no eyes please

Πολλές φορές είναι ευχάριστο να ξεκινάς μια σκέψη με μια ερώτηση. Άλλωστε η ερώτηση πάντα ελλοχεύει μέσα σου και άμα επιμένει με τη παρουσία της, κάποτε ίσως αξιωθείς να ασχοληθείς μαζί της.

Πάντα με ενδιέφεραν τα μάτια, όπως είναι λογικό και όπως απασχολούν πολλούς άλλους. Είναι ίσως το πιο σύνθετο όργανο της εξωτερικής μας φυσιολογίας, έτσι ερωτικά όπως είναι σχηματισμένο και με την ποικιλομορφία με την οποία απαντάται. Διεγείρει την ίσως λιγότερη ευκρινή αίσθησή μας, η οποία όμως συγχρόνως, παρά τους περιορισμούς της, είναι και η πιο δεσπόζουσα με την ανοσία της στον όποιο λευκό θόρυβο μπορεί να προσλαμβάνει. Συμβατικά, αξιοποιούμε την όρασή μας ως τη άρχουσα αίσθηση στη λογοτεχνία, τη ζωγραφική, τη γλυπτική, τη φωτογραφία, το κινηματογράφο, το θέατρο. Ακόμα και στη μουσική, αναζητούμε καλές θέσεις και σημεία για να 'δούμε' μια συναυλία. Έχουν την ικανότητα να χορτάσουν απύθμενες κοιλάδες, άγρια ποτάμια, πυκνόφυλλα δάση, έναστρους ουρανούς, ένα υπέροχο και γεμάτο ερωτήσεις σώμα. Και πως να μη σκεφθείς τις στιγμές που μέχρι και οι σκέψεις σου σωπαίνουν, και τα αυτιά σου μονάχα μουντή υπόκρουση ακούν, αλλά τα μάτια σου, σαν μυρμήγκια χωρίς αντίλογο, καταγράφουν κάθε ασήμαντη εικόνα, σφραγίδες άδικες αυτών που δεν έκανες. Όμως το πιο ενδιαφέρον ίσως σε σχέση με τα υπόλοιπα όργανά μας, είναι πως τα μάτια μας δεν είναι μονάχα οι πρωταγωνιστές στη παρατήρηση αυτών που μας περιβάλλουν και μας περικλείουν, αλλά είναι και τα μόνα τα οποία, χάρη στη ευαισθησία τους, μπορούν και προδίδουν συναισθήματα και διαθέσεις.

Είναι λένε τα παράθυρα στης ψυχή μας. Μπορεί. Σίγουρα συμμετέχουν στην έκφρασή μας και στα βλέμματά μας, φωλιάζουν στις εσοχές τους όταν μας καταλαμβάνει η θλίψη, και εκρηκτικά αναζητούν να απαγκιστρωθούν σε στιγμές χαράς και έκστασης. Κάποιοι υποστηρίζουν πως μπορούν να πουν περισσότερα από όσα μπορεί να γράψει ανθρώπου χέρι, αλλά ποιος ξέρει; Πως εκπέμπουν συναισθήματα εντονότερα από αυτά που συνήθως προσλαμβάνουν. Θα ήταν πράγματι υπέροχο αν τα μάτια μπορούσαν να έχουν αυτή τη δυνατότητα, να συνεννοούνται αυτόματα στη σιωπή, αναιρώντας τις φράσεις, τις λέξεις, λόγια που θα ελπίζαμε να 'ναι περιττά. Μα δεν συμβαίνει σχεδόν ποτέ έτσι, γιατί πρέπει πάντα να κοιτάς και να σε κοιτούν. Ένα ζευγάρι μάτια μοναχό του είναι μια έρημος. Κι ακόμα κι έτσι, η αμφίδρομη αυτή λεωφόρος δεν είναι ποτέ ίση, αλλιώς μιλούν τα μάτια, αλλιώς ακούν.

Οι περισσότερες μας αναμνήσεις είναι εικονικές, προϊόντα των ματιών μας, ενώ και στα όνειρα μας, οι εικόνες, τα σχήματα και οι σκιές αποτυπώνονται πολύ πιο έντονα από τα υπόλοιπα ερεθίσματά μας. Άλλωστε, χάρη στην επιστήμη, γνωρίζουμε πως ονειρευόμαστε όταν στον ύπνο μας τα μάτια μας κινούνται έντονα, το γνωστό REM. Βέβαια, όλα αυτά είναι φευγαλέα, αδύνατον να θυμηθείς ακριβώς, να ονειρευτείς ακριβώς. Πως να ανακαλέσεις αυτά που ήδη έγιναν, πως να ανασκευάσεις με το νου κάτι μοναδικό και ανεξάρτητο; Η όραση μας, όπως και οι υπόλοιπες αισθήσεις μας, είναι τέλειες για μια στιγμή μονάχα, για τη κάθε μοναδική στιγμή, την συνήθως αδιάφορη. Μετά, όλες μαζί γίνονται ένα κουβάρι του θυμικού, μια θάλασσα που ανασηκώνει την άμμο από το βυθό των σκέψεων. Αυτή η αβεβαιότητα, δίνει την ευκαιρία, φαντάσου, οι αναμνήσεις να αλλάζουν, να προσαρμόζονται στις ανάγκες, να γίνονται ένα νεφελώδες ψέμα όποτε μας εξυπηρετεί. Υπάρχουν βλέπεις οι μετάνοιες, τα λάθη, τα σκοτεινά μυστικά, οι επιθυμίες, οι ανεκπλήρωτες προσδοκίες. Το μεσημέρι γίνεται απόγευμα, το κόκκινο πράσινο, το μπλουζάκι πουλόβερ, το χαμόγελο δάκρυ, το σκοτάδι φως. Οι αισθήσεις γίνονται ψευδαισθήσεις. Αλλά αρκετά με το καταφύγιο των ονείρων.

Κάποια βάση θα υπάρχει στις παραπάνω σκόρπιες σκέψεις. Δεν μπορεί να είναι τυχαίο που πολύς κόσμος ντρέπεται για τα μάτια του, σαν να 'ναι λες μέρος των σεξουαλικών του οργάνων. Δεν ξέρω ακριβώς τι φοβούνται. Τα μάτια με όλη τη πολυπλοκότητά τους, είναι ευαίσθητα σε πληγές, τον καπνό, τη σκόνη, ακόμα και τον αέρα. Συγχρόνως όμως, ίσως και για πολλούς, τα μάτια να τους εκθέτουν, να ξεχνούν πως τα μάτια όχι μόνο κοιτάζουν, μα κοιτιούνται κιόλας. Φοβούνται άραγε μήπως σε κάποια μυστήρια στιγμή, κάτι θα τους προδώσει, μήπως πως μυστικά που κρύβονται στη αέναη κίνησή τους θα φανερωθούν σε μια παγωμένη λήψη; Μπορεί κιόλας να είναι πως μια φωτογραφία είναι σαν μια κατάθεση, μια υλική μεταφορά της στιγμής, μια αποτύπωση εσωτερική. Μια δέσμευση πως κάποιος, γνωστός ή μη, θα μπορεί να σε κοιτά στα μάτια, χωρίς εσύ να μπορείς να ανταποδώσεις. Ίσως η απώλεια ελέγχου σε μια τέτοια μονομερής συναισθηματική ανταλλαγή να φοβίζει μερικούς, να τους ταράζει. Είναι δύσκολο να καταλάβεις κάτι τέτοιο όμως, τελικά ίσως δεν τους ξέρεις τόσο καλά, ποτέ δεν το περιμένεις.

Δεν μπορώ να δώσω απαντήσεις σε τέτοιες διαδρομές.

Βέβαια, υπάρχει και η ακόη, η μουσική, τα λόγια.

Και έτσι τελειώνει

Πόσος χαζός μπορείς να είσαι;

Το χιόνι

Σκόνη βγαλμένη από παιδικά παραμύθια.



Το μοναδικό λευκό της φύσης, όπου κι να ψάξεις, μονάχα εκεί θα το βρεις.




Σύνθετο, ομογενές, κυριαρχικό και αφοπλιστικό.




Αποκλειστικό.




Ρομαντικό και εφήμερο.




Ελαφρύ και παιχνιδιάρικο.





Αποκαλυπτικό.




Βουβό.


Αναπάντεχο.




Απροσδιόριστο.




Επίμονο.




Ειρωνικό.




Αρχοντικό.




Ενίοτε μοναχικό.




Το χιόνι.

'... σ' ένα όνειρο από χιόνι...΄
ΠΡ

(περισσότερες φωτογραφίες εδώ)

Λευκά και τέλεια

Ετοίμαζα ένα κείμενο για τα μάτια εδώ και μέρες. Φλύαρο κυρίως. Με προλάβαν όμως τα χιόνια. Ευτυχώς. Είναι δυόμιση το πρωί της Κυριακής και έχει λίγο κοπάσει η χιονόπτωση. Όλα είναι λευκά χαμηλά και μια ελαφρά, κρύα και μαζί θερμή απόχρωση της ώχρας από ψηλά, από τα φώτα και τα καυσαέρια. Η φωτογραφική μου μηχανή είναι βρεγμένη και το auto-focus της έχει τρελλαθεί με την ομίχλη. Μια απίστευτη και αφοπλιστική ομορφιά εισαγόμενη από την ανατολή. Πρόλαβα και έπαιξα χιονοπόλεμο, γέλασα μετά από καιρό, τα δάκτυλα μου καίνε. Μιλώ με μια φίλη μου στη Αγγλία μέσω msn, στέλνω μηνύματα σε φίλους. Κοιτώ έξω, το χιόνι ξανάρχισε παχύ. Όλα έχουν καλυφθεί από λευκό, ένα ποιητικό αστείο, κάτι απίστευο. Απλά τέλεια. Θα είναι μια όμορφη Κυριακή.

