανδραβέλη κι ας μη το χωράει ο νους του.


Αν όλο αυτό το κείμενο δε βγάζει κανένα νόημα, είναι επειδή είναι εξαιρετικά δύσκολο να νοηματοδοτήσεις κάτι ανόητο. Και λόγω της αριστεράς φυσικά, για να μην ξεχνιόμαστε.

Τους φόρεσε τις κουκούλες

Δεν πρόκειται για κάποιο νομικό ολίσθημα, για υπερβάλλοντα ζήλο ή μια τυπική παρατυπία. Πρόκειται για μια χυδαία ποινικοποίηση της ιδεολογίας, για μια έκφυλη αποσάθρωση των συνταγματικών και δημοκρατικών αρχών, για έναν αστικό ολοκληρωτισμό που όμοιό του είχε να δει η χώρα από τον καιρό της δικτατορίας.

Θρασύδειλα και αυθαίρετα η πολιτική εξουσία φόρτωσε τις διατάξεις του διαβόητου κουκουλονόμου μετατρέποντας τις πλημμεληματικού χαρακτήρα κατηγορίες των 93 κρατουμένων της ανακατάληψης της Βίλα Αμαλία σε κακουργήματα, όταν παράλληλα, σε μια στιγμή νομικής ειρωνείας τους απήλαξε από την γελοιώδη κατηγορία της αντίστασης κατά της αρχής. Αυτή η τιποτένια κίνηση έχει σαν αποτέλεσμα να κρατούνται όμηροι 93 συμπολίτες μας στην ΓΑΔΑ, τουλάχιστον μέχρι το Σάββατο 12/01 οπότε και περνάνε από ανακριτή, στερούμενοι των βασικών δικαιωμάτων τους, αναλώσιμα πυρομαχικά στη διαλεκτική της πολιτική πόλωσης. Μετά λοιπόν του προσβλητικού ψεύδους περί 'ανώνυμης καταγγελίας για ναρκωτικά', η κρατική ανομία επελαύνει με μια νέα εκδικητική τερατωδία, διότι απλούστατα αυτό είναι το πραγματικό της πρόσωπο, ένα μόρφωμα που δεν διστάζει να καταστρατηγήσει τις ίδιες τις αρχές πάνω στις οποίες θεσπίστηκε.

Προεκλογικά ο Αντώνης Σαμαράς είχε διαλαλήσει στην τρομοκρατημένη ελληνική κοινωνία πως θα 'βγάλει τις κουκούλες', μα προτίμησε να τις φορέσει, όλα στη δίνη της πολιτικής ματαιοδοξίας του χώρου του, μια δίνη που ποινικοποιεί την ελευθεριακή, την αντιεξουσιαστική και την αναρχική ιδεολογία, μια δίνη που ταχύτατα ασπάζεται τις άναρθρες κραυγές της ακροδεξιάς και του φασισμού. Δεν είναι ένα παρανοϊκό εσχατολογικό παραλήρημα, είναι η σκληρή πραγματικότητα.

Δεν είναι αντιπερισπασμός η Βίλα Αμαλία - είναι πολλαπλώς πιο πρωτεύον ζήτημα για τους πολίτες και την κοινωνία από ότι η περίφημη λίστα Λαγκάρντ. Η τελευταία δεν παρά είναι μια αποδελτίωση καταθέσεων για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, για μια και μοναδική τράπεζα, σε μια από τις πολλές χώρες που προσφέρουν φορολογική ασυλία. Η διαχείρισή της είναι μονάχα ο αφρός της διαπλοκής και της αναποτελεσματικότητας της ελληνικής διοίξησης, ενώ οι πολιτικές τριβές γύρω της είναι ένα ακόμη φτηνό πολιτικό στοίχημα του κοινοβουλευτισμό, μια απόπειρα εξόντωσης του ΠΑ.ΣΟ.Κ., μια χαμηλής ποιότητας ευκαιρία για το ΣΥΡΙΖΑ, ένα μοντέλο κάθαρσης και επιτυχίας για τη ΝΔ. Η λίστα Λαγκάρντ είναι ο πραγματικός αντιπερισπασμός, ένα επικοινωνιακό σύννεφο καπνού πίσω από το οποίο κρύβονται ο ορυμαγδός της συστηματικής και συστημικής φοροαποφυγής και φοροδιαφυγής,  η αποκάλυψη της φάρσας του μικρού και μεγάλου κεφαλαίου και της ελεύθερης διακίνησής του, η έντονη ταξική πόλωση, το προς ψήφιση φοροκλεπτικό νομοσχέδιο, η παταγώδης αποτυχία των νεοφιλελεύθερων πολιτικών, η απελπιστική ανάγκη για πολιτειακή αναδιοργάνωση, η ραγδαία κατρακύλα στη βαρβαρότητα.

Η δημοκρατία δεν είναι ένα σύστημα ανοχής όπως ποικιλοτρόπως εμφανίζεται στην αγγλοσαξονική φρασεολογία γύρω από τα ανθρώπινα δικαιώματα, μα μια πρόκληση για σεβασμό. Δε χρειάζεται κανείς να συμφωνεί ούτε με μια ιδέα, ούτε με μια φράση των κρατουμένων του κράτους, μα απαιτείται η αντίσταση στην επεκτατική ανομία των εκτελεστών και υπηρετών του, απαιτείται η κατακραυγή και διαπόμπευση απέναντι στην εκμηδένιση των ελάχιστων χαρακτηριστικών αντιπροσώπευσης, υπεράσπισης των δικαιωμάτων και λαϊκής αυτοκυριαρχίας που η αστική δημοκρατία κάποτε υποσχόταν.

Η μνημονιακή διακυβέρνηση Σαμαρά δεν έχει κηρύξει τον πόλεμο στους κουκουλοφόρους, ή στους αντιεξουσιαστές ή στους αναρχικούς όπως πολλοί θα ήθελαν να νομίζουν. Έχει κηρύξει τον πόλεμο στην κοινωνία και την ελευθερία που εκ φύσεως αυτή επιδιώκει. Μα ότι συμπιέζεται κάποτε εκτονώνεται, και έπειτα όταν η σκόνη πέφτει, τότε πάλι η ιστορία ξαναγράφεται, πάντα σύμφωνα με την απαιτούμενη αφήγηση.

Η Villa Amalias είναι όλοι μας

Όταν αυτοαναιρείται η αστική νομιμότητα από τα ίδια τα εκτελεστικά της όργανα, τότε πρέπει να προβληματιστούν και οι πιο ένθερμοι των υπερασπιστών της.

Το πρωί της 20/12 αστυνομικές δυνάμεις, παρουσία εισαγγελέα, εισβάλλουν στην κατάληψη της Βίλλα Αμαλία κατόπιν ανώνυμης καταγγελίας περί ναρκωτικών. Το μεγαλύτερο σχετικό εύρημα ήταν η ποσότητα των 1,5 γραμμαρίων ινδικής κάνναβης, ποσότητα που δε συνιστά καν πλημμέλημα. Λίγο μετά, την ίδια ημέρα, ο Υπ. Προ.Πο. και κάτοχος πτυχίου νομικής Δένδιας Ν. δήλωσε τα ακόλουθα (από την Ημερησία):

«Το μήνυμα μας είναι σαφές: Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι ξέφραγο αμπέλι. Δεν μπορεί να είναι χώρος ανομίας. Και τα χιλιάδες μπουκάλια για την παρασκευή βομβών 'μολότοφ' και τα άλλα υλικά που βρέθηκαν στη 'Βίλα Αμαλία' αποδεικνύουν ότι ο χώρος αυτός υπήρξε για πάρα πολλά χρόνια ένα εργαστήρι ανομίας.»

Σε ερώτηση για το εάν θα συνεχιστούν σε άλλες καταλήψεις ανάλογες επιχειρήσεις, ο υπουργός απάντησε:

«Η ΕΛ.ΑΣ. έχει μία υποχρέωση από το Σύνταγμα και τους νόμους. Και το ξαναλέω, έχει την εντολή του Πρωθυπουργού να αποκαταστήσει το αυτονόητο. Να αποκαταστήσει τη νομιμότητα οπουδήποτε και εάν αυτή παραβιάζεται. Δεν λέω ότι έχει ένα εύκολο έργο, δεν λέω ότι αύριο θα γίνουν θαύματα. Αλλά αυτή είναι η εντολή, αυτό είναι το πλαίσιο και αυτό είναι το έργο που θα πραγματοποιηθεί.»

Αυτή είναι λοιπόν η ομολογία απιστίας ενός εκτελεστικού οργάνου της πολιτείας. Χωρίς να κρατήσει κανένα πρόσχημα, ο υπουργός άδραξε άμεσα της ευκαιρίας να κλείσει -για μια ακόμη φορά μετά τον σχιζοφρενικό Ξένιο Δία- το μάτι στην ακροδεξιά εκλογική βάση που γκρέμισε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας, αναβιώνοντας το βασικό συνθηματικό άξονα 'ησυχία, τάξη και ασφάλεια' ενώ ταυτόχρονα, απεκάλυψε πως ο ίδιος ο πρωθυπουργός της χώρας ήταν ο ανώνυμος καταγγέλλων. Μα δυστυχώς για τον ίδιο, τόσο οι διαρροές όσο και τα επίσημα στοιχεία της Ε.Α. τον γελοιοποιούν. 

Η 'ανώνυμη καταγγελία' περί ναρκωτικών δεν αποτελεί παρά ένα χυδαίο προσχηματικό ψεύδος που ξεφτιλίζει νόμους και θεσμούς, καταβαραθρώνει την αξιοπιστία της εκτελεστικής εξουσίας και των οργάνων της, μια πρακτική που θυμίζει ολοκληρωτικά και άνομα καθεστώτα. Είναι εγκληματικό σε μια δημοκρατική πολιτεία, να γίνεται εισαγγελική έρευνα χωρίς να υπάρχουν σαφείς και τεκμηριωμένες ενδείξεις που να την δικαιολογούν, κι είναι αδιανόητο, στην περίπτωση που αυτές όντως υπάρχουν, να εφευρίσκεται μια ανύπαρκτη καταγγελία για την εκτέλεση της έρευνας. Δανειζόμενοι τις ρήσεις του υπουργού, εάν ο οποιοσδήποτε θα μπορούσε να προκαλέσει εισαγγελική έρευνα με μια ανώνυμη καταγγελία, τότε όντως θα ήμαστε 'ξέφραγο αμπέλι'. Στη πραγματικότητα, τον μεροληπτικά πολιτικό και κατασταλτικό χαρακτήρα της επιχείρησης τον αναδεικνύουν τα ίδια τα  φωτογραφικά και εικονοληπτικά ντοκουμέντα της αστυνομίας.