Αγαπητέ ανώνυμε πολιτικέ

Δεν θέλω να σας κοροϊδέψω, μήτε να σας κολακέψω, κάτι τέτοιο άλλωστε θα ήταν υποκριτικό εκ μέρους και των δυο μας. Αντιθέτως, θα ήθελα να σας προτρέψω να πάρετε ένα διάλλειμα 20 λεπτών, να πείτε στη γραμματέα σας να μη σας δώσει κανένα τηλεφώνημα και να κλείσετε την τηλεόραση ή το ραδιόφωνο. Άμα καπνίζετε κιόλας, βγάλτε ένα και καπνίστε το όση ώρα πίνετε το καφεδάκι ή το ουϊσκάκι σας, ανάλογα με την ώρα της ημέρας. Σας προτρέπω να κάτσετε αναπαυτικά στη καρέκλα σας ή ακόμα καλύτερα στο καναπέ σας, και απλά να ξεκουραστείτε για λίγο.

Βέβαια επειδή η σκέψη πάντα τρέχει, σας συνιστώ να αναλογισθείτε τι έχει μεγαλύτερη σημασία για εσάς. Φυσικά δεν εννοώ για εκείνη τη στιγμή, την ημέρα, την εβδομάδα ή ακόμη και για το χρόνο. Δεν σας ζητώ να σκεφθείτε για το καλό του τόπου ή όποιου άλλου συμφέροντος προτιμάτε. Θα έχετε άλλωστε άφθονο χρόνο για αυτά μετά τα είκοσι λεπτά. Αντίθετα, χωρίς κανένα άγχος ή φόβο, αναλογισθείτε τι έχει μεγαλύτερη σημασία για εσάς, για τη ζωή σας ολόκληρη.
Εύχομαι, ελπίζω και πιστεύω πως άμα ηρεμήσετε για λίγο θα σκεφθείτε πάνω κάτω ότι σκέφτεται και ο υπόλοιπος κόσμος. Δεν χρειάζεται να σας πω τι είναι, σίγουρα τα έχετε σκεφθεί αυτά πολλές φορές, πιθανών και πιο έντονα όταν ξεκινήσατε την ενασχόλησή σας με τα κοινά, όταν πνευματικά χαράζατε τη πορεία σας ή και πιο πριν ακόμα. Βέβαια, άμα έχετε και λίγο σεβασμό στον εαυτό σας, θα βρείτε πολλά λάθη σε αυτή τη πορεία, πολλές αδικίες και δύσκολες αποφάσεις, προσωπικές θυσίες και αναποδιές. Το ερώτημα δεν είναι αυτό. Το ερώτημα είναι άμα θυμάστε που θέλετε να πάτε και γιατί.
Άμα θυμάστε, είστε τυχερός και δεν χρειάζεται να σπαταλάτε άλλο το χρόνο σας με αυτή την επιστολή. Αν όχι, σας συμβουλεύω να αρχίσετε να βγαίνετε από το γραφείο σας, τις συνεδριάσεις, τις συναντήσεις και να αρχίσετε να βρίσκεται σε ειλικρινή επικοινωνία με αυτούς που σας έχουν εμπιστευθεί με την εκπροσώπησή τους. Να βγείτε και να νιώσετε πως είναι να μην είστε εσείς, αλλά πως είναι να είστε ένας από τους υπολοίπους. Να βρεθείτε αντιμέτωπος με τη πραγματικότητα, να δείτε την ουσία. Βλέπετε, η ευθύνη που φέρετε πάνω σας είναι βαριά και σημαντική, αλλά πιστέψτε με, έχετε πολλά περισσότερα να μάθετε από αυτούς, από το καθένα μας, από όσα μπορείτε πιθανών να φανταστείτε για να βελτιώσετε τη ζωή τους. Βλέπετε, όποια κι αν είναι η πολιτική σας κατεύθυνση, η ιδεολογική σας βάση, οι επιτυχίες και τα λάθη σας, τα προτερήματα και οι αδυναμίες, δεν πρέπει ποτέ να ξεχνάτε πως το ισχυρότερο εφόδιο που έχει μια κοινωνία για την ευημερία της δεν είναι η τεχνολογία, η οικονομία, το φυσικό περιβάλλον, η ιστορία, ο πολιτισμός ή ακόμα η παιδεία. Είναι η ικανότητά να ενσωματώνει σε όλες τις δραστηριότητες και τις βαθμίδες δίκαια όλα τα στελέχη της, να συσπειρώνει τις δυνάμεις της, να γίνετε πολλαπλάσια του αθροίσματος των μερών της. Είναι η δημοκρατία. Μην σας φαίνεται χαζό ή αφελές αγαπητέ ανώνυμε πολιτικέ. Είναι ανθρώπινο, και είναι ότι καλύτερο γνωρίζουμε. Είναι η μόνη οδός.
Τώρα βέβαια αν όλα τα παραπάνω δεν σας απασχολούν, αλλά ενασχολείστε στον πολιτικό στίβο για εξυπηρέτηση του εγώ σας, τότε δεν έχω να σας συμβουλέψω τίποτα με τη κουτή μου λογική. Μονάχα να σας διαβεβαιώσω πως χάρη στις δικές σας ενέργειες, η ανοχή και η υπομονή στερεύει με ρυθμούς πολύ ταχύτερους από αυτούς που θα ελπίζατε, και σύντομα θα μετανιώνετε για το χαρακτήρα σας. Σας ευχαριστώ για το χρόνο σας.

What ever happened to all the heroes?

Λένε πως οι ήρωες, οι πραγματικοί, στέκονται στα σιωπηλά. Πως έχουν την αξιοπρέπεια να μιλούν όταν πρέπει, και να σιωπούν ακόμη πιο πολύ όταν χρειάζεται. Πως έχουν ριζωμένη μέσα τους μια δύναμη ανεξήγητη, ώστε αγνώριστοι να θυσιάζονται για τους άλλους. Πως μπορούν και υπομένουν πολλά, και βρίσκουν τρόπους μόνοι τους να επωλούσουν τις πληγές τους. Πως ανεξήγητα και ανέλπιστα θα είναι εκεί όταν τους χρειάζονται, και απόντες όταν περιτεύουν. Πως η ανιδιοτέλειά τους είναι τόσο βαθειά που κανείς ποτέ δεν προκείται να τη μάθει σε όλη της την έκταση. Πως κάνουν μονάχα το σωστό, κι ας μη τους το ζητήσει κανείς. Λένε κιόλας πως τα κίνητρα τους, στην ουσία είναι ανύπαρκτα, ανθρώπινα κι απλά. Πως δεν τους νοιάζει η γνώμη των πολλών, μα των λίγων, αυτών που εμπιστεύονται μα ποτέ δεν θα ζητήσουν τη βοήθεια τους. Πως μερικές φορές δεν απαντάνε, μα στο τέλος έχουν βρει την απάντηση χωρίς όμως ποτέ να τη ξεστομίζουν. Πως βρίσκουν παρηγοριά σε ανθρώπους ξένους και σκοπούς παραγνωρισμένους. Πως τα μυαλά τους είναι πλυμμηρισμένα με ιδέες και όνειρα, αλλά τα λόγια τους μετρημένα και πεζά. Πως στη ζωή τους έχουν δικαίωμα να κάνουν ένα μόνο λάθος, το τελευταίο τους. Πως συχνά κοιτάνε έξω από παράθυρα για ώρες. Πως μερικά πράματα δεν χρειάζεται να τους τα πεις. Πως έχουν επαναλαμβανόμενα όνειρα. Πως πιστεύουν το ψέμα σαν αλήθεια, και αρνούνται την αλήθεια μέχρι αυτή να αλλλάξει. Λένε κιόλας, πως παρεξηγούνται εύκολα, και πως όταν σπάνια τους κυριεύει η οργή μπορούν να φθάσουν μέχρι και το φόνο. Πως όταν φεύγουν, φεύγουν διακριτικά και απαρατήρητοι, και μονάχα πολύ αργότερα κάποιος τους θυμάται, όταν είναι πλέον πολύ αργά.
Αλήθεια, που χαθήκαν αυτές οι ψυχές;

in your face pretender

Εχθές έγινε κάτι απλό, και ουσιαστικό, το οποίο όμως πέρασε απαρατήρητο ειδικά στον απόηχο των οργανομένων επεισοδίων του Σαββάτου. Μέλη της Πρωτοβουλίας Κατοίκων των Εξαρχείων πήγαν ειρηνικά, χωρίς κουκούλες, χωρίς κράνη, χωρίς καμία διάθεση για βίαια αντιπαράθεση να διαμαρτυρηθούν στα γραφεία του ΠΑ.ΣΟ.Κ. στη Χαριλάου Τρικούπη για το καθεστώς αστυνομοκρατίας που επικρατεί στα Εξάρχεια. Με άλλα λόγια πήγαν να αποδείξουν πως η υποβαθμισμένη από εξωτερικούς παράγοντες μικροαστική γειτονιά των Εξαρχείων, που απαρτίζεται κυρίως από ιδιωτικούς υπαλλήλους, συνταξιούχους, φοιτητές και εργάτες, έχει αρχίσει να κουράζεται τόσο με την μετατροπή της περιοχής τους σε ρινγκ για τις ορέξεις άλλων, όσο και με τη πυκνή παρουσία ειδικών μονάδων της αστυνομίας με αυτόματα. Πήγαν να αποδείξουν πως το περίφημο 'κράτος των Εξαρχείων' είναι κατασκεύασμα φοβικών δημοσιογράφων και κατασταλτικών μηχανισμών. Πήγαν να αποδείξουν πως οι κάτοικοι των Εξαρχείων δεν έχουν καμία σχέση με βίαιες ενέργειες και συγκρούσεις. Πήγαν να ζητήσουν την αποχώρηση των αναρίθμητων διμοιριών που άσκοπα έχουν περικυκλώσει τη γειτονιά τους. Πήγαν να ζητήσουν το αυτονόητο.
Πήγαν να αποδείξουν πως δεν είναι ελάφαντες.
Βέβαια, επειδή ακριβώς η διαμαρτυρία ήταν ειρηνική, ειλικρινής και πολιτισμένη, δεν απασχόλησε κανέναν απολύτως. Δεν πειράζει. Όσοι δεν είναι μαλάκες, ξέρουν.

(Κάποιοι από εμάς)

Πότε γίναμε τόσο έξυπνοι άραγε; Πότε γίναμε τόσο κυνικοί; Τόσο άνετοι;Πλέον είμαστε τόσο φοβεροί και τόσο ανέγγιχτοι από τη πραγματικότητα, που θεωρούμε το σαρκασμό και τα αστεία μας ανώτερα ακόμη και από τη συμπάθεια.

Είμαστε εξοπλισμένοι με τόσες γνώσεις και απόψεις για τα πάντα, εμείς με τον εξατομικευμένο ελιτισμό μας, τις ιστορίες μας, τα ψαγμένα γούστα μας, το ύφος μας, τα φτηνά ή όχι τόσο φθηνά μα πάντα καλαίσθητα ρούχα μας, την εξυπνάδα μας, το χιούμορ μας, που στο τέλος το υπέροχο μαυσωλείο -μιας φανταστικής ύπαρξης- που έχουμε οικοδομήσει στα πιο γερά θεμέλια απλά γκρεμίζει όποιες λίγες γέφυρες είχαμε. Η εικόνα μας είναι εκθαμβωτική, που ακόμα και ο εγωισμός έχει καταντήσει να είναι υπερφίαλος. Μάλιστα, η εικόνα μας είναι τόσο εκκωφαντικά υπέροχη, που δεν θυμόμαστε πότε ήταν η τελευταία φορά που εξηγήσαμε σε κάποιον τι σημαίνει ειλικρίνεια. Αυτή η εικόνα είναι πιθανόν τόσο στημένη, στυλαρισμένη, ποζαρισμένη που άμα είμαστε τυχεροί κάποτε θα την κοιτάμε και θα γελάμε με την αφέλειά μας. Αλλά μάλλον δεν θα γίνει έτσι. Όχι για κάποιους από εμάς.
Όλα αυτά που κάποτε τα βρίσκαμε επιφανειακά, ανούσια, απογοητευτικά στο χαρακτήρα άλλων, συνήθως μεγαλύτερων μας, όλα αυτά τα έχουμε ενστερνιστεί και τα έχουμε ενσωματώσει στιγμή με τη στιγμή, στην αγωνιώδη μας απόπειρα να επιβεβαιώσουμε κάτι το οποίο δεν είναι εκεί. Έχουμε γίνει όλα αυτά που απεχθανόμασταν, όλα αυτά που δεν θέλαμε να γίνουμε, κι από την αντίπερα όχθη έχουμε παρατήσει όλα αυτά που μας συγκινούσανε, που μας αμφισβητούσανε, που μας πετούσαν στο πάτωμα, μόνο και μόνο για να σηκωθούμε και να τα κυνηγήσουμε ξανά. Όλα αυτά που σε όλη την αθωότητά και τη γελοιότητα τους κρατούσαν το σύμπαν μας κρεμασμένο από μια λεπτή κλωστή. Έχουμε σταματήσει να αγαπάμε τις μικρές μας αδυναμίες και ατέλειες που μας ξεχώριζαν και μας όριζαν. Τώρα, μονάχα κακότεχνα χτίζουμε τοπία που δεν μας ανήκουν. Δεχόμαστε μικρές ήττες τις οποίες δεν καταλαβαίνουμε, μα τις πανηγυρίζουμε και τις απολαμβάνουμε.
Άμα αναρωτηθούμε τι έχει σημασία, δεν θα μπορέσουμε να βρούμε απάντηση. Είμαστε τόσο τυχεροί στη επίπλαστη ευτυχία μας, που δεν έχουμε καν το κουράγιο να διεκδικήσουμε αυτό που πραγματικά θέλουμε.
Κάποιοι από εμάς. Μακάρι να γίνουμε πάλι χαζοί και γεμάτοι ερωτήσεις, ευκολόπιστοι σε ότι ακούμε και ειλικρινείς σε ότι λέμε.
Έρχονται απόκριες.
Όλα καλά.

Ματαιοπονία;

Τον τελευταίο καιρό πείθομαι ολοένα και περισσότερο πως το κράτος δικαίου είναι ίσως το πιο νευραλγικό κομμάτι στην διαχείριση και ανάπτυξη μιας κοινωνίας. Αυτή μου η πεποίθηση ορίζεται κυρίως βέβαια από τις αντίστοιχες ελλείψεις οι οποίες ευκόλως εντοπίζονται, όχι μονάχα στην Ελλάδα αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο. Το αναφέρω αυτό, διότι για μένα το δίκαιο δεν μπορεί να ορισθεί μονάχα από ένα σύστημα συνταγματικών άρθρων, νόμων, κωδίκων, εσωτερικών κανονισμών και εγκυκλίων. Αναθεωρόντας ήδη τα γραφόμενά μου, δεν προσανατολίζομαι τόσο στο κράτος δικαίου, όσο περισσότερο στο πνεύμα ή αίσθημα δικαίου, το οποίο τουλάχιστον στη δική μου σκέψη υπερκεράζει το πρώτο. Σίγουρα όμως το τελευταίο χρειάζεται το πρώτο όσο χρειάζεται την παιδεία και τον πολιτισμό για να εδραιωθεί σαν ένα συνενωτικό σύνολο ιδεών και συμπεριφορών.

Για να γίνω όμως πιο σαφής, θα ήταν θεμιτό να αναφέρω συγκεκριμένα παραδείγματα, τα οποία τα τελευταία χρόνια θολώνουν τη κρίση μας και ακρωτηριάζουν τη νοημοσύνη μας. Διανύοντας τη δεύτερη συνεχόμενη θητεία της Νέας Δημοκρατίας σαν κυβέρνηση της χώρας, ο κάθε παρατηρητής ανάλογα με το ενδιαφέρον και την ιδεολογική του προκατάληψή έχει σίγουρα συλλέξει πλήθος περιπτώσεων και υποθέσεων οι οποίες αν όχι άδικες, τουλάχιστον υποσκάπτουν και αμφισβητούν το αίσθημα δικαίου στη χώρα και προάγουν τη παρανομία, τη φυτοζωία της κοινωνικής συνοχής και τη δημόσια σήψη. Ολίγες εξ’ αυτών είναι φυσικά η υπόθεση των υποκλοπών όπου η κυβέρνηση δεν είδε, δεν άκουσε, δεν μίλησε, όπως και η υπόθεση του ΛΑΦΚΑ όπου η κυβέρνηση περίμενε πρώτα την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας για να αποφασίσει την επιστροφή του. Υπάρχει επίσης η υπόθεση της ζαρντινιέρας, των πράσινων All Star, και το video με τις σφαλιάρες. Ασφαλώς υπάρχουν και οι διάφορες ‘καντίνες’ στην Ανατολική Αττική την ίδια στιγμή που έχουμε Εθνική Αναλογιστική Αρχή, αλλά δεν έχουμε αναλογιστικές μελέτες για το ασφαλιστικό. Επιπλεόν είναι και η περίφημη έκθεση Ζορμπά για τα ύποπτα ομόλογα των ασφαλιστικών ταμείων η οποία μέχρι στιγμής είναι θαμμένη, οι γαλάζιες συνεντεύξεις όπου πτυχία και διδακτορικά πετούνται στο κάλαθο των αχρήστων, η ουσιαστική διάλυση της Ανεξάρτητης Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα, ο προτεινόμενος νέος εκλογικός νόμος ο οποίος κάνει ένα βήμα πίσω σε σχέση με την αρχής της απλής αναλογικής, και μόλις πρόσφατα η άρνηση της Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων της Βουλής, δια λόγους 'κανονιστικούς', του αιτήματος του συνόλου της αντιπολίτευσης (1) να γίνει ψηφοφορία όσο αναφορά την κλήση ή μη του πρωθυπουργού της χώρας. Σε αυτό το σημείο αξίζει ίσως μια υποσημείωση.