Ηχεία και σκηνή, μπροσούρες, φυλλάδια, περιοδικά, βιβλία, ηλεκτρονικοί υπολογιστές, πιεστήριο, τραπεζοκαθίσματα και ναι, περί τα 1200 μπουκάλια μπύρας, ότι δηλαδή θα περίμενε κανείς από έναν αυτοδιαχειριζόμενο, κοινωνικό χώρο όπου πραγματοποιούνται μουσικές συναυλίες, θεατρικές παραστάσεις, διακίνηση ιδεών, διαλέξεις και πολιτικές προσυγκεντρώσεις. Στην σχετική ανακοίνωση, υπάρχει μια ελευθεριακή αποδελτίωση των αποδεικτικών στοιχείων, με το πετρέλαιο θέρμανσης να βαφτίζεται εύφλεκτο υλικό, μέσα αυτοπροστασίας (μάσκες και σπρέι πιπεριού) να ανάγονται σε όπλα, φωτοβολίδες και κροτίδες σε εκρηκτικούς μηχανισμούς και σαν ειρωνεία, δύο σκασμένα 'όπλα' της Ε.Α. (μια κρότου λάμψης και μια χημική χειροβομβίδα), ενθύμια από την δρομική κρατική καταστολή όπου δεκάδες και εκατοντάδες εξ' αυτών χρησιμοποιούνται με αποτέλεσμα ατιμώρητους τραυματισμούς πολιτών, να στοιχειοθετούν ενοχοποιητικό στοιχείο. Επιπλέον βρέθηκαν, ένα πτυσσόμενο γκλομπ, ένα μαχαίρι,  σφεντόνες και μεταλλικά παξιμάδια και σφαιρίδια. 

Είναι σαφές πως ουδείς δεν οφείλει να υπερασπισθεί ή να αιτιολογήσει την κατοχή υλικών που μπορούν όντως υπό συνθήκες λίγων εξ' αυτών δύναται να προκαλέσουν σωματικές βλάβες, όμως το κυρίαρχο ζητούμενο είναι πως είναι πολλαπλώς αδύνατο να υπερασπισθεί κανείς την αυθαίρετη κατασκευή κατηγοριών που αποβλέπουν σε επικοινωνιακές εντυπώσεις. Άλλωστε τέτοιο υλικό, σε μεγαλύτερες ποσότητες και με πολύ πιο επικίνδυνα χαρακτηριστικά βρίσκεται σε μόνιμη βάση σε νεολαίες και τοπικές οργανώσεις αστικών κομμάτων, σε οπαδικούς συνδέσμους, σε λέσχες απόστρατων και γυμναστήρια, και φυσικά είδει διακόσμησης στα πραγματικά οπλοστάσια της Χρυσής Αυγής. Αν μη τι άλλο, λαμβάνοντας υπόψη τη συχνότητα και την ένταση των φασιστικών επιθέσεων ενάντια στη Βίλα, ένας ψύχραιμος παρατηρητής θα εντυπωσιαζόταν από την ολιγαριθμία και ισχνότητα των ευρημάτων, ενώ φυσικά το περίφημο 'παρασκευαστήριο βομβών μολότοφ' αναζητείται πέραν της φαντασίας του κατόχου πτυχίου Νομικής κ. Δένδια, και σε όλα τα μπαρ, θέατρα και σινεμά της ημεδαπής.

Σε αντιδιαστολή με την πολιτική της ηγεσία, η ΕΑ επέδειξε την ελάχιστη αυτοσυγκράτηση και δεν ακολούθησε την γνωστή και παράνομη πρακτική της δημοσιοποίησης προσωπικών στοιχείων των προσαχθέντων (κατά το 'θα βγάλουμε τις κουκούλες' του πρωθυπουργού) προμηνύοντας το επακόλουθο δικαστικό άδειασμα -και οι οχτώ προσαχθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι χωρίς καμία εγγύηση με μόνη απαίτηση την ευτελιστική παρουσία πέντε εξ' αυτών σε αστυνομικό τμήμα μια φορά το μήνα, όπως παλαιότερα απαιτούσε η χούντα από τους ΕΑΜίτες. Λογικό βεβαίως, αφού τα ευρήματα δεν μπορούν να στοιχειοθετήσουν κάποιο σοβαρό νομικό έρεισμα, αλλά ούτως ή άλλως ουδέποτε υπήρξε αυτός ο σκοπός. Στόχος εξ' αρχής υπήρξε η κοινωνική, πολιτική, πολιτιστική, αντιρατσιστική και αντιφασιστική δράση της κατάληψης, η φίμωση των ενοχλητικών φωνών, οι υγιείς αντιστάσεις στην συστηματική κρατική καταπίεση. Πραγματικό έγκλημα των προσαχθέντων, η διαφορετικότητα, όπλο τους η αντιπληροφόρηση.

Όπως ο ίδιος ο υπουργός απλόχερα αποκαλύπτει με τις δηλώσεις του, η κρατική επιθετικότητα εναντίον των καταλήψεων και των αυτοδιαχειριζόμενων χώρων (με πιο πρόσφατη την αποξήλωση του 98FM από το υπόγειο της ΑΣΟΕΕ με πρόσχημα τη παρουσία μικροπωλητών έξω από τον ακαδημαϊκό χώρο) είναι ξεκάθαρα πολιτική κατεύθυνση, αντανάκλαση των ακροδεξιών και ανελεύθερων ιδεολογημάτων, τα οποία θα μπορούσαν, εν δυνάμει, στην κομματική ανανέωση της ΝΔ (αντίστοιχη των ευρωπαϊκών χριστιανοδημοκρατικών κομμάτων), να ενισχύσουν τον εκλογικό της ανένδοτο απέναντι στην αριστερά. Ελεύθεροι κοινωνικοί χώροι και σχηματισμοί, χωρίς βραχεία μνήμη, ενοχλούν με την διαρκή τους επίθεση ενάντια ακριβώς σε αυτή την εκλογική πίτα, βάζουν αναχώματα στην κοινωνική συνείδηση με την διαρκής υπενθύμιση του νεοναζιστικού κινδύνου, εν τέλει δεν επιτρέπουν το εύκολο πάντρεμα του μεταχουντικού μικροαστισμού και του σύγχρονου φασισμού. Το κράτος-προστάτης δεν διαφυλάσσει τους νόμους, τους ήσυχους πολίτες και το πολίτευμα ούτε κυνηγάει κουκουλοφόρους, αλλά διαμεσολαβεί ψηφοφόρους για την επιβίωση των κύριων εκφραστών του, αναιρώντας τα ίδια τα δομικά του στοιχεία. Όμως υπάρχει και μια επιπλέον διάσταση, έξω από το πλαίσιο των πραγματικών διακυβευμάτων αλλά στο παράλογο χώρο των πολιτικών παιγνίων. Σε κάθε τέτοια επίθεση, ο τρικομματικός κυβερνητικός σχηματισμός προσπαθεί να παγιδέψει την κοινοβουλευτική αριστερά ώστε να αναλάβει υπερασπιστική γραμμή, εντείνοντας έτσι τον επικοινωνιακό μύθο ταύτισης του ΣΥΡΙΖΑ με τον αναρχικό και αντιεξουσιαστικό χώρο και την σχιζοφρενική λογική των δύο άκρων. Θύματα αυτού του παιγνίου οι θεσμοί, οι νόμοι, η πολιτεία, οι άνθρωποι.

Τέτοιες πολιτικές αποφάσεις και πράξεις όμως είναι γνωστές και αναρίθμητες στη διαδρομή του μεταπολιτευτικού ελληνικού κράτους, από ολόκληρο το πολιτικό φάσμα, άλλοτε πιο οξυμένες κι άλλοτε πιο αναιμικές στα πλαίσια της εκ των άνω επιβληθείσας κοινωνικής ειρήνης. Πλέον όμως, αυτή η πολιτική πόλωση και κοινωνική καταστολή που επιχειρείται, έχει ήδη δηλητηριαστεί και αλλοτριωθεί από το κοινό που επιθυμεί να προσεγγίσει πολιτικά. Ο κάτοχος πτυχίου νομικής υπουργός Προ. Πο. ψεύδεται και εμπαίζει ευθέως την κοινή γνώμη, ακυρώνοντας σαν πολιτική ηγεσία οποιαδήποτε αξίωση ισονομίας και αξιοπιστίας ενός σώματος, το οποίο με δική του έκθεση από το 2004 έχει αναδείξει τη διάβρωση του από έκνομα φασιστικά στοιχεία. Ο ίδιος, έχει επιτύχει, ακόμη και στα στενά πλαίσια της αστικής νομιμοποίησης, να θέσει εαυτόν εκτός νόμου, να καταστεί ο ίδιος άνομος και καταχραστής, κι αυτό χωρίς καμία αιδώ ή αίσθηση καθήκοντος. Φυσικά, όπως και όλοι οι προκάτοχοί του, ούτε καν διανοείται εκκαθάριση των σωμάτων ασφαλείας από τα παρακρατικά στοιχεία της ΧΑ, ενώ η Διεύθυνση Εσωτερικών Υπηρεσιών της Ε.Α. έχει σταματήσει να εκδίδει απολογιστικές εκθέσεις από το 2010, αφού προφανώς τα στοιχεία δεν ευνοούν τον εσωτερικό έλεγχο. Στην εξωφρενική λογική των δύο άκρων, ο Υπ. Προ. Πο. συνειδητά συγκαλύπτει και προσφέρει πολιτικό άσυλο σε φασίστες, ρατσιστές, τραμπούκους, δουλεμπόρους, και απροκάλυπτα αντιδημοκρατικούς μαχαιροβγάλτες, οπλίζοντας τα χέρια τους σε κάθε έγκλημα που διαπράττουν. 

Πέρα λοιπόν από οποιεσδήποτε πολιτικές, ιδεολογικές, ακόμη και ταξικές διαφορές και αντιπαλότητες, οφείλει ο οποιοσδήποτε να ανησυχήσει και να αφυπνιστεί, να προβληματιστεί έστω, με την εκ των έσω ανεξέλεγκτη παραβίαση νόμων και συνταγματικών αρχών με στόχο την πολιτική ενσωμάτωση αντιδημοκρατικών στοιχείων και την εντατικότερη κοινωνική αυτοματοποίηση. Ακόμη και ο συντηρητικότερος της δεξιάς πτέρυγας οφείλει να αναγνωρίσει πως αυτή η κατεύθυνση κατάλυσης του νομικού πολιτισμού, οδηγεί σε έναν διαρκώς ελαστικό και διευρυμένο ορισμό της ανομίας, τον οποίο αναπόφευκτα θα τον συναντήσει μπροστά του όσο συντεταγμένος και φιλήσυχος κι αν είναι. Πρώτα ήταν το ακαδημαϊκό άσυλο, τώρα είναι οι καταλήψεις, τα μέσα επικοινωνίας (πιεστήρια, ραδιόφωνο, σε λίγο οι ιστότοποι), πολύ σύντομα όλοι οι κοινωνικοί χώροι, τα graffiti, οι συνελεύσεις, ο συνδικαλισμός, η ελευθερία λόγου στα ψηφιακά και αναλογικά μέσα, οι συγκεντρώσεις, οι πορείες, ακόμη και το ιδιωτικό άσυλο θα αλλοιωθούν ή θα καταργηθούν πλήρως  σε μια αργή αλλά μεθοδική πολιτειακή παραμόρφωση, παράλληλα πάντα με την διαρκή ληστρική τρομοκρατία για να διατηρηθεί στη ζωή το σάβανο της κοινωνικής και οικονομικής οργάνωσης που η ιστορία ταχύτατα εγκαταλείπει. Επ' ουδενί κι από κανένα δεν επιτρέπεται η σιωπή απέναντι στη βάρβαρη αυτή επίθεση που υφίσταται η κοινωνία από τους φιλοξενούμενους βάρβαρους διαμεσολαβητές της εξουσίας, διότι το πρόσφατο παράδειγμα της Villa Amalias δεν είναι παρά προάγγελος και σύμπτωμα του τι έπεται απέναντι σε όλους μας.

Σε αυτή τη διαδικασία λοιπόν, δε παύει να είναι εντυπωσιακός ο τρόπος που ενώ η πολιτική κάστα έχει ήδη απολέσει της λαϊκής και κοινωνικής νομιμοποίησης εδώ και αρκετά έτη, επιδιώκει πια, με τρόπο ίσως αυτοκαταστροφικό, και την απώλεια της συστημικής της νομιμοποίησης. Το ερώτημα είναι για πόσο καιρό ακόμα εκείνοι που έχουν τις δυνατότητες και τα μέσα να προσφέρουν τις τελευταίες ανάσες σε αυτή τη πραγματικότητα θα συνεχίζουν να στηρίζουν τα πρόσωπα εκείνα που ξεδιάντροπα αισχύνουν πάνω στις αξίες και ιδέες που υποτίθεται πρεσβεύουν και διαφεντεύουν. Διότι όλοι οι υπόλοιποι έχουν ήδη αποχωρήσει.

Υ.Γ.1 Η τελευταία φωτογραφία είναι μια κρότου-λάμψης για να μου υπενθυμίζει διαρκώς το πιθανό τίμημα του να εξασκεί κανείς τις ελευθερίες του. 

Υ.Γ.2 Ο κάτοχος πτυχίου νομικής και Υπ.Προ.Πο. Δένδιας δεν χρωστάει μια ΕΔΕ και μια μήνυση στη Guardian για τα βασανιστήρια της ΓΑΔΑ στους συλληφθήντες της αντιφασιστικής πορείας της 30ης Σεπτεμβρίου;

σκότωσε τον φασίστα μέσα σου

...και όχι αντίκρυ σου

Σκότωσε τον φασίστα μέσα σου, πνίξε τις προκαταλήψεις και τις διακρίσεις που κάνεις καθημερινά, τις μικρές και τις μεγαλύτερες, τις δήθεν αθώες και τις πραγματικά επικίνδυνες, ξέρεις για ποιες σου λέω. Πρόσφερε τον εαυτό σου αδιαμαρτύρητα ψυχή και σώματι σε ένα τρομοκρατικό στρατό, πότισε τις ιδέες με αίμα για τσέπες αδειανές και τσάκισε τον αντίπαλό σου θριαμβευτικά με πάθος και έπαρση. Tράβα το ζιζάνιο από τη ρίζα του και πριν το σκίσεις στη μέση και ξεραθεί για πάντα, μελέτα το καλά, κοίταξε το προσεκτικά, σφίξ' το στα χέρια σου και θυμήσου τότε που ρίζωσε μέσα σου, από μικρό παιδί κιόλας. Θυμάσαι;

Λίντσαρε το ρατσιστή μέσα σου, αυτόν που καταπιέζεις με τη λογική σου καθημερινά μα είναι αληθινός, είναι εκεί, μέσα σου, το ξέρεις, φωλιάζει στα ένστικτά σου, στις πρώτες αντιδράσεις στα μαθήματα που σου μάθανε μικρός. Διώξε το ρατσιστή μέσα σου, αυτόν που βαφτίζει τα στρατόπεδα συγκεντρώσεως κέντρα υποδοχής και τη μετανάστευση έγκλημα, αυτόν που κοροϊδεύει τους ευρωπαίους μα στην πρώτη ευκαιρία γλύφει τους τουρίστες για να τους κλέψει πεντοδίφραγκα, αυτόν που γουστάρει το μαύρο να καρφώνει τα τρίποντα και τα γκολάκια, αλλά όχι για να κάνει τις δουλειές που ποτέ εσύ δεν θα σκεφτόσουν να κάνεις. Σκότωσέ τον λοιπόν, τι περιμένεις, κάψε εκείνα τα ποταπά ένστικτά σου που χαράζουν γραμμές στα μάτια σου. Μπορείς ρε μαλάκα;

Βίασε το σεξιστή μέσα σου, εκείνο το αρχίδι που φοβάται να κοιτάξει μια γυναίκα στα μάτια και να σφίξει τα χέρια με έναν ομοφυλόφιλο, τον άντρα που γουστάρει πουτάνες τελειωμένες από τη πρέζα αλλά η μάνα του είναι άγια αρκεί να 'ναι στη κουζίνα φυσικά. Γδύσε τον φαλλοκράτη μέσα σου, πέτα τον στον ασβέστι και κόλλα τον στα πλαστικά είδωλα του σήμερα, για το κατάλληλο αντίτιμο πάντα. Χτύπα τον αλύπητα όπως γουστάρει, όπως ακριβώς του αρέσει να κάνει και στις γκόμενες, όπως σου αρέσει κι εσένα να κάνεις.

Αποκήρυξε τον αθεόφοβο σκοταδιστή θεομπαίχτη μέσα σου, τον αμόρφωτο που θα πιστέψει στο καθετί, που θα ακολουθήσει το είδωλο της παραδοπιστίας σε πολέμους φανταστικούς με θύματα αληθινά. Κάψε τον αγιογδύτη που περιφέρει λείψανα τρελών και πουλάει πίστη σε τιμή ευκαιρίας. Ρίξε στη πυρά θεούς , δόγματα, αγίους και ηθικές και κράτα την αναπνοή σου για την εποχή των νέων θαυμάτων άπιστε.

Σάπισε στο ξύλο τον τραμπούκο μέσα σου, εκείνον το θρασύδειλο που χτυπάει εκείνον που μπορεί επειδή μπορεί και επειδή δε μπορεί να αντιπαρατεθεί απέναντι σε αυτόν που τον καταπιέζει. Αυτόν που διψάει για αίμα, που φοβάται τη βία, και είναι ενάντια της από όπου κι αν προέρχεται, αλλά μέσα του βαθιά την αποζητά στην πιο ωμή της έκφραση που και που, μόνο όταν θυμώνει, μερικές φορές που λένε.

Σκότωσε τον υποκριτή μέσα σου, αυτό το γελοίο, τον γκρίζο γελωτοποιό που σε θάβει, ψέμα με το ψέμα, μέρα με τη μέρα, που σε ταΐζει με όνειρα και φιλοδοξίες δανεικές, που νομίζει πως όλα τα ξέρει, που θα σου πει τι θα κάνεις, τι θα σκεφτείς.

Σκότωσε το φασίστα μέσα σου και όχι αντίκρυ σου.

Το ξέχεσες Πάγκαλε

Όταν κάποτε -όπως και τώρα- ο λαός διψούσε για αίμα, αυτό δεν ήταν εγκληματικό. Άλλωστε, όπως λέει και η ρήση, 'φωνή λαού, οργή Θεού' και 'θρύλε θεέ μου, Ολυμπιακέ μου', και τέλος πάντων το να ζητάς τη θανατική ποινή κάποιου για ένα αδίκημα δεν είναι το ίδιο με το να επιθυμείς το θανατό του. Εν προκειμένω στη δεύτερη περίπτωση είσαι μνησίκακος, ενώ στη πρώτη προτάσσεις το φυσικό δίκαιο ή ακόμη και το θυμικό στα πλαίσια μιας κοινωνικής εναρμόνισης. Όταν λοιπόν το 1922, αμέσως μετά την Μικρασιατική Καταστροφή και ενώ η Ελλάδα κατακλυζόταν από πλήθος μεταναστών -'τουρκόσπορους' τους έλεγαν οι τότε πατριώτες- ο παππούς σου Θεόδωρε, ο συνονόματος σου Πάγκαλος μαζί με τους Γονατά, Πλαστήρα και Φωκά, έστειλε στο θάνατο έξι μέλη του πολιτικού και στρατιωτικού προσωπικού της εποχής, αποδιοπομπαίους τράγους του ελληνικού ιμπεριαλισμού προς κατευνασμό του πλήθους. Η κατηγορία 'εσχάτη προδοσία' αν και δύσκολα μπορεί να φαντασθεί κανείς πως συνειδητά και οικειοθελώς προκάλεσαν οι συγκεκριμένοι έξι την Μικρασιατική Καταστροφή (κάτι το οποίο παραδέχθηκε και ο ίδιος ο παππούς σου αργότερα), εν αντιθέσει ίσως ιστορικά με την οικονομική καταστροφή που βιώνουμε τα τελευταία τρία χρόνια.

Ανάξιε Θεόδωρε, έχοντας αντιληφθεί φαίνεται το κενό σου -πνευματικό, συνειδησιακό, ψυχολογικό, υπαρξιακό- εκτός από το να παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα με την αρτηριοσκλήρωση, επιπλέεις στην επιφάνεια της παρακμάζουσας ελληνικής κοινωνίας του θεάματος χάρη στη πρόκληση και τίποτε άλλο, κάτι σαν τα πουτανάκια στις ΗΠΑ που πλακώνονται σαν τα σκυλιά ή ανεβάζουν στο twitter φωτογραφία του συφιλιακού τους μουνιού μπας και τους θυμηθούν οι άρρωστοι ηδονοβλεψίες τους. Κάπως έτσι κι εσύ.

Μήνες μετά το ισοπεδωτικό 'μαζί τα φάγαμε' και αφού είδες και απόειδες με τις εσωκομματικές σου γνωματεύσεις σαν ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. -τρομάρα σου- αποφάσισες να προσελκύσεις τους πιο αντιδραστικούς εξ' ημών, τους μισητούς γιουτούμπερς και μπλόγκερς, τους τριάντα-κάτι μαλάκες που δεν έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν από το να βαυκαλίζονται αυξάνοντας τη μυωπία τους ταυτόχρονα. Έφτιαξες λοιπόν ένα site ζητώντας από τους θαυμαστές σου, τα ανθρωπάκια που ακόμα ασχολούνται περισσότερο με εσένα περισσότερο από ότι εσύ με την υγεία σου, τους πελάτες σου που αντί να έχουν το θάρρος της γνώμης τους και να ασκήσουν κοινωνικό έλεγχο παθαίνουν διαδικτυακή καταγγελτική παράκρουση, από αυτούς λοιπόν, να καταθέσουν καθημερινές ιστορίες που να υποστηρίζουν την απαξιωτική σου εκείνη ρήση. Τους καλείς να σε συνδράμουν στην ανυπόστατη κενολογία σου με τρομακτικές εξιστορήσεις νεοελληνικής δημόσιας διαφθοράς και τεμπελιάς, απλές καθημερινές ιστορίες ανεκδοτολογικού περιεχομένου που πιστοποιούν την υπεξαίρεση που διαπράξαμε ενάντια στις ευρωπαίες εταίρες μας, που επαληθεύουν μια αυθαίρετη αξίωση συλλογικής ευθύνης. Αυτές τις ιστορίες, λες, θα τις συγκεντρώσεις και θα τις κάνεις βιβλίο, για να 'κονομήσεις δηλαδή στη πλάτη του κάθε μαλάκα που γράφει τη παπαριά του στην ιστοσελίδα σου, διαπράττοντας ακόμα και την ύστατη στιγμή το έγκλημα της λογοκλοπής και της απάτης αναζητώντας φθηνά λαϊκίστικα άλλοθι για τις αυθαίρετες και προσβλητικές σου κατηγορίες.

Ε λοιπόν, τώρα το παράκανες κατάπτυστε Θεόδωρε.