Με την άνοδο στην εξουσία, ο Κ. Καραμανλής για λόγους εντυπωσιασμού, κυρίως προς τα ξένα Μ.Μ.Ε., αναλαμβάνει την πολιτική ηγεσία του Υ. Πολιτισμού, αλλά στις καθημερινές του εργασίες τοποθετεί τη Φάνη Πάλλη-Πετραλιά και τον Τατούλη ως υφυπουργούς και τον Ζαχόπουλο ως Γενικό Γραμματέα, αφήνοντας ουσιαστικά ακέφαλο διαχειριστικά και οργανωτικά το υπουργείο με ότι αυτό συνεπάγεται. Όμως η τότε επικοινωνιακή πολιτική της κυβέρνησης προωθούσε τη δέσμευση και τη σημασία που έδινε ο πρωθυπουργός της χώρας στην οργάνωση των Ολυμπιακών Αγώνων, παρουσιάζοντας ένα ηγετικό και γεμάτο αυτοπεποίθηση πρωθυπουργό. Τώρα όμως που καλείται δικαίως να δώσει τις εξηγήσεις για τα τετκαινόμενα στο Υπουργείο Πολιτισμού επί των ημερών της έστω συμβολικής του θητείας κρύβεται, και ουσιαστικά αρνείται να ρίξει πολιτικό φως στα πραγματικά δεδομένα. Με άλλα λόγια, η χώρα αποδυκνείει τόσο στο εαυτό της όσο και στο εξωτερικό, πως παρόλο το πολιτιστικό πλούτο που έχει κληρονομήσει, στερείται δημοκρατικού αισθήματος, κανόνων δικαίου και απλών διοικητικών ικανοτήτων να προστατεύσει και να προάγει αυτή τη κληρονομιά.
Όμως το πληγωμένο, αν όχι ανύπαρκτο, πνεύμα δικαίου το οποίο επικαλούμαι δεν είναι εγκλωβισμένο μονάχα στις βουλετικές διαδικασίες και στους σκιώδεις κυβερνητικούς και κρατικούς μηχανισμούς. Ξεκινά από τον ακαλλιέργητο οδηγό που στο φανάρι σταματάει στη πεζοδιάβαση δυσχεραίνοντας του πεζούς, πόσο μάλλον οποιοδήποτε Α.Μ.Ε.Α., μέχρι την αναδιανομή του πλούτου που δημιουργεί πολίτες πρώτης μέχρι εσχάτης κατηγορίας. Η ραγιάδικη έλλειψη παιδείας και κοινής συναίσθησης εμφανίζεται από τον κλασσικό 'χαρτοσηματάκια' και διεκπαιρεωτή που υπάρχει στον προθάλαμο σχεδόν κάθε δημόσιας υπηρεσίας μέχρι τον ίδιο τον θεσμό της δικαιοσύνης ο οποίος πιο αδύναμος κι αργός από ποτέ, έχει πλέον υποκατασταθεί από νοσηρή σκανδαλογία, φημολογία και σκοτεινούς διαδρόμους. Ποιός μπορεί να αρνηθεί πως η μη απόδοση δικαιοσύνης στην υπόθεση Φιλόπουλου σε συνδιασμό με τη γενικότερη αδιαφορία του Υφυπουργείου Αθλητισμού και των αθλητικών παραγόντων, δεν ευθύνεται για το αιματηρό συμβάν στην Αρτέμιδα (2); Το αίσθημα δικαίου ξεκινά με τον καθένα μας από τη στιγμή που ζητάμε το βουλευτικό ρουσφέτι και παράλληλα αναζητούμε νέα τεχνάσματα φοροδιαφυγής και εισφοροδιαφυγής όσο βαυκαλιζόμαστε με τη τυφλή εμπιστοσύνη μας σε πολωμένα Μ.Μ.Ε. που ενεργούν σαν μοχλούς πίεσης στο οικονομικό και πολιτικό πεδίο.
Φυσικά τα παραδείγματα και οι αναφορές μπορούν να συνεχισθούν χωρίς τέλος, πέφτοντας ακόμη στη παγίδα του στείρου αφορισμού και του λαϊκισμού παραγνωρίζοντας μάλιστα τα όποια μικρά θετικά βήματα έχουν γίνει με τη πάροδο των ετών. Όμως, ακόμα και σε αυτό το ομολογουμένως απαισιόδοξο κλίμα (3) το οποίο επικρατεί και επιβάλλεται (ιδιαίτερα τις τελευταίες μέρες), δεν θα ήταν καθόλου άδικο να κατηγορήθουν οι ρίζες και οι θεσμικές δομές της κοινωνίας μας, για τη συνεχής υποβάθμιση βασικών αξιών, καθοδηγητικών και εγγυητικών της ποιότητας ζωής μας. Ανατρέχοντας στη πορεία της κοινωνίας και της δημοκρατίας μας τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια με μια αντικειμενική αλλά και κριτική ως προς τους συλλογικούς μας σκοπούς ματιά, θα ήταν τραγική επανάληψη της σκέψης μας, άμα δεχτούμε πως παρόλο τους όποιους αργούς ρυθμούς μας, η κοινωνίας μας μεταλλάσεται σε κάτι καλύτερο και πιο υγιές. Θα ήταν σαν να βλέπαμε ένα δέντρο του οποίου η άρρωστη ρίζα προσπαθεί να σπάσει βράχια σε άγονη γη, όσο εμείς εθελοτυφλώντας μετράμε τους λίγους πόντους που κέρδισε σε ύψος. Φυσικά δεν βοηθούν οι όποιες ανατρεπτικές και ακραίες θέσεις οι οποίες θα κατέτασσαν το σύγχρονο δημοκρατικό σύμ-πλεγμα θεσμών και εξουσιών σαν πέπλο το οποίο κρύβει τα πραγματικά πεδία στην πάλη εξουσίας. Όμως πιστεύω ακράδαντα πως η μαζική πλειοψηφία εξ ημών δεν επιθυμεί πραγματικά το αίσθημα δικαίου, γιατί όπως και η ελευθερία, έτσι κι αυτός ο βασικός δημοκρατικός πυλώνας απαιτεί ευθύνες, και μάλιστα περισσότερες. Όχι μονάχα δεν είμαστε έτοιμοι να εκτελέσουμε μια τόσο πολιτισμίκα βαθεία στροφή, αλλά δεν έχουμε καν τα κατάλληλα προσωπικά και συλλογικά εφόδια ώστε πορευθούμε σε μια τέτοια κατεύθυνση. Δυστυχώς, και αυτό δεν είναι μοναδικό φαινόμενο, όχι μόνο είμαστε υποχείριοι και αδύναμοι, αλλά βρισκόμαστε και σε μια τραγική συγκυρία στην οποία πέραν της γνώσης της αδικίας την οποία υφιστάμεθα, έχουμε αναλάβει δουλοπάροικα και με τυφλή πίστη την καλλιέργειά και κληροδότησή της.
Όποιος αναρωτιέται πως μεταφράζονται αυτοί οι λεκτικοί νεορομαντισμοί στη πραγματικότητα δεν έχει παρά να κοιτάξει γύρω του και να χρησιμοποιήσει τη κρίση του. Μπορεί να επιλέξει οποιοδήποτε θεσμό και οποιαδήποτε αξία, και απογυμνωμένος από κομματικές προκαταλήψεις και μακάρι και από οικονικά κίνητρα, να δει την κατάσταση και να αξιολογήσει τη πορεία. Μάλιστα με τη πίστη που έχω στους ανθρώπους, νιώθω σίγουρος πως στο εννοιολογικό σκοτάδι στο οποίο παρασυρόμαστε, αυτός ο δίκαιος (τόσο απένανται στον εαυτό του, όσο απέναντι και στους άλους) πολίτης-κρίτης θα έχει την ικανότητα να φωτίσει τη πραγματικότητα και να σκεφθεί τρόπους και μηχανισμούς που θα βελτίωναν τη κατάσταση, και τότε σχεδόν σίγουρα με έκπληξη θα ανακαλύψει πως αυτές του οι ιδέες, όσο απλές και λογικές κι αν φαίνονται, δεν παρουσιάζονται ούτε συζητούνται πουθένα, ούτε καν τις πίστευε πριν μπει στην διαδικασία. Ναι, παραδόξως ίσως, πρέπει ακόμη να υπάρχει πίστη στον άνθρωπο και στην ικανότητά του τόσο για το χειρότερο, όσο για το καλύτερο. Πρέπει να υπάρχει πίστη πως στο πάτο του βαρελιού -τον οποίο ακόμη δεν έχουμε φθάσει- θα γεννηθούν νέες αντιστάσεις, οι οποίες θα αναλάβουν το μερίδιο των ευθυνών τους, θα διεκδικήσουν, θα δημιουργήσουν, θα απωλέσουν, ακόμη και θα θυσιαστούν με απώτερο στόχο τη θεσμοθέτηση νέων θεμελίων, νέων ριζών, οι οποίες με συνδετικό ιστό το αίσθημα δικαίου θα προάγουν και θα προστατεύουν τη δημοκρατία και την ενδοκοινωνική ανάπτυξη. Απαιτείται πάλη υγιής και αξιοπρεπής, διαχωριστική (ναι! διαχωριστική) αλλά επουδενί διχαστική, βασισμένη σε αρχές και σκοπούς, αλλά όχι σε κίνητρα και ευκαιριακές συγκυρίες. Απαιτείται η αναχώρηση από εννοιολογικές κατασκευές και εύθυμες παρατηρήσεις, και η ειλικρινής υιοθέτηση δράσης.
Όχι πως τώρα δεν αναλογούν ευθύνες στο καθένα μας, και μάλιστα πολύ περισσότερες από αυτές των δημοσίο-τηλεοπτικών προσώπων. Η διαφορά όμως έγκειται στην ανάληψη της προσπάθειας, από ιδιώτες να αναρριχθούμε σε πραγματικά δημόσιες και ταυτόχρονα ανεξάρτητες προσωπικότητες.

(1) Σαν υποσημείωση της υποσημείωσης, να θυμόμαστε πως στη πραγματικότητα, το σύνολο της αντιπολίτευσης είναι η πραγματική πλειοψηφία του εκλογικού σώματος.

(2) Η πρόταση αυτή γράφτηκε πριν την εσπευσμένη επικοινωνιακή προσπάθεια να αποδοθεί το περιστατικό σε 'προσωπικές διαφορές' και όχι το οπαδικό στοιχείο. Τη διατηρώ όμως, γιατί ασχέτως της εμπλοκής του οπαδικού στοιχείου, τόσο το φαινόμενο της ατιμωρησίας είναι υπαρκτό, όσο και η πολύμορφη και πολυεπίπεδη σαπίλα στον επαγγελματικό αθλητισμό.

(3) Το κλίμα δεν είναι μονάχα ένα πεδίο άσκησης επικοινωνιακών τακτικών, αλλά όπως η δυσμοσμία ενός πτώματος, το υποπροϊόν μιας πραγματικότητας μεγαλύτερων διαστάσεων.

Υ.Γ. Τις τελευταίες μέρες με απογοήτευση βλέπω φίλους και γνωστούς να ποινικοποιούν τη σεξουαλική ζωή στέλνοντας μου e-mails με φωτογραφίες από το διαβόητο DVD, ή να διαλέγουν στρατόπεδα σε αντεγκλίσεις αφεντάδων τους. Τα κίνητρα τους είναι καλοπροαίρετα σίγουρα, αν και αντιδραστικά, αλλά ο γενικότερος αντικατοπτρισμός και ασπασμός προεπιλεγμένων εικόνων και απόψεων με θλίβει. Τέτοιες εκδηλώσεις από ανθρώπους που εκτιμώ και σέβομαι -όσο και να δικαιολογούνται από το χαβαλέ και το χιούμορ- δύσκολα μου αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.

The beauty of abstraction

I simply don't have the time nor the courage to start explaining or taking it up with the Frankfurt International Airport. Instead, after long deliberation and wishful thinking, I have distilled my arguments and my innovative ideas and mental structures into a single piece of bitching:

'They say that thing about the monkeys, infinity and Shakespeare's work. I am more interested in the produced work before they actually finish.'

Me, myself and some retard inside my head.

Νερό στο αυλάκι

Για τους σταυρούς που κουβαλάμε όλοι μας, απ’ όσο φαίνεται υπάρχει μια θεία, νονά, κουνιάδα πρόνοια, που μας προσέχει και μας δίνει αξία και νόημα. Συλλέγει τους σταυρούς, και τους βάζει όλους σε μια σειρά, τους συνδέει και τους διαμορφώνει σε ένα απίστευτα απλό σύνολο. Σε ένα πλέγμα, σε ένα ορθογώνιο ιστό. Διάφοροι μυωπικοί υπέρβαροι το λένε αυτό κοινωνία.

Και τότε είναι που έρχεται ο σκηνοθέτης και κάνει τη διαλογή. Το πλέγμα αρχίζει και παίρνει μορφή, αλλού μαζεύεται και αλλού απλώνεται, με λόφους και λακούβες πλέον να ορίζουν το τοπίο. Εμείς, σαν πρωτάρηδες από σχολή δραματική, μαζευόμαστε γύρω από το μεγάλο αρχιτέκτονα και παρακαλάμε για ένα ρόλο, ένα οποιοδήποτε ρολάκι, ακόμα και τη χειρότερη καρικατούρα, αρκεί να μας δοθεί η ευκαιρία να ανέβουμε στο σανίδι, σε μια παράσταση για τρελούς. Άλλος γίνεται συνταξιούχος, άλλος βιομήχανος, άλλος κοκάκιας καλλιτέχνης, άλλος εισοδηματίας, άλλος ανάπηρος για ζωή, άλλος εφοπλιστής, άλλος αγρότης, άλλος αφεντικό, άλλος δούλος. Όλοι στο ίδιο καζάνι, άλλα όχι στο ίδιο πιάτο.

Κι όμως, μπορεί να μην είναι οδυνηρή, αλλά είναι σίγουρα απογοητευτική και μίζερη η πίστη την οποία έχουμε στο σενάριο που μας δίνεται, η ανάγκη μας να δέσουμε σαν κομμάτια από ετερόκλητα παζλ. Είμαστε αυτό που μας φτιάχνουνε, και πολλοί από εμάς με πιστοποίηση κιόλας, σαν μαϊμού τσαντάκι που πουλάνε οι μαύροι. Μαθαίνουμε τα λόγια μας και υιοθετούμε τα ιδιώματά μας ακουλουθώντας πιστά τις οδηγίες και τις επιταγές μιας δύναμης άγνωστης αλλά μοιραία καταδικαστικής. Μαριονέτες, με μια ιδέα μονάχα να κρατά τα σκοινιά, και αυτή όχι τόσο ευχάριστη.

Οι δυνατότητες όμως είναι διαφορετικές. Η ζωή δεν έχει σενάριο, και δεν έχει σκηνοθέτη. Η μοίρα και η τύχη είναι έννοιες ευχάριστες μονάχα σαν ευφυολογήματα και όχι σαν πραγματικότητες που μας λυγίζουν. Όποιες και να είναι οι προδιαθέσεις, το περιβάλλον και το παρελθόν, η ζωή δεν είναι μια σκηνή που παίζεται μέχρι να πεθάνεις, αλλά ένας θυελλώδης αυτοσχεδιασμός, μια διαρκής αμφισβήτηση της ίδιας σου της ύπαρξης και σημασίας, μια ελαττωματική φωτοβολίδα σε ένα σκοτεινό ουρανό. Όποιος κάθεται και γράφει σενάρια και ρόλους για να τους μοιράσει, κάνει λάθος, αλλά αυτός που περιμένει ρόλο να αναλάβει είναι ακόμα χειρότερα, ευνουχισμένος από μόνος του, θλιβερός, νερό στο αυλάκι.

'I am the kind the guy who thinks it's funny that you can't get satellite TV on the moon.'
Me, myself and some fool in my head.

Σκατά στους τάφους τους

Στην διάρκεια των γιορτινών ημερών, είναι όμορφο και ίσως απελευθερωτικό κατά κάποιο τρόπο να στέλνουμε τις ευχές μας και να δίνουμε την αγάπη μας σε ανθρώπους που ούτε καν γνωρίζουμε αλλά με τους οποίους μοιραζόμαστε… μοιραζόμαστε κάτι. Στο πνεύμα λοιπόν το εορταστικό και για μερικούς άγιο, για κάποιο ανεξήγητο λόγο διαλέγω τους σεμνότυφους για αδερφές ψυχές στις οποίες θα ευχηθώ τα χρόνια πολλά και όλα τα σχετικά. Βέβαια, επειδή ακριβώς τα αίτια της επιλογής μου είναι ανεξήγητα, θα άξιζε να αναλώσω αμέτρητες στιγμές της ζωής μου αναζητώντας τες, αλλά γνωρίζοντας με, νιώθω σίγουρος πως κάτι τέτοιο θα ήταν απλά σαχλό.

Αλήθεια όμως τώρα, νιώθω πως οι σεμνότυφοι είναι αδικημένοι τα τελευταία χρόνια. Παλιά τους θυμάμαι που ήσαντε λίγοι, που με υπερηφάνεια διατηρούσανε τη γραφικότητά τους και με το συντηρητισμό και τις νευρώσεις τους δημιουργούσανε λοξούς κυματοθραύστες απέναντι στα εκτρώματα των χυδαίων. Άλλωστε, για ποιο άλλο λόγο υπάρχουν από τα βάθη της αιωνιότητας οι σεμνότυφοι από το να αντικρούουν τους εκ φύσεως αντίθετούς τους, τους χυδαίους που με ευκολία και απερισκεψία φλυαρούσαν και έγραφαν για μουνιά, πούστηδες, σκατά και μαύρες μαγιονέζες;

Δυστυχώς όμως, σαν παρωδία της μάχης μεταξύ του καλού και του κακού, η ισορροπία χάθηκε κάπου στη πορεία, και σαν κάθε καλή μόδα, έτσι και η μόδα των σεμνότυφων ξεχείλισε με μέλη, γέμισε με ποζέρια (ο ορθογράφος τραβάει ζόρια τώρα) και εν τέλει εκφυλίστηκε σε μια θλιβερή πραγματικότητα. Απλά οι σεμνότυφοι γινήκανε πάρα πολλοί και εξαπλώθηκαν σαν τη πανούκλα, στριμώχνοντας τους λίγους χυδαίους σε μια υγρή και σκοτεινή γωνία, ενώ στο διάβα τους μιλούνια τα αθώα θύματα των διαστροφικών τους ορέξεων. Πλέον κουβέντα δεν μπορείς να πεις, πόσο μάλλον σκέψη να κάνεις χωρίς να σου ορμήξουν οι λογοίς σεμνότυφοι, σαν αντί-ήρωες του Κάφκα, και αρχίσουν να λιτανίζουν και να ρίχνους κατάρες στέλνοντας την αθώα σου ψυχούλα σε ατέρμονα μονοπάτια μιζέριας και ενοχής.

Χάρη σε αυτές τις ορδές παρασιτικών πνευμάτων, οι λέξεις έχουν χάσει το νόημα τους και έχουμε επιτρέψει μια ακόμη φοβία στη καθημερινότητά μας (τι αντιπολιτευτικά όμορφη λέξη). Πλέον φοβάσαι να πεις ‘πούστης’ για να μην πειράξεις κανά gay, την ίδια ώρα που κάποιος ξεμωραμένος έχει μπερδέψει ξανά το μουνί με το αιδοίο, τη βρισιά με τη προσβολή και την αγάπη με το χέρι του. Υποτίθεται βλέπεις πως στερείται σοβαρότητας και βάθος πνεύματος ο λόγος σου, και η ύπαρξη σου ακόμη, άμα διανθίζεις τη σκέψη σου με ακάθαρτες λέξεις, λες και δεν είναι το σκατό που δίνει ζωή στο άγονο χώμα. Και δυστυχώς η βλακεία έχει συνέχεια, με τη δημιουργία των ταμπού. Αχ, αυτά τα ταμπού, που να αρκούσαν μονάχα για το επιτραπέζιο καλά θα ήταν, αλλά δυστυχώς τα έχουμε αφήσει και αιωρούνται ανάμεσα μας σαν παραμυθένια συννεφάκια φτιαγμένα τέλεια για να ‘ναι στο ύψος στο ματιών μας.