Το παράκανες γιατί γνωρίζεις πολύ καλά πως διατηρώντας το αίσθημα δικαίου και την αρχή της αναλογικότητας δε φάγαμε απολύτως τίποτα μαζί, γιατί έχεις πλήρη επίγνωση πως για κάθε ένα αρχιδάκι που εσύ Θεόδωρε διόρισες στο δημόσιο για να εξασφαλίσεις 5 ψηφαλάκια, υπάρχουν τέσσερις άνεργοι και άλλοι τέσσερις ανασφάλιστοι που το μόνο που φάγανε είναι μια μούντζα, διότι σαν ιδρυτικό μέλος του ΠΑ.ΣΟ.Κ. γνωρίζεις άριστα ποιοι 'σύντροφοί' σου φάγανε και σε ποιους δώσανε τις χρυσές δουλειές του δημοσίου. Το παράκανες Θεόδωρε, διότι στον βάρβαρο πληθυντικό πρώτου προσώπου είσαι κι εσύ μέσα, παρόλο που ποτέ δεν μας είπες τι ακριβώς ήταν αυτό που έφαγες εσύ. Το ξέχεσες που λέει ο λαουτζίκος που αναίμακτα προσβάλλεις, γιατί ανέβασες το ψηφιακό σου πορνείο την ίδια μέρα που ο οικονομικός εισαγγελέας Πεπόνης εγκαλεί τον Ρουμελιώτη για τις δηλώσεις του σε σχέση με την προσφυγή στο ΔΝΤ, και λίγες μέρες μετά αφότου ο Σάλλας έφαγε την Αγροτική. Το παράκανες διότι εμμένεις στο 'μαζί τα φάγαμε', αντί να περάσεις στο 'αυτοί φάγανε αυτά τότε'. Το τράβηξες το σκοινί γιατί το βιβλιαράκι σου δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια αρπαχτή και όχι μια σοβαρή μελέτη για τη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος, γιατί ο 'τυφλός' της Ζακύνθου δεν είναι το ίδιο με τους κατά την εφορία επαίτες που φυγαδεύουν εκατομμύρια στην Ελβετία, διότι υπάρχει ποιοτική και ποσοτική διαφορά μεταξύ της μικροπαραβατικότητας και της συστηματικής εγκληματικής δραστηριότητας. Το τράβηξες το σχοινί, γιατί όταν ο σύντροφος Τσοβόλας 'τα 'δινε όλα', όταν ο σύντροφος Τσουκάτος έκανε εκλογική νοθεία, όταν ο σύντροφος Παπαντωνίου φούσκωνε το χρηματιστήριο και όταν ο σύντροφος Άκης τα έπαιρνε από τους Γερμανούς εσύ ήσουνα δίπλα και πετούσες τη σημαία των Ιμίων στον αέρα και παρέδιδες στους τουρκικές μυστικές υπηρεσίες τον Οτσαλάν. Το παράκανες διότι ακόμη κι αν τα φάγατε ένα εκατομμύριο Έλληνες, σας περισσεύουν 9 εκατομμύρια από τους οποίους τα φάγατε – εμάς δηλαδή. Το παράκανες, διότι δεν είσαι τίποτα πια παρά μια τραγική μεταμοντέρνα εκδοχή του βρωμερού εαυτού σου, περιφερόμενος θίασος πρόκλησης και μένους, μικροπωλητής της έριδας, διότι είσαι χειρότερος και από το Ζητιάνο του Καρκαβίτσα.

Ευτυχώς -ή δυστυχώς σύμφωνα με πολλούς- δεν έχουμε την ίδια πολιτειακή δυναμική που θα οδηγούσε σε ένα νέο κίνημα του Γουδή. Άμα την είχαμε όμως θλιβερέ Θεόδωρε, πιστεύεις πραγματικά πως θα τη γλίτωνες, πιστεύεις όντως πως δε θα γινόσουν ένα υπέροχο εξιλαστήριο θύμα στο μένος του λαού, μια θυσία νέων κινηματικών σωτήρων; Μπορεί αντικειμενικά να μη το άξιζες, παρόλο τη βρωμιά που σε κατατρέχει από τότε που φόραγες σανδάλια και δούλευες στο 'Αντί', αλλά είπαμε, 'φωνή λαού, οργή Θεού' – μια ρήση η οποία δεν αντιβαίνει το αίσθημα δικαίου τόσο όσο οι δικές σου ομολογειακές κορώνες. Το ειρωνικό βέβαια σε όλον αυτόν τον ιστορικό παραλληλισμό φυσικά είναι πως ουδέποτε ο παππούς σου είπε 'μαζί εισβάλαμε στα βάθη της ανατολής'.

Μην ανησυχείς βέβαια, από φυσικά αίτια θα πας μικρέ Θεόδωρε, όσο φυσική μπορεί να κριθεί η καθημερινή σου διατροφική αυτοκτονία. Μακάρι όμως η κηδεία σου να γίνει δημοσία δαπάνη, ώστε να μπορούμε να λέμε όλοι μας πως 'μαζί σε θάψαμε'.

Πειραιώς - ΑΤΕ: Ο Κοσκωτάς ωχριά...

Η πιο κομβική στιγμή της μεταπολίτευσης πριν το Δεκέμβρη του 2008 ήταν εκείνη του σκανδάλου Κοσκωτά, του Ειδικού Δικαστηρίου και των κυβερνήσεων που προέκυψαν από το λεγόμενο 'βρώμικο '89', το οποίο όμως πια ωχριά μπροστά στο 'ξεπλυμμένο 2012'.

Την Παρασκευή 27/7, λίγες ώρες πριν την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων του Λονδίνου, κι αφού η Ευρωπαϊκή Επιτροπή είχε μόλις εγκρίνει την πρώτη φάση ανακεφαλαιοποιήσης των τραπεζών μέσω του EFSF, με μια αινιγματική ανακοίνωση της ΤτΕ, το ελληνικό κοινό ενημερώθηκε πως 'απορροφήθηκε' το 'υγιές' κομμάτι της Αγροτικής Τράπεζας από την Τράπεζα Πειραιώς με τις ευχές του Ελληνικού Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας. Κι αυτό μάλιστα, λίγες μόνο μέρες μετά αφότου αποκαλύφθηκε η χρυσή τεχνική του εικονικού δανεισμού για την αύξηση του μετοχικού κεφαλαίου της τελευταίας, τεχνική με την οποία (και τις παραλλαγές της σε τρίγωνα και πολύγωνα) κατέστη δυνατή η φούσκα του ελληνικού χρηματιστηρίου στις αρχές της προηγούμενης δεκαετίας. Όλα αυτά χωρίς καμμία αναφορά στο αντίτιμο (95 εκ. ευρώ, όλες οι λεπτομέρειες εδώ), στην τύχη του κακού χαρτοφυλακίου της ΑΤΕ πέραν της αόριστης μελλοντικής νομικής ρύθμισης (ουσιαστικά περί εκκαθάρισης), την τύχη των μικρομετόχων (οριστική διαγραφή και απώλεια) και τις εργασιακές σχέσεις (απόλυση και επαναπρόσληψη μέσω ατομικών συμβάσεων, μεταφορά των σχέσεων εργασίας και των αξιώσεων των εργαζομένων στην 'κακή' ΑΤΕ).

Ας πάρουμε όμως τα πράματα από την αρχή ... ή περίπου.

Η Αγροτική Τράπεζα, η τελευταία υπό τον κυρίαρχο έλεγχο του ελληνικού κράτους, ήταν πάντοτε το 'μακρύ χέρι' της εκάστοστε αγροτικής πολιτικής και πάντοτε εξίσου προβληματική υπό τη στενή έννοια λόγω της παράπλευρης κοινωνικής της χρησιμότητας παρόλο που το τελευταίο διάστημα οι ζημιές της οφείλονταν αποκλειστικό στο PSI και όχι σε λειτουργικές ζημιές - ομολογουμένως κουβαλούσε και παλαιότερα προβλήματα όπως διογκωμένο παθητικό και ανεπάρκεια καταθετικών  εγγυήσεων. Επίσης, το κακό αυτό παιδί του κρατικού παρεμβατισμού, ήταν υψηλά στη λίστα των απαραίτητων ιδιωτικοποιήσεων για τον εξευμενισμό της τρόικα στα πλαίσια της διαιώνισης της δανειακής εξάρτησης. Ήταν θα μπορούσαμε να πούμε, μια ειδική περίπτωση στον ελληνικό τραπεζικό κλάδο, ο οποίος με τη σειρά του, από την εποχή της μετάγγισης του διεθνούς σκανδάλου των αμερικάνικων στεγαστικών και των τοξικών σύνθετων παραγώγων, είχε καταστεί ξεκάθαρο πως ήταν εξαιρετικά κατακερματισμένος και είχε ανάγκη από μια εσωτερική λειτουργία εξαγορών και συγχωνεύσεων και όχι από περαίτερω ενέσεις ξένων επενδυτικών κεφαλαίων ή εικονικών ΑΜΚ.

Η μεγαλύτερη κίνηση προς αυτή τη κατεύθυνση ήταν ο γάμος Eurobank-Alpha ο οποίος όμως ακυρώθηκε όταν δεν έβγαιναν τα νούμερα λόγω PSI, αφού το νέο σχήμα θα έπρεπε να βρει τρόπο να καλύψει τρύπα της τάξης των 9 δις., και επειδή αυτό θα ήταν αδύνατο, η μετοχική σύνθεση θα άλλαζε είτε υπό τη μορφή ενός κρατικού bail-out στα πρότυπα των ΗΠΑ (Citigroup 2009) με κοινές και προνομιακές μετοχές, είτε με μια πλήρη κοινωνικοποίηση της τράπεζας (Fannie  Mae και Freddie Mac) όπως και στη Μεγάλη Βρεττανία (RBS), είτε υπό τη μορφή του ευρωπαϊκού μηχανισμού EFSF. Και στις δύο περιπτώσεις οι μέτοχοι θα έπρεπε να αποδεχτούν και να 'απορροφήσουν' τις ζημιές στο μετοχικό τους κεφάλαιο του οποίου η διασπορά θα ήταν σημαντική έως και ολοκληρωτική. Ενδιαφέρουσα αναδρομή για το πως προέκυψε το ελληνικό άκρο του EFSF (δηλαδή το ΕΤΧΣ) εδώ.

Η τελευταία παρατήρηση εξηγεί σε μεγάλο βαθμό το μέχρι πρότινος 'πάγωμα' του συντηρητικού ελληνικού τραπεζικού σχήματος. Από τη μια, η κακή οικονομική κατάσταση της χώρας και η μαζική καταφυγή των τραπεζών στα ακριβά ELA της ΕτΕ μετά την παύση της απευθείας δανειοδότησης από την ΕΚΤ, κρατάει μακριά κερδοσκοπικά κεφάλαια παρά την σχεδόν εξευτελιστική χρηματιστηριακή αξία των ελληνικών τραπεζών, αλλά από την άλλη τις υποχρεώνει να ακροβατούν ένα βήμα πριν το EFSF. Με άλλα λόγια, το ελληνικό τραπεζικό σύστημα εδώ και πολλούς μήνες έχει περάσει από τη στάση αναμονής στη ζώνη του λυκόφως, και από αυτή τη ζώνη κατόρθωσε και βγήκε η Τράπεζα Πειραιώς με τρόπο απίστευτο και τρομακτικά σκανδαλώδες ανοίγοντας τον χορό για νέα deals (βλέπε Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και Emporiki) και αντίστοιχο βραχύπνοο φούσκωμα του χρηματιστηρίου. (Παπαντωνίου, μου λείπεις.)

Λίγες μέρες πριν την 'απορρόφηση' του υγιούς τμήματος της ΑΤΕ από την Πειραιώς, η τελευταία ήταν εκτεθειμένη σε μια περίεργη για τα ευρωπαϊκά δεδομένα υπόθεση, η οποία απέκτησε μεγαλύτερο ενδιαφέρον όταν η τράπεζα κινήθηκε νομικά εναντίον του πρακτορείου ειδήσεων Reuters για συκοφάντηση. Συνοπτικά, ο πρόεδρος του ΔΣ και πλέον μη εκτελεστικό στέλεχος της Τράπεζας Πειραιώς Μ. Σάλλας με τη βοήθεια της Marfin και της αλησμόνητης ... Proton του Λαυρεντιάδη στο παρελθόν δάνεισε ... τον εαυτό του μέσω των κατάλληλων offshore για να κάνει την απαραίτητη ΑΜΚ που θα του επέτρεπε να διορθώσει την κεφαλαιική επάρκεια της τράπεζας ώστε να αντέξει τα περίφημα stress test του ευρωπαϊκού τραπεζικού συστήματος (τουλάχιστον σε ένα μικρό βαθμό). Αυτό, σε συνδιασμό με την αιφνίδια απορρόφηση της ΑΤΕ, την απόκρυψη της έκθεσης της Blackrock για το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, την τρομακτική έλλειψη διαφάνειας, την μή αξιοποίηση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας από την ΑΤΕ  για την κάλυψη των ζημιών του PSI, και τα μυθεύματα περί μαμουθοποιημένου σχήματος Πειραιώς-Εμπορικής-Εθνικής υποδεικνύουν ένα μόνο συμπέρασμα: με ένα σμπάρο, τρια τρυγόνια.

1. Η κυβέρνηση ντροπής Σαμαρά πρέπει να πείσει την τρόικα για τις καλές τις προθέσεις ιδιωτικοποιώντας μέρος της κρατικής περιουσίας και μεταρρυθμίζοντας το ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

2. Το ελληνικό τραπεζικό σύστημα πέραν της ανάγκης εξορθολογισμού του, αποφεύγει την επέκταση του EFSF σαν ο διάολος το λιβάνι προσπαθώντας να περισώσει την μετοχική του σύνθεση. Ταυτόχρονα αδυνατεί εντός του εσωτερικού του να αναδιαμορφωθεί.

3. Η Τράπεζα Πειραιώς είχε καταστεί προβληματική (;) και ήταν υποψήφια προς εξαγορά ή προς προσφυγή στον ESFS έναντι σημαντικού ποσοστού της μετοχικής της σύνθεσης.

Με το αδιανόητο τρικ της 'απορρόφησης' λύνονται και τα 3 προβλήματα. Τα μηνύματα έξωθεν είναι πως κάτι κινείται στον ελληνικό τραπεζικό κλάδο, και πως η κυβέρνηση Σαμαρά ξεφορτώθηκε ένα αχρείαστο και προβληματικό τμήμα του διερυμένου κράτους ικανοποιώντας παράλληλα τις απαιτήσεις της τρόικα για 'good' και 'bad' bank. Επιπλέον η Τράπεζα Πειραιώς από θήραμα έγινε κυνηγός και από εξαγοραζόμενη έγινε αγοράστρια, και αντί να βρεθεί ακόμα και σε κατάσταση εκκαθάρισης (ελλείψει των πορισμάτων της Blackrock ο καθένας μπορεί να λέει ότι θέλει στο κάτω κάτω), βρέθηκε κερδισμένη με το φιλέτο της 'καλής' ΑΤΕ μειώνοντας την απαραίτητη έκθεση στον EFSF του νέου σχήματος και αφήνοντας το ελληνικό κράτος και το Ταμείο Αξιοποίησης Δημόσιας Περιουσίας να ασχοληθούν με τα 'λιμά' που περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων την Ελληνική Βιομηχανία Ζάχαρης, τη Δωδώνη και τη ΣΕΚΑΠ.

Σε όλη αυτή την ιστορία, υπάρχουν κι δύο επιπλέον 'bonus':  πρώτον, πέρα των καταστημάτων, των καταθέσεων και της ακίνητης περιουσίας της ΑΤΕ (αξίας περί των 750 εκ.), η τράπεζα Πειραιώς αναλαμβάνει και το υγιές χαρτοψυλάκιο των ενήμερων δανείων της ΑΤΕ (παλιά μου τέχνη κόσκινο για τον ικανότατο εκκαθαριστή Μ. Σάλλα) που χάρη στις αντίστοιχες υποθήκες γαιών, υποδομών και συνεταιρισμών σημαίνει πως αυτή τη στιγμή ο όμιλος της Τράπεζας Πειραιώς ελέγχει σχεδόν το ήμισυ της αγροτικής γης, της οποίας την παραγωγή θα μπορεί να κατευθύνθει με τα αντίστοιχα χρηματοδοτικά προγράμματα άσχετα με οποιαδήποτε αγροτική πολιτική ή βιωσιμότητα. Δεύτερον, η διαφορά ενεργητικού-παθητικού θα καλυφθεί από το ΕΤΧΣ, χωρίς όμως τη μελλοντική απαίτηση επιστροφής κεφαλαίων, αοφύ όλες οι απαιτήσεις μεταφέρονται στην 'bad' bank, εξασφαλίζοντας ουσιαστικά δωράκι αξίας μόλις 6,5 δισεκατομυρίων ευρώ!

Γιατί είναι σκάνδαλο λοιπόν:

1. Γιατί η Αγροτική Τράπεζα της Ελλάδος χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη της σχέση με την αγροτική παραγωγή, και είναι αδιανόητο η αγροτική πολιτική να αποκτά ιδιώτη διαχειριστή - μια κατάσταση η οποία έχει ήδη δοκιμασθεί στις αναπτυσσόμενες χώρες με καταστροφικά αποτελέσματα ακόμη και σε ανθρωπιστικό επίπεδο (σκάνδαλο Monsanto στην Ινδία). Άλλωστε αντίστοιχη προσπάθεια χειραγώγησης της αγροτικής αγοράς είχε επιχειρήσει ο ... συνήθης ύποπτος Λαυρεντιάδης με την Βιομηχανία Φωσφορικών Λιπασμάτων με τραγελαφικά αποτελέσματα.

2. Γιατί το ελληνικό δημόσιο δεν ξεφορτώθηκε μια ελλειματική τράπεζα, αλλά τουναντίον φορτώθηκε ουσιαστικά ολόκληρο το παθητικό χαρίζοντας στον ιδιώτη το υγιές και κερδοφόρο τμήμα γιγαντώνοντας το μερίδιο του στην τραπεζική αγορά.

3. Διότι ακόμη και στα πλαίσια ενός νεοφιλελεύθερου ανασχεδιασμού του ελληνικού τραπεζικού κλάδου πρόκειται περί απάτης: η Πειραιώς ήταν αυτή που είχε μεγαλύτερη έκθεση και άρα ήταν περισσότερο ευάλωτη σε εξαγοραστικά σχήματα και όχι η ΑΤΕ η οποία ναι μεν κι αυτή αναγκαστικά θα κατέφευγε κάποια στιγμή στο EFSF (αφού το ίδιο το κράτος δε μπορεί πια να συμμετέχει στις ΑΜΚ λόγω του αντίστοιχου νόμου του ΤΧΣ), αλλά με μικρότερο αντίτιμο, ακόμη κι αν είχε συγχωνευτεί με το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο όπως ήταν κάποτε ο σχεδιασμός. Δηλαδή, άμα οι συγχωνεύσεις γίνονται με γνώμονα τη μειοδότηση των κονδυλίων του EFSF (που πρέπει να θυμόμαστε πως είναι κονδύλια που έχει δανειστεί το δημόσιο από την τρόικα), γιατί δεν έγινε το ακριβώς αντίστροφο, δηλαδή η κρατικοποίηση της Πειραιώς δια μέσω της ΑΤΕ με ανάληψη του παθητικού της Πειραιώς από εκκαθαριστές όπου αυτή τη φορά το bonus μεταφοράς της διαφοράς ενεργητικού-παθητικού θα ήταν πολύ μεγαλύτερο υπέρ όμως του δημοσίου;

4. Διότι δεν έγινε ανοιχτός πλειστηριασμός της τράπεζας προς όφελος του Δημοσίου, αλλά συγχώνευση δύο προβληματικών τραπεζών προς όφελος της μιας - της ιδιωτικής.

5. Διότι η απορρόφηση έγινε σε καθεστώς πρωτοφανούς αδιαφάνειας. Πως ακριβώς '...διερευνήθηκε το ενδιαφέρον εγχώριων και ξένων τραπεζών...' από την ΤτΕ και το ΤΧΣ όταν το ενδιαφέρον της Πειραιώς και της Eurobank εκδηλώθηκε ανεπίσημα μόλις στα μέσα του μήνα; Με ραβασάκια δουλεύει το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, ή με τον σχεδιασμό της Blackrock;

6. Γιατί αποτελεί το πιο πρωτότυπο bail-out: αντί το κράτος ή το EFSF να πάρουν μετοχές της Πειραιώς έναντι ρευστού, δανείων και εγγυήσεων ώστε να εξασφαλιστεί η κεφαλαική επάρκεια, το κράτος ουσιαστικά χαρίζει το ενεργητικό μιας κρατικής τράπεζας ώστε να μειωθεί το παθητικό του νέου σχήματος και αντίστοιχα η έκθεση στο EFSF (ή αλλίως η διασπορα -dilution- των μετοχών) να είναι η ελάχιστα δυνατή.

7. Διότι ακόμη κι αν όντως εξασφαλίζονται οι θέσεις εργασίας των υπαλλήλων της ΑΤΕ -ότι κι αν σημαίνει αυτό σε βάθος χρόνου- αυτό δε γίνεται με τους ίδιες εργασιακές σχέσεις.

8. Διότι σε αντίθεση με τις μεγάλες ιδιωτικές τράπεζες, η ΑΤΕ δεν έκανε χρήση του Ταμείου Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας για να καλύψει τις ζημιές από το PSI, μια αδράνεια του βασικού μετόχου (δημόσιο) η οποία φαίνεται πως έγινε εκ του πονηρού για την απαξίωση της τράπεζας.

9. Διότι ακόμα περιμένουμε τη δημοσιοποίηση των πορισμάτων της Blackrock, η οποία φαίνεται λειτούργησε ως σχεδιαστής του 'συμμαζέματος' του ελληνικού τραπεζικού συστήματος.

10. Διότι το τίμημα των 95 εκ. ωχριά απέναντι στη πραγματική αξία της τράπεζας και τα πολλαπλά οφέλη του ομίλου της Τράπεζας Πειραιώς. Η φαινομενική εξοικονόμηση των 2 δις. από τα κονδύλια του EFSF (η διαφορά μεταξύ των απαιτούμενων ενισχύσεων των 2 τραπεζών ξέχωρα και της απαιτούμενης ενίσχυσης του νέου σχήματος) είναι πλασματική αφού το κόστος της διαφοράς ενεργητικού-παθητικού μεταφέρεται στην ακόμα κρατική και υπό εκκαθάριση bad bank. Επιπλέον πρέπει να αναλογιστεί κανείς πως με 95 εκ. ευρώ και υποτιθέμενη δημόσια εξοικονόμηση 2 δις, η Πειραιώς αγόρασε 6.5 δις!

11. Διότι η 'απορρόφηση' χρηματοδείται πλαγίως από το ΕΤΧΣ με την κάλυψη της διαφοράς ενεργητικού-παθητικού της τάξης των 6,5 δις. παρόλο που τα κονδύλια του ΕΤΧΣ δεν 'επιτρέπονται' να χορηγούνται για εξαγορές, εξού και ο νεολογισμός της 'απορρόφησης'!

12. Διότι στα επισφαλή δάνεια της 'bad bank' βρίσκονται και τα -ω ναι!- δάνεια των μεγάλων κομμάτων που ανέρχονται σχεδόν σε 200 εκ. ευρώ.