Σε αυτό το πλημμυρισμένο τοπίο σεμνοτυφίας, πνίγονται σκέψεις και επιπλέουν σκατά και τρύπιες καπότες. Αυτοί οι βδέλλες-άνθρωποι, οι σεμνότυφοι ντε, γιατρεύουν πληγές με ευχές και δημιουργούν το ένα σύμπλεγμα μετά το άλλο, κάνοντας τους νήσους του Σολομώντα να μοιάζουν με απλό περιδέραιο. Θλιμμένοι μου γεράκοι, δράκουλες της ψυχής και του πνεύματος, ευνουχισμένοι παιδιώθεν, πλέον γινήκατε τόσοι πολλοί που τα λιγοστά ερεθίσματα που υπάρχουν για τον εξαρτησιογόνο αυνανισμό σας δεν αρκούν ώστε το πύον του εγκεφάλου σας να δημιουργήσει ένα απόστημα αγέρωχο και υπέροχα κιτρινιάρικο, άξιο καρικατούρας. Σας τελειώσανε τα φρικιά, έγινε ρεζίλι και ο σινεμάς, δεν ξέρω πως τα καταφέρνετε και στη λογοτεχνία. Μα δε βλέπετε όμως, που στο θρίαμβό σας πάνω, χάσατε τα πάντα; Ρωτήστε όποιον βιολόγο θέλετε, και θα σας εξηγήσει με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς καμία δόση χιούμορ ή χυδαιότητας πως όταν οι κυνηγοί εξαντλούν με επιτυχία τα θηράματά τους, τότε μένουν μονάχοι και πεθαίνουν της πείνας! Δεν είναι αστείο;

Για αυτό ανέραστοι μου σεμνότυφοι, θέλω να σας ευχηθώ χρόνια πολλά αλλά δεν πρόκειται. Στη περίπτωσή σας, για το καλό όλων μας, αρμόζει να σας ευχηθώ χρόνια λίγα. Ναι ρε! Χρόνια λίγα σκατο-λάμιες, τρύπιες καπότες, ξετιναγμένες πουτάνες! Σκατά στα μούτρα σας, που να σας πέσει η ψωλή και να γίνει λουκάνικο Φρανκφούρτης. Που να φάτε αυγά, και σκουλήκια να φυτρώσουν στα μάτια σας γελοία εκτρώματα του φασισμού και της απαίδευτης φαντασίας σας, χλιμίτζουρες νευρωτικοί! Στο διάολο να πάτε και πιο πέρα με τα μαλακισμένα σας δεσμά, βλαμμένα κωθώνια, που να σας καεί η σύνταξη!

Άντε και του χρόνου, πάντα τέτοια.

'Why wont anyone admit to checking out their turds?'
Me, myself and that other jerk in my head.

Κότες ρε! Κότες σας λέω. Άντε, φασιανοί έστω.

Ο δεξιός παιδί μου, είναι δεξιός. Δηλαδή και ο αριστερός, αριστερός είναι αλλά εξαγοράζεται φθηνότερα. Δεν είναι δικό μου, αλλά δεν θυμάμαι και ποιανού είναι. Τέλος πάντων, από ότι φαίνεται 2,995,494 συμπατριώτες μας δεν πτοηθήκαν από τη διπλή παραίτηση Τσιτουρίδη (αγαπούλα μου εσύ!) μέσα σε τρεισήμισι χρόνια και ξανακάνε τη Ρηγίλλης το πρώτο μαγαζί και για τη νέα σαιζόν. Μαθαίνω πως σιγά-σιγά η Χαριλάου Τρικούπη γίνεται μπουάτ (ζιβάγκο, φουλάρια, ξέρετε τώρα σύντροφοί μου), ενώ η Κουμουνδούρου παιδική χαρά (ωιμέ….).

Η μαγκιά πάντως φίλε μου δεν είναι ούτε η μέχρι στιγμής άδεια-φαντομάς, ούτε η ‘φιλοξενία’, ούτε καν η εισφοροδιαφυγή του πλέον αρμόδιου επί του θέματος υπουργού, ούτε φυσικά η επαίσχυντη καταπάτηση του δάσους (νομίζω στο λεξικό υπάρχει ακόμα), ούτε βέβαια η κομπίνα του νομοθέτη που επιτρέπει μονάχα φροντιστήρια και αναψυκτήρια (πάρε ένα παγουρίνο ρε φίλε!) στους πρόποδες του βουνού, ούτε η διορισμένη κόρη, ούτε ο υψηλότερος από τους πολεοδομικούς κανονισμούς μαντρότοιχος, τίποτα από όλα αυτά. Όχι, όχι συντρόφια, άλλη είναι η μαγκιά! Και για να σας βάλω να προβληματιστείτε (κλείστε όμως πρώτα το μάτι της κουζίνας), σας ερωτώ, έχετε ξανακούσει κανείς να παραιτείται Σαββατιάτικα; Κάτσε ρε φίλε, ώπα να πούμε! Ώπα είπα λέω! Σαββατιάτικα; Βάλτο στην ατζέντα σου πρώτο πράμα τη Δευτέρα. Ένα Σάββατο έχουμε κι εμείς, μη μας το χαλάς. Δηλαδή, άμα κάτσω κι ας πω με τη μαύρη καρδιά βγήκα το Σάββατο να διασκεδάσω, δε θα με πιστεύετε. Ένα θα σας πω μόνο. Για χάρη του Μαγγίνα ήμουν emo (Stabby, rip, stab, stab. Thanx crack) εκείνη τη βραδιά (κλαψ, κλαψ).

Επειδή όμως είμαι σίγουρος πως η αγωνία σας για το μάτι της κουζίνας δεν σας επέτρεψε να βρείτε το κόλπο, θα σας το πω εγώ. Μαγκιά σύντροφοι νεοφιλελευθεροκαπιταλιστές μου, ήταν το timing της παραίτησης, ακριβώς δηλαδή τη στιγμή που είχαν κλείσει τα θέματα για τις πρώτες εκδόσεις των Κυριακάτικων φύλλων, ώστε να μην προλάβουν οι συντάκτες τη παραίτηση, και συγχρόνως να μη φανεί πως ο φίλτατος Μαγγίνας την κάνει λαϊκά υπό το βάρος νέων ανακαλύψεων. Με άλλα λόγια, ο τρισμέγιστος πρωθυπουργός της χώρας έκανε ‘ντα’ τις εφημερίδες που του ‘παραιτήσαν’ τόσο γρήγορα τον αναλώσιμο υπουργάκο του. Όχι πως και οι τηλεοράσεις τα κατάφεραν καλύτερα, γιατί ποιος βλέπει τηλεόραση απόγευμα Σαββάτου εκτός από εμένα; Μάλλον λίγοι.

Για αυτό φίλοι μου κομμουνιστοιμπεριαλιστές, τιμή και δόξα στους Ρουσόπουλο και Καραμανλή. Τιμή και δόξα. Διότι έχουν καταφέρει και έχουν στήσει την καλύτερη παράσταση ever, διότι έχουν αναλύσει τον νεοέλληνα καλύτερα και από το Περάκη και το Ζερβό μαζί, διότι με τη χειραγώγηση των μέσων και την απαξίωση των ιδεών, πολύ απλά κάνουν ότι θέλουν όσο εμείς βαδίζουμε στα σκατά και χαμογελάμε. Τιμή και δόξα λοιπόν σύντροφοι αναρχοξεφτίλες μου! Τα ατομάκια είναι τα καλύτερα πρότυπά για τη γενιά μου!

'At this rate, Facebook will dominate internet in a few .... damn.'
Me, myself and that other moron in my head.

Μερικά Νούμερα

Ήλπιζε για το καλύτερο και τρέμε για το χειρότερο. Έτσι λένε διάφορα μυθιστορήματα, παιδικά παραμύθια και αποβλακωμένοι γέροι. Γενικά είναι μια καλή συμβουλή. Μια προτροπή για τον καθένα από μας που οι φίλοι μας θα χαρακτηρίζαν συνετό, πράο και σοφό. Πάντα θεωρούσα γελοίο κάποιον να σε λέει σοφό, αφού κάτι τέτοιο προδιαθέτει την ικανότητα του άλλου να αναγνωρίζει τη σοφία κάποιου άλλου, καθιστώντας τον ίδιο λογικά, πιο σοφό. Βέβαια από την άλλη είμαι ένα εγωκεντρικό καθίκι, και καλά θα κάνουν μερικοί να το καταλάβουν. Από την άλλη πολύ απλά δεν με απασχολούν τέτοια ζητήματα.

Πάντως άπό το λίγο που καταλαβαίνω είναι πως σπαταλάμε τις δυναμεις μας σε παιδικά νοσήματα, σε αδιάφορες στιγμές, κουραζόμαστε με διαφορές που ούτε καν διαφορετικούς δεν μας κάνουν. Δεν είναι αστείο άραγε; Δεν ξέρω, πολύ πιθανό να λέω και να κάνω μαλακίες. Θεμιτό. Αλλά να μην γινόμαστε και κολοκυθάδες ρε πούστη. Μη σας αφήνει ρε γαμώτο να σας κοιμίζει η θαλπωρή της ανασφάλειας. Πάντα υπάρχει μια εξήγηση. Πάντα μια υπάρχει μια λογική, κι ας μην βγάζει νόημα. Πάντα υπάρχει ένα πέπλο που τα συγκρατεί όλα σε μια όμορφη μα πολύπλευρη αρμονία, όοο κι ας μας εκνευρίζει.

100
91
84
81
72
69
58
44
37
38
42
21
28
12
7

Πάλι βλακείες λέω, ε;

Me at my very lowest

I try not to waste my time, or be a complete victim of my boredom. There are several occasions when I fail miserably. Sincerely, they are not several, but rather plenty. When I do so, more often I try not to impose myself on others. Again I fail at an even worse rate. However, when I am wasting my time on the curse within a curse, that is to say facebook, I prefer to take quizzes and stuff rather than bothering my friends or fueling their neurosis. After all, quizzes and tests make me feel rather comfortable, because I tend to score better than others. Then again it makes me feel sad 'competing' (no real competition obviously, I just have no life) with retards. No offense. Although my low self esteem would prefer myself to be a fool among greats, rather than an above average among fools, as pathetic and miserable as bitching and criticizing can be, I just can't resist myself. Apologies.