13. Διότι δεν υπάρχει καμμία εγγύηση πως το νέο σχήμα δεν θα προβεί σε μια άσκηση lean management και ρευστοποίησης των πάντων, που θα οδηγήσει σε νέο bail-out εις βάρος πάλι των μόνιμων πληρωτών, δηλαδή των φορολογούμενων.

Είναι σαφές βέβαια πως δύσκολα μπορεί ο χρόνος να πάει πίσω και η ΤτΕ να ακυρώσει την 'απορρόφηση', πόσο μάλλον όταν χαίρει απολύτων εξουσιών χάρη στον ν. 4021/2011 παρόλο την πλήρη αποτυχία της σαν εποπτικό και ελεγκτικό όργανο του κλάδου όλα τα προηγούμενα χρόνια. Είναι όμως εξίσου σαφής η αναγκαιότητα να θαυμάσουμε τα έργα και τις ημέρες εκείνων που καταλήστευσαν την ελληνική οικονομία και ασελγούν ακόμα και στο πτώμα της μετατρέποντας το ιδιωτικό χρέος σε ιδιωτικό κέρδος. Μια μέρα όμως, δε θα μείνει τίποτα πια να κλέψουν και θα ησυχάσουμε μια και καλή.

Υ.Γ.1: Υπάρχει κανείς που να πιστεύει ακόμα πως το PSI έγινε υπερ του Δημοσίου και δεν ήταν όχημα εκποίησης της δημόσιας περιουσίας;
Υ.Γ.2: Όλες οι πτυχές της αντιπολίτευσης αντέδρασαν άμεσα. Όλες; Όχι φυσικά, η συμμορία της Χρυσής Αυγής απουσιάζει δια της σιωπής της στο ξεπούλημα της πατρίδας και προτιμά να δέρνει δημάρχους στη Κόρινθο. Μόνη πατρίδα το κεφάλαιο φαίνεται...

Λίγες ώρες πριν τις κάλπες: μερικές πολιτικές αναγνώσεις χαμηλού επιπέδου

Η πατατιά της φιλελεύθερης πτέρυγας

Όσο κι αν διαφωνεί κανείς με τις σχεδόν ανεπίκαιρες νεοφιλελεύθερες ιδεοληψίες της φιλελέυθερης πτέρυγας, η αποτυχία των αντίστοιχων κομμάτων (Δημορατική Συμμαχία, ΔΡΑΣΗ, και το design κόμμα Δημιουργία Ξανά) να συνεργαστούν προεκλογικά αποτελεί όχι μονάχα μια ανάδειξη του σκληρού προκρίματος του 3% του εκλογικού νόμου, αλλά κυριότερα ένα σοβαρό παράδειγμα προς αποφυγή τόσο για τη διχασμένη αριστερά όσο και για το ευρύτερο κοινοβουλετικό φάσμα. 

Η δημοκρατία δεν εφαρμόζεται από νόμους και ποσοστά εδρών αλλά από ανθρώπους από τους οποίους απαιτείται η κατάλληλη καλλιέργεια και αγωνία ταυτόχρονα ώστε να επιτύγχουν τις απαραίτητες τομές και συμφωνίες. Αν οι φιλελεύθεροι δεν μπορούν να το επιτύχουν μεταξύ τους εκτός βουλής, πως περιμένουν από το εκλογικό σώμα να τους εμπιστευτεί σε μια πιθανή συγκυβέρνηση; Πόσο μάλλον τώρα που η Ντόρα Μπακογιάννη της Δη.Συ. επέστρεψε κακήν κακώς να ηγηθεί του ψηφοδελτίου επικρατείας της ΝΔ για τις επόμενες εκλογές, κλειδώνοντας έτσι τη δική της συμμετοχή και η συνεργασία των υπολοίπων θυμίζει περισσότερο δείπνο συμπέθερων παρά πολιτική πρόταση.

Ο δικομματισμός είναι ακόμη εδώ

Μπορεί τα ποσοστά του δικομματισμού να βρέθηκαν σε ιστορικά χαμηλά στις εκλοηές της 6ης Μαΐου και να μην είχαν καν τη δυνατότητα συγκρότησης αυτοδύναμης κυβέρνησης μεταξύ τους, αλλά δεν εξαλείφθηκαν. Ένα εξ' αυτών βγήκε πρώτο, και το άλλο βγήκε τρίτο, καθιστώντας σχεδόν σίγουρα τουλάχιστον ένα από τα δύο αναπόσπαστο τμήμα όποιας πιθανής συγκυβέρνησης προκύψει - μια πραγματικότητα με την οποία πρέπει να συμβιβαστεί άμεσα η αριστερά. Οι μηχανισμοί των δύο κεντρώων κομμάτων δούλεψαν στο ακέραιο στην περιφέρεια καταφέρνοντας έναν επιπλέον διχασμό, ενώ ο κρατικός μηχανισμός δεν μπορεί να καθαρίσει εν μια νυκτί από το μεταπολιτευτικό παζάρι εξουσίας.

Επιπλέον  χάρη στην τρομοκρατικού επιπέδου προεκλογικής περιόδου, η έννοια του κομματικού διπόλου μετασχηματίσει στην έννοια του παραταξιακού διπόλου το οποίο καθίσταται ακόμη πιο συγκρουσιακό και αιχμηρό. 

Η ταπεινωτική ήττα του ΚΚΕ

Το ΚΚΕ πρωτοτύπησε ιστορικά για μια ακόμη φορά αφού κατάφερε να αποτύχει αυξάνοντας τα ποσοστά του. Στις ιστορικές συγκυρίες που βιώνουμε, το ΚΚΕ απέτυχε να ενισχύσει την εκλογική του βάση, τόσο διότι οι αμαρτίες του δρόμου πληρώνονται και στην κάλπη, αλλά και επειδή αντιμετώπισε τους ετερόκλητους ψηφοφόρους σαν ενισχυτές του δικού του υπαρξιακού προβλήματος κι όχι σαν μέρος του πληθυσμού που απαιτεί την λαϊκή εξουσία και την ανατροπή των κοινωνικών σχέσεων. Η αλαζονική αποστροφή της ΓΓ του κόμματος για την πρώτη θέση τιμωρήθηκε με τον καλύτερο τρόπο και τα παρακαλητά της μετά τα αποτελέσματα προς την εργατική τάξη που ψηφίζει ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποτελούν απελπιστική κίνηση άνευ προηγουμένου. 

Το ΚΚΕ απέδειξε περίτρανα πως αποτέλει τόσο ένα αποτυχημένο επαναστατικό κίνημα, όσο και αποτυχημένο αστικό κόμμα. Αναπόφευκτα τα ποσοστά του θα μειωθούν ακόμη περισσότερο στις επόμενες εκλογές, μεταθέτοντας το από ρυθμιστικό κόμμα έκφρασης και ιδεολογικό χωροφύλακα της εργατικής τάξης σε γραφική μειοψηφία αντίστοιχη των υπολοίπων ΚΚ των ευρωπαϊκών χωρών, αποκαλύπτοντας τον ιστορικό και επαίσχυντό του ρόλο ως ανάχωμα της αριστερής παράταξης.

Ο θρίαμβος της αποχής και η απότομη μεταστροφή

Στο εκλογικό αποτέλεσμα η αποχή έφτασε το ιστορικό ρεκόρ του 35%, σημειώνοντας αύξηση 5 μονάδων από τις εκλογές του 2009. Το εν λόγω νούμερο προκαλεί κάποιο προβληματισμό, αφού ναι μεν κυριαρχεί η ψυχολογική απόρριψη του πολιτικού συστήματος, από την άλλη όμως ταυτόχρονα υπήρξε η δημιουργία-ανάδειξη νέων πολιτικών σχηματισμών έτοιμων να απορροφήσουν το κενό του ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ, αλλά τελικά επικράτησε οριακά η πρώτη τάση υποδηλώνοντας μετακίνηση ψήφων και όχι 'δημιουργία' νέων.

Μια τάση όμως, η οποία ανατράπηκε άμεσα με τα πρώτα κιόλας εκλογικά αποτελέσματα. Το εκλογικό σώμα βρέθηκε να παρακολουθεί από τους τηλεοπτικούς του δέκτες την υποτιθέμενη πανωλεθρία του δικομματισμού και την υποτιθέμενη νίκη της αριστεράς - για πρώτη φορά το σενάριο άλλαξε, και όχι η κατανομή των εδρών, κάνοντας την πολιτική ξανά ενδιαφέρουσα και ρευστή.

Σύσσωμο το εκλογικό σώμα - χάρη και στα ΜΜΕ και στην ανάγκη των κομμάτων για συσπείρωση - βρίσκεται σε έναν διαρκή (κυρίαρχα άγονο) πολιτικό διάλογο, ενώ έχει κυριαρχήσει και η διάθεση για συμμετοχή στις επόμενες εκλογές. Για μια μεγάλη μερίδα του κόσμου, ο δράκος του παραμυθιού πληγώθηκε ή ακόμη και πέθανε, και νοιώθει, έστω και αδικαιολόγητα, την αυξημένη ισχύ της ψήφου του. Το μόνο που μένει είναι να διαπιστωθεί αν αυτή η τάση επαληθευθεί στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Ο διχασμός περιφέρειας και αστικών κέντρων

Ο δήθεν θρίαμβος της αριστεράς ξεγυμώνεται γρήγορα όχι μονάχα από το αντικειμενικό αποτέλεσμα της επικράτειας, αλλά και από τον οξύ διχασμό που παρατηρείται πρώτον μεταξύ της περιφέρειας και των αστικών κέντρων, και δεύτερον εντός των ίδιων των αστικών κέντρων.

Στην πρώτη περίπτωση παρατηρούμε την καθολική επικράτηση των συντηρητικών δυνάμεων (ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, ΑΝ.ΕΛ.) έναντι του ΣΥΡΙΖΑ και της ΔΗΜΑΡ, αλλά λιγότερο έναντι του ΚΚΕ που διατήρησε τις όποιες δυνάμεις του εκεί υπενθυμίζοντας τον δογματικό χαρακτήρα της κουμουνιστικής ψήφου. Καθιστάται σαφές από αυτή τη στατιστική παρατήρηση, πως μεγάλη σημασία στη διαμόρφωση του αποτελέσματος στην περιφέρεια εξαρτάται από τα πρόσωπα και την κομματική οργάνωση που υπάρχει εκεί - η οποία δε πρέπει να αμελούμε πως τόσα χρόνια πήγαινε χέρι-χέρι με το ζεστό χρήμα των επιχορηγήσεων. Ταυτόχρονα όμως, πρέπει επειγόντως η αριστερά να παραδεχτεί την σχεδόν εμμονική αστυφιλία της και να την αποβάλλει το συντομότερο δυνατό, ώστε να έχει πραγματική διεκδίκηση της εξουσίας και πραγματικό πολιτικό αντικείμενο.

Στη δεύτερη περίπτωση, δηλαδή στον διχασμό εντός των αστικών κέντρων, παρατηρούμε την έντονη επιρροή από τα κινήματα των πλατειών και τις αστικές συγκρούσεις. Έντονη αύξηση των αριστερών δυνάμεων (ακόμη και των μικρότερων εξ' αυτών), εξευτελιστικά ποσοστά για τον δικομματισμό και ειδικότερα για το ΠΑ.ΣΟ.Κ. στο γενικότερο πλαίσιο αποδόμησης των εξουσιών και των τυπικών εκφραστών τους, ενώ από την άλλη έχουμε φυσικά τα ποσοστά της Χρυσής Αυγής που φλερτάρουν με τα διψήφια νούμερα, αναδεικνύοντας σαφέστατα την προέλευση της ψήφου διαμαρτυρίας που κινήθηκε στην φασίζουσα έκφραση.

Η αξιοπρέπεια Κουβέλη

Πολλοί από εμάς περιμέναμε τον σχηματισμό κυβερνητικής τριπλέτας του κέντρου με ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Μια τέτοια κυβέρνηση 168 βουλευτών είχε την απαραίτητη αυτοδυναμία και το αριστερό άλλοθι, θα μπορούσε κάλλιστα να αντέξει μια ψήφο εμπιστοσύνης (όχι δυσπιστίας) με ανοχή από ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ, ενώ διατηρούσε και τη ΝΔ σε κάποιο επίπεδο ηθικής - λέμε τώρα και κανά αστείο να περνάει η ώρα. Κι όμως, κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών αποδείχθηκε πως όχι μόνο η ΔΗΜΑΡ έκανε ταχύτατη ανάγνωση των εκλογικών αποτελεσμάτων (ειδικότερα σε αντιπαραβολή με τα εντυπωσιακά προεκλογικά γκάλοπ) αλλά ταύτοχρονα αναγνώρισε και τη συγγενικότητα των πολιτικών χώρων όπως εκφράστηκε από τη κάλπη, καθώς και την νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στον αριστερό χώρο.

Ο ... υπνωτικός Φώτης Κουβέλης θα κατηγορηθεί ιστορικά πως οδήγησε τις χώρες σε εκλογές (το ότι κατηγορείται το ΣΥΡΙΖΑ τώρα πέρα από αστείο είναι και προεκλογικά σκόπιμο για τους αντιπάλους του), αλλά στη πραγματικότητα τήρησε απόλυτα τις προεκλογικές του δεσμεύσεις (δεχόταν ΠΑΣΟΚ αλλά όχι ΝΔ). Επιπλέον συντάχθηκε, παρόλο τις αρκετές διαφορές, σταθερά με το ΣΥΡΙΖΑ για τον σκοπό της κυβερνώσας αριστεράς (αρνούμενος συμμετοχή στην πρώτη εντολή), έναν σκοπό που πρώτος ο ίδιος εξέφρασε ενώνοντας τον αριστερό χώρο και επιτρέποντάς του να εκφραστεί εσωτερικά είτε υπερ της πιο ριζοσπαστικής πρότασης (ΣΥΡΙΖΑ), είτε υπερ της πιο συντηρητικής (ΔΗΜΑΡ). Έτσι λοιπόν, ούτε κωλοτούμπας υπήρξε, ούτε εκλογική πουτάνα, αλλά αντίθετα διατήρησε μια αξιοπρεπής στάση σε έναν πολιτικό κυκεώνα που εν τέλει οδήγησε στις εκλογές. Μια στάση, που πολύ πιθανόν η ιστορία να μη του την συγχωρέσει.

Ιστορική συγκυβέρνηση και η εξάλειψη του κέντρου

Δεν είναι τόσο ο δικομματισμός που διαλύεται αυτή τη στιγμή, όσο περισσότερο ο πολιτικός χώρος του κέντρου, που διεκδικεί άλλοτε την εξουσία καπιλεύοντας τα αριστερά κοινωνικά αισθήματα και άλλοτε με το πρόταγμα του εξορθολογισμού και της ανάπτυξης. Συνθήματα υπάρχουν ή καλύτερα, υπήρχαν. Ο πρόσκαιρος διαχωρισμός μνημονιακών και αντιμνημονιακών γρήγορα μεταλλάχθηκε σε αντίθεση αριστεράς-δεξιάς, μια μετάλλαξη που εξυπηρετεί και τους δύο μνηστήρες της εξουσίας (ΝΔ, ΣΥΡΙΖΑ) λόγω της αναγκαίας συσπείρωσης αλλά και το υπόλοιπο πολιτικό φάσμα με την αποδυνάμωση ακραίων σχηματισμών (Αν.Ελ., Χ.Α., Κ.Κ.Ε.).

Δυστυχώς όμως, τόσο χάρη στα ΜΜΕ όσο και στην πολιτική επιλογή της πόλωσης, επιχειρείται η εδραίωση ως πραγματικού του ψευτοδιλλήματος 'ευρώ ή δραχμή', διαγράφοντας έτσι μια πιθανή ιστορική συγκυβέρνηση πολλαπλού σκοπού μεταξύ αριστεράς και δεξιάς, η οποία δεν είναι τόσο ανίερη όσο φαντάζει - πόσο μάλλον όταν όλοι οι αστικοί εκφραστές των δύο πλευρών ζητούν επαναδιαπραγμάτευση του μνημονίου και κυριότερα του Σύμφωνου Σταθερότητας.Κυρίαρχο αγκάθι σε αυτή την προοπτική είναι το γεγονός πως η ΝΔ του Α. Σαμαρά ανήκει στο λάθος ... ευρωπαϊκό κόμμα, του οποίο οι εκφραστές ακόμη αντιστέκονται στην αλλαγή της ευρωπαϊκής σκέψης που προκύπτει.

Το πραγματικό ιδεολογικό στοίχημα της αριστεράς και η απαραίτητη υπέρβαση

Ο αριστερός χώρος κατάφερε να απαγκιστρωθεί από το στίγμα της 'στείρας αντίδρασης' και μπήκε υπεύθυνα στο πεδίο διεκδίκησης της εξουσίας έστω και με λάθη κατά τη διάρκεια των διερευνητικών εντολών. Πλέον οι ιδεολογικές επιταγές δεν αποτελούν ευφυολογήματα, αλλά προτάσεις που απαιτούν σθένος, αλλά κυριότερα και κατανόηση των απαιτήσεων του συνόλου του εκλογικού σώματος. Η αριστερά καλείται σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να κάνει άλματα και υπερβάσεις που τα πρώην δύο μεγάλα κόμματα απέτυχαν σε βάθος δεκαετιών.

Η αριστερά έχει ανάγκη να αναγνωρίσει το διχασμό που υπάρχει στο εκλογικό σώμα και να τον αντιμετωπίσει δημοκρατικά, κι όχι στενόμυαλα και μικροκομματικά. Έχει την ιστορική, αλλά κυριότερα την ηθική, υποχρέωση να μην πνιγεί στις δικές της ιδεοληψίες αλλά στο πνεύμα της αναλογικότητας να αφυπνίσει συνειδήσεις και να συνδιαμορφώσει την εθνική στρατηγική αναλαμβάνοντας τον ηγετικό ρόλο. Ηγεσία όμως δεν σημαίνει ηγεμονία, κι αν το φάντασμα του δικομματισμού ακόμη αιωρείται, σχεδόν το ένα τρίτο του πληθυσμού ακόμη το στηρίζει, και είναι αυτό το ένα τρίτο με το οποίο πρέπει να συνδιαλλεγεί η αριστερά ώστε να επικρατήσει η πολιτική νόρμα του τόπου. Το ΣΥΡΙΖΑ πρέπει τάχυστα να αντιληφθεί πως από κόμμα άποψης ή ιδεολογίας, επιβάλλεται να γίνει κόμμα εξουσίας και διαχείρισης, ρόλος ο οποίος είναι αδύνατον να είναι καθαρός, και σε αυτό το πλαίσιο έχει πια τις ίδες ευθύνες τόσο με τη ΝΔ όσο και με το ΠΑΣΟΚ. 

Η οργανωμένη τρομοκρατία των ΜΜΕ

Από τις 7 Μαΐου και μετά διαδραματίζεται, τόσο στο εσωτερικό της χώρας, όσο και στο εξωτερικό, ένας αδυσώπητος πληροφοριακός πόλεμος άνευ προηγουμένου παρόλο που η χώρα δεν έμεινε μέρα χωρίς κυβέρνηση, και τόσο η εκλογική διαδικασία, όσο και οι μετεκλογικές της εντολές τηρήθηκαν στο ακέραιο όπως το Σύνταγμα προέβλεπε. Ότι έχει συμβεί μέχρι στιγμής προβλέπεται, είναι σύννομο, και το κυριότερο είναι εντός των πλαισίων της λαϊκής βούλησης όπως αυτή αποτυπώθηκε στις εκλογές της 6ης Μαΐου, μια αποτύπωση αρκετά πιστή σε σχέση με τις πραγματικές κοινωνικές απαιτήσεις και αντιθέσεις, σίγουρα από τις πιο πιστές της μεταπολίτευσης.

Παρόλα αυτά, η τέταρτη εξουσία της πληροφόρησης, εκτελεί ένα κρεσέντο σπέκουλας, επιλεκτικής απομόνωσης δηλώσεων, ασύμμετρης αντιμετώπισης, εξευτελισμού προσωπικοτήτων, αποπροσανατολισμού και φετιχιστικού τρόπου προσέγγισης της ανόδου του φασισμού, όλα στο όνομα της κοινωνίας του θεάματος και της κοινωνικής τρομοκρατίας σε συνδιασμό πάντα με τους τοκογλυφικούς εκβιασμούς του ευρωπαϊκού κέντρου ('κουρεμένη' δόση του EFSF, οι διεργασίες του TARGET2 της ΕΚΤ, υποβαθμίσεις από τη Fitch, αναστολλή του ΔΝΤ μέχρι τις επόμενες εκλογές). Ο σκοπός σαφής: από τη μια η τρομοκράτιση και η συμμόρφωση του ατίθασου λαού που έκανε το ατόπημα να εκφαστεί, κι από την άλλη η τροφοδότηση της αυτοεκπλήρωσης της αγοράς - βλέπε για παράδειγμα απόσυρση καταθέσεων ενόψει κινδύνου του τραπεζικού συστήματος ενόψει απόσυρσης καταθέσεων.

Αποκορύφωμα αυτών των επιθέσεων είναι και το ανυπόστατο δίλλημα 'ευρώ ή δραχμή', όταν δεν υπάρχει σχεδόν ούτε ένα εκλεγμένο στη βουλή κόμμα (πλην ίσως του ΚΚΕ) που να τάσσεται υπέρ της δραχμής, κι όταν οι ορίζοντες επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου και του Συμφώνου Σταθερότητας έχουν ανοίξει (ίσως όχι διάπλατα...) μετά τις πολιτικές ήττες των εκφραστών της λιτότητας στη Γαλλία και τη Γερμανία. Κι όμως, τις πρώτες ημέρες μετά το εκλογικό αποτέλεσμα κάποιοι βιάστηκαν να πετάξουν το φτωχομπινεδιάρη συγγενή από την οικογενειακή εστία και να αποσιωπήσουν την καθολική εδραίωση της κρίσης χρέους στο σύνολο ευρωζώνης επιτείνοντας την περίοδο κερδοσκοπίας εις βάρος της.