Gosh. I think I just cracked myself.

'If men are from Mars and women from Venus, then there is something seriously wrong with evolution.'

Me, myself, and that other guy in my head.

Είμαι κάφρος

Έχω ένα φίλο, κι αυτός έχει ένα άλλο φίλο, ο οποίος γράφει τραγούδια. Αυτά τα τραγούδια, όλο για βόλτες λένε, πράμα περίεργο άμα σκεφθείς πως μένει Κυψέλη, όπου μόνο η υπομονή όσων ψάχνουν να παρκάρουν κάνει βόλτα. Εγώ όμως θέλω να κάνω μια άλλη βόλτα. Προς Ευελπίδων μεριά.

Πολλοί τη ξέρουν αυτή την ιστορία, αλλά μου αρέσει να επαναλβάνομαι. Κάπου στη τρίτη ή τέταρτη αναβολή για μια υπόθεση στη πολεοδομία, περίμενα με το πατέρα μου στο ποινικό του Πειραιά το νούμερο μου, και για να περάσει η ώρα καθόμουν και κοιτούσα τις εκδικάσεις. Θυμάμαι το θηλυκό τρίπτυχο της έδρας, όπως και μια μαλακισμένη υπόθεση τροχαίου, στο οποίο υπήρχε σαφής συνυπαιτιότητα αλλά χωρίς τη παρουσία κάποιου από τη τροχαία να αναλύσει και να εξηγήσει την έκθεση, δεν έβγαινε άκρη. Κι ενώ τέλος πάντων, τις σοβαρές υποθέσεις τις κρατούσαν για συζήτηση αργότερα, έρχεται κι ένας κακομοιράκος αλλοδαπός, κάθεται στο εδώλιο με ένα δικηγόρο πιο υποχωρητικό κι από την ελληνική εξωτερική πολιτική κι αρχίζει η εκδίκαση. Την κατηγορία δεν τη θυμάμαι, νομίζω χτύπησε μια ελαφρά με μηχανάκι για το οποίο δεν είχε άδεια. Δεν έχει σημασία.
Αυτό που έχει σημασία είναι πως στα επόμενα τρία λεπτά εξελίχθηκε μια αποκαλυπτική για εμένα πραγματικότητα. Ο αλλοδαπός (ας τον πούμε Χασάν προς τιμήν του φιλότιμου πλην ανασφάλιστου σοβατζή από τις διαφημίσεις του ΙΚΑ) απολογείτο όσο μπορούσε σαν κλαίουσα Παναγία όση ώρα ο δικηγόρος του συμφωνούσε με όσα έλεγε η έδρα. Έτσι με συνοπτικές διαδικασίες, και μια μαρτυρία πιο γρήγορη κι από το Σιμάο, ο Χασάν καταδικάστηκε σε 7 χρόνια κάθειρξη. Έφαγε εφτά χρονάκια σε 3 λεπτά, δηλαδή 2,3 χρόνια το λεπτό, ή αλλιώς 14 μέρες, 4 ώρες και 48 λεπτά για κάθε δευτερόλεπτο εκδίκασης. Δεν είναι και λίγο πράμα έτσι;
Ε λοιπόν, αν και εντυπωσιασμένος και λίγο τρομαγμένος ('εδώ ο κόσμος τον τρώει στα αλήθεια'), ένιωθα ευτυχής. Ένιωθα ευτυχής γιατί γύρω μου μοιραζόντουσαν τα χρόνια φυλάκισης λες και ήταν στραγάλια, γιατί μέχρι να πας για ένα κατούρημα καποιανού η τύχη είχε διαβαστεί και ξαναγραφτεί. Ευτυχής, γιατί ήξερα πως αυτό δεν θα συνέβαινε σε εμένα. Ευτυχής γιατί μπροστά μου ξετυλιγόταν το θέατρο του παραλόγου και φιλοσοφίες, ιδέες και αξίες πεταγόντουσαν στο κάδο των αχρήστων. Έτσι απλά. Όπως τα λέγαμε με τον Π και τον Δ πριν τον γαβρουά, όλα είναι σχετικά. Δεν είναι μονάχα τι βλέπεις αλλά και από ποια γωνία το κοιτάς, και πως το κοιτάς. Πόσες φορές έχουμε νιώσει καλύτερα για τον εαυτό μας βλέποντας κακομοίρηδες και μίζερους ανθρώπους τόσο γύρω μας όσο και στη τηλεόραση; Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά η εμμονή μου με το ακροατήριο των δικαστηρίων είναι περισσότερο από εκείνες από τις ανομολόγητες στιγμές που είμαστε απάνθρωποι, αφάνταστα εγωιστές και καθίκια. Αλλά έτσι είναι τα πράματα, μεγάλο σχολείο τα δικαστήρια τελικά.
Το πρόβλημα όμως είναι πως κανείς δεν θέλει να έρθει μαζί μου. Και να φαντασθείς πως είναι και τσάμπα!

'I demystified life through cynicism when I was sixteen. I then reverted to alcohol to bring the mystery back. It still eludes me to this day.'
Me, myself and that other dude in my head.

Μη φοβάστε

Σκεφθείτε μια στιγμή που μετανιώνετε. Άμα σας είναι πολύ επώδυνο, σκεφθείτε, θυμηθείτε μια άλλη, μια πιο αναίμακτη αν προτιμάτε. Και ύστερα χαμογελάστε. Τι χειρότερο μπορεί να σας συμβεί;

Μάνα! Καρμπονάρα!

Στα πλαίσια της σωτηρίας του κόσμου, της κοινωνίας των πολιτών και ίσως τη συμμετοχική δημοκρατία, δημιουργήθηκε μια νέα πρωτοβουλία, αυτή τη φορά με αφορμή τα νέα τιμολόγια της ΔΕΗ. Πιο συγκεκριμένα με εφαλτήριο το νέο ΙΝΚΑ (τι απέγινε το παλιό προσωπικά δεν έχω καταλάβει), και με συμμάχους τους ιππότες της ελλειπτικής τραπέζης, τους bloggers (ή μπλόκερς όπως τους λέει συγγενικό μου πρόσωπο), οι πολίτες καλούνται να κατεβάσουν το διακόπτη του γενικού για 15 λεπτά στις 12:00 το μεσημέρι του Σαββάτου της 15ης Δεκεμβρίου. Μπράβο τα παλικάρια, τύφλα να έχει το αντάρτικο.

Με άλλα λόγια, καλούμαστε να διαμαρτυρηθούμε απέναντι σε μια ανώνυμη εισηγμένη στο χρηματιστήριο εταιρεία η οποία ζητεί από τη Ρυθμιστική Αρχή Ενέργειας (ΡΑΕ) να αυξήσει τα τιμολόγια της. Καλούμαστε να διαμαρτυρηθούμε επειδή μια τέτοια κίνηση θα επιβαρύνει σημαντικά τη τσέπη μας. Το νέο ΙΝΚΑ σε ένα delirium καταγγελιών, αιτιάσεων, προτάσεων και άλλα τέτοια, μας υπενθυμίζει το σκοπό της ΡΑΕ, στο πλαίσιο της οποίας είναι και η προστασία του καταναλωτή και η μείωση του κόστους. Όλα ωραία μέχρι εδώ. Όμως το ανήσυχο δεν είναι οι προθέσεις του Υπουργείου Ανάπτυξης που επιθυμεί στην ουσία το τιμολογιακό άνοιγμα της αγοράς για τους ιδιώτες, οι διοικητικές αδυναμίες της ΔΕΗ και τα παρασκηνιακά παιχνίδια του χρηματιστηρίου, αλλά οι προθέσεις οι δικές μας, των καταναλωτών.

Το πραγματικά ανήσυχο, είναι η αύξηση της καταναλώμενης ανά κάτοικο ενέργειας κατά 48,9% σε 12 μόλις χρόνια (1994-2006), όπως φυσικά και το ρεκόρ κατανάλωσης το τελευταίο καλοκαίρι τόσο στο φορτίο αιχμής όσο και στους διάφορους σχετικούς μέσους όρους (ώρες με ζήτηση άνω των 9000 MW, και τα λοιπά). Αυτό που έχει ενδιαφέρον, είναι πως η Ελλάδα στην Ευρώπη των 27, έχει το φθηνότερο ρεύμα μετά τη Βουλγαρία και τη Λιθουανία (τιμές προ φόρων 2006), αλλά αυξάνει τη τιμή του ρεύματος 'πιο γρήγορα' από τους εταίρους της Ευρώπης των 12, αλλά 'πιο αργά' από το γενικό της δείκτη τιμών καταναλωτή. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως ο cappucino σε μια συνηθισμένη καφετέρια έχει 4 ευρώ, και στην Ιταλία έχει 1 με 1,5 ευρώ. Αυτό που έχει ενδιαφέρον είναι πως η καταναλωτική δύναμη του Έλληνα στην Ευρώπη των 15 ξεπερνά μονάχα αυτή των Πορτογάλων, οι οποίοι οι κακομοίρηδες καταφέρνουν και μας κλέβουν την αντίστοιχη (πάλι στην Ευρώπη των 2 δύο πρώτων ταχυτήτων...) αρνητική πρωτιά στα ωρομίσθια (στοιχεία 2003, διότι οι Ελληνικές κυβερνήσεις ελέω απογραφής δεν μπορούν πλέον να υπολογίσουν ούτε πόσο κάνει 0+0). Τέλος στα πολλά άλλα που έχουν ενδιαφέρον, είναι πως στους 15 ευρωπαίους, είμαστε η χώρα με το δεύτερο μεγαλύτερο λόγο ενεργειακής έντασης (περιλαμβάνει όλες τις ενεργειακές ανάγκες, όχι μόνο τον ηλεκτρισμό) προς ΑΕΠ, παρόλο που στο διάστημα 1996-2004 ο συγκεκριμένος λόγος μειώθηκε κατά 13%.
Με λίγα και απλά λόγια λοιπόν, πληρωνόμαστε λιγότερα από όσα ξοδεύουμε, με αποτέλεσμα τον πρωταγωνιστικό ρόλο του δανεισμού, που με τη σειρά του οδηγεί σε πλασματική αύξηση του ΑΕΠ και των ρυθμών ανάπτυξης. Α, και γαμάμε τη Πορτογαλία σε οποιοδήποτε άθλημα, κανονική ή οικονομικό. Δεν τα λέω εγώ, το Κόμμα τα λέει, και τα παιδιά κάτι ξέρουν. Ακόμη μελετάνε να διαμορφώσουν την θεωρητική τους απάντηση στην αποτυχία του 'υπαρκτού σοσιαλισμού'. Αλλά μέχρι οι σύντροφοι να το βρούνε το θεματάκι, το συμπέρασμα είναι πως καλώς ή κακώς το ρεύμα δεν συμμετείχε τόσο πολύ όσο κάποιος θα περίμενε στη κατάρα της ακρίβειας, με αποτέλεσμα οι Έλληνες καταναλωτές να ξοδεύουνε το ρεύμα αλόγιστα και απερίσκεπτα, αδιαφορώντας από που έρχεται (ας μην ξεχνάμε τα ενεργειακά γκέτο της Μεγαλόπολης και της Κοζάνης και το αρνητικό ενεργειακό ισοζύγιο της χώρας), πως παράγεται (βλέπε λιγνιτωρυχεία) και πως έρχεται (ιδιομορφία ορεινής και νησιωτικής γεωμορφίας). Η μεγάλη ειρωνεία φυσικά είναι η πρόσφατα αυξημένη περιβαλλοντική συνειδητοποίηση του Έλληνα (άλλο παραμύθι αυτό) η οποία όμως μπροστά στην άνεση του κλιματιστικού, των αναμένων λαμπτήρων και της διαρκώς ανοιχτής τηλεόρασης, μάλλον χωλαίνει.
Αυτό που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον είναι πως εν αντιθέσει με την αγορά τηλεπικοινωνιών που η απελευθέρωση της αγοράς έφερε πτώση των τιμών (και φυσικά αποκάλυψη της χρόνιας κλοπής του ΟΤΕ), η εγχώρια αγορά ρεύματος δεν μπορεί να προσφέρει κάτι τέτοιο με τα ισχύοντα τιμολόγια. Δηλαδή, αγαπητές κυρίες και κύριοι, επειδή τα ιδιωτικά κεφάλαια δεν μπορούν να πάνε στη ΡΑΕ και να ζητήσουν αύξηση τιμολογίων, το κάνει η ΔΕΗ για πάρτη τους. Δηλαδή, αγαπητές κυρίες και κύριοι, διαμαρτυρόμαστε για λάθος λόγο. Το θέμα δεν είναι η εν γένει φυσιολογική υπό το πρίσμα της παραπέουσας ελληνικής οικονομίας αύξηση, αλλά τα κίνητρα πίσω από αυτή. Και όσο αναφορά τους καταναλωτές, καλό θα ήταν να αδράξουν τη συγκυρία και να αναλογισθούν πόσο μπορούν να περιορίσουν τα ενεργειακά τους κόστη. Διότι συγνώμη, αλλά είναι λίγο μαλακία να κατεβάσεις το γενικό για 15 λεπτά (άμα καταφέρεις να ξυπνήσεις και να το θυμηθείς) και μετά να τον ανεβάσεις μόνο και μόνο για να βαράει πάλι υπερωρίες ο μετρητής σου.
Αυτό που θέλω να πω, είναι πως ένοχη δεν είναι ούτε η ΔΕΗ, ούτε η ΡΑΕ. Ένοχος είναι ο καταναλωτής ο οποίος και φθηνό ρεύμα θέλει, και καθαρότερο περιβάλλον, και να έχει ανοιχτές όλες τις συσκευές όποτε θέλει. Ένοχος είναι ο καταναλωτής ο οποίος τα βάζει με το κράτος και τις ΔΕΚΟ, αλλά δεν κάνει τίποτα για το συμφέρον του. Ένοχος είναι ο καταναλωτής του οποίου η οργή και η αγανάκτηση κατευθύνονται από τα μέσα μαζική αποβλάκωσης. Ένοχος είναι ο καταναλωτής ο οποίος προτιμά να τον κλέβουν με στυλ. Ένοχος είναι ο καταναλωτής που προτιμά το κράτος πατερούλης-χωροφύλακας και ευνουχίζει τη νοημοσύνη του. Ένοχος είναι ο καταναλωτής που προτιμά τα δωροδάνεια από την αποταμίευση. Ένοχος είναι ο καταναλωτής που και θέλει να πηγαίνει με αμάξι στο κέντρο, αλλά δεν θέλει καυσαέριο ούτε όλους τους υπολοίπους να πηγαίνουν στο κέντρο. Ένοχος είναι ο καταναλωτής ο οποίος κρύβεται πίσω από μαζικές αντιδράσεις-φωτοβολίδες του κώλου, και είναι ανήμπορος να διεκδικήσει τίποτα σε προσωπικό επίπεδο.
Για αυτό αντί να κατεβάζουμε το διακόπτη κι άλλα τέτοια κουλά, ας σηκώσουμε το διακόπτη του μυαλού μας και ας κοιτάξουμε να μειώσουμε την ενεργειακή μας ζήτηση-σπατάλη που μόνο καλό μπορεί να μας κάνει. Ας κοιταχτούμε λίγο στο καθρέφτη κι ας αναλάβουμε τις ευθύνες που μας αναλογούν. Ας λογικευτούμε λίγο και ας προσπαθήσουμε πρώτα σε προσωπικό επίπεδο να προσαρμοσθούμε και μετά να αρχίσουμε τα αλληλέγγυα και τις κινητοποιήσεις. Ας σοβαρευτούμε λίγο επιτέλους.

Τελικά, το κλασσικό σύνθημα 'όταν σταματάει το ρεύμα τελειώνει ο πολιτισμός σας', όχι μόνο δεν είναι επίκαιρο, αλλά είναι και αδόκιμο. Δυσκολεύομαι να διακρίνω τον πολιτισμό του κακομαθημένου.

Υ.Γ.1 Για όσους δεν θυμούνται βασικά μαθηματικά, 0+0=14. Επίσης οξυδερκείς επιστήμονες της Αγγλίας διαπίστωσαν πως 2+2=5.
Υ.Γ.2 Η φωτογραφία είναι από θανατηφόρο εργατικό ατύχημα σε ορυχείο λιγνίτη.
Υ.Γ.3 Δεν μπορώ να συγκρατηθώ: Το emo-κράτος της Γλυφάδας. Ανυπομονώ να δω τις κλούβες.

'Spicy food has the insane property to taste twice within 8 hours but in different places.'

Me, myself and that other guy in my head.

Και όταν βρέχει, ψηλά το κεφάλι!

Εγώ, εσύ κι άλλοι. Δεν είμαστε μονάχοι στη γειτονιά μας, όποια κι αν είναι αυτή. Κάθε άλλο. Αλλά ακόμα και η επιθυμία μας να κάνουμε το σωστό για τους υπολοίπους, προδίδει την προσωπική μας ανάγκη μας να είμαστε καλύτεροι στο δικό μας σύστημα αξιών, στη δική μας σφαίρα, στη δική μας αφελής διαδρομή. Ακόμα και το λάθος να κάνεις για τους σωστούς λόγους, ακόμη και τότε κάπου, σε κάποια ιδέα έχουμε κάνει το σωστό, όχι για εσένα, όχι για τους υπολοίπους, αλλά για εμάς. Η προσωπική ευτυχία, η αξιοπρέπεια, η τιμή, όσο και ιδιοτελή και αν είναι, είναι συγχρόνως με ένα τρόπου καθόλου μαγικό, μα απλά λογικό, τα κίνητρα και τα μέσα μαζί για τη αεναή σύνθεση και αποσύνθεση ενός αραχνοΰφαντου ιστού. Ας μη γελιόμαστε, ακόμα και οι μεγαλύτερες θυσίες που κάνουμε, είναι από προσωπικό συμφέρον. Μάλλον επειδή το να κάνουμε το σωστό μας κάνει ευτυχείς, ακόμη και όταν πληγωνόμαστε. Είναι μια περίεργη ιστορία.
Ίσως να υπάρχει η εξαίρεση, ίσως για λίγες φορές. Αλλά σχεδόν πάντα έτσι πρέπει να είναι τα πράματα.

'If I were bipolar I would be content; half of me is a great listener and the other half just can't stop blabbing.'
Me, myself and that other dude in my head.

Όχι ακόμα....

Μόλις έστειλα το (πολύ rough) draft της πτυχιακής μου. Απίστευτο κι όμως αληθινό, κατάφερε και είναι ακόμα χειρότερη από τις 2 προηγούμενές μου. Στο δωμάτιο μου κάτι μυρίζει σαν πεθαμένο κουνάβι και νομίζω πως είναι ένα πεθαμένο κουνάβι. Εχθές έλαβα ένα memo από το νεφρό μου το οποίο έλεγε: 'Μα καλά δεν έχει παρατηρήσει πως το κάτουρό σου μυρίζει σαν Nescaffe;' Όσο για τους πνεύμονές μου, ήδη έχουν καταθέσει τα απαραίτητα δικαιολογητικά για διαζύγιο. Και οι δύο. Κι ακόμα δεν άρχισε ο κύκλος των διορθώσεων.

Με πολύ αγάπη, Ιάσονας.

'.................................................'
Harpo Marx on the meaning of life, universe, and all that matters.