Η ευρωπαϊκή προοπτική και η χρονική συγκυρία

Η ελληνική αριστερά (ή aristera για κάποιους παλαιότερους) μεσουρανεί στο χώρο που ενταφιάζει το αριστερό άλλοθι μεγάλου μέρους της μικροαστικής τάξης, την επαναστατικη άπαίτηση του προλεταριάτου, τους ιδεολογικούς φάρους του ουμανισμού και του διεθνισμού όπως και την πρακτική της απεμπλοκής και των καθαρών συνειδήσεων. Με βάση την εκλογική κατανομή της 6ης Μαΐου όμως, τα χαρακτηριστικά της υπό διαμόρφωσης 'αριστερής' παράταξης δεν αφήνουν κανένα περιθώριο στρέβλωσης και παρεξήγησης. Το ερώτημα της επανάστασης είναι ιστορικό κι όχι πολιτικό και ο αστικός τρόπος διεκδίκησης της εξουσίας είναι ενδεικτικός του απαραίτητου προοδευτισμού ενάντια στα νοσήματα της μεταπολίτευσης και του καθεστώτος κοινωνικής ιδιοτέλειας. Μπορεί η αριστερά τόσο στις ρίζες της όσο και στον ορίζοντά της να είναι αντι-καπιταλιστική αλλά οποιαδήποτε καταστιακή εξαθλίωση του κοινωνικού γίγνεσθαι στα πρότυπα του ΚΚΕ είναι κοινωνική προδοσία και όχι υπεύθυνη στάση, χωρίς αυτό να αίρει τα όποια ριζοσπαστικά στοιχήματά της.

Ταυτόχρονα όμως, πέρα από το εκλογικό σώμα, η αριστερά οφείλει άμεσα να ξεδιαλύνει άμεσα τον εθνικό της και αντίστοιχα τον ευρωπαϊκό της ρόλο και να αποτινάξει κάποια ταμπού της. Οι μετεκλογικές-προεκλογικές της κινήσεις, ακόμη και στα πλαίσια του εντυπωσιασμού, θέτουν μια σειρά από σημαντικά ερωτήματα στην ευρωπαϊκή συγκυρία τα οποία σχετίζονται άμεσα με την ταυτότητα της ΕΕ, τους δημοκρατικούς μηχανισμούς της, την ευρωζώνη και τα χαρακτηριστικά του ενιαίου νομίσματος. Το ευρωπαϊκό όνειρο που έγινε απάτη του ευρωπαϊκού κέντρου έχει αποκαλυφθεί σε μεγάλο βαθμό και στην ιστορική κουβέντα που διαδραματίζεται αυτή τη στιγμ η ελληνική αριστερά έχει πράματα να πει, και ναι, κατά τρόπο ειρωνικό άμα αναλογιστεί κανείς τις πειραματικές διαστάσεις του ελληνικού ζητήματος, να διαδραματίσει και ζωτικό ρόλο.

Άλλο το 2009, άλλο το 2012

Εν συνεχεία των προηγούμενων, είναι εντυπωσιακό να αναλογιστεί κανείς τις δυνατότητες που είχε η Ελλάδα το 2009 και δεν τις εκμεταλλεύθηκε. Λίγοι είναι αυτοί που άμα είχαν τη μηχανή του χρόνου και επέστρεφαν στο 2009 θα επέλεγαν τις ίδιες επιλογές που μας οδήγησαν εδώ. Τα όπλα της μονομερούς καταγγελίας, της συντεταγμένης χρεωκοπίας και της εξόδου από την ευρωζώνη θα προκαλούσαν τους κυριότερους ιστορικούς τριγμούς εντός του μπλοκ των ανεπτυγμένων χωρών μετά τη κατάρρευση του σοβιέτ, και θα σμπαράλιαζαν την ελληνική οικονομία - η οποία όμως θα ήταν σίγουρα σε καλύτερη κατάσταση από ότι είναι τώρα με διαφορετικές προοπτικές ανασυγκρότησης. Τα 3 αυτά χρόνια οικονομικής εξαθλίωσης και αποδόμησης στο όνομα του ευρωπαϊκού πειραματισμού και της διατήρησης των οικονομικών σχέσεων στο ακέραιο θα είχαν αποφευχθεί εάν οι αιρετικές φωνές είχαν εισακουσθεί..

Όμως, άλλο το 2009, κι άλλο το 2012. Οι παλαιότερες εκείνες σκέψεις (μέσα στις οποίες ήταν και η έδκοση ευρω-ομολόγου) οφείλουν να αποκτήσουν την νομιμοποίηση που τους αξίζει, αλλά όχι την αυτούσια υιοθέτησή τους. Η παραμονή της Ελλάδας στο ευρώ επί της παρούσης είναι μια τεχνική αναγκαιότητα με τα αντίστοιχα οφέλη και κόστη - μια αναγκαιότητα που συμβιβαδίζει πολύ περισσότερο με την βιωσιμότητα της ευρωζώνης από ότι το 2009.

Το Μνημόνιο Ι ήταν το καλύτερο

Όποια κυβέρνηση κι αν προκύψει από τις εκλογές της 16ης Ιουνίου (και θα προκύψει κυβέρνηση, αυτό είναι το μόνο σίγουρο) θα έχει ένα πάρα πολύ εύκολο έργο, και το πιθανότερο είναι να κερδίσει και τις όποιες επόμενες εκλογές προκύψουν. Ο λόγος; Στα πλαίσια της ύφεσης και των απάνθρωπων μέτρων, τα νούμερα πηγαίνουν σχετικά καλά. Μείωση του ελλείματος ισοσυζίου τρεχούσων συναλλαγών, αποπληθωρισμός, κρατικός προϋπολογισμός στα όρια του πρωτογενούς πλεονάσματος (πανίσχυρο όπλο στα χέρια μιας πιθανής αριστερή κυβέρνησης), παρουσία του ΟΔΔΗΧ στις αγορές (έστω και στα 6μηνα γραμμάτια), ευνοϊκή κατανομή ληξιπρόθεσμων οφειλών στα έτη 2014-2016. Με άλλα λόγια όποια κυβέρνηση προκύψει θα παραλάβει ένα κράτος 'καλύτερο' από εκείνο του 2009 κι ας έχει καταρρεύσει ο τομέας της πρόνοιας. Ενδεικτική η στάση του ΣΥΡΙΖΑ που επιθυμεί αναίρεση των μέτρων του 2ου μνημονίου, αλλά όχι για παράδειγμα του μεσοπρόθεσμου ή του πρώτου μνημονίου. Επιστροφή δηλαδή στο 2011 κι όχι στο 2009.

Επιπλέον, υπάρχει έτοιμη μια δέσμη κοινωνικών και δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων μηδενικού δημοσιονομικού κόστους (δικαιοσύνη, ναρκωτικά, ευθύνη υπουργών, πτωχευτικό δίκαιο κλπ.,) που μπορεί να υιοθετήσει μια κυβέρνηση για να χαιδέψει τα αυτιά του εκλογικού σώματος όσο το όραμα της περίφημης επαναδιαπραγμάτευσης του μνημονίου θα ισοπεδώνεται σε κάποια απλά χαριστικά μέτρα και επιμηκύνσεις.

Κουτσοί, στραβοί, όλοι στη Συγγρού

Όσο κι αν προσπάθησε ο 'αμετανόητος' φέρελπις πρωθυπουργός της χώρας Α. Σαμαράς να επιβάλλει  μια ηγεμονική ποιότητα στο κόμμα του, τα διασκορπισμένα ψηφαλάκια της δεξιάς παράταξης δε συμφωνούν με το νέο προφίλ και έτσι βρέθηκε μετεκλογικά να κάνει τη μια κωλοτούμπα μετά την άλλη, κατρακυλώντας στον πολιτικό του οχετό. Μόνο τον Καρατζαφέρη δεν έφερε από το ΛΑΟΣ ο Αντώνης, ο οποίος επιστράτευσε ακόμη και την ΟΝΝΕΔ με τη γνωστή της αισθητική για να χτυπήσει το ΣΥΡΙΖΑ. Άμα όμως κερδίσει, αυτό θα το οφείλει σίγουρα στον υπόδικο Ψωμιάδη, τον ήρωα της δεξιάς που έχει οργώσει κυριολεκτικά την περιφέρεια για την αναδιοργάνωση του κομματικού μηχανισμού στην πιο αισχρή του μορφή. Την Ντόρα την έφερε περισσότερο για αντίβαρο στη προφορά των λέξεων στα αγγλικά, ενώ κάποιοι σκεφθήκαν να ξυπνήσουν ακόμη και το νέο τοτέμ της παράταξης και γνωστό συνδαιτημόνα σουβλατζίδικων Κ. Καραμανλή, αλλά φαίνεται επικράτησε το ένστικτο της αυτοσυντήρησης τελικά.

Τουλάχιστον ο Μπένι, ως γνήσιος Ναπολέοντας, τα διέλυσε όλα στην Ιπποκράτους -ποιά όργανα και μαλακίες- και περιμένει τον συγκυβερνήτη της επόμενης μέρας...

Εν τη απουσία Σειρηνάκη, έχουμε το Σηφάκη

Όταν το 2009 ο Γ. Παπανδρέου από το σημειολογικό Καστελόριζο ανακοίνωνε την εποχή ΔΝΤ, ο Σειρηνάκης και η Τζούλια Αλεξανδράτου κάνανε τα αδύνατα δυνατά (καλά, σιγά το δύσκολο) για να ξεχαστεί ο ελληνικός λαός. Τώρα, εν έτει 2012 η Sirina Productions δε προλαβαίνει τα μνημόνια, τα χαράτσια και τα μεσοπρόθεσμα ενώ η τελευταία παραγωγή κρίθηκε από τους ειδήμωνες φτωχότερη και από τη συγκομιδή 'πουά' της Ελλάδας στη Eurovision. Ευτυχώς, στο κορεσμένο από τρομοκρατία, αναλύσεις επιπέδου δημοτικού και καταγρεούργησης της γλώσσας πεδίο του χώρου του θεάματος, ήρθε τη κατάλληλη στιγμή το Euro του απρόσεκτου Santos να μας γλυτώσει από περίπλοκες σκέψεις. Το κενό διάστημα μεταξύ 6ης Μαΐου και 17ης Ιουνίου αποδείχθηκε πολύ και δύσκολο για τους επικοινωνιολόγους και προπαγανδιστές όλων των πλευρών, και έτσι το προεκλογικό μέτωπο μεταφέρθηκε σε πιο παραδοσιακές και υπόγειες διαδρομές.

Μάθε παιδί μου οικονομικά

Κάποτε και ο μπακάλης της γειτονιάς έχτιζε ένα δίπατο με ... 'άπιαστες' γνώσεις μηχανικής. Τώρα στα χρόνια των μνημονίων και η κυρία Δέσποινα που προσέχει τη γιαγιά μπορεί να ρουμπώσει κάθε golden boy στα οικονομικά μνημονεύοντας Krugman και Βαρουφάκη. Έννοιες όπως spreads, κουπόνια, ευνοϊκός πληθωρισμός, πρωτογενές πλεόνασμα, κεντρική και διευρημένη κυβέρνηση, ρευστότητα, ανακεφαλαιοπήση, συνθήκες ανάπτυξης, υπεραξία, junk bonds και παράγωγα είναι πια απομυθοποιημένες και μέρος του καθημερινού μας διαλόγου όπως και τα πλεονεκτήματα του 3-5-2 έναντι του 4-4-2. Τρόπο τινά, άμα το σύνδρομο της κατοχής ήταν η κατανάλωση και του ... πιάτου πριν σπάσει σε κάποιο σκυλάδικο, το σύνδρομο των μνημονίων θα εμπεριέχει μια πλατιά (κι όχι απαραίτητα τεκμηριωμένη) εξοικείωση των οικονομικών.

Τουλάχιστον, διαθέτουμε την κοψιά του κουρασμένου πολεμιστή που κοιτάει τα ισπανικά ψάρια να ξεκινούν τη δική τους παλινωδία στον οικονομικό σίφουνα που λέγεται 'δημόσιο χρέος'...